Ik heb dit weekend afscheid moeten nemen van 3 mensen. Niet dat ze gestorven zijn (gelukkig maar), maar omdat de situatie nu eenmaal zo is. Het lijkt alsof ze alle 3 van "mijn mensen", naar gewoon mensen zijn geëvolueerd. Ik heb dus 3 personen verloren waarvan ik dacht dat ze mijn levenswandel mee bepaalden. Mensen die voor mij van tel zijn in alles wat ik ben en doe. Ik heb er gelukkig nog een aantal (kheb een groot gezin, dus dat scheelt), maar ondertussen dus 3 minder.

Vrijdag geraakte ik toevallig via msn aan de praat met een ex-lief van mij. Ik heb hem altijd Seppe genoemd. Hij is altijd een teer punt gebleven in mijn wereld. Ik had hem al heel lang niet meer gehoord/gezien en hij stelde mij in feite een zakelijke vraag over iets waar hij info over nodig had. We geraakten toch aan de babbel en op één of andere manier kwam het op de oorzaak van onze split, zoveel jaar geleden. De discussie ging zo'n richting uit dat het erop neerkwam dat hij vond dat hij altijd al het juiste had gedaan en dat ik hem nooit had genomen voor wie hij écht was. Bon, dat van dat juiste, dat durf ik te betwijfelen. Of je moet een 4-jarige gokverslaving, een chronisch gebrek aan toekomstplannen en een héél diep minderwaardigheidscomplex als ideaal beschouwen natuurlijk. Dat ik al die tijd moeite had gedaan om "ons" erdoor te trekken, werd afgedaan als een fabeltje. En dus besloot ik om afscheid van hem te nemen. Niet dat ik hem "nooit van mijn leven niemeer wil zien", dat nu ook weer niet. Het komt erop neer dat ik hem niet meer als een vriend beschouw die mij zo fel kan raken, dat mijn bestaan ervan rammelt.
Het zal mij nog steeds raken als ik hoor dat hij verliefd/verloofd/getrouwd/vader is, maar ik laat het mijn leven niet meer mee bepalen.

Zaterdagnacht lag ik enorm onrustig te slapen. Ik was mij weer te buiten gegaan aan dingen die ik in feite niet mag eten (lees: veel te veel kaas & melkproducten) en dus was het een night from hell. Niet dat ik dat niet op voorhand had kunnen bedenken, maar op één of andere manier schijn ik steeds weer te vergeten dat ik het mij achteraf altijd beklaag dat ik kaasfondue, pasta carbonara, milkshake, ... heb gegeten.
En dan komt er een sms'ke van B. Ik wist dat hij op stap was in zijn vroegere studentenstad, en dan had ik kunnen weten dat dat alarmfase donkerrood was.

Wij hebben vroeger namelijk een korte, maar intense relatie gehad. Ik heb toen niet beseft dat B. gemaakt is uit puur goud (figuurlijk uiteraard), en dat ik hem nooit had mogen laten gaan. Maar ja, hoe ben je als je 19-20 bent... Ondertussen heb ik daar een plaats aan gegeven en heb ik er perfect vrede mee. In ieder geval, we hebben sindsdien sporadisch contact, al zal hij altijd mijn soulmate blijven. Dacht ik...
B. heeft de verschrikkelijk irritante gewoonte om mijn gsm-nummer beter vanbuiten te kennen als hij een pint (of 10) teveel op heeft. Daarbij schijnt hij het steeds noodzakelijk te vinden om mij zwaar te beledigen en allerhande (schunnige) verwijten naar het hoofd te slingeren. Dat was echter al jaren geleden, dus ik dat dacht hij, gezapige huisvader van een zoontje en nr 2 op komst zijnde, ondertussen geleerd was.
Niet dus...
Ik kreeg een berichtje om 4u03. Net toen ik zo stillekesaan in slaap was gesukkeld. Ik antwoorde: "godverdomme, hier heb ik geen boodschap aan, fuck off". Kan je je mijn stemming inbeelden? :)
Waarom B. 's ochtends (bij enigszins nuchtere staat?) besloot dat "he 'll fuck off indeed".
Zucht... weeral iemand waar ik enorm om geef kwijt. En dat gewoon omdat hij zich in zijn hoofd blijft steken dat ik misschien toch dé grote liefde had kunnen zijn. Puur idealiseren, volgens mij.

En nummer 3? Wel, dat is mijn 2 jaar jongere broer. Diegene waarmee ik letterlijk ben opgegroeid. Hij heeft een jaar of 10 de keuze gemaakt om alle banden met het verleden door te knippen en te kiezen voor zijn vriendin in West-Vlaanderen. Daarbij heeft hij besloten dat alles uit zijn verleden slecht is.
Ik heb er lang tegen gevochten, maar ook dat blijft niet duren. Hij heeft dit weekend onze moeder op een absoluut onmogelijke manier aan de deur gezet en haar uit zijn leven gesommeerd. En dat pik ik niet. Ik geef het daar ook op, het doet te veel pijn.

Dus, 3 dierbaren kwijt op een weekend. Goed bezig.

En dan heb ik nog niet verteld over Lola. Ook haar ben ik kwijt, al is dat niet iets wat recent is. Ik vertel hier later nog wel eens over.

Ooit zei iemand tegen mij dat mijn glas vol was. Figuurlijk dan. En dat ik het eerst leeg moet maken om opnieuw te kunnen vullen. Zou dit het dan zijn?

Bon, ik geef het toe: ik stel alles uit. En ik geef het nog feller toe: in mijn leven (of zelfs job) is dat in feite geen optie. En toch doe ik dat al mijn hele leven.

Ik beweer dan dat ik "enkel onder druk presteer", maar de realiteit is dat ik dus altijd onder druk moét presteren, door mijn onhebbelijk uitstelgedrag. En dat ik er in feite écht van kan genieten als iets "al" af is. En ik dus voor die ene keer niet heb uitgesteld.

Dat is dus zo in mijn job, maar dat is ook absoluut zo in mijn dagelijks leven. Zo liep ik al maanden rond met enkel concrete "ik zou eens moeten"s, zoals daar zijn: afspraak met een leger medisch personeel (tandarts, gyneacoloog, oogarts, allergoloog), bellen naar de electroverkopers van mijn gerief dat al in panne is (wasmachine & oven) maar nog steeds in garantie, en het opnieuw bezoeken van de weight watchers.

En gisteren overviel het mij plots... Ik heb zowaar een afspraak gemaakt met een medisch team (behalve allergoloog, wegens "ik vind gene"...), komen in de loop van volgende week techniekers langs voor mijn oven, wasmachine én frigo die ondertussen ook kapot is (en dat is pas écht lastig) en ga ik mij deze avond flink laten wegen bij de weight watchers.

Toen ik dit allemaal fier meldde aan Ventje (die nu gezwind pistes afsjeest), zei hij mij dat hij blij is dat ik niet meer zo uitstel.
Al moet ik er misschien toch efkes bij vermelden dat mijn eerste reactie pure verbazing was, aangezien ik het eerder als een eenmalige opstoot van moed zie, en niet zozeer als het verliezen van mijn uitstelgedrag.

Maar kom, hoop doet leven hé! :)

8u deze ochtend: ik loop naar beneden om de krant uit de bus te halen en vind ook een briefje van een kater die in de straat om de hoek verdwenen is. Mijn hart doet altijd pijn als ik zo'n berichtjes zie, want ik mag het mij niet voorstellen dat zoiets met één van mijn twee donzige viervoeters zou gebeuren... Het katje lijkt ook verdacht veel op mijn kat, maar het blijkt een manneke te zijn, en ik heb twee madammekes.

8u45 deze ochtend: ik ben weeral te laat voor 't werk en kijk nog rap eventjes gewoontegetrouw via mijn keukenraam naar buiten en zie 2 mij onbekende mannen in de tuin, uitgerust met iets dat lijkt op een kattenmand. Ze lopen nogal vastberaden achter een zwarte kat aan. Meer bepaald: mijn zwarte kat. Die gelukkig zo slim is om zo snel als mogelijk weg te springen in de dichts bijzijnde boom.

Ik ga naar buiten en vraag de heren wat ze in mijn tuin te zoeken hebben, ze excuseren zich in het Frans en leggen mij uit dat hun kat (kater, 5 jaar, luisterend naar de naar Scoubidou, zwart, met wit blesje) sinds vrijdag zoek is, maar dat ze hem hebben terug gevonden, namelijk in mijn boom. En of ik even een handje wou helpen om het beestje te vangen.

Jawadde, die mannen zijn verschoten. Laat ons zeggen dat ze binnen de kortste keren doorhadden dat ze een fameuze vergissing hadden begaan en dat ze stommerikken zijn als ze niet zien dat de kat waarop ze aan het jagen zijn absoluut geen lompe kater van "environ 6 kilo's" is, maar een prachtig schoon elegant katinneke van net geen 3.5 kg. DIE VAN MIJ DUS!!!! Grrrr....

Waarbij ik, na hun geschrokken gezien te hebben, toch maar eventjes heb vermeld dat ik ze zou bellen, mocht ik Scoubidou zien...

Net op tijd dus... Arme poesiekatje van mij... Wat gaat dat worden als ik ooit kinderen heb. Mensen gaan er niet mogen naar kijken, laat staan aankomen. ;)

Ventje en ik zijn nog niet helemaal terug samen. Tis te zeggen, nog niet helemaal in de strikte zin van het woord dat we terug samenwonen. Maar, er zijn serieuze toenaderingspogingen ondernomen ondertussen.

En geloof het of niet, maar we hebben dus problemen met communiceren. Inderdaad, dat kan... Twee eeuwige kwebbels, die niet kunnen praten. Echt praten.

Dus, wij zijn nu in "relatiecoaching". Niet therapie, want dat zou blijkbaar niet nodig zijn (dat is als er écht écht zware issues zijn, en die zijn er alleen bij mij...), dus we worden enthousiast gecoacht (schrijf je dat zo?) door een super fijn koppel: Geertrui en Erik.

Het bijzondere is dat Erik al mijn therapeut was voorheen (en in de toekomst ook), dus ik voel er mij echt wel op mijn gemak bij. Als er echter een koppel komt, dan vraagt Erik er zijn vrouw bij en dan zitten we daar gezellig met vier. Alé, gezellig... We zitten elk in een zetel. Ventje en ik recht over elkaar, op zo'n 4m van elkaar, en daartussen Geertrui en Erik, ook elk in de zetel, op dezelfde afstand van elkaar. Een beetje een windroos dus.

En tja, het werkt. Ze zijn beiden heel streng voor ons en weigeren onze "bullshit" te slikken. Als we allebei onze specialiteit bovenhalen, nl. argumenteren, dan stoppen ze ons meteen en vragen ons wat we nu écht willen. En heel verrassend: dan weet ik (meestal) echt wel een antwoord.

Het is een beetje raar voor mij. Dat het mag dat ik gewoon zeg wat ik wil. Ook al weet ik dat ik daarmee regelrecht tegen iemands mening in ga. Het is voor mij een tweede natuur om het standpunt van "de andere" te begrijpen en in overweging te nemen. Ik weet trouwens ook heel goed van waar dat komt, dus dat is mij wel duidelijk.

Maar bon, er wordt dus gewerkt ten huize a-woman en ventje. We zijn er nog lang niet, maar er is tenminste wel al een engagement uitgesproken naar elkaar. Mét stevige consequenties.

Dus wieweet: binnenkort bouwen, trouwen, kindjes? Enfin... binnenkort is bij mij nooit "meteen" hé ;)

Och ja, er zijn zo van die momenten waarop je je minder goed voelt hé. Vandaag lukt het allemaal een stukje beter.

Ik lijk zo lusteloos de laatste tijd. Geen zin om veel te doen. Is het het weer? Of ben ik ben ik gewoon moe? Of steven ik weer af op een depressie (waar ik dus écht wel heel angstig over ben, want die 6 maanden waren wel héél zwart)?

Ik weet het niet...

Bon, ik ga niet beginnen te zagen, want daar heb ik ook geen zin in.

Morgen beter?

Sinds ik mij geweldig bewust ben van het bestaan van mijn ribben, wegens verkeerd terecht gekomen tijdens het would-be-snowboarden, stel ik vast dat je gezonde ribben écht wel nodig hebt om anders banale taken tot een goed einde te brengen. Zoals daar zijn:

  - Niezen & hoesten
  - Nekeer goed naar 't wc gaan
  - Een autodeur dicht trekken
  - Van kant keren in bed
  - Een winkelkarreke duwen
  - Haren wassen (of bij uitbreiding: alles waarvoor je je armen omhoog moet steken)
  - Sporten (tja, spijtig hé, net nu ik had beslist er terug vollop tegenaan te gaan...)
  - Voluit lachen
  - Pijnloos een bh dragen
  - Een handtas meesleuren
  - De laptop dragen
  - De kattenbak proper maken
  - U nekeer geweldig lekker uitrekken
  - Langer dan 5 minuten op een stoel in dezelfde houding blijven zitten

En dan kan ik momenteel niet eens meespreken over een deftige vrijpartij. Auwtsj, dat moet degoutant veel zeer doen, vrees ik...

Sinds kort ben ik geabonneerd op de Libelle. Blijkbaar vinden vriend & vijand dat ik ondertussen te oud geworden ben voor de Joepie, de Fancy en ja, zelfs de Flair, dus ik krijg een abonnement op de Libelle voor mijne kerst.

En guess what, ik vind dat nog leuk ook...

Ik lees de schattige "flapuit" (je weet wel, de rubriek waar een kleine pagodder iets grappigs zegt), bekijk de modereportages en stel vast dat ik blijkbaar nog niet mee ben met de Libelle-mode, lees alles over omgaan met tienerkinderen, zie dat je tegenwoordig dus opnieuw moet breien en haken (en ik heb dat nooit gekund) maar ik kijk vooral uit naar de bijdragen over koken. Yes indeed, a-woman kookt. Enfin, correctie: ik bak vooral graag, maar de laatste tijd kan ik mij zelfs amuseren met het ineensmijten van een lekkere maaltijd.

Het moet écht op mijn voorhoofd staan, want ik kreeg van mijn baas ook het boek "Libelle Feest!", dat hij als eindejaarscadeau van de uitgeverij had gekregen onder mijn neus geduwd. "Hier, dat is meer iets voor jou!"...

En daarin staat dus hoe je moet feestjes organiseren. Miljaar... dat ziet er allemaal zo goed uit hé. Je moet tegenwoordig als huisvrouw niet meer alleen een perfect proper huis hebben (lang leve de poetsvrouw), waar nergers vuile of te strijken was rondslingert (mja, bij mij slingert er regelmatig vanalles), waar elke avond iets geweldigs lekkers én voedzaam op het menu staat, maar ook nog eens dé leukste en tofste feestjes organiseren waarbij je letterlijk alles (!!) zelf maakt. Ah ja, van uitnodiging tot decoratie, van cadeau'tjes tot de drankjes, met daar bovenop een menu waar den SOS Piet ultra jaloers op is.

Pfff, ik ben een slechte huisvrouw. Bij mij is de vloer altijd vuil (dankjewel kattekoppen en poezen van de buren die onze brokjes lekkerder vinden), wordt er regelmatig op restaurant gegeten wegens geen goesting om zelf iets te maken, is er altijd wel ergens strijk of was te vinden, lopen er geen bloedjes van kids rond die allemaal idyllisch vinden dat ik een gewéldige mams ben, is het niet altijd even duidelijk of er misschien zopas een orkaan gepasseerd zou zijn en worden er maar heel af en toe feestjes georganiseerd. Waarbij dan nog alles zoveel mogelijk kant-en-klaar binnen komt.

Ach ja, ik ben weer te veeleisend zeker? Ik zou zoooo graag zoveel doen. Ik zou weer kleren willen maken, talen leren, dingen leren maken met groentjes die ik al in eeuwen niet meer heb gegeten, knutselen, sporten, vermageren, mijn haar helemaal veranderen in een blits kapsel, veel vrienden zien, naar mijn oma'tjes gaan, mijn twee kleine nichtjes gaan kietelen en verwennen,...
Maar dat alles zal nog efkes moeten wachten... En nu zou ik het excuus kunnen bovenhalen van de pijnlijke ribben, maar ik moet het gewoon toegeven: ik ben écht niet perfect. En zal het helaas ook nooit worden.

Maar dat neemt niet weg dat ik er mijn leven lang mee in de knoop ga liggen...