• Verslagje

    Zaterdagochtend zijn we dus vertrokken naar Nederland. Het eerste kwartier van de reis, was ik nog zeer strijdvaardig aan het vertellen wat ik "die trees nu eens allemaal zou vertellen". Na een half uurtje waren we al over 1001 andere dingen aan het praten.
    Toen we uiteindelijk in Amsterdam aankwamen, waren we in feite voor we het beseften aan de voordeur van ons "slachtoffer".
    De ironie wil natuurlijk dat er tijdens de heenreis nog zeker 15 smsjes zijn binnengekomen op onze gsm. Aangezien we nog steeds geen van beide reageren op die berichtjes, werden ze ook steeds grimmiger en grimmiger.
    Uiteindelijk had ik zelfs de indruk dat ze ons verwijten aan het maken was omdat ze het gevoel had dat mijn ventje "met haar voeten had gespeeld" en "onder de sloef ligt van zijn madam".
    Tja, bizarre gedachtenkronkel, maar allé.
     
    Bon, wij parkeerden ons dus en gingen met volle moed naar haar voordeur. Daar aangekomen aarzelden we toch wel even. Ik had er ook absoluut geen idee van wat ik ervan kon verwachten.
    De volgende tien minuten zijn verlopen zoals in een slechte tienerfilm.
    Ze deed dus de deur open en zag eerst mijn ventje staan. Hemelse hoop op het gezicht. Twee seconden later zag ze mij staan. Duivelse haat op datzelfde gezicht. En dan de woorden "wat komt dat mens hier doen aan mijn deur, schatje?".
     
    Ik weet niet wat ik verwacht had, maar toch zeker niet zoiets. In zo'n situaties heb ik het altijd al moeilijk gehad om mij serieus te houden en nu was het alsof er enkele weken aan frustratie ineens uitkwamen.
    Ik ben daar in een gigantische lachbui verzeild geraakt. Ik heb echt tranen met tuiten gelachen.
    Na zeker 5 minuten (en dat is lang hoor) kon ik mij eindelijk wat beheersen en stonden we daar dus nog steeds aan die voordeur. Gelukkig had mijn schatje zijn gedachten wel op een rijtje en heeft hij haar in haar gezicht gezegd dat ze ermee moest stoppen en dat hij daar niet van gediend was/is.
     
    Nog nahikkend van het lachen heeft hij mij dan half meegesleurd naar de auto en zijn we allebei in een histerische giegelbui geschoten.
    Na een dik half uur dacht ik dat ons bezoekje echt wel niets zou hebben uitgehaald. Uiteindelijk hebben we toch best wel lang gereden naar ginder om eens ons gedacht te zeggen en ik heb er niet eens 1 woord uit gekregen. En ik had nog zo goed mijn "litanie" geoefend de dagen ervoor.
     
    Maar toch, sindsdien: nog twee berichtjes. Eéntje voor mij ("ik geef het op, je hebt gewonnen trut") en eentje voor hem ("vaarwel schatje, ooit kom je tot het besef dat ik de ware ben. Ik wacht op jou"). Ik heb niet het gevoel dat dit het einde is, maar ik ben toch blij dat we dit gedaan hebben.
     
    De rest van het weekend was superleuk, aangezien we spontaan beslist hebben om dan maar in Nederland te blijven. Een leuk hotelleke, een leuke wandeling en zelfs een stomende vrijpartij.
    Mijn liefje zou meer aanbidsters moeten hebben ;)

  • Verslag van een dagje Nederland.

    Het was nogal wat dit weekend...
     
    Ik moet eerst eventjes in meeting (druk druk druk op 't werk) en nadien zal ik mij eens aan een verslagje zetten van een dagje Nederland.

  • De cultuur van het schaamhaar

    Mijn hele “lichamelijk volwassen” leven, huppel ik vrolijk rond met een zeer beperkt “lichaamshaar-management”. Ik ben de gelukkige bezitter van een lichaam dat niet veel last heeft van té veel haar.

    Ik heb bijvoorbeeld maar heel weinig okselhaar, de haartjes op mijn benen zijn zeer goed te onderhouden en ook mijn schaamhaar is een gezellig bosje donkerblonde krulletjes dat netjes binnen de lijnen van elke slipje blijft.

    Tot een 2-tal jaar geleden was de enige tijd die ik hieraan besteedde enkel in de zomer en dan nog alleen mijn benen + oksels (maw als ik er eens aan dacht).

     

    En toen kwam er plots een nieuwe mode: in elk vrouwen-boekske stonden artikeltjes over het scheren van schaamhaar. Plots bleek dat gedeelte van de vrouw een plek die veel aandacht nodig had.

    Ik las en hoorde dat mannen het “vies” zouden vinden als vrouwen hun intieme haar niet wat bijwerkten.

    Aangezien ik een regelmatige saunabezoekster ben, heb ik ook daar de evolutie vastgesteld. Daar waar twee jaar geleden elke vrouw “puur natuur” was, is dat nu eerder een rariteit. Je ziet tegenwoordig zelfs modes: van helemaal niets, tot een streepje, driehoekje en zelfs modieuze vormpjes zoals hartjes,…

     

    Een hele tijd heb ik mezelf afgevraagd hoe je dat in feite doet? Ga je in de badkamer aan de slag met schaar, ladyshave en spiegeltje? Jeukt dat niet verschrikkelijk achteraf? Vinden mannen het echt vies als je er niets aan doet?

     

    Tot gisteren. Gisteren was mijn ventje niet thuis (genante scènes zijn mij dus bespaard gebleven). Ik heb mij in de badkamer teruggetrokken met schaar, ladyshave en spiegeltje en ik heb een mooi driehoekje gemaakt van mijn laagste regionen. Jawadde, wat een gedoe. Het is natuurlijk niet alleen de “venusheuvel” (wat een woord) die dient bijgewerkt te worden. Ook de haartjes op de schaamlippen en de paar haartjes verderop de billen (ik wist niet eens dat ik die daar had), moesten eraan geloven. Amaai, ik heb mij bijna een breuk gekeken naar beneden. Mijn pols doet nog altijd pijn van de eigenaardige houding die je moet aannemen om er overal aan te kunnen.

     

    Maar nu ben ik dus de trotse bezitter van een getrimde vagina. Ik weet het toch niet hoor... Aangezien ik niet echt donker schaamhaar heb, ziet het er een beetje flets uit vind ik. In de boekjes had ik een foto gezien van een vrouw wiens venusheuvel mooi versierd was met een bruin driehoekje. Dat heb ik dus niet hé.

    En inderdaad, zo nu en dan voel ik het al een beetje kriebelen. Ik hou mijn hart vast als dat haar echt terug gaat groeien... dat gaat jeuken. En op die plek krabben is niet evident hé.

    Het lijkt mij ook niet makkelijk om dit nu zo te onderhouden. Is het het beste om dat met een ladyshave te doen? Of toch te scheren? Maar ik ben hier absoluut niet handig in en zie het niet echt zitten om wondjes te hebben op die plaats. Veet mag daar niet zeker?

    Ach, wat een vrouw toch kan lijden hé :)

     

    Ik ben vooral eens benieuwd wat mijn ventje hiervan gaat vinden. Vanavond is het dus showtime.



  • Grappig!

    10 reacties op mijn eerste berichtje van zwangere vriendin van 5 mogelijke mannen. De ene reactie al verontwaardigder dan de andere. En geen enkele reactie op een tweede berichtje hierover...
    En ik kan er geen verklaring voor vinden...

  • Top 60

    Tot mijn verbazing stel ik vast dat ik vandaag blijkbaar in de Top 60 sta...
    Enerzijds vind ik dat best wel leuk, want dat geeft mij aan dat er toch heel wat mensen af en toe kunnen appreciëren wat ik zoal beleef.
    Anderzijds vind ik die top echt gigantisch onbelangrijk. Ik las in het blogje van Kaatje een supergrappig stukje over het bereiken van die Top60, en ik geef ze helemaal gelijk met haar grappige bedenkingen erbij!

  • Voor de sensatie-zoekers onder jullie :)

    Ondertussen heb ik mijn voelsprieten eens opgestoken in onze vriendenkring omdat ik echt wel hoogst geïntrigeerd ben door Kristien die plots megalomaan blijkt te zijn.
     
    Ik heb nooit echt veel contact gehad met haar. Ze is in onze vriendenkring gekomen via haar vriend en heeft zich nooit echt ingewerkt. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat het niet echt gemakkelijk is om bij die vriendenkring aan te sluiten, aangezien iedereen elkaar al kent van de pap-tijd. We hebben allemaal ongeveer op dezelfde school gezeten, in dezelfde jeugdbeweging onze jeugd doorgebracht en ongeveer dezelfde hobby's gehad.
    Dus, voor een "buitenstaander" is dat niet altijd evident.
    Uiteraard wordt iedereen met open armen ontvangen, maar niet iedereen geraakt ook echt "in" de kring.
     
    Bon, dit gezegd zijnde.
     
    Volgens de dorpsroddels zou het dus reeds een tijdje bekend zijn (waarom hoor ik zo'n dingen nooit) dat Kristien zeer geïntrigeerd is door parenclubs. Volgens sommige van die bronnen zou ook haar vriend daar niet vies van zijn. Er zijn er zelfs die zo ver gaan dat ze zeggen dat ze elkaar daar leren kennen hebben.
     
    Het zou zo zijn (maar ja, je kent het hé, zo van die roddelverhalen...) dat ze dus naar een parenclub is (zijn?) geweest en dat ze daar steeds zonder condoom zou hebben gevreëen (of hoe dom kan een mens in feite zijn). Volgens een andere vriendin zou ze wel heel die tijd aan de pil geweest zijn, maar sprong ze hier nogal slordig mee om.
    En blijkbaar zou dit dan zijn met 5 verschillende mannen, waaronder misschien dus haar eigen vriend.
     
    Voor mij is het bizarre dat dit blijkbaar is "uitgelekt". Allé, als je dan toch persé naar parenclubs wil gaan en daar dan nog eens onbeschermde sex wil hebben met jan-en-allemaal én daar dan nog eens zwanger van wordt ook... dan moet je dat toch binnen jouw gezin houden?
    Blijkbaar zou hij het hebben verteld aan een goeie vriend, die het dan weer heeft verteld aan... enz...
    Ondertussen is dit dus het schandaal van het dorp hé.



  • Kleine kantjes!

    Een mens heeft toch echt wel kleine kantjes. Gisteren kreeg ik telefoon van een goeie vriendin, die mij wist te vertellen dat iemand uit onze vriendenkring toch wel een zeer eigenaardige zet had gedaan.
    Kristien en Peter zijn een koppel die al meer dan 7 jaar samen zijn. Ze zijn allebei bijna 30.
    Kristien wist vorige week aan haar vriend te vertellen dat ze zwanger was. Alleen was het kleine detail dat dat kindje van 5 (!!!) verschillende mannen zou kunnen zijn.
     
    Jawadde... Dat had ik nooit achter haar gezien. Ze leek (lijkt) zo'n "deftige" madam. Altijd correct, op het truttige af gekleed, altijd commentaar op mensen die minder "gewoon" zijn dan zij.
    En nu komt plots uit dat ze zwanger zou kunnen zijn van 5 verschillende mannen.
     
    Rare wereld. :)

  • Revange!

    Mieke hield zich gedurende het weekend redelijk kalm, dus ik dacht dat ik ervan af was. Ze is echter weer op volle kracht begonnen vanaf gisteren en nu ben ik het echt meer dan beu.
     
    Gisteren hebben mijn schatje en ik zoals twee kleine kinderen giechelend een strategie uitgedacht om haar te doen stoppen. We hadden belachelijke ideetjes die variëerden van "doen alsof mijn liefje inging op de avances" tot compleet negeren. Geen van de methodes leek ons echter de goeie.
     
    Uiteindelijk hebben we besloten dat we dit weekend gewoon naar ginder gaan. Ja, inderdaad, we gaan dit weekend de auto nemen en rijden naar Amsterdam. Die goeie vriend van Mieke waarover ik het al gehad heb, heeft ons bevestigd dat ze het hele weekend thuis is. Dus, we maken er een weekendje Amsterdam van, terwijl we haar eens gaan zeggen dat we niet gediend zijn van haar onnozele streken.
     
    Ik ben echt eens benieuwd hoe ze gaat reageren. Uiteindelijk zit ze daar in Amsterdam redelijk "veilig" in haar fantasiewereldje. Als wij daar ineens voor hare neus staan, is het toch echt wel nog iets anders.
     
    En uiteindelijk komt het nog goed uit. We hebben een hele tijd geleden zo'n bon gekregen van weekendesk.com. Ik heb gebeld naar het leuke hotelletje dat in dat boekje staat en we kunnen ernaar toe.
     
    Het nuttige aan het aangename koppelen heet zoiets zeker? :)

  • Is liefde zoals een orgasme?

    Ik heb mij al lang afgevraagd hoe je nu zeker weet of je dé grote liefde te pakken hebt gekregen. Of diegene waar je jouw leven mee wil delen inderdaad wel de ware is.
     
    Dit weekend maakte ik mij de bedenking dat er misschien een parallel te vinden is met het hebben van een orgasme...
    Je vraagt je eerst een hele tijd af of je nu al een orgasme gehad hebt of niet. Maar, als het fantastische moment dan daar is, weet je eindelijk zeker hoe het voelt.
     
    Is dit hetzelfde voor de liefde? En, als dat zo is... dan heb ik niet de ware te pakken...
    Of, is deze redenering vooral een gevolg uit het feit dat ik graag alles meetbaar heb? Tja, ik ben een gelukkige vrouw, dus ik hou het er voorlopig gewoon bij. :)

  • Negeren!

    Ik ben echt fier op mezelf! Na de "gesprekjes" op msn is mijn dikke vriendin Mieke mij dus beginnen lastig vallen via sms. Maar, ik heb op geen enkele daarvan een reactie gestuurd.
     
    Ik herinner mij, uit een les psychologie van lang geleden, dat één van de ergste dingen die je een mens kan aandoen hem (haar) negeren is. Bon, dus bijgevolg negeer ik haar.
    En het schijnt te helpen! Hoewel de smsjes steeds triester worden (belachelijke stellingen en zelfs af en toe dingen die naar dreigementen rieken), komen ze wel minder vaak.
     
    Ondertussen heeft mijn ventje ook eens een belleke gedaan naar Kevin. Al jaren is Kevin zo'n beetje de "vertrouwenspersoon" van Mieke. Na het verhaal te hebben gehoord, kwam een zeer onthullende reactie: "Oh nee, is ze nu terug herbegonnen?".
    Blijkbaar is het absoluut niet de eerste keer dat ze zo'n dingen uithaalt, al is het nu wel nieuw dat ze er ook de vriendin (mij dus) bij betrekt.
    Een hele geruststelling is dat hij binnenkort naar Nederland gaat en haar dan zal proberen op andere gedachten te brengen. En blijkbaar heeft ze die streken ook nooit lang volgehouden.
     
    Jawadde, ik begin zelfs bijna medelijden met haar te krijgen. Daar is toch echt wel een vijs los zenne.
    Maar, ondertussen zet ik gewoon mijn gsm 's nachts af (dan wordt ik tenminste niet wakker van al die berichtjes) en wis ik ze integraal 's ochtends. Overdag lijkt het wel alsof ik plots immens populair geworden ben :)

  • Trouwens, Seppe

    Tussen al het sms-verkeer van Mieke door, kreeg ik ook nog een smsje van Seppe. Hij vroeg mij om nog eens af te spreken want hij zou het met mij graag eens hebben over "vanalles & nogwat".
    Zou het dan toch lukken om "gewoon" vrienden te zijn met een man én ex-lief?
     
    Kben benieuwd...

  • Hollandse trienemien

    Het was gisterenavond vrij laat toen mijn schatje thuis kwam. Hij was nog niet goed en wel binnen of ik heb hem mijn gsm onder zijn neus geduwd.
    Ik had mij al de hele avond moeten inhouden om niet zelf naar haar te bellen om haar  te vragen om ermee op te houden, maar had mij toch kunnen bedwingen.
     
    Mijn schatje had zelf zijn gsm in de hand en duwde die mij ook onder de neus. We hebben ons dus naast elkaar in de zetel gezet, met elkaars gsm in de hand en hebben allebei de +- 25 berichtjes zitten lezen die op elk van ons mobieltje beland was.
     
    Bij hem was het dus ongeveer dezelfde boodschap, alleen dan steeds iets anders geformuleerd. Dingen zoals:
    "We zouden zo gelukkig kunnen zijn samen, er staat maar één persoon in de weg".
    en
    "Dump haar toch, ze heeft jou niets te bieden".
    of ook
    "Speciaal voor jou verhuis ik binnenkort terug naar België"...
     
    AAAAARRRRGGGGHHHHH!
     
    Enfin, na alle berichtjes gelezen te hebben, kon hij zich niet meer houden en nam de telefoon om haar gewoon te confronteren met haar gedrag. Tot dat moment had ze dus mijn schatje in geen twee jaar gezien en slecht 3 keer via telefoon gesproken.
    Ze (deed alsof?) viel helemaal uit de lucht. Ze beweerde dat ze dat allemaal niet zo erg had bedoeld en dat ze toch gewoon (ahum) mag laten weten wat ze voelt en denkt. Toen mijn schatje in niet mis te verstane woorden liet blijken dat het moet ophouden, zei ze heel gelaten dat ze dat dan wel zou doen.
     
    Alleen... om 4u15 kreeg ik een berichtje: "1 slag gewonnen, de oorlog nog niet".
    Tja... dit begint toch wel naar stalking te ruiken... Dit berichtje hou ik goed bij. Het zal hare beste dag niet zijn als ze hiermee blijft volhouden.




  • Een fragmentje

    Hierbij een fragmentje van de bewonderaarster van mijn ventje:
     
    "Ik heb trouwens nooit gezien wat jij nu zoveel specialer hebt dan ik".
     en
     "Je denkt toch niet dat hij jou liever heeft dan ik. Hij heeft alleen voor jou gekozen omdat ik hem niet meer moest hebben".
     
    Het lastigste is dat ze momenteel overgeschakeld is van msn (wegens geblokkeerd) naar sms...
     
    Ik heb het nog even grappig gevonden, maar nu is het mij toch echt wel genoeg. En dan ook nog eens te bedenken dat ik dat altijd wel een leuke meid heb gevonden...


  • Marie

    Jawadde, wat maak ik nu weer mee...

     

    Een goeie jeugdvriendin van mijn schatje woont momenteel in Nederland (Amsterdam). Ze is ginder verzeild geraakt door een stage voor 't school en is daar blijven hangen na het ontmoeten van een leuke jongen.

     

    Voor ze naar ginder is verhuisd, was ze een regelmatige gaste bij ons thuis en had ik toen al het vermoeden aan mijn liefje geuit dat ze verliefd op hem was. Ooit hebben ze inderdaad een korte flirt gehad, maar volgens mijn liefje waren ze het er allebei over eens dat ze niet samen passen.

     

    Enfin, nu 2 jaar later krijg ik ze plots te zien op MSN. Ze zegt mij dat ze mij iets heel persoonlijks moet vertellen, waar ik misschien wel boos over zou kunnen worden. Het is ondertussen gedaan met hare Nederlandse kanjer en ze woont ondertussen zo'n 3 maand alleen. Tijdens die drie maand is ze blijkbaar aan het chatten geslagen met mijn allerliefste. En, zo heeft ze zich (zegt ze) gerealiseerd, dat ze hem nooit had mogen laten gaan.

     

    Nu kiest ze er dus juist mij uit om dat allemaal aan te komen vertellen. Ze zegt dat ze tot over haar oren verliefd is op mijn liefje (die ze notabene in geen 2 jaar gezien heeft) en dat ze niet zal rusten voor ze alles geprobeerd heeft om hem "van mij af te pikken".

    Jawadde, wat een verhaal...

     

    Voor mij is dit echt belachelijk. Ik weet dat mijn schatje en zij ooit eens samen naar bed zijn geweest, maar dat dat allemaal al lang achter de rug is. Wat zij niet weet, is dat hij al heel lang zegt dat ze daar in Nederland fameus raar aan het doen is.

    En in ieder geval, als hij toch iets met haar zou willen beginnen, dan heb ik hem verkeerd ingeschat (wat mij in de verste verte niet logisch lijkt) en mag ze hem hebben.
    Ik weet alleen absoluut niet hoe ik nu op haar vele berichtjes moet reageren die deels adorerend over mijn liefje gaan en deels dreigend als zou ze hem van mij komen "afpakken".

  • Glenn

    Als kind in het derde studiejaar, was ik tot over mijn oren verliefd op Glenn uit het zesde studiejaar. Hij was knap, vlot en iedereen had hem graag. Het grappige was dat hij mij blijkbaar ook had opgemerkt en al snel was "het aan".
    We schreven liefdesbrieven ("ik hou van jou, wil je met mij trouwen, alle scheepjes vergaan maar onze liefde blijft bestaan"), giechelden naar elkaar en hielden zelfs ooit gedurende 10 seconden elkaars hand vast.
    Toen hij naar de middelbare school ging, was het gedaan tussen ons. Ik heb er tot in het vijfde studiejaar over getreurd (ach ja, zoals 8-jarigen dat doen hé) en toen was het Eric die mijn alles werd (en ook dat heeft niet lang geduurd, je kent dat wel).
     
    In ieder geval, we (Glenn en ik) zaten beiden in dezelfde jeugdvereniging maar aangezien de werking niet gemengd was, zag ik hem maar zeer zelden. Tot ergens halverwege de middelbare school heb ik hem altijd van op een afstandje bewonderd. Toen ik 18 werd, is er zelfs nog een periode geweest waarin hij verliefd werd op mij, maar toen had ik al lang besloten dat het toch écht wel bij een kalverliefde diende te blijven. Sinds die tijd heb ik hem in feite niet meer gezien.
     
    Gisteren, toen ik mij omdraaide aan de kassa van de supermarkt, stond hij met zijn karretje achter mij aan te schuiven. Argh, verschieten! Hij ziet er echt niet meer uit... Hij moet blijkbaar in het leger zijn gestapt (gezien het uniform) en van zijn kinderlijke en jeugdige knapheid blijft niets meer over.
     
    Toen ik hem zo stond te begapen, besefte ik dat ik iets moest zeggen. Zonder erbij na te denken flapte ik er ineens uit: "en dan zeggen dat ik als kind zo verliefd ben geweest op jou". Djees, wat zeg ik daar nu? :)
    Enfin, hij kon er mee lachen (weliswaar wat groen) en stond erop op te merken dat hij gelukkig getrouwd is. Tja, goed voor hem natuurlijk, maar wat een onnozele moment was dat seg :).

  • Alweer "open & bloot" gekeken.

    Gisteren was het dus "mijn" uitzending bij uitstek in "Open&Bloot". Ze gingen het hebben over lust en libido.
    Het steeds maar stoutmoedigere mannen-panel wist te vertellen dat ze altijd zin hadden als ze maar eventjes in de juiste stemming werden gebracht door hun partner. Weigeren stond niet in hun woordenboek en was voor hen ondenkbaar.
    De gast die steeds links zit had het zelfs over "constant met een paal in de broek lopen". Inspirerend.
    Ik heb met veel interesse het vrouwenpanel gevolgd en van hen gehoord dat vrouwen even veel, zo niet meer lust en libido hebben als de mannen. Tja, ik zal dan de uitzondering op de regel zijn zeker?
    Er werden ook methodes gesuggereerd om aan meer lust te komen. Er werd bijvoorbeeld een soort van "psychologische massage" voorgesteld, gegeven door een Russische die niet mooi kan articuleren (niet dat dat er iets toe doet).  Buiten het feit dat ik daar niet echt geloof aan kan hechten en dat het mij écht wel heel duur lijkt, leek het mij vooral aan mannen gericht. Ach in ieder geval, niets voor mij.
    Een goedkopere methode zou sporten zijn. Dat zou endorfines vrijmaken en een mens gewoon een goed gevoel geven. Tja, dat zou dus inderdaad best kunnen. Maar, ik kan het moeilijk geloven dat door meer te gaan sporten, ik wel dagelijks zin zou krijgen in een lekkere vrijpartij met mijn liefje.
     
    Hmm... geen antwoorden op mijn vragen dus... Ik zoek verder!
     
    Btw, Jack & Annelies was echt wel hilarisch :)

  • Of hoe een mens kan veranderen ...

    Aangezien België tegen Egypte zo aan het verliezen was, kon ik het mij niet laten om naar voetbalfan Seppe een plagend berichtje te sturen ivm de goeie prestaties van de Belgen. (En voor diegenen die eerlijkheid zo hoog in het vaandel dragen: mijn schatje wist wat ik aan het doen was ;)).
     
    Ik kreeg geen antwoord, dus ik heb er ook verder geen aandacht aan besteed. De volgende dag krijg ik van Seppe een mailtje met de mededeling dat hij mijn berichtje pas nu had gezien aangezien hij tegenwoordig om 22u gaat slapen...
    Heu??? Seppe? Om 22u werd hij vroeger juist wakker?
     
    Jawadde...

  • Valentijn

    Ik lees in blog-land dat er blijkbaar een hele polemiek is ontstaan rond het wel of niet vieren van Valentijn...
    Wel, ik vier alle feesten ;) Je zou toch gek zijn om een reden tot feesten zomaar naast je neer te leggen gewoon omdat half de wereld beslist heeft dat het de dag van de liefde is (en dat je veel moet kopen kopen kopen) en dat je het helemaal niet ophebt met van die commerciële dingen.
    Ik doe guitig mee aan zo'n hipper-commerciële dingen als Valentijn, maar zal met even veel plezier even romantische, liefdevolle dingen plannen op een Blauwe Maandag.
    En om toch nog een beetje tegendraads te doen: ik koop niets speciaals: geen rode rozen voor mij, ook geen lelijke pluche hartjes...
    Ik haal nog eens een goeie massage-olie boven, mijn favoriete cd en kook eens lekker voor mijn schatje! Al moet ik toegeven dat wij Valentijn al hebben uitgesteld naar volgende week, want ik moet het hele weekend én maandag (ook 's nachts) hard werken.

  • Seppe

    Een tijdje geleden ging ik op bezoek bij Seppe. Mijn eerste grote liefde en ook mijn grootste teleurstelling in de liefde tot nu toe.
    Na mijn bezoekje had ik in feite echt het gevoel dat ik dat hoofdstuk nu volledig kon afsluiten en dat ik volledig gelukkig kon zijn met mijn huidig leventje.
     
    Ik was hem na verloop van tijd namelijk wat gaan idealiseren, maar heb na mijn bezoekje bij hem echt wel beseft dat die relatie echt niet zo ideaal was en dat ik nu in feite super veel gelukkiger ben.
     
    Het bizare is wel dat ons afspraakje voor Seppe blijkbaar nogal een tegengesteld effect heeft gehad. Hij zag het in feite niet echt zitten om mij nog eens te zien, aangezien hij daar gewoon geen boodschap aan had of nut van inzag.
    Nu hij mij nog eens gezien heeft, begint hij zich blijkbaar te realiseren wat hij nu mist.
    Hij stuurt mij dus voortdurend sms'jes en e-mailtjes met steeds een nogal suggestieve ondertoon. Hij zegt nooit iets echt mis, hij suggereert alleen maar. Objectief gezien is hij gewoonweg aan het flirten. Maar, ik voel mij daar toch niet volledig ok bij.
    Ik zou het langs de andere kant ook niet willen dat er volledig geen contact meer is tussen ons. Hij is een hele tijd het belangrijkste in mijn leven geweest en ik wil dat niet zomaar langs mij heen zetten.
     
    Ik weet het niet goed... Zou het het beste zijn om dat dit gewoon even te laten passeren? Ik ken hem goed genoeg, zoiets houdt hij niet lang vol. Of zou ik er toch iets van moeten zeggen.
     
    Ik heb ook niets van mijn bezoekje aan hem aan mijn vriend gezegd, omdat ik dit echt als een "private missie" beschouwde. Ik wilde een zeer emotionele periode in mijn leven een plaatske kunnen geven in mijn gedachten. Maar, als het nog een staartje krijgt, moet ik daar toch echt iets van zeggen.
    Hmm... ik denk dat ik toch nog eventjes ga afwachten en gewoon niet enthousiast reageren op het geflirt van Seppe...

  • Minnares

    En weer haal in mijn inspiratie uit de Flair... :)

     

    Ik las een artikeltje over een vrouw die blijkbaar al een hele tijd een relatie had met een man wiens vrouw (in het beginstadium van hun relatie) net was gestopt met de pil en nu zelfs hoogzwanger was.

    Amaai, ik zou het toch echt wel moeilijk hebben om met mezelf te leven.

     

    Langs de andere kant: ik heb het geluk gehad om steeds verliefd te worden op mannen die vrij zijn. Het moet je toch maar overkomen dat dé man juist iemand is die getrouwd is met een ander. Er zijn mensen die zeggen dat je verliefdheid kan onderdrukken, maar is dat zo?

    Moet je dan “het juiste” doen en afstand houden, of zou je eerder moeten strijden voor jouw geluk?

     

    Ach ja, ik ga er mij geen zorgen over maken. Ik heb een lief ventje en ik moet niet strijden met een ander. Nog niet in ieder geval ;)


  • Lingerie

    Al winkelend zag ik dit weekend dat elk uitstalraam van elke lingerie-winkel nu volstaat met "prikkelende, erotische lingerie".
    Ik overweeg om mij ook eens zo'n setje aan te schaffen. Ik denk dat ik mij (als ik het juiste koop) er wel best sexy in kan voelen en dat dat geen slecht idee is als "sex-stimulator".
     
    Nu nog een winkel zoeken waar ik goed geholpen word en waar ik het gevoel heb dat ik met "het allermooiste" buiten ga.
     
    Het mag natuurlijk niet zo zijn dat, elke keer ik dat setje aanheb, het een teken aan de wand is dat ik nù sex wil :)


  • Familie

    En ik maar denken dat het vooral vrouwen zijn die voortdurend op bezoek gaan bij hun familie. De realiteit bewijst anders.
     
    Mijn vriendje zijn familie woont nogal verspreid over het volledige Belgenlandje (en zelfs verder). Mij niet gelaten, ware het niet dat ik verondersteld word om minstens 2 keer per week mee te gaan op één of ander familie-bezoek.
     
    Hij hecht enorm veel belang aan het langsgaan bij die verschillende familieleden, om er telkens een bezoekje te brengen en "te zien of het hen goed gaat". In de realiteit wil dat dus zeggen dat ik zijn achtertantes, verre neven en nichten, grootouders, broers & zussen, en die al hun familie in de afgelopen 3 jaar mee gezien heb dan mijn eigen ouders, broers & zussen en grootouders.
    Ik heb daar ook helemaal zo geen behoefte aan. Eerlijk gezegd, als ik de keuze heb tussen een namiddagje bezoek aan één of andere tante die in een rusthuis voor zich uit ligt te staren of een namiddagje gezellig thuis of bij vrienden, dan weet ik rap wat kiezen. Het moet voor mij ook geen verplichting worden. Ik ga heel graag bij hen langs, maar op mijn tempo, niet dat van de anderen.
     
    Als ik dat zo zelf overlees vind ik ook wel dat dat enorm egoïstisch klinkt. Uiteindelijk hebben vooral die oudere (eenzame) mensen behoefte aan een leuk bezoekje om hun gedachten eens te verzetten. Maar waarom dat dat dan altijd mijn vriend moet zijn die dat op zich neemt (en ik er bijgevolg onder lichte morele dwang bij), snap ik niet.
     
    Ik heb voor mezelf besloten dat ik in de eerstvolgende maand enkel nog familie "in de eerste graad" wil bezoeken (ouders) en eventueel nog mijn of zijn broers & zussen, maar niet verder.
    Eens benieuwd hoe lang hij het gaat volhouden om niet op mijn geweten te werken ("ze zien jou ook eens graag bij hen") of om mij ertoe te verleiden ("ik ben gewoon fier op jou en wil graag dat je erbij bent").
    Maar, ik hou vol! :)

  • Geen tijd!

    Ik heb altijd al een druk leventje gehad. Al van sinds ik het mij kan herinneren loop ik mij te haasten van mijn dagtaak (toen nog school), mijn hobbies (turnen, dwarsfluit spelen, toneel spelen, jeugdbeweging, ...) naar thuis.
     
    Dat is met ouder worden niet veranderd, wel integendeel.
     
    Ik heb soms echt het gevoel dat ik steeds sneller moet leven om er zeker van te zijn dat ik alles meemaak, meepik. Een dag bestaat maar uit 24u waarvan ik er 8 slaap... Ik krijg op die tijd gewoon niets gedaan. Ik betrap er mij op dat ik vaak zeg: "mocht ik wat meer tijd hebben, dan zou ik...".
    En toch doe ik al zoveel! Ik werk mij te pletter, ik zorg ervoor dat ik er steeds netjes en verzorgd uitzie, ik heb heel wat vrienden bij wie we regelmatig langsgaan of die bij ons komen, ik heb er nog heel wat verantwoordelijkheden bij (zoals: oudleiding-werking van de jeugdbeweging, ...) en ik heb ook nog een huishouden dat heel wat tijd vergt.
    En door al die dingen schiet er mijn relatie vaak echt wel in. Ook mijn liefde heeft een meer dan druk leven. Zo mogelijk nog drukker dan het mijne.
    Als we samen zijn, moeten we er echt op letten dat we het niet de hele tijd hebben over onze agenda, ons werk, onze hobbies, maar ook gewoon eens voor ons.
    We trekken er regelmatig wel eens op uit. Toch heb ik dan soms het gevoel dat ik mij gewoon terug aan het haasten ben om er dan vlug vlug nog wat "kwali-tijd" bij te nemen.
     
    Hebben jullie soms niet het gevoel dat je gewoon keihard aan de rem wil trekken? Dat je er gewoon genoeg van hebt dat jouw leven in feite geleefd wordt? Ik ben nu al meer dan een kwart eeuw op deze wereld en ik heb mij alleen nog maar gehaast gehaast gehaast. En wat is het resultaat ervan? Ben ik er nu echt gelukkiger, leuker, rijker (niet alleen in centjes) van geworden? Op de goeie dagen vind ik van wel. Op de slechte dagen zou ik het liefst in een hoekje gaan zitten en proberen alle klokken de helft zo traag te doen gaan, zodat ik de overgebleven tijd aan mezelf en mijn schatje kan besteden...
     
     
     
     

  • Johan tegen het lijf gelopen!

    Wat was dat schrikken ség! Deze middag had ik nog net even de tijd om vlug de Ikea binnen te springen.
    Ik reed er toevallig voorbij en aangezien een mens toch middagpauze moet nemen, vond ik dat ik dat net zo goed in de Ikea kon doen.
     
    En wie loop ik daar bijna letterlijk en figuurlijk tegen het lijf? Johan!
    Hij was blijkbaar met vrouwlief een nieuw bed aan het uitkiezen en was prijzen & modellen aan het vergelijken.
    Het leuke was dat hij mij niet had opgemerkt. Ik kon hem dus zeer discreet (allé ja, ik ben geen professionele detective hé) gadeslaan.
     
    Hij ziet er nog steeds zeer smakelijk uit. :)
    Toen hij mij dan toch opmerkte werd hij achtereenvolgens rood, groen & blauw en knikte hij eventjes toen hij snel zijn vrouw bij de arm nam en haar meesleurde.
     
    Ofwel was het zijn vrouw helemaal niet natuurlijk, haha. Ofwel had hij schrik dat ik iets zou zeggen tegen zijn madam.
     
    Ik ben gewoon vrolijk verder gestapt en heb weer veel te veel gekocht. :)

  • Vaginale ring? Heu?

    In mijn eindeloze zoektocht naar de oorzaak van een libido dat is gezakt tot verdieping -5, heb ik al een heel aantal dingen uitgezocht.
     
    Ik heb de oorzaak bijvoorbeeld lange tijd gesitueerd in een hormonale reden. Nog steeds lijkt mij dat nog de meest voor de hand liggende denkpiste, maar de oplossing heb ik (nog) niet.
     
    Ik heb al volgende dingen geprobeerd: vele jaren de klassieke pil (en daarin ook telkens de minst zware uitgeprobeerd: Mercilon, Meliane & Yasmin) en de Evra-pleister. Tussendoor nog een aantal andere methodes overwogen (vb staafje in de arm, spiraaltje, periodieke onthouding,...) maar niet toegepast omdat ik dit niet goed genoeg vond om allerlei redenen.
     
    Ik leef nu al iets meer dan 11 jaar met hormonen in mijn lichaam en in die 11 jaar is mijn libido dus gestaag maar zeker steeds maar lager en lager geworden.
     
    Ik las deze ochtend in de Flair, in het kader van een artikeltje over de Vaginal Ring (alweer zo'n nieuw ding...) dat een vrouw dit had uitgeprobeerd als alternatief voor haar huidige methode (condoom) en gemerkt had dat op 2 maand tijd haar zin in vrijen volledig was weggevallen.
    Zou het dan toch waar zijn? Heeft dat dan echt zoveel invloed?
     
    Maar ja, wat is het alternatief? Condoom? Sorry, maar daar heb ik echt geen vertrouwen in. Allereerst is dat een voorbehoedsmiddel waarbij je volledig afhankelijk bent van jouw partner en ik vind het ook steeds zo'n gedoe. Daarbij komt dan nog eens dat de keren dat mijn vriend en ik met condoom hebben gevreëen, het 3 keer op de 4 fout ging (condoom blijft niet zitten, geraakt niet helemaal om de penis, scheurt,...)
    Ik heb vrienden die al jaren enkel met condoom vrijen en dit de perfecte methode vinden, maar het is toch niets voor mij (ons).
     
    Periodieke onthouding is voor mij geen optie. Veel te veel risico. En ik zie mezelf ook niet elke ochtend een thermometer nemen om te zien of die eisprong er nu al is.
     
    Veel andere alternatieven zie ik niet.
    Dus, blijf ik maar denken dat het misschien allemaal wel zou verbeteren zonder die hormonen, maar ondertussen blijft het een vaststaand feit dat we beiden niet meer weten hoe we dit nu kunnen omdraaien.

  • Weekend was veel te kort!

    Zoals steeds, maar nu in het bijzonder, was het weekend veel te kort!
    Het langlaufweekend was echt fantastisch! We waanden ons zaterdag soms heel ver weg van België, terwijl we in feite op een niet zo'n grote afstand van ons huisje waren.  Superromantisch joh!
    We hadden blijkbaar inderdaad de goeie plek gekozen (Butgenbach), want vrienden van ons die in Baraque Michel wilden starten zijn zelfs niet ginder geraakt.
    Gelukkig hebben wij ons eigen materiaal, waardoor het het allemaal wel iets gemakkelijker maakt.
     
    Ondertussen heb ik mij alweer vollop op mijn werk gesmeten. Het is er echt vreselijk druk, waardoor ik soms niet meer weet waar mijn hoofd staat...
     
    Hopelijk lukt het mij of hier toch nog regelmatig van mij te laten horen.
    Trouwens, al bijna 10.000 bezoekers... jawadde, dat had ik nooit gedacht!