A-Woman...

  • 40

    vegas.jpgIk werd dit jaar 40. Dat zijn dus 4 woorden en een cijfer. Nogal banaal, maar letterlijk levensschokkend voor mij. Het is in 2016 gigantsich veel gebeurd, waarvan het merendeel in feite niet eens geweten is door mijn omgeving. Ik heb mezelf op alle manieren in vraag gesteld, en moet eerlijk toegeven dat ik er voor gene meter uit ben. Integendeel. 

    Het is een jaar van veel zelfreflectie, immens veel verdriet, volharden in stagnatie (en dus geen échte beslissingen nemen over mijn leven) en bijgevolg enorm veel frustratie. 

    Maar op één of andere manier heb ik wel heel wat persoonlijk doelen, of beter gezegd bucketlist-vinkjes, afgekruisd. Ik was in Venetië, sliep onder de sterren, ging op roadtrip naar USA en bezocht er alle plekken die ik al eeuwen wilde zien, heb mijn seksualiteit omarmd en er duchtig in geëxperimenteerd en als klap op de vuurpeil ga ik straks die fantastische Louboutins passen (en hopelijk kopen) die al sinds de eerste dag dat ik werkte op mijn lijstje stonden. 

    En toch blijf ik worstelen. Wat is geluk? Wat is liefde? Wanneer weet je dat je liefde gevonden hebt? Is het zoals bij een orgasme, waarvan je met zekerheid pas kan zeggen dat je het beleefde eens je het beleefde? 

    Ik woon al vele jaren alleen en heb geen kinderen. Ik krijg daar iedere keer opnieuw vragen over. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit een getrouwd koppel met kinderen die vragen gesteld heb horen worden. Blijkbaar is dat "normaal". Je moet op een bepaald moment een lief vinden, daarmee gaan samenwonen, en aan kinderen beginnen. Dat is de norm. En volgens diezelfde norm is het zelfs perfect normaal dat je nadien uit elkaar gaat en dat je efkes alleen verder gaat, maar nadien snel weer aan dezelfde route begint: iemand vinden, samenwonen en kinderen verzorgen. Als je daarvan afwijkt, dan krijg je vragen. Telkens opnieuw. In die mate dat ik op dit moment net niet (of soms waarschijnlijk net wel) met mijn ogen draai als ik alweer diezelfde semi-geïnteresseerde vraag krijg. Om dat dan meestal vergoeilijkt te horen afsluiten met "jamaar, jij werkt veel hé". Alsof je dan geen leven hebt...

    Maar bon, voor diegenen die mijn blogje al lange tijd volgen: dedees worstelt nog steeds. Al doe ik dat wel in stijl. Op Louboutins ;)

     

  • Nieuwe start


    Ik kondigde meer dan een jaar geleden al een nieuwe start aan, maar het heeft intussen toch nog wel lang aangesleept. Maar het is er. De lijn onder het verleden en de start van een "nieuwe" elan. Lees vooral eens "About me". Het zal je hopelijk wijzer maken...

    Lees meer...

  • Nog nooit... na 8 jaar

    Tijdens het herlezen (zonder veel structuur :)) van mijn blogje, kwam ik op een post die "nog nooit" heette. Het ging over zaken die ik nog nooit deed. 

    Lees meer...

  • To blog or not to blog

    Het is intussen alweer (!) lang geleden dat ik een stukje schreef, maar de blogmicrobe blijft toch echt wel kriebelen. Ik kom terug. Echt en beloofd...

  • Een jaar geleden...

    Het is intussen een jaar geleden, maar a-woman is nog steeds alive & kicking. Ik had het niet door dat er al zoveel tijd was voorbij gegaan, en als ik het zo'n beetje aan de layout van de skynetblogs bekijk, lijkt het alsof het gisteren was.

    Maar, dedees komt terug! Hoe, dat is nog niet helemaal duidelijk, maar ik ga terug stilletjesaan online komen. Het zal niet meer met de 1000'en bezoekers zijn zoals ooit, maar who cares, daar doe je het uiteindelijk toch niet voor?

    Dus, tot binnenkort!

  • Kameren

    Ik hoorde een hele tijd terug een intrigerend verhaal...

    Een vriend, laat ik hem Gino noemen, kreeg van Grietje een sms nl: "ik heb zin om eens met jou te kameren". Zo, out of the blue, en zonder enige aanleiding. Ze komen al jaren goed overeen, kunnen over vanalles en nogwat praten, maar hebben totaal geen enkele "intiemere" relatie.

    Voor de kleine feitjes: Gino is getrouwd, al jaren. Grietje is al enkele jaren single. Grietje komt trouwens heel goed overeen met de vrouw van Gino, maar dit geheel ter zijde.

    Gino is er nogal van onder de voeten, want hij weet totaal niet wat ze ermee bedoelt. Zoek het eens op en dan kom je op dit: kameren.

    Dus: wat is kameren volgens jou?

  • Met de fiets

    Ik draag bijna iedere dag rokjes & kleedjes. En rij graag met de fiets. Beiden zijn niet altijd zo goed combineerbaar. En nu is er zowaar een oplossing!


    http://vimeo.com/98808131

    Ik heb het geprobeerd. Het lukt feilloos, maar ik heb nadien wel een hele dag rond gelopen met een rok waarin een "teut" zat. Oftewel: best dan toch ook nog uitkijken naar een stofmateriaal waar zo'n cent niet in blijft staan... ;)

  • Overleefd!

    Oef, de 4 dagen Werchter zijn achter de rug. Hoe hard ik er ook ieder jaar naar uitkijk, het is toch begot een belastende bezigheid. Ook al heb ik de luxe om een parkingplek nabij te hebben, de voettocht van en naar de parking is er mij ieder jaar 4 keer te veel aan. En zeker nu er onderweg veel minder te bekijken valt omdat er duchtig is gesnoeid in de kraampjes die er ieder jaar staan.

    Maar, ik heb er enorm van genoten! Van de zon de eerste 2 dagen, en van de waterige zon de laatste 2. Maar ook van de regen, want dat geeft in feite wel een heel speciale sfeer aan de weide. Al was ik supercontent van samen met nog heel wat andere "net-niet-waterkiekens" als haringen in een ton in de Proximus-stand te kunnen schuilen gedurende de zwaarste regenbuien gisteren.

    Ook van de vrienden & vriendinnetjes die erbij waren en de long-time-no-see-vrienden die je er in een uitgelaten sfeer tegenkomt.  
    En hoewel ik weet dat er nog heel veel andere mensen op het plein rondliepen die ik er ook kende, heb ik het dit jaar allemaal van het toeval laten afhangen. Diegenen die ik wou zien, heb ik gezien. 

    En toen was er uiteraard ook muziek! Want daar kwam ik voor. Al heb ik, geheel volgens de traditie van ieder jaar, nog niet de helft van mijn wenslijstje afgewerkt. Maar hey, die was enorm ambitieus, dus ik kan ermee leven.

    Alleen het feit dat ik het concert van Stromae gemist heb, is beetje lastig. Maar ik kon écht niet meer. En aangezien ik deze ochtend fris op kantoor moest zitten om 8u30, heb ik het verstand laten zegevieren. Tandenknarsend weliswaar.

    Binnen 2 weken Tomorrowland. Als ik nadien niet meer terugkom dan wil dat zeggen dat ik er blijf wonen, en dat ik er eindelijk asiel heb gekregen :)

     

  • 800 and counting

    Jawel, dit is al het 800e stukje tekst dat verschijnt op mijn blogje. Het zou leuk zijn om op het einde van het jaar af te sluiten met 1.000, maar dat is helaas niet meer haalbaar. Dus, we gaan voor de 850 ofzo. ;)

    Ik wou het eens hebben over festivals! Ik ben een festivalmie! Ieder jaar opnieuw stel ik mij gedurende 10 seconden de vraag of ik daar op weg naar mijn 40e verjaardag niet te oud voor ben geworden. Om dan meteen nadien te weten dat de festivalorganisatoren ons allemaal willen laten geloven dat daar alleen maar tieners aanwezig zijn, maar dat de realiteit is dat er vooral ook veel 30'ers zijn. Want die hebben de centen om zoiets te kunnen doen. En die willen nog hip doen. Net zoals ik. ;)

    En toen stond ik in de Lola&Liza. Vaak mijn favoriete merk voor betaalbare retrogetinte jurkjes. Ik was op jacht naar festivaloutfits. Dit jaar staan namelijk 4 dagen Rock Werchter, 3 dagen Tomorrowland en dan nog her en der wat andere festivals op het programma.

    Het was mijn missie om een leuke jumpsuit te vinden. Eentje met korte broekspijpen, en eentje met lange. Met een stuk of 10 (!) verschillende modellekes in de aanslag, liep ik gezwind richting paskotjes. Die kotjes die tot voor een dik jaar meestal zorgden voor volledige switch naar slecht humeur, maar waar ik intussen gewapende vrede mee heb gesloten. Al zitten de 16 verloren kg's daar voor iets tussen uiteraard....

    Screen Shot 2014-07-01 at 11.02.12.pngMaar bon, dedees ritst zich vlotjes in het eerste broekpak, maatje 40 (jiha!), en het past mij naadloos.

    Fier trek ik het gordijn open en wil mijn eerste look aan mijn vader tonen. Inderdaad, mijn pa gaat graag shoppen met mij. En, aangezien het mijn verjaardag was geweest, zou hij zelfs de rekening betalen.

    Naast mij doet een ander meisje net hetzelfde. Bij haar mama. Alleen... er is een dikke 20 jaar verschil tussen ons. 
    Er verschijnt een bloedmooi 16-jarig meisje, die in maatje "heel-wat-minder-dan-40" onzeker staat te draaien met diezelfde jumpsuit. Trekkend aan elk stukje stof om de denkbeeldige plooien eruit te halen, en het geheel te laten zitten hoe zij het wil dat het zit. En maar draaien, draaien voor de spiegel.

    De mama zegt haar dat dat in Werchter heel mooi zal zijn. Maar het meisje twijfelt. Dat ze er toch wat dik uitziet. En dat dat misschien wat te bloot zou zijn. En of dat niet te fel spant aan haar billen, benen, borsten.
    Ik wou haar zooooo graag zeggen dat ze NU moest profiteren van haar killerbody. Dat ze er gewoonweg fantastisch uitziet en dat ze zelfs in een vuilniszak zou mogen gaan en er nog prachtig zou mee staan. Haar hippe mama (van ongeveer mijn leeftijd...) was haar hetzelfde aan het verzekeren, maar dan in iets minder uitgesproken vorm.

    Ik heb dat jumpsuit niet meegenomen. De stof was een soort van blinkstof die elk straaltje zon genadeloos zou doen voelen en mij zou laten zweten. Bovendien zie ik mij daar nog niet mee worstelen in een Dixi. En ik kan zoiets weten, want ik ga al meer dan 20 jaar naar zo'n festivals.
    Het meisje heeft het ook niet genomen. Ze vond zichzelf te dik. 

    Screen Shot 2014-07-01 at 11.02.54.pngIk heb uiteindelijk wel nog de versie "met korte broekspijpen" gescoord. Mijn papa vond dat ik er prachtig in stond en wie ben ik om hem tegen te spreken. After all, hij heeft oog voor vrouwelijk schoon, dat weet ik al langer als vandaag.

    Dus, beste bloglezers (die uiteraard allemaal hippe jonge mensen zijn die zich dit weekend ook in het feestgewoel in het verre Werchter gaan storten): als jullie een blondine, maatje 40, 1m70 groot, met deze jumpsuit zouden tegenkomen, waarschijnlijk springend aan een podium, of uitpuffend nabij de marktwinkeltjes: say hi! ;)

    Het zou kunnen dat ik zaterdag enigszins met mijn neus in de lucht loop, aangezien ik die dag het plezier heb om er als VIP te zijn. En dan vooral uitkijk naar de propere wc's backstage, en een parkingplaats waar je geen halve marathon moet naartoe stappen 's avonds. Vergeef het mij...
    Zondag ben ik gewoon terug plebs. ;)

  • Kogels door de kerk!

    Voila si, geheel "compromis à la Belge", dedees heeft beslist.

    1. Ik verhuis. Skynet had mij beloofd dat ze iets zouden doen voor hun blogs, en hun jarenlange gebruikers. Dat doen ze niet. Ik ben hier niet langer content, dus ik ben ribbedebie. Eind dit jaar bestaat mijn blogje 10 jaar, en dat gaat het moment zijn waarop ik mijn stekje ergens anders ga bouwen. Suggesties?

    2. Ik ben én blijf a-woman. Maar na mijn verhuis niet meer angstvallig anoniem. Zo lang ik hier nog op Skynet aanwezig ben, zal het zijn op de manier zoals vanouds (verhaaltjes volgens de inspiratie van het moment, en niet altijd even waarheidsgetrouw), maar van zodra ik dus naar de nieuwe stek ga, zal het (zo veel als mogelijk ;)) waar zijn. Dat wil nog niet meteen zeggen dat ik vrolijk selfies online ga zwieren, dat valt nog efkes af te wachten. Maar als iemand mij herkent, dan is dat maar zo. Ik zal een stevige disclaimer zetten over mijn skynetblogje (en dus iedereen oproepen om deze stukjes met een gewéldige baksteen zout te nemen), en dan kan ik er weer mee verder. Diegenen die mij kennen en mij goedgezind zijn: follow me. Diegenen die mij kennen en hun neus ophalen: walk on by!

    3. Geheel terzijde, maar daarom niet minder spannend: ik geef eind deze week mijn ontslag. Het ziet ernaar uit dat ik in een periode van verandering en nieuw begin zit. Niet alleen op mijn blogje, maar ook op werkvlak. Ik hoop er binnenkort meer over te kunnen zeggen, maar intussen plan ik dus volop mijn verdere toekomst.

    En boy, wat kijk ik ernaar uit. Het is dé job waar ik al een 10-tal jaar mijn carrière naartoe plan. En nu is het zover. Ik weet het, aangezien ik er al zo lang naar uitkijk, kan het ook zwaar tegenvallen. Maar dan weet ik tenminste hoe hij is, die droomjob van mij.

    Dus, lezertjes van mij, het ziet er momenteel echt leuk uit voor mij. Ik hou jullie op de hoogte.

    En ja, beloofd, regelmatiger dan de laatste tijd ;)

  • I want you back

    head.jpgDoet toch deugd als mensen mij vragen waar ik blijf op mijn blogje, moet ik zeggen... Via mail, sms, of gewoon hier. Niet dat ik het ervoor deed. En ook niet dat ik in feite beslist had ermee te stoppen. Het bleek gewoon een periode waarin wel veel gebeurde in mijn leven, maar vooral dingen die ik hier niet wil/kan zetten.

    Dus: a-woman is niet 'dood'. Ik heb gewoon op dit moment niet de inspiratie om hier nog op een leuke manier artikeltjes te schrijven. Schrijven wat ik denk/meemaak, kan niet meer. Daarvoor voel ik te fel de hete adem van ex-"vriendin" Lola en ex-"beste vriend" G (en bij uitbreiding hun aanhang tegen wie ze niet hebben kunnen zwijgen). En, ook al praten ze niet meer tegen mij, op één of andere manier kan ik het niet over mij heen zetten dat ze mij in 't echte leven geschrapt hebben en hier toch nog af en toe komen lurken om te zien hoe het in feite met me gaat. En om dan nog wat meer kritiek te kunnen geven achter mijn rug.

    Dus L&G: Jullie hebben er geen zaken meer mee. Nah. Eigen beslissing. Dus: GET OFF!!

    En van zodra die 2 fake-vrienden weg zijn, kan ik weer.

    Alleen... ik vrees dat ik ze in mijn hoofd ga moeten schrappen. Doen alsof het mij niet meer raakt. Want echte controle heb ik er niet over.

    Toch erg dat ze mij niet alleen maar hun vriendschap hebben afgepakt, maar ook nog eens mijn leuke blogje. De snoodaards....

    Tips?

  • Ontbijt

    thumbnail.asp.jpegIk ben van de soort die elke dag 's ochtends 20 minuutjes vroeger opstaat om te kunnen ontbijten. Als ik geen rekening zou moeten houden met de calorieën, dan zou ik nogal eens ne gang gaan. Dikke sneden bruin brood met lekkere kaas als beleg. Plattekaas met suiker. Een koffietje en een glaasje fruitsap. 

    Als ik op hotel het geluk heb een ontbijtbuffet te treffen, dan laad ik daar nog spiegeleitjes bij, wat pannenkoekjes of wafels. Of om eerlijk te zijn: pannenkoekjes én wafels. En nog van die mini-koffiekoekjes. En bubbels! A-woman is een genieterke :).

    Het is pas af als ook de sfeer helemaal goed zit. Ik denk soms terug aan de ontbijten samen met mijn (ex-)ventje. We zetten de cd van Amélie Poulain op repeat, haalden de weekendkrant uit de postbus, deden de gordijnen in de living volledig open zodat het zonnetje kon binnenstralen, installeerden ons aan de grote tafel en genoten uren van de rust, gesprekjes, stilte terwijl we krant lazen, de poezen die kopjes kwamen geven in de hoop iets te kunnen scoren...

    In realiteit is het nu 1 boterhammetje met smeerkaas. Magere plattekaas met canderel. En water.

    Trouwens, volgens dit filmpje zou ik best naar Marokko verhuizen om elke dag een lekker ontbijt te hebben. 

    En jullie, in welk land serveren ze jullie ideale ontbijt?

  • Tussendoortje...

    Het is al efkes geleden, maar hier komt het nog eens. Een kritische blik op een outfit van een medemens. En deze keer is die blik genoeg. Er hoeft geen commentaar bij van mij.  ;)

    Of toch (ik kan het mij niet laten): zoooooooo fout :)

    2014-03-07 20.11.32.jpg

  • a-woman overweegt uit de kast te komen.

    AD-2.jpgDe trouwe lezer heeft het door: het gaat mij niet meer af. Ik heb mezelf op meer dan 1 vlak strop gezet, de fut is eruit, de verhalen zijn niet meer goed.

    Dat is omdat het al 10 jaar is, dat is omdat ik te veel mensen in oprecht vertrouwen over het bestaan van deze blog heb verteld (en dat daar sommigen duchtig misbruik van maken, van dat vertrouwen) en dat is ook omdat Skynetblogs simpelweg de saaiste, onnozelste plaats is om een blog te hebben. 

    Dus: 2 opties:
    1. A-woman stopt. Na 10 jaar is het welletjes geweest, de rek is eruit, de inspiratie is op. Stoppen op een hoogtepunt, zoals ze zeggen. Al kan ik dit niet echt een hoogtepunt noemen, maar een goed gedacht is veel waard :)
    2. A-woman komt uit de kast. Of maw: ik trek een dikke vette streep onder deze a-woman, kijk tevreden terug op een leuke tijd, ben fier op de 1,5 miljoen clicks, zeg vaarwel tegen Skynet (die zogezegd hun blogs zouden revampen, maar waar ik nog steeds op zit te wachten). Dan zwaai ik lief naar de supermensen die weten wie ik ben en mij nog steeds steunen en steek ik een dikke vette middenvinger op naar de ontrouwe vrienden/vriendinnen die mij verloochend hebben. Ga ik op mijn blote knietjes zitten voor de trouwe lezers & lezeressen die mij 10 jaar lang gesteund hebben door dik en dun. En dan begin ik opnieuw.

    Ah, uiteraard met een eerste stukje waarin ik ga zeggen dat ik a-woman ben, maar dat a-woman 10 jaar lang een loopje heeft genomen met de waarheden in haar leven. Of maw: dat er “hier en daar” al eens iets niet waar is, maar dat mijn karakter in feite wel goed duidelijk zal zijn en de essentie van a-woman ook. Dat collega’s zich niet (altijd) aangesproken moeten voelen, vrienden ook niet, familie ook niet. En dat mijn leven niet altijd zo enerverend (in de Nederlandse betekenis...) is/was als soms wel lijkt. En dan gebruik ik de 10e verjaardag als een nieuw begin.

    Dus… ik ben een beetje in dubio. Zoals het nu loopt, gaat het voor mij niet meer. Maar ik schrijf graag, geniet van comments en vind het bloggen ronduit leuk. 

    De controlefreak in mij was van plan om eerst alle stukjes te herlezen en te censureren. Maar dan moet ik door bijna 800 posts, en laat ik daar nu écht geen goesting in hebben.

    En ook … het is niet dat ik binnenkort opkom voor de verkiezingen, ik loop niet meer in de kijker met mijn job en mijn Miss België-kwaliteiten zijn een jaar of 10 geleden gaan lopen. Dus, misschien ben ik wel een beetje te paranoïde.

    Wat denken jullie?

    En ook… wat is er na Skynet? Voor een technische newbie als ik….

     

  • 10 jaar a-woman

    images.jpgHet is bijna niet te geloven en toen een aandachtige lezer er mij via mail op wees, ben ik toch eens eventjes gaan terugkijken, maar het klopt: dit jaar bestaat dit blogje zowaar 10 jaar... Weliswaar pas op het einde van het jaar, maar toch.

    Dat geeft mij een beetje de nostalgie van terugkijken naar wat hier intussen allemaal gebeurd is, en wat er in feite in mijn leven allemaal gebeurd is. Langs de ene kant is mijn leven nu volledig verschillend van 10 jaar geleden. Langs de andere kant nog precies hetzelfde.

    Liefdes, vriendschappen en jobs kwamen en gingen. En toch is a-woman "in de fond" (zoals ze dat in het Brussels zeggen) nog steeds exact dezelfde. Iets stabieler. Dat wel. Maar nog steeds hetzelfde kleine meisje af en toe. Nog steeds hunkerend naar vriendschap, liefde en aanvaarding. Al leer ik daar de laatste tijd ineens heel snel veel over bij. 

    Bij het teruglezen van enkele stukjes zie ik ook dat ik heel de tijd gebalanceerd heb tussen fictieve verhalen vertellen en een échte inzage in a-woman. Deels omdat ik nu eenmaal graag schrijf. Maar deels ook omdat ik in die 10 jaar mijn best heb gedaan om niet herkenbaar te zijn voor mensen die mij "in 't echt" zouden kennen.

    De aandachtige lezer heeft intussen ook al door dat er weinig tot geen verhalen meer verschijnen over mijn liefdesleven. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik dat vaak té persoonlijk vind om te beschrijven. Ik kan uiteraard over de "koetjes & kalfjes"-liefdesdingen vertellen, maar dat is niet de reden waarom ik deze blog heb.
    En het is ook een feit dat er intussen héél wat kritische lezers zijn die mij weldegelijk als a-woman in levende lijve kennen en er zo nu en dan nogal uitgesproken meningen over hebben. Een natuurlijke rem dus.

    Ik ben in feite wel benieuwd of er mensen zijn die alle stukjes zouden gelezen hebben. Dat zijn er welgeteld 796.

    En wat die lezers "van het eerste" uur onthouden hebben van die 10 jaar. Dus, beste lezers: shoot! :) 

     

  • Bewogen begin...

    Het nieuwe jaar moest en zou beter worden dan 2013.  Het was niet al kommer en kwel, ik heb zalige momenten gekend en super mensen leren kennen. Maar ook: te veel mensen verloren (letterlijk en figuurlijk), te veel pech gehad, te veel leed gezien in mijn omgeving en te hard moeten knokken.
    Maar geen nood, het rampenjaar met het oneven aantal, met het onheilspellende cijfer, werd opgevolgd door een even nummer (ik heb iets met even nummer), en zou in feite alleen maar beter kunnen worden.
     
    Bon, efkes de rekening maken. We zijn intussen 9 dagen ver in het nieuwe jaar. Ik tel in mijn omgeving:
    - 1 koppel dat al sinds vorig jaar in scheiding is. Dat ging heel de tijd goed. Hij ging weg voor een andere vrouw, maar zij heeft dat zo goed en zo kwaad als ze kon aanvaard en hem geen strobreed in de weg gelegd. Nu is zij verliefd op een andere man en heeft ze dat haar ex voorzichtig gezegd. Om eerlijk te zijn tov hem. En beschouwt hij (jaja, hij die dus voor een andere vrouw weg ging) dat als een erezaak van schandaligheid en maakt er ineens een vechtscheiding van. Met alle elementen gekruid, zoals ineens zonder huis zetten, zoon opeisen, emotionele chantage,… En zij is mijn zus. Dus dit pik ik niet. Mijn zus raak je niet op die manier, dus ik ga voluit mee in de tegenaanval. Al was het maar om ervoor te zorgen dat mijn zus hier niet uitkomt als een berooide, psychisch gekraakte vrouw zonder haar zoon.
    - 1 bevriend koppel met een dochtertje van 2 jaar: op 2 dagen (!!!) uit elkaar, papieren opgesteld, getekend. Of maw: op 2 dagen gescheiden (op de officiële betekening ervan na). Lijkt opgeruimd, maar is puinhoop.
    - 1 koppel uit mijn kennissenkring uit elkaar. Ze waren aan het vechten voor hun relatie, maar het blijkt niet te lukken. Volgens de roddelgangen zou hij al bij zijn nieuwe vriendin wonen. Maar daar heb ik toch mijn twijfels bij, lijkt mij niks voor hem. Hij draait zich nu in zelfmedelijden en vooral ook in zelfkastijding. Al heb ik dat allemaal van horen zeggen. Het valt mij in dit opzicht vooral op hoe snel de roddelwegen werken. In principe heb ik heel weinig zaken met wat hen overkomt, maar toch heb ik al vanuit heel veel verschillende (en ook vaak onverwachte) wegen te horen gekregen wat daar allemaal aan de hand zou (!!) zijn.
    - 1 man uit het dorp in elkaar gezakt in de trein richting daguitstapje Ardennen. Hartaderbreuk. Dood… Amper 46 jaar
    - 1 moeder van een vriendin van de trap gestuikt. Stommelings. Toen ze probeerde te verhinderen dat wasmand die ze in haar hand had zou vallen. Resultaat: wasmand gevallen, zij ook. En zij is erin gebleven. Ze is 63 mogen worden. Net met pensioen na een leven lang hard werken. Aan de vooravond van een levensherfst vol reizen, genieten van de kleinkinderen en profiteren van de inspanning uit de zomer van haar leven.
    - 1 man (oud-scouts-leider van het dorp) steekt over. En een onoplettende chauffeur had hem niet gezien. Dood. Amper 52 jaar.
     
    Zes levensveranderende drama’s. Zes keer levens totaal overhoop en op vele vlakken over. Zes keer tranen. Op 9 dagen, en vandaag is nog niet gedaan...
     
    Ik hou mijn hart vast. Ik hoop dat dit geen voorboden is voor een nieuw jaar vol rampen en tegenspoed. Het klinkt egoïstisch, maar ik vind dat mijn omgeving en ik intussen wel genoeg hebben geïncasseerd. Het tij mag keren. 
     
    In de volgende weken & maanden gaat het vooral puin ruimen zijn met en voor mijn zus. Ze is, zoals ze dat hier in de buurt zeggen, “nog niet aan de nieuwe patatjes”…

  • Voornemens

    1aafcc9315b6188236d09a186caadebf.jpgYes, het is er tijd voor: de voornemens. Net als vorig jaar ga ik voor 6. Kwestie van het succes van vorig jaar te kunnen herhalen.

     

    1. Gelukkig zijn met wat ik heb. L. gaat groen lachen, want het komt van haar. En hoewel ze mij geschrapt heeft (inderdaad, aangezien ontvrienden in FB gelijk staat met een officiële doodverklaring van elke band), weet ik dat ze dit nog leest.
    Ze heeft gelijk, L. Ze kent mij ook heel goed. Al heeft ze er nu voor gekozen om alleen het slechte in mij te zien en een streep te trekken onder alles wat we hadden.

    Ik heb inderdaad de neiging om steeds meer, beter, anders, nieuwer te willen. Terwijl ik fantastisch blij mag zijn met wat ik nu heb en in feite ook met wie ik nu ben. Dus, hoofdmissie van volgend jaar: blij zijn met wat ik heb en ben.
    Wil dat zeggen dat ik ga stilstaan? Absoluut niet! Al moet die tegenstelling in mijn hoofd nog deftig vorm krijgen.

    2. Genieten. Ook een voornemen van vorig jaar, maar ik zet voort. Ik heb het deze middag al ingezet. Lekker lunchke met één van mijn meest favoriete mensen op de wereld.
    Aan al die mij goed gezind zijn: laat de uitnodigingen voor leuke dingen maar komen & verwacht je ook maar aan wat (al dan niet impulsieve) uitnodigingen! Aan het goeie weer, en ook aan het slechte: ik ga van jou genieten! Aan mijn kattekopjes: verstop je, want ik ga jullie zo hard knuffelen dat jullie het beu gaan zijn. Aan mijn werkgever: ik zal niet meer CONSTANT beschikbaar zijn, want het zou kunnen dat ik met mijn snoet in de zon zit. Aan de visjes in warme waters: ik ga proberen nog wat vaker met mijn hoofd onder water te zitten, aangezien duiken zowat het enige is wat mij volledig tot rust doet komen. Aan de fantastische schoonheidsspecialiste in het Dorp: schrijf mij maar in. Ik blijf elke 6 weken komen om mezelf laten soigneren!

    3. Op gewicht blijven. Ik ben zooooo fier dat het mij is gelukt. Tegenwoordig heb ik maatje 38/40. En ik kom van een "geef maar een 44, en hopelijk zijn het hier ruime maten". Schitterend. En dat gevoel wil ik niet meer kwijt. Ik ga dus begin januari opnieuw naar de diëtiste, want die 1,5kg die er terug bij is (op 4 maand, maar toch), wil ik er terug af. En dan ga ik voor een jaar 2014 in maatje 38/40. Ik kijk ernaar uit.

    4. Loslaten. Daar waar de vorige 3 voornemens vooral toekomstgericht & happy zijn, moet ik op mijn gezegde 37e jaargang ook een hardere noot kraken: leren loslaten. Er zullen zich begin 2014 nogal wat veranderingen voordoen in mijn omgeving. De ouderlijke woonst wordt verkocht en dat raakt mij. Meer dan ik dacht. De mama hokt samen met haar vriend, die mij niet kan bekoren. Loslaten... Krampachtig vasthouden aan relaties uit het verleden die mij meer verdriet doen dan dat ze mijn leven rijker maken: loslaten. Ook al heb ik het daar heel moeilijk mee.
    De gedachte dat mijn jongere broer & zus mij niet meer nodig hebben in hun dagelijks leven en ik dus niet meer hun moeder moet zijn, maar hun zus mag (!) zijn. Omarmen. Al is het loslaten van mijn moeder-instinct (lees: moeizucht) naar hen toe niet evident.
    Mijn geboortedorp: loslaten! Ik heb genoeg geprobeerd om er aanvaard te worden. Alles gaat goed zolang ik mij gedeinsd hou, iets kan betekenen voor hen (lees: tickets, spulletjes, info,..) en zolang ik de vrolijke a-woman ben. Van zodra ik ook maar eventjes een flits karakter laat zien, word ik opzij geschoven. Het is een roddeldorp, met superveel lange tenen en jaloersheid. En ik zal er nooit door iedereen graag gezien worden. Of maw: ik ga eraan werken om die honkvastheid tegen wil en dank te ontgroeien.

    En zo zullen er nog wel dingen zijn. Ik ben een vastbijter. Tegen beter weten in soms. Loslaten wordt mijn mantra.

    5. Ik ga eindelijk eens kaders omhoog hangen in mijn appartement. Lijkt banaal, maar is het niet. Ik heb dat na de verbouwingen niet meer gedaan, omdat ik er steeds vanuit ging dat gaten maken in een muur niet goed is als het nadien wordt verkocht. Bon, ik ga die kaders hangen. En ik zal wel zien hoe lang ik nog in dat appartement woon. Carpe diem.

    6. En net als vorig jaar: ik ga stoppen met roken. Niet dat ik ooit gerookt heb, maar dat geeft mij toch al zéker 1 op 6 op 31/12/2014. :)

     

    Voila, dat lijkt mij al een goed lijstje om een jaar mee aan de slag te gaan.

    Noteer: dit jaar geen voornemens ivm kinderen of liefdesrelaties. Dat valt onder de categorie "gelukkig zijn met wat ik heb" en "loslaten".

  • 2013

    2013.pngHet jaar loopt ten einde, dus balansen dienen opgemaakt.

    Ik had in januari goeie voornemens gemaakt en het moet gezegd: ze zijn helaas niet allen gelukt.

     

    Punt 1, meer genieten, is gelukt. Dat heeft ook te maken met het slagen van punt 3: 15 kg verliezen. Dat gewichtsverlies heeft mijn leven een boost gegeven. In zelfbeeld, in energie en in de perceptie van mensen over mijn persoontje.

     

    Punt 2, van werk veranderen, is op de valreep ook gelukt. Op 1/1 zal ik een nieuw contract tekenen en verhuis is naar centrum Brussel. Ik kijk ernaar uit!

     

    Punt 4, een kind, is niet gelukt. Ik ben intussen 37,5, dus de klok tikt. Het is een biologische klok, maar niet een immer aanwezige. Er zijn dagen waarop ik er volledig vrede mee heb dat het zo is, er zijn dagen dat het mij pijn doet. Maar bon, ik neem aan dat dat voor mensen mét kinderen ook zo is. Dat ze ook af en toe verlangen naar de dagen zonder kind of kinderen.
    Ik had mij trouwens ook voorgenomen dat als ik in 2013 niet zwanger zou zijn, dat het voor mij te laat zou zijn. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik het daar nog wat moeilijk mee heb. Met het definitief laten varen van die optie.

    In ieder geval, punt 5 & 6 zijn ook gelukt.

    Dus beste mensen, een primeur: ik heb 5 van de 6 goeie voornemens voor 2013 gehaald. En met een beetje goeie wil in feite ook de 6e, aangezien dat een dubbel goed voornemen was.

    Het is niet al rozengeur en maneschijn geweest, maar ik won mijn zelfvertrouwen terug in 2013. En dat heeft mijn leven een hele boost gegeven.
    Ook al is 2013 ook het jaar waarin er in mijn gezin heel wat drama was, waarin ik enkele goeie vrienden definitief verloren heb en waarin ik soms het gevoel had op een roetsjbaan te zitten zonder zicht op een einde.

    2014 mag beginnen voor mij. Nu nadenken over een 6-tal realistisch goeie voornemens :)

  • Next (post).

    Wow maat, het kriebelt.

     

    Ik schrijf momenteel in mijn chaotische gedachten aan minstens 10 stukjes. De ene onwaarschijnlijk sarcastisch, de andere vol zelfmedelijden en nog een andere totaal gelaten. Om dan weer een positieve noot te vinden.

    Mogelijke titels zijn:

    - Zal ik eens écht arrogant en vol zelfmedelijden worden? (-> kwaad!)

    - Brief aan L. En ook aan G. En bijgevolg ook aan G. en G. (aangezien L. niet kon zwijgen tegen hen over het bestaan van mijn blog, waarvoor dank).

    - Ze heeft in feite gelijk, ik moet inderdaad meer focussen op gelukkig zijn met hetgeen ik heb.

    - De wet van behoud van rust, ten koste van vriendschap

    - De andere kant van het verhaal

    - 6 jaar geleden steun en toeverlaat, vandaag pispaal, met ondertitel: ik nam je zelfs mee in mijn vriendengroep en daar lachen ze in 't dorp vandaag nog om.

    - Ok, jij nam mij ook mee in jouw vriendengroep. De lachjes daar zullen eerder groen zijn vandaag.

    - Het kan ook anders.

    - Iets met pot, ketel & zwart

    - Een échte vriendin luistert en oordeelt dan pas.

    Het is nog in beraad. En ik ga het vooral wat laten kalmeren. Nu ben ik te verontwaardigd over de oneerlijkheid van dit geheel. Ja, ik ben soms arrogant. Dat weet ze en ze kent mij ook zo. Ik had alleen gedacht dat ze daardoor kon prikken. Na al die jaren.
    En ja, ik spreek soms vanuit zelfmedelijden. Mag het? Ik ben godverdomme écht wel veel kwijt in mijn leven. Dat ze godverdekke (sorry voor het gevloek) nekeer luistert naar de andere partij in dit met-de-haren-getrokken verhaal, dan zal ze misschien zien en horen dat ik NIET heb geprobeerd een relatie te breken. Integendeel.

    Het zit mij hoog. I know.

    En aan diegenen die dit allemaal niet begrijpen. Gewoon skippen en wachten op betere tijden. Die komen er. Ik ben er gelukkig sterk genoeg voor. En heb gelukkig vrienden die wéldegelijk blijven. Ook al sjotten die mij ook al nekeer onder mijn kont. Ik heb dat soms nodig.

     

  • Ontmoetingen...

    images.jpgWat doet een mens 2 keer kijken naar een andere mens? Of, wat doet a-woman 2 keer kijken naar een ander mens? Je weet wel, je loopt op straat, je passeert 10-tallen mensen die je 2 seconden later al niet meer kan beschrijven. Soms loopt daar dan iemand die je opvalt. Mooie mensen, minder mooie mensen, speciale mensen, mensen met een uitstraling. Maar je kijkt er 2 keer naar. En 2 seconden later heb je nog wel een indruk van die persoon.

    Maar dat is vluchtig. Het intrigeert mij meer waarom ik soms met volslagen onbekenden een connectie voel. Eerst in een blik, dan in een gesprek over koetjes & kalfjes (of over 't werk, over de hobby,...), en als het dan op één of ander manier klikt: ook in diepere gesprekken.

    Het is mij de laatste tijd namelijk enkele keren overkomen. Vanuit onverwachte hoek met iemand aan de praat geraken en merken dat er speciale connectie is met die persoon.

    En eerlijk gezegd: ik koester die momenten. Ik besef ten volle dat de meeste vriendschappen een houdbaarheidsdatum hebben, of minstens evolueren in intensiteit. 
    Ik hoop nog altijd om ooit opnieuw eenzelfde connectie te voelen met iemand zoals ik dat destijds had met Tim, die helaas enkele jaren terug verongelukt is.
    Wat wij hadden ging boven alles. Boven tijd, boven relaties, boven roddels, boven problemen. Soms zagen we elkaar een hele tijd niet, soms dagelijks. Het zou een liefdesrelatie kunnen genoemd worden, maar ik durf te beweren dat het meer was als dat. Is het soulmates? Of dekt ook dat de lading niet...

    En toch hoop ik stilletjes dat ik dat opnieuw heb gevonden. Ik hoop het althans. Ik vertel er later wel nog eens over. Als ik durf te vertellen.

  • Dagdagelijkse a-woman

    Ik kreeg via mail een vraagje om soms al eens wat meer over mijn dagdagelijkse beslommeringen en activiteiten te bloggen. Blijkbaar is die ene specifieke lezer op daarin geïnteresseerd. Dus voila, een beschrijving van een dagje van mezelf:

    Deze ochtend stond ik op met een houten kop. Niet van mijn exploten van gisteren (was het maar, dan had ik er tenminste plezier aan beleefd), maar van een dikke valling, die aan het aankloppen is bij een griepje. Ik laat ze voorlopig niet binnen, maar het is vechten...

    Mijn wekker staat om 7u30, en dat geeft mij een dik uur om mij te wassen, kleden en treffelijk te maken. En dan natuurlijk ook nog een hapje eten, want ik vind het ontbijt pure luxe die ik mezelf heel graag gun. Er is geen specifieke volgorde of ritueel waarin ik bovenstaande doe. Dus, het valt voor dat ik in ondergoed een hapje eet, waarna ik mijn make-up doe, om dan nog rap was uit het wasmachine te halen, om dan te beslissen welke schoenen ik wil aandoen die dag, en kledij uit te zoeken.

    Want, dames & heren, mijn outfit wordt gebaseerd op de keuze van schoenen voor die dag. Ofte: "ik ben in zwarte pump"-stemming (want dat is anders dan in gele-pumpstemming, of paarse, of bruine, of donkergrijze, want die heb ik uiteraard ook ;)). Dan wordt daar een rokje of kleedje bij gekozen. Meestal ben ik dan al veranderd van ondergoed, want ah ja, die bh past niet onder dat specifieke jurkje.

    En dan dus naar 't werk. Voorlopig slechts 5 minuten (!!) rijden, maar binnenkort een dik half uur. Ik bespaar je de beschrijving van mijn werkdag, maar ik kan al samenvatten zeggen: hectisch.

    Deze avond ga ik thuis een potje koken. Voor diegenen die denken dat ik een brave huismoeder ben: dat doe ik zo gemiddeld 1 keer per week. De overige keren ga ik (tot mijn schaamte) waarschijnlijk uit eten...

    Ik probeer 's avonds rond 23u te gaan slapen, maar dat lukt mij zo goed als nooit. Ik ben een nachtraaf, en geraak nooit op tijd in bed. Er is 's avonds altijd nog wel een boek te lezen, een tv-programma in uitstel te bekijken, een keuken op te ruimen of een mailtje te schrijven.

    Voila, een dag A-Woman :)

  • A-woman heeft zich vergist!

    sorry.jpgIk heb mij vergist. Big time....

    Aan diegenen die mij al genoeg over vriendschap hebben horen zagen: klik vooral weg, want het gaat er wéér over.

    Bon, ik ben 37. Je zou zeggen dat dat een leeftijd is waarop een mens zo stilaan weet wie haar vrienden zijn en wie niet. Of ook: wie mij in hun leven willen met al met goeie en vooral ook slechte eigenschappen.

    In mijn tirade in de vorige post, had ik mij niet gerealiseerd dat ik hier enkele supergoeie vrienden heb die meelezen en die mij ondanks mijn hoge dosis aan zelfmedelijden en ongenuanceerd beschuldigen contacteren en in feite op het matje roepen om mij aan te geven dat vriendschap weldegelijk bestaat. En wat hebben ze gelijk...

    Ok, het zijn er minder dan ik dacht toen ik een vroege 20-er was. Ik was er (en blijkbaar nog steeds) van overtuigd dat vriendschap iets is wat een extra kleurtje brengt aan mijn persoon. Alsof het medailles zijn die ik draag om aan de buitenwereld te tonen. En intussen moet ik toegeven dat het inderdaad medailles zijn. Maar dat ze er zijn om er mij erop te wijzen ze te koesteren, op te blinken en vooral voor mezelf te bewaren en koesteren.

    Ik dacht dat ik Celine kwijt was. Ondanks heel wat mailtjes en telefoontjes, reageerde ze niet meer. Ik heb Celine enkele jaren terug écht fameus geholpen, zoals vrienden dat doen. En mijn rancuneuze zelf was al aan het malen "goh, nu ze mij niet meer nodig heeft...". Tot ik in een helder moment gewoon eens een fleske Baileys heb gepakt, en bij haar aanbelde. Waardoor ik zag dat Celine mij nog steeds met een immens happy gezicht onthaald, mij in de zetel installeert, 2 glazen haalt en begint te babbelen en te vragen. Over vanalles en over niks. Net zoals in het verleden. Celine had het gewoon wat drukker gehad, en had dus wat minder tijd in een vriendschap kunnen steken. Silly me... Alsof ik daar niet zelf op was kunnen komen.

    Er is nog zo'n vriendschap die ik te weinig waardeer. Ooit kozen we niet voor elkaar, maar we hebben nog steeds een enorm sterke band. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat hij mij in gelijk welke omstandigheid zou helpen. Trouwens... nu blijkt dat dit DeautyBox (remember??) niet van één of andere reclame-regie komt, maar een onverwachte traktatie is van hem. Gewoon. Omdat ik ik ben.

    En mijn zus... Ze gaat zelf door een superdonkere periode, maar slaagt erin om toch beetje bij beetje haar eigen persoonlijkheid terug op te bouwen. Stilletjesaan zie ik terug de zus die ik altijd al had, maar die bedolven was onder de eisen van een veel te verstikkende relatie. En die zus, die door hel moet tegenwoordig, vraagt mij gisteren als ze mij ziet hoe het met me gaat. Want ondanks mijn vrolijke lach, had ze mij door. Die superzus van mij...

    Zo is er ook diegene die in mijn vorige post vergruisd werd. Wat heb ik mij daar vergist... Ik kan je verzekeren, ik heb op mijn grondvesten gedaverd. Ik doe het nog steeds, tenandere. En er zijn lelijke dingen gezegd. Vooral ook door mij. Lelijke, onterechte dingen. Ik ben met mijn neus tegen de muur gelopen tegen 654654 km/u, en had verwacht keihard tegen de grond te kwakken. Wat trouwens mijn verdiende loon zou zijn. Maar wat blijkt: de vriendschap is sterker. In die mate dat ik dus niet op de grond ben gesmakt, maar opgevangen in veilige armen. Weliswaar is het een stukje gebroken. Maar dat is dan vooral omdat ik alweer mijn vriendschapsmedaille niet goed genoeg gekoesterd heb en niet bewaard en beschermd heb tegen alles wat die vriendschap (of die speciale band tussen ons) stuk zou kunnen maken.

    Ik had ervoor gekozen een eigen verhaal in mijn hoofd te bouwen en daarnaar te handelen. In mijn hoofd had ik daar allemaal een héél goeie reden voor. Ik had niet mogen uitgaan van sommige zaken en daardoor dingen doen die niet kunnen.

    Dus... voor mocht ik het ooit vergeten, schrijf ik het hier nog eens op: ik heb vrienden. Echte, échte vrienden. Die waar ik voor door het vuur zou gaan, maar die (hoe verbazingwekkend voor mij) ook voor mij door het vuur gaan. Die mij niet alleen zien staan als er iets te krijgen is of als er tickets voor feestjes te verzamelen zijn, die mij niet als een bedreiging voor hun partner zien, die niet uitgaan van het slechtste in mij en die verder kijken dan mijn vaak arrogante en afstandelijke houding.

    En daar ben ik zooo dankbaar voor....

  • Vrienden

    tumblr_mecdea4oa81rm8aqzo1_500.gifIk heb een probleem met vertrouwen. Het zal zijn dat ik al te vaak in het verleden gekwetst ben geweest, en dat mensen mij al te gemakkelijk ontvallen, maar ik probeer mij zo weinig mogelijk te hechten aan mensen. Kwestie van dan minder risico te lopen om gekwetst te worden. Helaas laat ik mij zo nu en dan toch eens "vangen". Nu en dan denk ik toch weer iemand gevonden te hebben die mij wél doorheeft en die mij weldegelijk neemt voor wie ik ben. A-woman, mét fouten en rare kantjes. Maar ook A-woman, héél trouwe vriendin, waarop gerekend kan worden. Zowel om samen mee te lachen, maar ook om samen mee te wenen.

    Enfin bon, je voelt het al aankomen hé. Het is/was weer zover. Ik heb iemand héél dicht tot bij mijn ziel laten komen, maar het blijkt alweer een utopie te zijn. Het doet zo'n pijn om die band van het vakje "uitzonderlijk, te koesteren, onvoorwaardelijk, voor altijd" te zien schuiven naar "leuk, plezant, vrijblijvend, nooit 100%".

    Ik zal het nooit leren. Ik zal nooit leren dat mensen nooit of nooit het goeie in mensen willen of kunnen (blijven) zien. Ik zal nooit leren dat het utopie is om te denken dat een relatie (zelfs een liefdesrelatie) boven alle "dingen des levens" staan.

    En telkens opnieuw word ik dan dat kleine meisje wiens ouders er niet waren, vechtend voor de aandacht van een vriend of vriendinneke en denkend dat ik niet waardevol genoeg ben om van te houden.

    Ach ja, ik kom er wel weer door. Alweer een illusie armer. Het doet mij nadenken over de zingeving van mijn leven en of ik mij niet beter zou concentreren op hetgeen ik heb. Namelijk mezelf. Zonder er egoistisch van te worden, want dat wil ik niet.

    Carpe diem...

  • Back!

    2013-09-30 14.40.16.jpgHet is hier een tijdje stil geweest en dat had een goeie reden. Ik ben namelijk op vakantie geweest. En amaai, dat was nodig. Het was een combinatie van zonnetje, boeken lezen, wat sporten en vooral véél véél rusten.

    Het heeft mij goed gedaan. Al heb ik nu 4 dagen later al opnieuw nood aan verlof...

    Thuis lag er een briefje te wachten dat mij zei dat ik iets moest gaan ophalen in de post. Schrikbeelden als dagvaardingen, torenhoge boetes en meer van dat lelijks. Maar neen hoor, niks van dat alles: dedees heeft zowaar een Deauty-box gekregen! Ofte: mijn populariteitstest is (tegen alle verwachtingen in) zowaar gelukt. En blijkbaar gaan er nog boxen volgen. Jeuj!

    Dus, binnenkort een schoon blogstuk om te laten weten wat er allemaal in dat dozeke zat. Ah ja, kwestie van de Deauty-box'ers gelukkig te houden hé :)

  • En toen werd ik een VIB

    VIP.jpgIk heb het niet zo op club'kes. Alhoewel ik een sociaal dier ben, heb ik een natuurlijke aversie voor alles wat op schapenmentaliteit lijkt. Ik moet niet zonodig tot een clubke horen om mezelf te kunnen definiëren. Ik weet dat het in functie van mijn carrière een goed idee zou zijn om vb "bij te treden" bij de JCI's van 't land, maar ik kan het niet. Niet omwille van het club-gevoel alleen.

    Ook toen ze mij vorige gemeenteraadsverkiezingen vroegen om op te komen voor een lokale partij, heb ik vriendelijk bedankt. Het was mij ook te fel een club van would-be-influencers, die uiteindelijk toch maar moeten luisteren naar de standpunten die hen van hogerhand worden opgelegd.

    Maar, ik heb ook uitzonderingen. Ik ben een jeugdbewegingmeid in hart & nieren. Die "club" heeft mij goed gedaan. Ook al heb ik er met scha & schande moeten leren dat samenwerken en -leven met alleen vrouwen écht een uitdaging is.

    Maar bon... ik hoor intussen tot een nieuwe club. De VIB's. En ok, ik ben er stiekem fier op.

    Ik had Skynet een mail gestuurd met de vraag of het nog de moeite was om mijn blogje hier op Skynet te behouden. Ik voel mij op deze Belgische site wel vrij goed thuis, maar het valt niet te ontkennen dat de design & aanpassingmogelijkheden beperkt zijn, dat de uitstraling nog niet aan de enkels komt van het grootste Wordpress, dat de interactie nogal eens tegenvalt en de support vanuit Skynet nihil tot onbestaande is.

    Maar kijk, ene Pieter Herman van Skynet heeft mij persoonlijk laten weten dat ik mij terecht zorgen maakte, maar dat ze intussen aan het werken zijn aan een leuke doorstart van de Skynetblogs. En bij wijze van blijk van respect en erkenning (hou ik mezelf gewéldig fier voor), ben ik ook toegevoegd aan de VIB's. Ofte: de Very Important Bloggers.
    Ik ben er nog niet helemaal uit of dat wel zo speciaal is, want het merendeel van de blogs die daarin zijn opgenomen zijn intussen opgehouden met te bestaan (dus ook hier: opvolging???), of zijn in mijn ogen nu niet meteen inspirerende stukjes. Ofte: ik hoor dan wel tot het clubke, maar wat is het clubke waard?

    In ieder geval, dedees geeft het nog even het voordeel van de twijfel en probeer rustig naar de 2 miljoen (!!) kliks toe te werken, ergens in 2016 ofzo.

    Goed idee?

  • Bekentenis

    images.jpgIk beken, ik lees veel. Sinds ik de 'i'-dinges heb ontdekt ietskes minder dan vroeger, maar ik denk dat ik toch nog steeds gemiddeld aan 1 boek per week zit. Dat gaat van lichtvoetige chicklit, een spannende thriller, een non-fictie boek over iets interessants, tot zelfs een historisch stationsromanneke. Maar, de beruchte 50 tinten las ik NOG STEEDS niet. Het eerste boek ligt wel al thuis. Dus de intentie is er.

    En intussen heb ik zelfs een reden om het gehypte "pikant boekske" te lezen. Ik ga mijn aversie voor massahysterie rond het gegeven moeten naast mij zetten en ik zal zelfs niet eens wacht tot de film in augustus 2014 op groot scherm te bekijken is. Alhoewel we intussen weten wie de hoofdrollen zullen spelen en dat dat best een smakelijk geheel zou kunnen zijn.

    Gisteren zat ik een hele dag in meeting. Brainstormen zoals dat heet. Of beter gezegd: er wordt een onmogelijke briefing gelanceerd, waarop we dan de gekste ideekes eerst lanceren, om uiteindelijk uit te komen op een verbeterde versie van de vorige aanbeveling... Maar, we zaten daar dus lang. Héél lang. En er was al eens een pauze tussendoor. Tijdens zo'n pauze zat ik toevallig alleen met Mr. Blue (haha, heb je de link? Wink wink...). Hij zei mij plots dat ik moest stoppen met bijten op mijn lip als ik nadenk, want dat hem dat uit zijn concentratie haalde. Zo met pretoogjes, duidelijk om mij uit mijn evenwicht te brengen. Aangezien hij mijn verbaasde blik zag, vroeg hij mij of ik het beruchte 50 tintenboek gelezen had. Waarop ik dus ontkende.

    Net voor de andere meeting-deelnemers terug in de zaal stapten, gaf hij mij nog snel mee dat ik wel zou weten wat hij bedoelde als ik het boek zou lezen. Erg geconcentreerd was ik nadien niet meer.

    Dus beste mensen, het brand op mijn lippen (heb je hem?? ;)): wie kent de betekenis van "bijten op de lippen" bij een vrouw?, zoals het beschreven is in de 50 tinten-boeken. Tell me, want dan weet ik tenminste wel signaal ik dus onbewust naar de "brave" meneer heb zitten sturen...

  • Hemden met korte mouwen

    Ik werk in een kantoor-omgeving. Of maw: door den dag ben ik gewoonlijk flink aan het werk achter mijn bureau'ke (tenzij tijdens mijn middagpauze zoals nu, als ik een blogstukje schrijf). Zoals jij als doorwinterde a-woman-blog-lezer al langer weet: er wordt al nekeer naar outfits gekeken. Doorgaans gaat het mij vooral om de outfits van vrouwen. Gewoonweg omdat ik graag vergelijk en omdat vrouwenkledij nu eenmaal meer variatie toelaat.

    Maar ik kijk uiteraard ook naar de mannen. Ah ja... Aangezien er bij ons niet echt een dress-code is en ik in een zogenaamd creatieve omgeving zit, zijn mannen "iets" vrijer in de keuze van wat ze 's ochtends aandoen dan in andere bedrijven. Zelfs een (deftige) korte broek of teensletsen heb ik hier op warme dagen al zien passeren. Niemand kijkt daarvan op.

    overhemd-korte-mouwen_22_0.jpg324393922_1_CO_1_324393922-6df65fe1-a70f-4a26-91f2-d81442b9b857.jpgVan mijn part doen ze maar hé... Maar toch, er is 1 kledingstuk dat naar mijn mening regelrecht geschrapt mag worden: hemden met korte mouwen. En zeker de zogezegd deftige hemden met korte mouwen,  netjes in de broek gestopt, gecombineerd met een das.  

    Dat klopt gewoon niet. Die mouwen staan ook altijd zo onnozel naar boven, als vleugels. Het is bijna alsof moeder de vrouw de mouwen van een "normaal" hemd er 's ochtends heeft afgeknipt zodat de jongen het overdag niet te warm heeft. Dat is voor mij al bijna hetzelfde als een jegging voor vrouwen, een nylon trainingsbroek en Crocs. Not done.

    En ok, ik vermoed dat het voor buschauffeurs en treinconducteurs waarschijnlijk de enige optie is om zich toch enigszins te kunnen kleden in uniform, bij zo'n warm weer.

    2012-summer-short-sleeve-shirt-men-luxury.jpgimagesCAQFOLKJ.jpgimages.jpgVoor mannen met een normaal postuur (lees: daarom niet enkel als hij een "kleerkast-lijf" heeft, maar gewoon voor elke normaalgebouwde man) vind ik dat hemdjes zonder mouwen eventueel nog kunnen als het hemd zo'n type is waarbij de mouwen aansluitend zijn, het hemd niet in de broek is gestoken (en daar ook op voorzien is, door de afwerking ervan) en het een leuk motiefke heeft. Eventueel zelfs waar de t-shirt die eronder is gedragen een ietsiepietsie zichtbaar is aan de mouw. En voor diegenen die hun daar niets bij kunnen voorstellen, enkele foto'kes ter illustratie...

    Wat mij betreft: ofwel een deftige polo, ofwel een hemd met lange mouwen. En in de zomer mag dat dan een linnen hemdje zijn, met de mouwen stoer opgestroopt of opgerolt. Jammie! :-)

    Pme-legend-Heren-overhemd-korte-mouw-PSI34222-6029.jpgThree-color-cotton-and-font-b-linen-b-font-man-s-font-b-shirt-b-font.jpgDus bij deze een warme oproep aan de ongetwijfeld enorm hippe mannen die mijn blogje lezen: ik ben er zeker van dat je nu al minstens even gaat nadenken of die hemdjes met korte mouwen die jij hebt in het "juiste" type vallen. En misschien zal je zelfs zeggen dat die dekselse a-woman moet zwijgen omdat ze er niets van af kent. En dat kan natuurlijk ook. Maar vraag misschien toch efkes aan de coolste madam in uw omgeving wat haar mening is.

    En de vrouwen... wat denken die ervan? Gaan we de kledingkeuze voor de mannen nog beperkter maken dan het al is?

  • Populariteitstest: ik wil een Deauty Box!! :)

    Ik las zonet bij Lilith dat Deauty Box bloggers inzet om hun product te promoten. En dus doe ik hier even vlotjes een test om te zien of ze mijn gigantisch fantastische (ahum ;)) blog terugvinden...
    Dus: ik wil mij gewillig kandidaat stellen om dat nieuwe concept nekeer te bekijken en stukje te schrijven over hoe leuk ik het vind.

    (Of zou dat nu net niet de bedoeling zijn van de promotie-vriendjes dat je er zelf naar solliciteert? ;)

  • Hihi :)

    Een beetje gepikt bij Nachtbraker, maar ik vind hem geweldig:

    Ik hoor dus bij de 71% en de 30% ;)

     

     

     

  • Zou ik, of zou ik niet...

    liefde_is_lekker_met_elkaar_swingen.jpgJawadde seg, nooit gedacht dat een post over een simpele haardot zoveel reacties zou geven. Jawadde, dit opent perspectief ;) Jullie krijgen binnenkort een foto van mijn haar in een staart (hoog, midden en laag), mijn haar los, mijn haar opgestoken,...

    Intussen heb ik trouwens nog een straf verhaal in mijn leventje verzamelt... Het situeert zich allemaal in de swingerswereld. En niet die van de snelle dans van "uit den ouwen tijd", maar die die je kan afleiden uit de foto's die bovenkomen als je swingers in google afbeeldingen opzoekt. Inderdaad... sensatie!! ;)

    En neen, ik ben zelf geen actieve swinger geworden (voor diegenen die mij kennen efkes te weerhouden mij te bestoken met oneerbare voorstellen ;)), maar ik heb wel ontdekt dat een koppel in mijn héél nabije vriendenkring dat wel is.

    Maar... eerst moet ik nekeer goed op een rijtje zetten wie er nu allemaal van mij weet dat ik een blogje heb. En van wie ik vermoed dat ze het hebben doorverteld aan hun partner en/of vriend(inn)en. En hoe ik mijn verhaal moet nuanceren om te vermijden dat al deze mensen kunnen afleiden over wie ik het heb.

    Dus, to be continued. Of... zou ik het hier brengen, of niet...