Algemeen

  • Nieuwe start


    Ik kondigde meer dan een jaar geleden al een nieuwe start aan, maar het heeft intussen toch nog wel lang aangesleept. Maar het is er. De lijn onder het verleden en de start van een "nieuwe" elan. Lees vooral eens "About me". Het zal je hopelijk wijzer maken...

    Lees meer...

  • Juni...

    * Dingen die ik deze maand al zag:
    - Mezelf, een beetje onwennig en vooral buik-intrekkend, in de gazetten. Jaja, zoals sinds 3 jaar elk jaar rond deze tijd.
    - Een véééél te hoog cijfer op de weegschaal
    - De nieuwste Sex & The City-film. En inderdaad, hij heeft geen verhaal, maar toch vond ik hem gewéldig. Zeker omdat we met 8 vriendinnen naar de film werden gereden in een blinkende witte limo. Ook al heeft dat niets met de kwaliteit van de film te maken. Astemblieft!

    * Dingen die mensen tegen mij al zeiden deze maand:
    - "Toen jij jong was kon ik je dus ABSOLUUUUT niet uitstaan. Maar ondertussen lijk je meer op mij, dus vind ik je leuk." Euheu...
    - "Oh, dan gaan we eens samen naar de naaktsauna, met jou durf ik dat. En nadien kunnen we dan eens met een aantal koppels gaan." (yes op het eerste, no go op het tweede!!)
    - "Ja, het is inderdaad vervelend als uwe frigo al 2 keer op korte tijd kapot is". Grmbl grmbl.
    - Véél te veel keer "Mevrouw A-woman" in een boos gesprek van mezelf en de dame van de frigo-hersteldienst.
    - "Ne gelukkige". Via Facebook, mail, sms, in persoon,... Jawadde, ik voelde mij zowaar populair en al.

    * Dingen die ik deze maand al kocht:
    - 2.5 l ijs, twee bakskes aardbeien, slagroom (light! ;)) en chocoladesaus. Ter viering van mijn verdere verwijdering van de 30...
    - Een dagcrème van € 82. In de veronderstelling dat die dus veel beter is voor mijn huidje, aangezien het zonnetje minder invloed heeft met dit productje op mijn gezichtje. Dixit de fijne Paris XL-madam(pje). En misschien ook lichtelijk verband houdend met vorig puntje, nu ik dat hier zo typ.
    - Een pracht van een bikini van Marlies, via een online-site. Wetende dat je NOOIT bikini's mag kopen online. En dat ik niet de discipline heb om gerief dat mij niet afgaat terug te sturen. En rara: hij is niet mooi en zou dus terug moeten...

    * Dingen waar ik blij om was:
    - Dat den André van 't stad al 24 jaar gelukkig is in zijn job: plannen tekenen. Someone has got to do the job...
    - Dat Tuure, die het leven vaarwel heeft gezegd, ondanks het feit dat zijn eigen vader hem heeft laten begraven als een hond (zonder groeten, zonder doodsbrief, zonder ceremonie en vooral zonder geliefden rond hem) toch een waardig afscheid krijgt van zijn jeugdvrienden.
    - Het feit dat ik, op enkele details na, gezond ben... Mentaal & fysiek. En dat ik daar niet blij genoeg om kan zijn.

  • Terug uit Montréal & NY

    Ik ben dus sinds zondag terug uit het verre Canada & USA. Ik heb mogen genieten van een dikke week "rijke mensen-vakantie" met volgende ingrediënten:

    - Business flights (mét champagne, plat liggen, filmkes kijken, lekker eten met echt bestek, chique lounge met sushi,...)
    - Waanzinnig speciale en chique hotels. In Canada was een zo'n statig, deftig hotel, plat in het centrum en in NY was het het mondaine en trendy "W", gewoonweg op Timessquare, en dat op de 50e (!!) verdieping
    - Lekker en speciaal eten, shoppen tot ik bijna letterlijk door mijn voetzolen zat, oneindig mooie dingen bekijken (Imperial State Building, Oratoire St Joseph, Canal Lachine en de Brooklynn Bridge,...)
    - En nog eens fijn gezelschap ook!

    Nu is het dus weer wennen aan het gewone leventje, waarin ik moet werken om de kost & de afbetaling te verdienen, waarin er geen receptie is die beweren "anything is possible" te kunnen organiseren,...

    Ach ja, ik heb er fameus van genoten en heb heel de tijd geprobeerd om niets van dat alles evident te vinden. En daar ben ik absoluut in geslaagd! :)

  • Oud?

    En toen zei mijn zus, toen ik haar zei dat ik mijn haar zou korter laten knippen: "Ah ja, dat is een goed idee, want dit kapsel dat je nu hebt is veel te jong voor jou".

    Mja, ofwel: realiseer je nu eens dat je geen 16 meer bent, en pas daar dan ook jouw kapsel op aan.

    Boehoe....

  • Ergeren

    minJa ok, ik kan mij ergeren, en nog niet zo'n beetje ook ...

    Aan:
    - het feit dat meer en meer mensen het woord "cuisson" vinden te moeten gebruiken. Te pas, maar vooral te onpas.
    - Dat f*cking Rock Werchter mij altijd opnieuw schijnt tegen te werken of moet ik zelfs zeggen: nadoen. Heu? Wtf!
    - Dat mijn baas het een logische zaak vindt dat ik mijn ticket voor Prince vlotjes in de vuilbak dump omdat hij het nodig vindt om mij voor een "leuke werkopportuniteit" in te plannen.
    - met de fiets naar 't werk rijden. Enfin, dat is niet ergerlijk, want dat was het fijne plan. Het ergerlijke is het feit dat fietspaden blijkbaar alleen worden getrokken als er nog ergens een stukske baan over is. Of niet.
    - stagiairs die mij VOORTDUREND tegenspreken. Zwijg! Ik weet het écht wel beter! En doe gewoon wat ik vraag! En denk zelf ook eens na, in plaats van mij onnozele vragen te stellen! En "het gebeurt" is écht niet met dt! Echt maat...
    - het weer dat goed is in de week en slecht is in 't weekend
    - het goeie weer. Ja, inderdaad, want dan heb ik dus hooikoorts. En een lopende neus, en irriterende ogen en dan hoest ik er mijn longen uit.
    - mijn collega die er prat op gaat dat alles (ALLES) zijn sublieme idee is. Waardoor ik gereduceerd wordt tot uitvoerder. Terwijl ik miljaar zijn baas ben hé.
    - mijn andere collega die deze ochtend doodleuk zei dat ze nog tickets voor The Editors over heeft. Terwijl ik er al weken spijt van had dat ik er niet aan was geraakt. En terwijl ik deze ochtend juist had beloofd om ventje van de luchthaven te halen en aan zijn auto in Antwerpen af te zetten.

    Maar voor de rest gaat het goed met mij hoor ;)

  • Kwissen

    Ok, ik ben geen dommetje. Maar om nu te gaan zeggen dat ik de volgende "slimste mens ter wereld" zou kunnen zijn... Mnee, dat ook weer niet.
    Vorig jaar nam ik deel aan een plaatselijk kwiske. Nogal last minute hadden vrienden van mij nog een plaats over in de kwisploeg en ze waren op zoek naar een vrouw. Voor de categoriën "mode" en "dag allemaal-weetjes". Bon, ik heb mij toen laten overhalen maar heb wel verwittigd dat ik van het type "ah ja, dat wist ik wel, maar ik kon er niet opkomen" was.

    Verrassing alom... we wonnen het plaatselijk kwiske. En jawel, zonder vals spelen zelfs. Enfin, toch niet fel vals gespeeld. We hebben hooguit 3 te luid gefluisterde antwoorden van onze buur-kwis-ploegen gehoord. ;)

    We wonnen een afschuwelijke wisselbeker (die een jaar in de kelder heeft gestaan), en ik had er nog een manicure/pedicure bovenop. Gewéldig toch! ;)

    Dit jaar hadden we een reputatie te verdedigen. Eén van onze kwismakkers was tot overmaat van ramp overgelopen naar een andere kwisploeg, dus het zag er niet goed uit.
    Maar, we hebben stand gehouden! Van de 48 ploegen werden we 6e. En ik mag met alle fierheid zeggen dat we in feite zelfs de eerste "plaatselijke" ploeg waren. De andere 5 ploegen zijn van die onnozele kwisploegen die het land afdweilen om daar veel bucht bij elkaar te winnen.
    En onze overgelopen kwismakker? Awel, die werd 22e. Nah! Het zal hem leren :)

  • Leuke vooruitzichten

    newyorkIk ben van de gelukkigen!!!

    Ik ga 6 dagen naar New York en vlieg dan naar Montréal, alwaar ik nog eens 4 dagen ga rondhossen. En jahaaaa, dat allemaal in superdeluxe stijl, zoals daar zijn: business flights, Sheraton hotelleke alhier en Fairmont hotelleke aldaar. YIHAAAA!!! Val nu allemaal maar in spontane jaloersigheid van uwe stoel en benijd mij big time. Dat zou ik ook doen als ik jou was. Hihi!

    Bon, genoeg opgeschept. Nu hoop ik efkes nederig genoeg over te komen om jullie aan te sporen mij alle gewéldige tips door te geven ivm een tripje naar New York en ook het mij totaal onbekende Montréal. En dan denk ik aan shops (ah ja, ook schoenen natuurlijk), restaurantjes, bars, must see's, must do's, markten, hippe plekken in de stad,...
    Want inderdaad, beide steden zullen mijn voetafdruk voor de aller aller eerste keer mogen/moeten verdragen.

    Alvast bedankt op voorhand, en al hé! Ik zal eens aan jullie denken als ik een Cosmopolitan drink. Of niet ;)

  • 3 Inzichten

    123_teaser_usHet klinkt hoogdravend, maar ik heb ondertussen 3 belangrijke inzichten over mezelf. Lees: inzichten, en dus helaas nog geen oplossingen. Alle begin is moeilijk... Het ambetante is dan nog eens dat die drie dingen met elkaar in strijd liggen en dat dat natuurlijk niet helpt om 'teen en 'tander uit te werken.
    Maar, aangezien ik nogal eens gemakkelijk aha-erlebnissen heb, die ik nadien weer even vlotjes vergeet, heb ik er nu toch maar eens voor gekozen om ze te noteren. Dus:

    1. Altijd twijfelen
    Ik kan niet beslissen. Dat is wel al duidelijk. Enfin, dat is in feite zelfs niet eens helemaal waar, het moet eerder zijn: ik kan niet beslissen als ik niet alle opties ken. En dat is nogal moeilijk in vb: wel of geen kind (de ene situatie ken ik, de andere niet), woonplaats (inderdaad, ik ken niet alle plekken op de wereld, dus ik ken niet alle opties), beroep (kheb er nog maar 1tje geprobeerd, vele andere jobs lijken mij echter ook GEWELDIG),... "Simpelere" dingen zoals het kiezen van een vakantieplaats, perfecte outfit kopen, ... gaan iets gemakkelijker omdat ik voor mezelf uit ondervinden ondertussen weet dat ik er uiteindelijke altijd wel ok van ben geworden.
    Andere mensen denken dus dat ik vreselijk besluitloos ben, maar het is in feite gewoon zo dat ik beslissingen uitstel tot ik het gevoel heb genoeg (of idealiter: alle) opties ken. En ja ok, ik weet het met mijn verstand ook wel: niet beslissen is ook beslissen om niet te beslissen...
    Dus, dat is mijn werkpuntje 1 (zoals ze op mijn werk zouden zegggen).

    2. Altijd het beste
    Ik heb er geen idee van, van waar het komt (maakt ook niet uit), maar ik heb er blijkbaar mijn levensmissie van gemaakt om in alles het beste te willen. En neen, niet het beste volgens mezelf, maar het beste volgens anderen en dus daarna ook voor mezelf.
    En dan heb ik het over: een speciale job waar iedereen (of toch velen) mij om benijden, de mooiste kledij (hell, ik heb 2 jaar avondles kleur- en stijl gevolgd om daar zeker van te zijn), het meest fascinerende en knapste lief, de meest uitbundige en speciale hobby's (tja, kheb dus leren boarden en duiken dit jaar...), de tofste familie (maar dat is nog eens écht zo ook ;)), het mooiste én goedkoopste appartement, de leukste én meest gelezen blog onder de vrouwenblogs,...
    En het bizarre van de affaire is dat ik mij ondertussen (helaas) al lang de vraag niet meer stel of ik dat allemaal zelf wel wil. Mocht dit dus wel zo zijn (maar dat weet ik dus niet), dan is er geen vuiltje aan de lucht. Dan is dit gewoon gezonde ambitie en het uitstippelen van een leuk leven. Maar, als ik mij weeral bedenk dat ik in mijn job geen sikkepit verschil maak in de maatschappij, dan kriebelt er toch een fameuze ontevredenheid. Dus, is dit weer twijfel (zie puntje 1), of is dit het beste willen (zie puntje 2) of vind ik alweer niet dat ik dat waard ben/verdien (zie volgend puntje).
    Dus, dat is werkpunt 2 (tnx boss...)

    3. Altijd mezelf relativeren
    Diegenen die mij slechts oppervlakkig kennen zullen hier stijl van achterover vallen, maar ik heb (werd mij op gewezen door mijn badmeester/therapeut) een huizenhoog probleem met mijn eigenwaarde. Ik hou (naar 't schijnt) niet van mezelf. En dat uit zich in het eindeloos doodrelativeren van mezelf.
    Concreet voorbeeldje: toen ik laatst aan mijn therapeut vertelde dat ik mij immens goed heb gevoeld toen ik (2 keer) bovenop een 4.000-er was geraakt in Zwitserland, deed ik mijn prestatie onmiddellijk af met: "maar ja, ik had dan ook de allerlichtste rugzak en ik heb gezorgd voor het beste plekje, namelijk meteen na de gids, in de rij naar de top".
    Baf, weg het topmoment, weg de prestatie.
    En dus moet ik van mezelf leren houden. Leren aanvaarden dat mensen dingen voor mij willen doen omdat ze dat gewoon voor mij (voor mij hé...) willen doen. En dat ik de dingen die ik presteer ook gewoon aan mezelf mag wijten en daarom niet aan de omstandigheden, toevalligheden of mogelijkheden die er toen toevallig waren.
    Waarbij we dus aan werkpunt 3 zitten.

    Heeft trouwens iemand gemerkt dat de 3 puntjes ook in constant conflict zijn met elkaar? Ne mens zou van minder schizofreen worden...

    Bon, kweetet, tis een bizar stukje geworden. Maar dit heb ik nu eens écht geschreven voor mezelf si. En niet voor de complimentjes en/of reacties van jullie.

    Nah! ;)

  • In navolging van Flair

    Hey, het is ok om... (enfin, toch volgens mij)

    ... te zeggen heel ruimdenkend te zijn, maar hem toch liever niet op toilet zien zitten
    ... bergbotinnes te kopen die mooi zijn (en dus niet alleen maar praktisch)
    ... geen zin te hebben in het zwieren met de witte zakdoek op Conemarra, maar het toch maar te doen omdat de schoonmoeder boos naar je kijkt.
    ... te beweren heel goed FR/ENG of DTS te spreken, maar toch steeds weer een vertaalprogramma te zoeken bij elke klein woordje.
    ... stiekem fier te zijn als bouwvakkers je nafluiten. Yeah, I still got it! :)
    ... de ex van jouw ex nog steeds een kip te vinden. Ook al snap je ondertussen waarom de ex van de ex is weg gegaan
    ... telkens opnieuw te beweren dat hij niet beseft hoeveel plaats bh's en bikini's innemen in de valies
    ... om jaloers te zijn op de vriendin die wél de moed vindt om op dieet te gaan.
    ... om te vinden dat iedereen meer het openbaar vervoer en de fiets moet nemen, maar zelf in de auto springen om naar de bakker te gaan, 150m verder
    ... te zeggen dat je ook niet weet wie het is als je zelf een stinkepr.. gelaten hebt.
    ... om boos te zijn als iemand suggereert dat het "de tijd van de maand is zeker?", als dat ook echt zo is
    ... om toch maar die milkshake te drinken, die pasta met 4 kazen of een ijsje te eten, al weet je dat je daar (lactose-intolerant) spijt van gaat krijgen
    ... een man die huilt om een droevige film een mietje te vinden (en dan zelf tranen met tuiten bleiten).
    ... blij te als hij jou zonder "eeuh"-kreun kan opheffen. Ook al loopt hij rood aan.

      

  • Leven van dag op dag

    Ik dacht... wacht, ik herformuleer... ik was er zéker van dat ik tegenwoordig van dag op dag leef. Geen beslissingen nemen, en gewoon bekijken wat er dagelijks op mij afkomt.

    Ben ik efkes wakker geschud door mijn badmeester-therapeut...

    Hij heeft het mij bijna met handen en voeten moeten uitleggen, maar uiteindelijk snapte ik het. Leven van dag op dag is leven met het gevoel van de dag. Ofwel: vandaag voel je aan wat voor vandaag ok is. Bij wie ik mij vandaag goed voel, waar ik vandaag iets aan heb.

    En wat ik deed (doe) was (is) in feite het compleet tegenover gestelde: namelijk vandaag geen beslissing durven/kunnen nemen omwille van hetgeen dat in de toekomst voor implicatie gaat hebben. En of dat morgen, binnen een jaar of binnen 50 jaar nog steeds wel de juiste beslissing zou zijn.
    Uiteraard werkt dat verlammend... En uiteraard kan/wil je dan niets beslissen... Deuheu...

    En ik noem mezelf nochtans vrij intelligent.
    Bon, nu ik dat inzicht er ook alweer bij heb, is het nu "gewoon" nog kwestie van daar ook naar te leven. Al is dat (voor mij) alweer simpeler gezegd dan gedaan.

  • Verhaal/sprookje

    evaMijn zus is een creatieve 1000-poot. Ik vind het écht geweldig hoe ze haar hand niet omdraait voor het inrichten van een compleet interieur (of dat nu een thuis is of een toneeldecor), een prijswinnend ontwerp voor een martini-glas, het schilderen van een prachtig schilderij (kijk maar naar mijn portret hier!), het ontwerpen van een hippe website, het uitdenken van een geweldig wervende affiche of advertentie, het decoreren van een prachtige (zelfgebakken) cupcake, het maken van creatieve broches, en nog véél véél meer...

    Maar ze zit in een creatieve crisis. Dat heb je hé met die kunstenaars. Ik werp mij zo af en toe op als haar uithuilschouder / manager / supporter / perscontact,... Ze heeft mij al een hele tijd geleden gevraagd om een modern sprookje te schrijven en zij zou daar dan de illustraties bij maken. Dus, na vele maanden uitstel, ga ik mij daar toch eens toe zetten. Alleen... over wat schrijf je tegenwoordig een leuk verhaaltje/sprookje. Het moet niet meteen voor kindjes te zijn. En het hoofdpersonage (of de meerdere hoofdpersonages) hoeven ook geen mensen te zijn.

    Anyone?

    Het resultaat kan ik dan misschien hier publiceren?

  • Leuke dinges

    Ik heb het moeilijk de laatste tijd. En neen, ik ga er niet over zagen. Dat heeft meerdere oorzaken zoals moe worden van mijn eigen gezaag en meelezende bekenden waar ik dit niet wil aan vertellen.

    Dus ga ik mij proberen te richten op het goeie in het leven en mijn "blessings counten".
    - Ik hou van de sneeuw. Ok, ik weet het, het is glibberig en niet altijd handig in 't verkeer, maar ik krijg er maar geen genoeg van. Het is natuurlijk spijtig dat ik er zelf niet echt van kan profiteren door te gaan langlaufen en skiën in de Ardennen (wegens te weinig tijd en pijne ribben), maar toch kan ik daar écht van genieten.
    - Op 8 maart wordt ik alleeneigenaar van "mijn" appartementje. En ik probeer daar met alle macht het positieve van te zien. En dus niet te denken aan het feit dat ik dat dus alleen moet afbetalen, en dat ik daardoor weer een stap verder van mijn ventje weg ben. Ik denk daar dus niet aan... Niet hé... ahum.
    - Ik ga straks zwemmen. Voor de conditie en al. En ook (en vooral) voor de vééééle extra kilo's die er stiekem en zonder mijn toestemming zijn aangekomen de deur te wijzen.
    - Die chips die ik daarnet kreeg, waren lekker. Ook al komen die integraal tegen mijn heupen te hangen.
    - Op 't werk heb ik, na al 2 jaar officieus de leiding te hebben, nu ook officieel de leiding gekregen over een project dat jullie allemaal bij naam kennen. Dat ik daar dan geen opslag bij heb gekregen, negeer ik dan efkes vlotjes.
    - Ik ben jong (alé, toch nog vrij jong) en gezond.

    Euhm, waarom heb ik het gevoel dat het in feite nogal gezaag is? :) 

     

  • Lola

    Ik had beloofd het nog eens over Lola te hebben. Dat is een beetje moeilijk, want Lola leest mee...

    Laat ik het er gewoon op houden dat we een hele tijd geleden samen een verlof doorbrachten en dat daar voor beiden iets gebroken is. Ik heb toen besloten om het contact volledig te stoppen, omdat er voor mij een grens was overschreden. Ik heb het haar trouwens tot op de dag van vandaag nog altijd niet durven/willen vertellen, wat er mij toen zo gechoqueerd heeft.

    Zij heeft mij nadien een super super lieve mail gestuurd, waarin ze stelde dat je nooit (goeie) vriendinnen op overschot hebt, en dat heeft mij toen doen besluiten om eerder afwachtend te zijn. En het klopt, als we elkaar nog eens zien, dan voel ik dat wat we ooit hadden écht nog zitten. Dan weet ik dat we samen toch iets speciaal zijn/waren. En ja, ik mis ze.

    Misschien moet ik er mij, op mijn gezegende 33-jarige leeftijd, toch maar eens overzetten en het er met haar als een groot meisje over hebben.

    Dus Lola, wanneer zien we elkaar nog eens meid?

  • Afscheid

    Ik heb dit weekend afscheid moeten nemen van 3 mensen. Niet dat ze gestorven zijn (gelukkig maar), maar omdat de situatie nu eenmaal zo is. Het lijkt alsof ze alle 3 van "mijn mensen", naar gewoon mensen zijn geëvolueerd. Ik heb dus 3 personen verloren waarvan ik dacht dat ze mijn levenswandel mee bepaalden. Mensen die voor mij van tel zijn in alles wat ik ben en doe. Ik heb er gelukkig nog een aantal (kheb een groot gezin, dus dat scheelt), maar ondertussen dus 3 minder.

    Vrijdag geraakte ik toevallig via msn aan de praat met een ex-lief van mij. Ik heb hem altijd Seppe genoemd. Hij is altijd een teer punt gebleven in mijn wereld. Ik had hem al heel lang niet meer gehoord/gezien en hij stelde mij in feite een zakelijke vraag over iets waar hij info over nodig had. We geraakten toch aan de babbel en op één of andere manier kwam het op de oorzaak van onze split, zoveel jaar geleden. De discussie ging zo'n richting uit dat het erop neerkwam dat hij vond dat hij altijd al het juiste had gedaan en dat ik hem nooit had genomen voor wie hij écht was. Bon, dat van dat juiste, dat durf ik te betwijfelen. Of je moet een 4-jarige gokverslaving, een chronisch gebrek aan toekomstplannen en een héél diep minderwaardigheidscomplex als ideaal beschouwen natuurlijk. Dat ik al die tijd moeite had gedaan om "ons" erdoor te trekken, werd afgedaan als een fabeltje. En dus besloot ik om afscheid van hem te nemen. Niet dat ik hem "nooit van mijn leven niemeer wil zien", dat nu ook weer niet. Het komt erop neer dat ik hem niet meer als een vriend beschouw die mij zo fel kan raken, dat mijn bestaan ervan rammelt.
    Het zal mij nog steeds raken als ik hoor dat hij verliefd/verloofd/getrouwd/vader is, maar ik laat het mijn leven niet meer mee bepalen.

    Zaterdagnacht lag ik enorm onrustig te slapen. Ik was mij weer te buiten gegaan aan dingen die ik in feite niet mag eten (lees: veel te veel kaas & melkproducten) en dus was het een night from hell. Niet dat ik dat niet op voorhand had kunnen bedenken, maar op één of andere manier schijn ik steeds weer te vergeten dat ik het mij achteraf altijd beklaag dat ik kaasfondue, pasta carbonara, milkshake, ... heb gegeten.
    En dan komt er een sms'ke van B. Ik wist dat hij op stap was in zijn vroegere studentenstad, en dan had ik kunnen weten dat dat alarmfase donkerrood was.

    Wij hebben vroeger namelijk een korte, maar intense relatie gehad. Ik heb toen niet beseft dat B. gemaakt is uit puur goud (figuurlijk uiteraard), en dat ik hem nooit had mogen laten gaan. Maar ja, hoe ben je als je 19-20 bent... Ondertussen heb ik daar een plaats aan gegeven en heb ik er perfect vrede mee. In ieder geval, we hebben sindsdien sporadisch contact, al zal hij altijd mijn soulmate blijven. Dacht ik...
    B. heeft de verschrikkelijk irritante gewoonte om mijn gsm-nummer beter vanbuiten te kennen als hij een pint (of 10) teveel op heeft. Daarbij schijnt hij het steeds noodzakelijk te vinden om mij zwaar te beledigen en allerhande (schunnige) verwijten naar het hoofd te slingeren. Dat was echter al jaren geleden, dus ik dat dacht hij, gezapige huisvader van een zoontje en nr 2 op komst zijnde, ondertussen geleerd was.
    Niet dus...
    Ik kreeg een berichtje om 4u03. Net toen ik zo stillekesaan in slaap was gesukkeld. Ik antwoorde: "godverdomme, hier heb ik geen boodschap aan, fuck off". Kan je je mijn stemming inbeelden? :)
    Waarom B. 's ochtends (bij enigszins nuchtere staat?) besloot dat "he 'll fuck off indeed".
    Zucht... weeral iemand waar ik enorm om geef kwijt. En dat gewoon omdat hij zich in zijn hoofd blijft steken dat ik misschien toch dé grote liefde had kunnen zijn. Puur idealiseren, volgens mij.

    En nummer 3? Wel, dat is mijn 2 jaar jongere broer. Diegene waarmee ik letterlijk ben opgegroeid. Hij heeft een jaar of 10 de keuze gemaakt om alle banden met het verleden door te knippen en te kiezen voor zijn vriendin in West-Vlaanderen. Daarbij heeft hij besloten dat alles uit zijn verleden slecht is.
    Ik heb er lang tegen gevochten, maar ook dat blijft niet duren. Hij heeft dit weekend onze moeder op een absoluut onmogelijke manier aan de deur gezet en haar uit zijn leven gesommeerd. En dat pik ik niet. Ik geef het daar ook op, het doet te veel pijn.

    Dus, 3 dierbaren kwijt op een weekend. Goed bezig.

    En dan heb ik nog niet verteld over Lola. Ook haar ben ik kwijt, al is dat niet iets wat recent is. Ik vertel hier later nog wel eens over.

    Ooit zei iemand tegen mij dat mijn glas vol was. Figuurlijk dan. En dat ik het eerst leeg moet maken om opnieuw te kunnen vullen. Zou dit het dan zijn?

  • Uitstellen? Ikke??

    Bon, ik geef het toe: ik stel alles uit. En ik geef het nog feller toe: in mijn leven (of zelfs job) is dat in feite geen optie. En toch doe ik dat al mijn hele leven.

    Ik beweer dan dat ik "enkel onder druk presteer", maar de realiteit is dat ik dus altijd onder druk moét presteren, door mijn onhebbelijk uitstelgedrag. En dat ik er in feite écht van kan genieten als iets "al" af is. En ik dus voor die ene keer niet heb uitgesteld.

    Dat is dus zo in mijn job, maar dat is ook absoluut zo in mijn dagelijks leven. Zo liep ik al maanden rond met enkel concrete "ik zou eens moeten"s, zoals daar zijn: afspraak met een leger medisch personeel (tandarts, gyneacoloog, oogarts, allergoloog), bellen naar de electroverkopers van mijn gerief dat al in panne is (wasmachine & oven) maar nog steeds in garantie, en het opnieuw bezoeken van de weight watchers.

    En gisteren overviel het mij plots... Ik heb zowaar een afspraak gemaakt met een medisch team (behalve allergoloog, wegens "ik vind gene"...), komen in de loop van volgende week techniekers langs voor mijn oven, wasmachine én frigo die ondertussen ook kapot is (en dat is pas écht lastig) en ga ik mij deze avond flink laten wegen bij de weight watchers.

    Toen ik dit allemaal fier meldde aan Ventje (die nu gezwind pistes afsjeest), zei hij mij dat hij blij is dat ik niet meer zo uitstel.
    Al moet ik er misschien toch efkes bij vermelden dat mijn eerste reactie pure verbazing was, aangezien ik het eerder als een eenmalige opstoot van moed zie, en niet zozeer als het verliezen van mijn uitstelgedrag.

    Maar kom, hoop doet leven hé! :)

  • Mijn kat was bijna "gekatnapt"...

    8u deze ochtend: ik loop naar beneden om de krant uit de bus te halen en vind ook een briefje van een kater die in de straat om de hoek verdwenen is. Mijn hart doet altijd pijn als ik zo'n berichtjes zie, want ik mag het mij niet voorstellen dat zoiets met één van mijn twee donzige viervoeters zou gebeuren... Het katje lijkt ook verdacht veel op mijn kat, maar het blijkt een manneke te zijn, en ik heb twee madammekes.

    8u45 deze ochtend: ik ben weeral te laat voor 't werk en kijk nog rap eventjes gewoontegetrouw via mijn keukenraam naar buiten en zie 2 mij onbekende mannen in de tuin, uitgerust met iets dat lijkt op een kattenmand. Ze lopen nogal vastberaden achter een zwarte kat aan. Meer bepaald: mijn zwarte kat. Die gelukkig zo slim is om zo snel als mogelijk weg te springen in de dichts bijzijnde boom.

    Ik ga naar buiten en vraag de heren wat ze in mijn tuin te zoeken hebben, ze excuseren zich in het Frans en leggen mij uit dat hun kat (kater, 5 jaar, luisterend naar de naar Scoubidou, zwart, met wit blesje) sinds vrijdag zoek is, maar dat ze hem hebben terug gevonden, namelijk in mijn boom. En of ik even een handje wou helpen om het beestje te vangen.

    Jawadde, die mannen zijn verschoten. Laat ons zeggen dat ze binnen de kortste keren doorhadden dat ze een fameuze vergissing hadden begaan en dat ze stommerikken zijn als ze niet zien dat de kat waarop ze aan het jagen zijn absoluut geen lompe kater van "environ 6 kilo's" is, maar een prachtig schoon elegant katinneke van net geen 3.5 kg. DIE VAN MIJ DUS!!!! Grrrr....

    Waarbij ik, na hun geschrokken gezien te hebben, toch maar eventjes heb vermeld dat ik ze zou bellen, mocht ik Scoubidou zien...

    Net op tijd dus... Arme poesiekatje van mij... Wat gaat dat worden als ik ooit kinderen heb. Mensen gaan er niet mogen naar kijken, laat staan aankomen. ;)

  • Relatiecoaching

    Ventje en ik zijn nog niet helemaal terug samen. Tis te zeggen, nog niet helemaal in de strikte zin van het woord dat we terug samenwonen. Maar, er zijn serieuze toenaderingspogingen ondernomen ondertussen.

    En geloof het of niet, maar we hebben dus problemen met communiceren. Inderdaad, dat kan... Twee eeuwige kwebbels, die niet kunnen praten. Echt praten.

    Dus, wij zijn nu in "relatiecoaching". Niet therapie, want dat zou blijkbaar niet nodig zijn (dat is als er écht écht zware issues zijn, en die zijn er alleen bij mij...), dus we worden enthousiast gecoacht (schrijf je dat zo?) door een super fijn koppel: Geertrui en Erik.

    Het bijzondere is dat Erik al mijn therapeut was voorheen (en in de toekomst ook), dus ik voel er mij echt wel op mijn gemak bij. Als er echter een koppel komt, dan vraagt Erik er zijn vrouw bij en dan zitten we daar gezellig met vier. Alé, gezellig... We zitten elk in een zetel. Ventje en ik recht over elkaar, op zo'n 4m van elkaar, en daartussen Geertrui en Erik, ook elk in de zetel, op dezelfde afstand van elkaar. Een beetje een windroos dus.

    En tja, het werkt. Ze zijn beiden heel streng voor ons en weigeren onze "bullshit" te slikken. Als we allebei onze specialiteit bovenhalen, nl. argumenteren, dan stoppen ze ons meteen en vragen ons wat we nu écht willen. En heel verrassend: dan weet ik (meestal) echt wel een antwoord.

    Het is een beetje raar voor mij. Dat het mag dat ik gewoon zeg wat ik wil. Ook al weet ik dat ik daarmee regelrecht tegen iemands mening in ga. Het is voor mij een tweede natuur om het standpunt van "de andere" te begrijpen en in overweging te nemen. Ik weet trouwens ook heel goed van waar dat komt, dus dat is mij wel duidelijk.

    Maar bon, er wordt dus gewerkt ten huize a-woman en ventje. We zijn er nog lang niet, maar er is tenminste wel al een engagement uitgesproken naar elkaar. Mét stevige consequenties.

    Dus wieweet: binnenkort bouwen, trouwen, kindjes? Enfin... binnenkort is bij mij nooit "meteen" hé ;)

  • Vandaag beter!

    Och ja, er zijn zo van die momenten waarop je je minder goed voelt hé. Vandaag lukt het allemaal een stukje beter.

  • Lusteloos

    Ik lijk zo lusteloos de laatste tijd. Geen zin om veel te doen. Is het het weer? Of ben ik ben ik gewoon moe? Of steven ik weer af op een depressie (waar ik dus écht wel heel angstig over ben, want die 6 maanden waren wel héél zwart)?

    Ik weet het niet...

    Bon, ik ga niet beginnen te zagen, want daar heb ik ook geen zin in.

    Morgen beter?

  • Dingen waarvoor je gezonde ribben nodig hebt.

    Sinds ik mij geweldig bewust ben van het bestaan van mijn ribben, wegens verkeerd terecht gekomen tijdens het would-be-snowboarden, stel ik vast dat je gezonde ribben écht wel nodig hebt om anders banale taken tot een goed einde te brengen. Zoals daar zijn:

      - Niezen & hoesten
      - Nekeer goed naar 't wc gaan
      - Een autodeur dicht trekken
      - Van kant keren in bed
      - Een winkelkarreke duwen
      - Haren wassen (of bij uitbreiding: alles waarvoor je je armen omhoog moet steken)
      - Sporten (tja, spijtig hé, net nu ik had beslist er terug vollop tegenaan te gaan...)
      - Voluit lachen
      - Pijnloos een bh dragen
      - Een handtas meesleuren
      - De laptop dragen
      - De kattenbak proper maken
      - U nekeer geweldig lekker uitrekken
      - Langer dan 5 minuten op een stoel in dezelfde houding blijven zitten

    En dan kan ik momenteel niet eens meespreken over een deftige vrijpartij. Auwtsj, dat moet degoutant veel zeer doen, vrees ik...

  • Slechte huisvrouw

    boodschap_huisvrouwSinds kort ben ik geabonneerd op de Libelle. Blijkbaar vinden vriend & vijand dat ik ondertussen te oud geworden ben voor de Joepie, de Fancy en ja, zelfs de Flair, dus ik krijg een abonnement op de Libelle voor mijne kerst.

    En guess what, ik vind dat nog leuk ook...

    Ik lees de schattige "flapuit" (je weet wel, de rubriek waar een kleine pagodder iets grappigs zegt), bekijk de modereportages en stel vast dat ik blijkbaar nog niet mee ben met de Libelle-mode, lees alles over omgaan met tienerkinderen, zie dat je tegenwoordig dus opnieuw moet breien en haken (en ik heb dat nooit gekund) maar ik kijk vooral uit naar de bijdragen over koken. Yes indeed, a-woman kookt. Enfin, correctie: ik bak vooral graag, maar de laatste tijd kan ik mij zelfs amuseren met het ineensmijten van een lekkere maaltijd.

    Het moet écht op mijn voorhoofd staan, want ik kreeg van mijn baas ook het boek "Libelle Feest!", dat hij als eindejaarscadeau van de uitgeverij had gekregen onder mijn neus geduwd. "Hier, dat is meer iets voor jou!"...

    En daarin staat dus hoe je moet feestjes organiseren. Miljaar... dat ziet er allemaal zo goed uit hé. Je moet tegenwoordig als huisvrouw niet meer alleen een perfect proper huis hebben (lang leve de poetsvrouw), waar nergers vuile of te strijken was rondslingert (mja, bij mij slingert er regelmatig vanalles), waar elke avond iets geweldigs lekkers én voedzaam op het menu staat, maar ook nog eens dé leukste en tofste feestjes organiseren waarbij je letterlijk alles (!!) zelf maakt. Ah ja, van uitnodiging tot decoratie, van cadeau'tjes tot de drankjes, met daar bovenop een menu waar den SOS Piet ultra jaloers op is.

    Pfff, ik ben een slechte huisvrouw. Bij mij is de vloer altijd vuil (dankjewel kattekoppen en poezen van de buren die onze brokjes lekkerder vinden), wordt er regelmatig op restaurant gegeten wegens geen goesting om zelf iets te maken, is er altijd wel ergens strijk of was te vinden, lopen er geen bloedjes van kids rond die allemaal idyllisch vinden dat ik een gewéldige mams ben, is het niet altijd even duidelijk of er misschien zopas een orkaan gepasseerd zou zijn en worden er maar heel af en toe feestjes georganiseerd. Waarbij dan nog alles zoveel mogelijk kant-en-klaar binnen komt.

    Ach ja, ik ben weer te veeleisend zeker? Ik zou zoooo graag zoveel doen. Ik zou weer kleren willen maken, talen leren, dingen leren maken met groentjes die ik al in eeuwen niet meer heb gegeten, knutselen, sporten, vermageren, mijn haar helemaal veranderen in een blits kapsel, veel vrienden zien, naar mijn oma'tjes gaan, mijn twee kleine nichtjes gaan kietelen en verwennen,...
    Maar dat alles zal nog efkes moeten wachten... En nu zou ik het excuus kunnen bovenhalen van de pijnlijke ribben, maar ik moet het gewoon toegeven: ik ben écht niet perfect. En zal het helaas ook nooit worden.

    Maar dat neemt niet weg dat ik er mijn leven lang mee in de knoop ga liggen...

  • Auw

    Ik leerde skiën toen ik een jaar of 11 was. Een jaartje later heb ik dat dan allemaal een beetje deftiger leren doen. Na vele jaren stond ik op mijn 25e ofzo terug op de latten en nam braaf leskes om het geheel snel en veilig opnieuw onder de knie te krijgen. En jawel, met succes. Sindsdien heb ik mijn "gewone" ski's en stokken ingewisseld voor van die snelle kleintjes (nope, geen héle kleine, maar van die latten van 1m20) en trek daar aardig mijn plan mee.

    Maar, dat was voor mij uiteraard weer niet genoeg. Ah nee, a-woman moest ook hetgeen kunnen dat cooler was, net zoals alle andere mensen van de groep waarmee ze altijd op wintersport gaat: snowboarden.

    Ik nam vorig jaar al enkele lesjes in de indoorpiste van Peer, en na de aanschaf van wat valbescherming (knie, poep, polsen, hoofd) ging mij dat heel goed af.
    Dit jaar was het dan ook zover: ik ging cool boarden "in 't écht". Enkele lesjes werden vastgelegd en gerief werd gehuurd. Al vertel ik er voor alle eerlijkheid bij dat ook mijn ski's nog in de koffer zaten.

    En daar ging ik dan... Gewicht op de voorste voet en dat is bij mij dus mijn rechtervoet. Jaja, ik ben een coole Goofy. Kijken naar waar je wil gaan, lichaam draaien in de richting waarin je wil gaan, enfin, gelijk de echten...

    Tot ik op een vlak stukske kwam en ik ongenadig vooruit werd gekwakt, met een snelheid die ik niet had zien aankomen. Plat op mijn borstkas, waardoor ik meteen paniekerig "klaplong" begon te hijgen aan diegenen die nogal ongerust rondom mij stopten. En dan werd alles zwart...

    Ach ja, geen erg, dacht ik. Gewoon naar de les geweest erna, weliswaar met het bewustzijn van het feit dat ik de dag nadien fameus stijf zou zijn.
    Het is waarschijnlijk bijna overbodig om te stellen dat het de rest van de vakantie niet meer zo vlot ging.

    Ondertussen ben ik een kleine week thuis en heb ik gisteren toch maar eens de stap naar de dokter gezet. Nadat mij stevig de levieten werd gelezen over de gevaren van hetgeen ik nog gedaan heb, werd mij verteld dat het kraakbeen tussen enkele ribben gebroken is. Wist jij dat dat kon? Awel, ik ook niet.

    Maar ik kan je verzekeren dat dat fameus pijnlijk is...

    En de tweede skivakantie die ik eind deze maand had gepland, gaat dus geweldig in rook op. En dat vind ik écht spijtig, want dat had dé kans kunnen zijn om nog eens gezellig samen te zijn met mijn ventje...

     

  • In kleine stapjes...

    Bon, zoals steeds heb ik weer te veel hooi op mijn vork genomen en ben ik weer van A naar Z willen gaan zonder alle tussen liggende stapjes.

    Nogmaals bon... Ik ben er ondertussen achter dat er iets fameus mis is met mijn zelfbeeld. Niet dat ik mega-onzeker ben ofzo, en zelfs al niet eens dat dat mensen opvalt, maar het blijkt (zegt mijn hersencoach, of ook wel therapeut) dat ik niet van mezelf hou.

    Mja, bizar hé. Vind ik ook.
    Toch moet ik toegeven dat ik heel vaak vind dat de dingen die misgaan mijn fout zijn en acht ik mezelf niet zo bijster geweldig. En hoewel ik mezelf wel regelmatig vrij intelligent en zelfs af en toe knap vind, vind ik altijd dat het beter kan. Iets té perfectionistisch voor mezelf ofzo.

    En dus is de missie: leren houden van mezelf. En in ware a-woman-stijl moet dat dus nu, op dit moment én helemaal.

    Niet dus...

    De missie is ondertussen een beetje realistischer gemaakt, nl: ik ga het in stapjes doen.
    Vandaag start ik dus met stap 1: jezelf geen kritiek meer geven. En onmiddellijk merk ik dat er nog veel werk aan de winkel is, aangezien ik dat hierboven al vlijtig aan het doen was.

    Volgens mijn 10-regeltjes zou dat als resultaat hebben dat ik in een positieve richting zou veranderen.

    Bon, ik ben benieuwd.

  • Doelstelling:

    10 regels om van jezelf te leren houden
    Foto 
    1-GEEF JEZELF GEEN KRITIEK MEER Kritiek geven is geen bijdrage.Weiger jezelf te bekritiseren en accepteer jezelf volledig zoals je nu bent.Iedereen verandert,maar als je jezelf afkeurt,verander je in een negatieve richting en als je jezelf goedkeurt,verander je in een positieve richting.

    2-JAAG JEZELF GEEN ANGST AAN terroriseer jezelf niet langer met je gedachten.Het is vreselijk om op deze manier door het leven te gaan.Ontdek welk beeld je een goed gevoel geeft (ik zie graag gele rozen voor me.)Zodra je een angstige gedachte op voelt komen,kun je deze gedachte vervangen door een gedachte die je een goed gevoel geeft.

    3-GA OP EEN LIEVE EN GEDULDIGE MANIER MET JEZELF OM Wees aardig tegen jezelf.Wees lief voor jezelf.Behandel jezelf met geduld,nu je oefent in een nieuwe manier van denken.Behandel jezelf zoals je iemand zou behandelen op wie je dol bent.

    4-WEES VRIENDELIJK TEGEN JE GEDACHTEN Als je jezelf haat,haat je eigenlijk je gedachten.Haat jezelf niet omdat je bepaalde gedachten denkt,maar verander deze gedachten liefdevol.

    5-GEEF JEZELF COMPLIMENTEN Jezelf bekritiseren breekt je innerlijke kracht.Als je jezelf complimenten geeft,wordt je innerlijke kracht groter.Geef jezelf zo vaak mogelijk complimenten.Zeg tegen jezelf dat je het heel goed aanpakt,ook als je iets onbelangrijks doet.

    6-STEUN JEZELF Ontdek hoe je jezelf kunt steunen.Vraag je vrienden om hulp.Sta ze toe om je te helpen.Het is een teken van kracht wanneer je om hulp vraagt op momenten dat je die hulp goed kunt gebruiken.

    7-GA LIEFDEVOL OM MET JE NEGATIVITEIT Besef dat je negativiteit veroorzaakt wordt door een behoefte.Je ontdekt nu nieuwe,positieve manieren om aan deze behoefte te voldoen.Laat daarom nu je achterhaalde,negatieve gedachtenpatronen liefdevol los.

    8-ZORG GOED VOOR JE LICHAAM Verdiep je kennis over voeding.Van welke brandstof dien je je lichaam te voorzien zodat het optimaal kan presteren en zoveel mogelijk energie heeft?Kom meer te weten over lichaamsoefeningen.Welke lichaamsoefeningen doe je het liefst?Bemin en prijs de tempel waarin je leeft.

    9-WERK MET DE SPIEGEL Kijk jezelf vaak in de ogen.Laat merken dat je steeds meer van jezelf gaat houden.Vergeef jezelf terwijl je naar je spiegelbeeld kijkt.Praat tegen je ouders terwijl je in de spiegel kijkt en vergeef ze.Zeg minstens eenmaal per dag tegen jezelf: "Ik hou van jou.Ik hou heel veel van jou".

    10-DOE HET NU Stel van jezelf houden niet uit tot je beter bent,tot je bent afgevallen,tot je een nieuwe baan hebt of tot je een nieuwe relatie bent aangegaan.Doe het nu.Hou zoveel mogelijk van jezelf.

  • Fobisch

    Relatie4_90x80_AcrylGemengdeTechniekMijn therapeut en ik zijn weer een stuk verder. Hij heeft het absoluut niet altijd gemakkelijk met mij, want ik voel dat ik hem vaak in een richting probeer te duwen, waar ik mij comfortabel in voel, maar dan heb ik er uiteraard niets aan. Hij moet dus fameus bij de les blijven om mij te helpen.

    De vraag blijft dezelfde: waarom kan ik over cruciale dingen niets beslissen. Nu zo'n 7 sessies en vele lumineuze inzichten verder, heb ik enkele cruciale woorden: koningin, loslaten, badmeester, geleide fantasie, klein meisje,...
    Zegt jullie absoluut niets uiteraard, maar voor mij zijn deze woorden stuk voor stuk aha-erlebnissen. Ik, die dacht zichzelf vrij goed te kennen, ontdek voortdurend nieuwe dingen. Ik leer niet eindeloos in mezelf te proberen graven, want heb ontdekt dat "jezelf" een bodemloze put is, waar je altijd maar dieper in kan graven. Op den duur is alles zo abstract, dat het niets meer met dagelijks leven te maken heeft en dat je toch nog steeds geen stap verder geraakt. Een identiteit is iets wat gevormd wordt in relaties.

    Van alle inzichten is de laatste de meest intrigerende: mijn angst voor binding zou wel eens fobisch kunnen zijn. En een eigen leven leidende. En gelijk welke fobie moet bestreden worden met confrontatie. Of met andere woorden: gewoon doen godverdomme. Of het nu op hoogtes staan is, vliegen in een vliegmachien, spinnen trotseren, of in mijn geval: relaties aangaan. Uiteraard met kleine stapkes, en onder begeleiding van mijn "badmeester" (dixit mijn therapeut, en dus ook zijnde mijn therapeut), maar gewoon doen.

    Dus, ik moet gewoon doen...

    Aaargh, paniek...

    Toch een fobie dus?

  • Back

    Hier ben ik weer. Zei ze enthousiast.

    Het verlof is achter de rug (boehoe), en ik ben alweer in werkmodus geraakt.

    En, ik heb geen zin in loze babbel op mijn blog te zwieren en geen energie om het over een serieuzere boeg te gooien, dus voorlopig efkes niet meer nieuws.

  • Verlof

    3 3 3 3 3 weken
    Inderdaad, drie weken verlof. Jihaa!!!

    Tot in oktober ofzoiets. Tenminste, als ik nog terugkom. Poehaa!!!

  • mijn ideale huis

    imagesMijn ventje heeft een huis gekocht. We waren nochtans dichter naar elkaar aan het toegroeien en ik kreeg er weer écht hoop in, maar plots kreeg hij blijkbaar een "coup de foudre" met het huis in kwestie en heeft hij het gekocht. Het is gelegen op een plek waarvan ik in de verste verte niet had gedacht ooit te kunnen/willen gaan wonen, dus het voelt voor mij aan alsof het nooit de bedoeling zal zijn om er ook mijn plekje van te maken.

    Langs de andere kant is het wel precies het soort huis waar we samen jaren naar op zoek geweest zijn. Waardoor de vraag weer boven komt of je het meest belang moet hechten aan het huis op zich of aan de plek waar het gelegen is, bij gebrek aan optie's met beide voordelen uiteraard.

    En ik kom er dus echt niet uit hé. Buiten het feit dat ik megahonkvast ben, hecht ik ook veel belang aan bereikbaarheid. Elke omweg is voor mij verloren tijd en dus het feit dat ik zou gaan wonen op een plek waar je altijd voor moet verder rijden dan strikt noodzakelijk is bijna ondenkbaar.
    Daarentegen hecht ik ook veel belang aan het gevoel van thuiskomen. Ik heb het huis in kwestie nog niet gezien (raar hé...), maar blijkbaar zou dat daar zeker wel zijn. Kort samengevat: mijn ideale huis (mocht ik het op de plek van mijn dromen kunnen zetten) is er eentje waar een ligzetel van Le Corbusier niet zou misstaan. Niet in de ruimte en niet in het interieur. En dat vat voor mij het volledige concept al samen.

    Dus, go with the flow zeker? Wieweet woon ik dus binnenkort in Verwegistan en word ik er nog gelukkig ook...

  • Eerste Schooldag

    Mijn zus heeft er een nog grondiger hekel aan gehad als ik... Die eerste schooldag. Ik denk niet dat ze in haar middelbare school carrière 2 keer op 1 september naar school is geweest. Bij haar begon 't school pas na de 2e september.

    En ook ik had er een hekel aan. Niet omdat ik niet graag naar school ging, maar omwille van het feit dat ik met zekerheid wist dat er nieuwe periode van misbegrip en gepest zou aanbreken. Vooral in de lagere school dan.

    Ik was het kind waar niemand graag naast zat. Dat stom kind dat ziek wordt bij elke schoolreis (en dan al geubelend aan de kant moest gezet worden, met vertraging op de watervallen van Coo, het Zwin, de zoo of nog iets leuks tot gevolg). Gadgets kreeg ik niet, dus daar kon ik niet mee opscheppen. En mijn nieuwe kleren waren gemaakt (met veel liefde, maar dat deed er helaas niet toe) door mijn moeder, en hadden dus geen blits merkteken.
    Daarnaast was ik door mijn ouders opgevoed met een iets té groot zelfbewustzijn, waardoor ik een vrij hoge intelligentie koppelde aan betweterij en arrogantie. Tof kind hé...

    En toch was ik maar een klein hartje hoor. Toch had ik het geuhwéldig gevonden had ik ook maar één keer bij de eerste tien was geweest bij het uitkiezen van twee ploegen. Of diegenen waarnaast twee (of halleluia drie) kids graag naast hadden willen zitten. Of die waar ze op de speelplaats spontaan komen bij staan.

    Ach ja,.. gelukkig is dat gepasseerd. In het middelbaar had ik wél vriendinnen. Super super vriendinnen. Madammen die mij namen zoals ik was, en ook wisten dat veel van hetgeen in uitstraalde pure façade was.
    Ondertussen heb ik ook geleerd dat ik het niet altijd beter weet (nee?), dat mensen op alle vlakken kunnen uitblinken en niet alleen in de dingen die ik belangrijk vind, dat ik niet zozeer de grappigste in de bende moet zijn om tof gevonden te worden en dat ik niet hoogstnodig altijd altijd de leiding moet nemen om toch maar controle te behouden.

    En toch hé... Zo op die eerste september, bekijk ik het foto'tje van Lola's super schattige dochter die verwachtingsvol in mooie nieuwe kleertjes en zo fier als een gieter met haar nieuwe fiets staat te blinken. En ik hoop met héééél mijn hart (en hopen en hopen, heel hard) dat ze het gemakkelijker mag hebben dan ik. Want al ben ik er uiteindelijk "goed" uitgekomen, de lagere school was voor mij geen pretje. Ik zou al bijna Lola's kleine madammeke gaan overstelpen met goede raad ("je nooit laten pesten", "doe maar af en toe mee met de anderen, dat is nooit slecht", "jij bent écht een supermadam, laat niemand jou iets anders wijs maken",...), maar uiteraard is dat mijn taak niet. Dus ik zend haar een dosis zelfvertrouwen (maar niet té veel), een dosis relativeren en een flinke dosis foert, rechtstreeks naar de schoolbank van het eerste studiejaar.

    Man man man, wat gaat dat zijn als ik ooit kinderen heb...

  • Cafard

    En daar zit je dan hé. Helemaal geslaagd in "de job van mijn leven", regelmatig bejubeld door vrienden en vriendinnen ("amaai, jij moet een boeiend leven hebben, zo met al die feestjes en artiesten enzo) en veelgevraagd door recruters allerhande.

    En dan zit je daar, tussen de madammen. Vriendinnen van vroeger. Allemaal hebben ze kinderen (variëren van 1-tje, naar 4), allemaal met een gelukkige relatie (ok, toegegeven, Lola ondertussen met een nieuw samengesteld gezin, maar toch heel gelukkig momenteel) en allemaal hebben ze het broodnodige besef al lang gehad dat werk absoluut van secundair belang is.

    Discussie's over dure kinderschoentjes (ik had nog nooit ofte nooit gehoord van het schoenenmerk Lelli Kelly, en ik noem mezelf een schoenenfreak...), het wel of niet opvangen van de kids meteen na ze van school komen, het bezoeken van PlopsaCo met klein mannen enzovoorts, hoor ik met een heel weemoedige stemming aan.

    En dan zegt Elsie dat ze heel veel last gehad heeft van een "30-ers crisis". Ik wil meteen beginnen te vertellen van mijn gigantische crisis (die ondertussen nog steeds niet over is, btw) maar ze maakt mij sprakeloos door te zeggen dat ze het zo moeilijk had omdat ze het gevoel had dat alles al gedaan was: getrouwd, 3 kids, een job, een huis,...
    Terwijl ik in diezelfde periode het exact omgekeerde gevoel had: ik had vooral het gevoel dat ik nog absoluut nergens stond (sta) in het leven. Dus, zo zie je maar, het is nooit goed.

    Sofia heeft het dan weer moeilijk met het feit dat ze zichzelf heeft "weggestoken" als ambtenaar. Met een zekere schroom antwoord ze op mijn vraag over wat zij nu doet met een heel verontschuldigende "ik ben maar ambetaar". Ze is heel verbaasd over mijn enthousiaste reactie. Daardoor kan ik meteen ook even binnen piepen in de eeuwige morele strijd die intelligente vrouwen van tegenwoordig voeren met zichzelf.

    Het deed me toch eens goed hoor om nog eens schaamteloos te kunnen giechelen over belachelijke stoten die we vroeger uithaalden. Over ex-liefjes, pestkoppen en zelf pesten, over een klasweekend naar Zon&Zee (en de eerste keren zat, onder begeleiding van leerkrachten astamblieft!), over onnozele leerkrachten, ...

    En toch sloot ik de avond af met "cafard". Ik ken er het woord in het nederlands niet voor, maar het dekt voor mij volledig de lading.