• Vriendinnen-raad

    Gisteren zat ik samen met een vriendin gezellig op een terraske. Enfin, eerder een verwarmde veranda, maar het is het gedacht dat telt niet? :)
     
    Zij heeft dus blijkbaar het omgekeerde probleem als hetgeen waar ik mee te maken heb (voor zover je van probleem mag spreken in mijn geval natuurlijk).
    Haar vriend heeft nooit zin in vrijen met haar. Zij heeft niet bepaald een enorm groot libido, maar de 1 keer per maand waarvan nu sprake is, is voor haar écht te weinig.
    Het confronterende was in feite dat zij heel goed kon formuleren hoe ze zich daarbij voelt. Is het omdat ze een vrouw is en alles misschien iets beter kan verwoorden naar mij toe?
    In ieder geval, er werden mij een aantal zaken duidelijk, ook in mijn relatie.
     
    Algemeen hoorde ik vooral een enorm twijfelende en gekwetste ziel. Ze twijfelt aan zichzelf (ben ik niet mooi, sexy, opwindend,... genoeg?), aan haar relatie (zie hij mij wel nog graag? Is het dit maar?) en ook aan hem.
    Deze gevoelens heb ik ook al in mindere en meerdere mate bij mijn schatje gehoord.
     
    Ik probeer steeds met handen en voeten uit te leggen dat het probleem echt niet bij hem zit. Hij is nog steeds mooi, sexy en best wel opwindend. Ik zie hem doodgraag en voor mij is hij nog altijd dé man.
    En toch... ook ik sla soms aan het twijfelen (ik ben dan ook een vrouw voor iets hé). Ik stel mij dan ook de vraag of het toch heel misschien niet aan hem zou liggen. Zou ik meer zin hebben om eens goed te xxx als hij iemand anders zou zijn? En die iemand heeft voor mij absoluut geen identiteit, gewoon "iemand anders".
     
    Och mannekes, ik ben het soms zo beu hé. Ik doe alle mogelijke en onmogelijke dingen om dit wat op te krikken, maar geraak er niet uit. Ik kan toch moeilijk blijven op het randje lopen van het fatsoen om te zien of dat er iets aan zou veranderen.
     
    Ach ja, die vriendin is dus niet geholpen. Ik heb haar niet veel wijzer kunnen maken. Ik kon haar alleen zeggen dat ze het (in de mate dat zoiets mogelijk is natuurlijk) niet te persoonlijk moet nemen. En dat ze vooral veel geduld met hem moet hebben.
    En ik dacht er nog bij: anders moeten we gewoon wisselen? :)

  • Kindjes

    Lang geleden dat het "kindjes"-onderwerp is bovengekomen in onze relatie. Ik zweeg het onderwerp angstvallig, omdat er nog steeds geen "kindjes-wens" of "moeder-gevoel" naar boven is gekomen.
     
    Gisterenavond lagen we er vrij vroeg in, wegens absoluut niks op tv en zin om in ons bedje te liggen.
    Het duurde niet lang of mijn sexy lijf (ahum) zette mijn ventje in vuur en vlam. Om mij ook in "the mood" te brengen, zei hij de magische woorden: "Zullen we nu een kindje maken?".
     
    Lap, elke mogelijk goesting dat er ook maar een klein beetje aan het ontkiemen was, weg natuurlijk. Allé, wat een vraag. Precies dat mij dat zou opwinden.
    Samengevat: ik heb iets verontwaardigs gemompeld en heb mij zeer typisch met mijn rug naar hem gedraaid.
    Tss... kindjes maken... ik denk er nog niet aan.

  • Feestjes!!

    Dit weekend dus naar een superleuk feestje geweest. Ik had er nogal wat zorg aan mijn uiterlijk besteed. Zoals de traditie het wil heb ik mijn halve kleerkast aangehad om dan uiteindelijk toch maar dat zwarte kleedje aan te trekken waarin ik mij altijd wel goed voel. Je kent het wel: zo van het type netjes maar toch een beetje sexy.
    Ik was nog maar net een weekje geleden naar de kapper geweest, dus dat kon ook niet misgaan en ook aan make-up heb ik wat extra tijd besteed.
     
    Nu is het niet zo dat ik mijn "trukendoos" speciaal voor dit feestje had uitgehaald. Als er iets te doen is, vind ik het altijd wel een leuk ding dat ik mij op voorhand zo'n beetje kan optutten. Elk excuus is voor mij goed om dat eens te doen. :)
     
    Enfin, mijn liefje (die er ook best knap uitzag) en ik dus op weg naar Feestland. En, ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik niet ook wat zenuwachtig was omdat ik Seppe nog eens zou zien. En dan nog in zo'n "gevaarlijke" omstandigheden.
     
    Bon, we kwamen niet als eersten toe, maar er was nog niet zo veel volk. Ik vind dat een leuke situatie, want dan moet je geen trilioen mensen langs om "goeiendag" te zeggen. Het is dan wat verdeeld.
    Seppe was er nog niet.
     
    De sfeer zat er meteen in. Het huis (enfin, zeg maar: vreselijk knappe, chique loft) zag er spectaculair uit, hippe leuke muziek, de hapjes superverzorgd en de drank overvloedig aanwezig.
    Na een half uurtje stapte Seppe binnen. Gelukkig heeft toen niemand mijn gezicht gezien (hoop ik...), maar ik denk dat ik toen achtereenvolgens rood, groen en paars moet hebben uitgeslagen. De bliksem door mijn buik was gelukkig niet te zien.
    Wat ziet die man er toch echt om op te eten uit. Super super knap!!!
    Meteen nadien zag ik dat hij een blond meisje meehad. Eigenaardig genoeg had ik daar geen specifieke emotie bij. Geen jaloezie ofzo... Wel interesse.
     
    Hij heeft mij heel de avond in 't oog gehouden. Hij stuurde mij ook voortdurend berichtjes, die ik dan clandistien op 't wc ging lezen (belachelijk hé). Zo van die berichtjes vol suggestie.
     
    Toch heb ik na een half uurtje twijfel resoluut voor mijn liefje gekozen. Ik heb denk ik geen 10 cm van hem geweken (behalve op 't wc natuurlijk ;)), zo fel dat hij zich helemaal in zijn nopjes voelde. De schat :).
     
    Seppe is uiteindelijk vrij vroeg vertrokken en stuurde nog een finaal berichtje, met daarin een duidelijk teleurgestelde toon. Hij had gedacht dat het spannender zou zijn...
    Spannend? Hé, dat kan allemaal wel zo zijn, maar ik wil mijn relatie toch liefst zo min mogelijk op het spel zetten. En ja ik weet het, dat klinkt zeer tegenstrijdig...
     

  • Seppe

    Deze avond ga ik naar een feestje van vrienden. Seppe gaat daar waarschijnlijk ook zijn, aangezien ik ze in feite via hem heb leren kennen.
     
    Ik ben echt eens benieuwd hoe dat gaat zijn. Uiteindelijk ben ik daar dan met mijn ventje en is het niet meer de romantische, intieme sauna-sfeer die er zal hangen.
     
    Zou hij mij aanspreken? Zal ik iets durven/willen zeggen? Gaat dat niet eigenaardig aanvoelen?
     
    Enfin, ik ga er in ieder geval een leuk feestje van maken en mij dan niet te veel vragen stellen. :)
     

  • Hoffelijkheid?

    Deze middag had ik een afspraak bij een klant. Het gebouw waar ik werd verwacht is van het type "gigantische marmeren inkomhal, om de bezoekers te overdonderen".
    Alles dus zeer voornaam en chique.
     
    Bon, ik schrijf mij braafjes in en wordt verzocht een vriendelijke meneer te volgen tot op de 6de verdieping.
    Aan de lift staan we met 4 te wachten. Ik als enige vrouw. De lift opent zijn mooi gepolijste deuren en alle mannen wachten tot ik binnenstap. "Na u Mevrouw", "Dan u Meneer". Nadien stappen ze ook in de lift. Op de zesde verdieping aangekomen, gaan de magische deuren opnieuw open. Toen moest ik dus zowel mijn ergernis als mijn lachen voor mezelf houden want de 3 mannen wringen zich spontaan in de veel te kleine lift in alle bochten en kanten om mij toch maar als eerste (ah ja, ik ben een vrouw) uit de lift te laten stappen.
     
    Enkele génante momenten later, sta ik dus effectief in de gang. De drie heren in maatpak - die dus blijkbaar alle drie naar dezelfde plaats toe moeten - beginnen in de veel te smalle gang te stappen, om telkens opnieuw een soort van dans uit te voeren. Aangezien ik niet weet waar we naartoe moeten, loop ik niet vooraan. Toch moet ik biljkbaar bij elke "versmalling" in de gang, als eerste worden doorgelaten.
    Dus: stap stap stap, "Na u Mevrouw", "Danku", stap stap stap, "Na u Mevrouw", "Dank u",...
    Wat was ik opgelucht als ik eindelijk kon plaatsnemen in de veel te grote lederen bureaustoelen van de pompeuze vergaderzaal.
     
    En dan moest ik 2 uur later nog hetzelfde danske terug doen, alleen was het toen nog ingewikkelder want toen waren we met 2 dames en 3 heren...
     
    Hoffelijkheid is leuk, maar toch echt wel niet op zo'n manier hoor...

  • Het verschil tussen houden van & houden van.

    In mijn vrij jonge leven heb ik toch wel al een aantal passionele relaties achter de rug. Een tijdje geleden zaten we samen met een paar vriendinnen te zeveren op café en we kwamen toevallig op het onderwerp met-hoeveel-jongens/mannen-heb-je-"het"-al-gedaan.
     
    Tja, dan moest ik toch even beginnen te tellen. Op zich was ik best wel een laatbloeier: ik was 18. En, anders dan bij anderen had ik een heel goeie "eerste keer". Ik had blijkbaar op de één of andere manier (paardrijden? ballet? ...) al mijn vervelend vliesje verloren, waardoor alles plots veel beter gaat.
    Enfin, dit volledig terzijde natuurlijk (nu deel ik toch wel zéér persoonlijke info...).
     
    Hoewel ik nooit van het type "van de ene op de andere" ben geweest, moest ik toch al beginnen te tellen.
    Als ik eventjes goed nadenk, moet ik toch aan een 10-tal mannen geraken. Hiervan zijn er 3 te bekijken als "liefdes van mijn leven, maar achteraf toch een teleurstelling", 3 als "ik wilde wel, maar hij niet" en 5 als "zeer korte relatie, vlug te vergeten".
     
    In vergelijking met mijn vriendinnen was dit best veel. Al heb ik zo mijn bedenkingen bij de beweringen van de anderen, want van een welbepaald meisje wéét ik gewoon dat het er meer zijn dan de 2 die zij beweert.
    Voor zover dat dat belangrijk is natuurlijk.
     
    En wat is nu mijn punt? Wel, mijn vorige relaties waren steeds passioneel. Ik belande bij wijze van spreken eerst met de "man van mijn dromen" in bed, voor ik hem beter leerde kennen. Een zeer grote passie in het begin, om dan soms over te gaan in totaal niets, of in liefde.
     
    Mijn huidige relatie is eerder omgekeerd. Ik heb hem eerlijk gezegd zelfs wat "gebruikt" in het begin om over mijn vorige grote liefde te kunnen komen. Hij was helemaal weg van mij en gaf mij eindelijk nog eens het gevoel dat ik iets waard was. Er was in het begin absoluut sprake van een heel grote vriendschap. Pas na een hele tijd (een half jaar ofzo) is er van mijn kant ook liefde bij gekomen. Maar, nooit de vlammende passie die ik met anderen had. En ja, inderdaad, ik mis dat wel soms.
     
    Er zijn 15649 voordelen aan een relatie met iemand die je eerst op alle vlakken hebt leren kennen en nadien pas verliefd op bent geworden. Je kent vb iemand door & door en laat je niet verblinden door roze wolkjes.
     
    Maar, er is één groot nadeel: ik leef constant met een bang vermoeden dat er wel ooit weer eens zo'n passionele liefde zal opduiken. Ik probeer mijn ogen en verstand daar echt voor te sluiten, want ik wéét gewoon dat ik het nu gewoon opperbest heb en het nooit anders wil.
    En toch is er de eeuwige twijfel: is dit wel goed genoeg? En als mijn schatje dan met een zelf in elkaar gekookte schotel fier voor mijn neus staat, smelt mijn hart en weet ik dat hij hét is.

  • En toch doe ik voort...

    Door enkele zeer ongenuanceerde reacties, heb ik het soms moeilijk om verder te doen wat ik doe, namelijk op papier (allé, web) zetten wat ik zoal doe in mijn leven.
     
    De verleiding is soms groot om die stukken van mijn leven te verzwijgen of verbloemen. Maar, zoals je waarschijnlijk wel al had verondersteld: ik vertel die zowiezo al aan niemand, dus ik heb een deeltje "geheim leven".
    Voor de meeste mensen blijft dit geheime leven in het hoofd zitten, voor mij dus niet. Ik beleef die geheime momenten ook. En versta mij niet verkeerd: met alle leuke, maar ook minder leuke consequenties die eraan vast hangen. Ik weet dat ik met vuur speel, ik weet dat het niet correct is en ik weet dat als dit uitkomt "dat ik nog niet aan de nieuwe patatjes ben".
    Om te gaan zeggen dat dit "sterker dan mezelf" is, is maar gedeeltelijk waar. Ik lok het vaak uit of ik laat mij er te fel in meegaan. Een sterkere mens dan ik, zou die verlokkingen zonder problemen weten te weerstaan.
     
    Ach mensen, ik zou geen blogje begonnen zijn als het mij allemaal zo duidelijk was geweest hoor. Het is voor mij vaak heel confronterend om dit op papier te zetten en te herlezen. Ik heb er echt wel iets aan...
     
    Ik vraag er ook niet naar om telkens een oordeel te krijgen, maar langs de andere kant mag ik natuurlijk niet verwachten dat iedereen het schitterend vindt wat ik doe, aangezien ik dat niet eens zelf vind.
     
    Gelukkig is er nog Tientjuh die mij steeds een super leuk berichtje weet te schrijven, waardoor ik kan opmaken dat ze blijkbaar verder denkt dan haar neus lang is. Ik  begrijp dat ze niet goedkeurt wat ik zoal uitspook, maar dat ze er op zijn minst niet alleen de "ze bedriegt haar vriend"-kant van ziet, die velen wel zien.
     
    Kortom: ik doe gewoon voort met wat ik doe: ik leef mijn leven verder en ik vertel mijn leven verder op dit blogje. En als je niet akkoord bent met mijn levenswijze: dat kan. En als het jou écht te veel ergert: lees dit dan niet meer.

  • Seppe... (2)

    Bon, ik heb dus zaterdagavond een passionele avond beleefd, maar nu zijn we een paar dagen verder natuurlijk.
     
    Die avond (en de dag erna) liep ik op lente-frisse wolkjes. Gisteren zweefde ik nog zo'n 2 meter boven de grond en vandaag ben ik fel naar beneden gevallen.
     
    Zoals ik al wel had gedacht, begin ik nu natuurlijk na te denken over de huidige situatie.
     
    Ik kan een aantal feitjes opsommen:
    1. Ik zie mijn ventje doodgraag. Natuurlijk hebben we af en toe problemen, maar nooit iets onoverkomelijks. Ik ben gelukkig bij hem.
     
    2. Ik wil nooit opnieuw naar Seppe. Hoewel hij blijkbaar wel in de positieve zin is geëvalueerd (zoals ik gehoopt had dat hij zou doen als we nog samen waren), ben ik er zo goed als zeker van dat een nieuwe relatie met hem geen goed idee zou zijn.
     
    3. Ik kom wel gigantisch goed overeen met Seppe, en heb met hem raakvlakken (en geschiedenis) daar waar mijn ventje dat niet heeft. Ik mis in mijn huidige relatie dingen die ik had met Seppe, maar de zaken die ik ervoor in de plaats heb gekregen, zijn mij veel meer dierbaar.
     
    4. Ik heb afgelopen week blijkbaar een "erotische boost", want wij (mijn liefste en ik) hebben al zo goed als elke dag een lekkere vrij-partij gehad. Ik moet er wel eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het nooit op mijn initiatief was, maar normaalgezien zou ik altijd een excuus klaar hebben om zijn poging galant (of dringend) af te wijzen. En... (en dit is voor mij wereldschokkend) ik geniet er zelfs van...
     
    5. Seppe blijft mij contacteren, maar heeft enkel een "minnaar-minnares"-relatie op het oog denk ik. Voor mij is dat wel een opluchting, want ik weet hoe vasthoudend hij kan zijn als hij écht een relatie zou willen.
     
    6. Ik voel mij niet slecht bij deze situatie, maar absoluut ook niet perfect gelukkig. Ik zou het toch leuker vinden als ik zo'n dingen niet zou doen... maar, dat is achteraf gemakkelijk praten.
     
    En last but not least: ik weet absoluut niet hoe dit nu verder moet.
    Maar, ik kom er wel uit!
     

  • Hete sauna-momenten

    Zaterdagavond had ik het allemaal zo'n beetje gehad. Ik had het moeilijk met een aantal dingen en had echt tijd nodig voor mezelf. Voor mij is het dan een ideale methode om mijn badjas onder de arm te nemen en naar één van de sauna-complexen te rijden waar ik altijd perfect tot rust kom door de sfeer, de rust, ...
     
    Zeer bewust koos ik voor de sauna waar ik nog nooit iemand bekend ben tegen gekomen en waarvan ik wist dat Seppe niet zo positief was. Seppe is ook best een sauna-freak, dus het risico om hem weer tegen het lijf te lopen (met alle consequenties vandien) wilde ik liever niet lopen.
     
    Ginder aangekomen bleek dat er in feite enorm weinig volk was. Normaalgezien zijn er op zaterdag-avond altijd heel wat mensen, maar blijkbaar moet het goeie weer mensen hebben aangezet om nu eens iets anders te doen.
    Na een half uurtje relaxen ging het al heel wat beter met mij.
     
    En wat in mijn ogen ondenkbaar was, gebeurde dan toch: ik kijk op van mijn boek waarin ik helemaal was verdiept en zie Seppe gezellig ploeteren in het zwembad.
     
    Ik had dus twee keuzes: hij had mij (nog) niet gezien, dus ik kon discreet verdwijnen of ik kon gezellig hallo gaan zeggen.
    En uiteraard doe ik het tweede...
    Eventjes later zitten we dus gezellig te keuvelen in het stoombad. Ik vraag hem terloops (ken je dat? zo terloops zoals vrouwen dat kunnen ;)) hoe het met zijn vriendin is. Ik had via via nl al vernomen dat hij terug vrijgezel was en ik was best eens benieuwd wat er was misgelopen. Zeker omdat hij er een tijdje geleden zo over liep op te hemelen.
     
    Hij vertelde mij alle dingen waarop hun relatie was spaakgelopen en na een 2-tal minuutjes zat ik gewoon ronduit te giechelen... Alle dingen die hij zei, waren EXACT de dingen die ik hem heb verweten tegen het einde van onze relatie.
    Of hoe de geschiedenis zich soms ironisch genoeg kan herhalen...
     
    Nadien werd de sfeer steeds maar meer geladen. Er werden steeds meer toespelingen gemaakt op "hete" feiten en we raakten elkaars lichaam meer en meer "per toeval" aan. Niet veel later streelde hij mijn dijbeen. Miljaar dat voelde goed én verkeerd (en daardoor weer minder goed natuurlijk).
    Ik heb op dat moment echt een knop omgedraaid in mijn hoofd. Ik heb echt gedacht: en hier geniet ik nu eens van, al is het verkeerd.
    Ik heb hem uiteindelijk overal (tja) gestreeld. Tegen een uur of elf, bij het buitengaan, was ik in staat om mee te gaan naar zijn appartement. Ik was zo opgewonden joh.
    Maar, ergens had ik dan toch nog een geweten in mezelf dat dat heeft tegengehouden.
     
    Gisteren en vandaag loop ik echter wel al een volledige dag te fantaseren en te dromen. Oh, wat is die man toch zalig. Altijd geweest trouwens.

  • Stokje van Mystic Flower

    Ik zie toevallig dat Mystic Flower het stokje aan mij doorgeeft. Ik ben eens benieuwd of ik nog iets nieuws kan toevoegen :)
     
    Omschrijf jezelf in 5 woorden
    Creatief, speels, onrustig, doorzetter, emotioneel trouw
     
    Wat vind je mooi aan jezelf?
    Ik denk dat ik wel "iets uitstraal". Ik vind van mezelf niet dat er iets specifieks mooi aan mezelf is, maar ik merk dat ik toch vaak een indruk maak op mensen.

     
    En innerlijk vind ik mooi aan mezelf dat ik zoveel mogelijk trouw aan mezelf en mijn gevoelens blijf. Hierdoor kan ik dat ook overbrengen naar anderen.
     
    Hoe voel je je op dit moment?
    Reeds in volle weekendstemming (terwijl het nog een goeie 3 uur weg is). Ik heb zin in nieuwe dingen en bedenk de wildste plannen.

     
    Zou je iemand anders willen zijn?
    Ik zou toch graag eens een dagje een man willen zijn. Het eerste dat ik dan ga doen is tegen een boom pissen en nadien eens goed sexen met 10 verschillende vrouwen (ah ja, ik heb maar één dag). Moet toch een speciaal gevoel zijn denk ik. Uiteindelijk ga je als man in een vrouw hé... Bizar idee.

    Als er dan nog tijd is, dan wil ik voetbal kijken met een pintje in de hand, om eens te zien of ik dat als man wel leuk zou vinden.
     
    Personen aan wie je dit stokje doorgeeft?
    Euhm... moet dat nog? Is iedereen niet aan de beurt geweest?

    Allé, voor de fun: a-girl is nog niet geweest zeker? 


  • She did it again!

    Mijn beste vriendin is echt het absolute tegenovergestelde van mezelf. Ik vermoed dat we juist daarom zo goed overeen komen.
     
    Daar waar ik het belangrijk vind om zo fél en goed mogelijk te leven, vind zij het belangrijk gewoon zo rustig mogelijk in leven te blijven. En dan nog liefst op de meest conventionele en "gewone" manier ooit.
     
    Ze geeft les in de middelbare school waar ze zelf ook is opgegegroeid. In mijn ogen vertoont ze nu reeds de eigenschappen die de gemiddelde mens hun wenkbrauwen doen fronsen en die een criticus als "typisch" zou omschrijven.
     
    Wat is er nu gebeurd? Wel, reeds enkele weken (allé ja, een week of 3) is er een leerling in haar klas waar ze het heel moeilijk mee heeft. Hij tolereert haar gezag niet en krijgt ook nog eens de rest van de klas mee in die stroom.
    Mijn vriendin vroeg al enkele malen aan haar directeur om hier iets aan te doen, maar tot nu toe (tja, we zijn 2 weken verder) is er nog geen concrete oplossing voor haar probleem. De directeur heeft wel al een gesprek gehad met de leerling en heeft al een aantal strafmaatregelen gegeven.
    En nu? Wel, nu is ze naar de dokter getrokken en heeft een ziektebriefje gekregen voor 2 weken, wegens "overspannen".
     
    Versta mij niet verkeerd: ik ben de laatste om te zeggen dat leerkrachten het gemakkelijk hebben. En hun verlof, wel, ze mogen het hebben. Ik wil de consequenties van die job in geen 15894 jaar.
    Maar toch kan ik mij soms niet tegenhouden om in mezelf te denken: "steek die mensen gedurende een jaar in het "normale" werkcircuit, en ze zouden nogal ogen trekken".
     
    En mijn vriendin? Die heeft ondertussen al de volledige serie Friends bekeken, heeft haar huis eens een grondige poetsbeurt gegeven en denkt erover meer "overspannen" te zijn. Erg hé.
     
    Maar toch vind ik ook wel dat ze gelijk heeft: ze staat op haar rechten en wijkt daar niet vanaf. Daarom heb ik haar ook zo graag natuurlijk ;)

  • Ikke braaf?

    Voor zij die denken dat ik nu een conventioneel braaf meisje ben geworden... think again. Ik weet niet wat het is (mijn nood naar afwisseling, beweging, nieuwe dingen, leven?), maar ik zal er blijkbaar nooit in slagen om een "normaal" leven te hebben.
    Ik vrees dat ik er nooit genoegen mee zal nemen om "gewoon" de dingen te doen die je wordt verondersteld te doen: braaf gaan werken, braaf het huisje op orde houden, braaf mijn ventje graag zien en op gezette tijden eens sexen, en dan later (als ik groot ben): braaf kindjes krijgen en deze braaf opvoeden tot superkids.
     
    Bon, dit gezegd zijnde: het kriebelt weer om gekke dingen te doen: om Seppe te ontmoeten, om Johan nog eens te zien (en af te wachten wat daar van komt), om een vriendin uit een lang vervlogen tijd te contacteren, om dan toch eens die avonturenvakantie te boeken die ik al zo lang op het oog heb, om ...
    Pfiew, ik zit weer vol goeie en minder goeie plannen.
     
    En... uiteraard zijn de meest "verboden" plannen, de leukste. Dat rebelse gaat er bij mij blijkbaar echt niet uit.
     
    Voorlopig kan ik mij nog bedwingen om zulke dingen te doen, maar miljaar, het kriebelt!



  • Fuck the statistics!

    We hebben "het" gisteren niet gedaan. We hebben wel bijna 2 uur samen genoten van elkaar. Hij heeft mij een superlekkere massage gegeven, ik heb super lang in zijn armen gelegen, we hebben over onze toekomst gesproken. Supergezellig.
     
    En de dag ervoor hebben we een half uurtje gevreëen.
     
    Voor "de statistieken" geldt enkel eergisteren, voor mij is gisteren net zo belangrijk.
     
    Dus: fuck the statistics en ik doe toch lekker mijn zin. Alleen moeten we nu nog overeenkomen :)

  • Deze ochtend...

    ... kwam ik te laat op mijn werk. En ik heb niet eens een deftig excuus. Ik heb te lang genoten van het heerlijke gevoel van mijn donsdeken op mijn lichaam, van de herinnering van de lekkere stoeipartij met mijn ventje gisteren, van een lekker ontbijtje met beenstrelende poesjes rond mij, van de 150 meter tot aan mijn auto (ik heb zowaar nog eens bloemetjes gezien in de natuur!) en veel te lang over de 500 m van de parking tot op mijn werk.
    Zalig! Zon!

  • Fieuw!!

    Amaai, de reactietjes op mijn vorige berichtje zijn echt wel confronterend. Een aantal van de reacties zijn voor mij in te delen in "ja, misschien, eens over nadenken" (en dan denk ik vb aan Johan, Lord CMS, k.) tot "dju, dat is waar!" (Tientjuh, die mij schijnt te kennen zonder mij ooit gezien of gesproken te hebben en ook Karel).
     
    Ik heb inderdaad wel iets met controle, zoals Tientjuh scherpzinnig wist op te merken. Zo ben ik als feestende tiener (of ook nadien niet) nooit echt dronken geweest. Ik zag het niet zitten om de controle te verliezen. Ik heb ook nooit iets gezien in drugs, hoewel dat dat in de vriendenkring van toen echt wel "in" was.  Ook in mijn huidige job is het heel belangrijk dat ik steeds de "cool-heid" zelf blijf in de meest hectische situaties.
    En ja, het heeft iets te maken met mijn verleden, maar dan niet met mijn "sexueel verleden". Zoals ik al eerder heb gezegd, heb ik nogal wat moeten verduren van mijn eeuwig ruziënde ouders en heb ik voor een stuk de opvoeding van ons gezin overgenomen. En dan mocht er in geen geval controle worden verloren.
    En hoe Tientjuh haar analyse afsluit is in feite een herhaling van de woorden die ik nog maar een paar dagen geleden voor mezelf had geformuleerd. Ik vind vrijen inderdaad vaak nutteloos en onnodig.
     
    Jean-Jacques met-de-mooie-naam heeft natuurlijk ook een punt. Als er geen goesting is, waarom je dan forceren om het toch te krijgen... Wel, het antwoord is eenvoudig: mijn vriend heeft wél behoefte aan meer vrijen. En dan spreek ik niet eens over dagelijks, en bij uitbreiding zelfs niet eens over wekelijks. Gewoon meer. En ik vind dat dat zijn goed recht is. Ik ben inderdaad van mening dat hij de "normale" behoefte heeft en ik niet. Als het zo zou zijn dat we allebei niet zoveel behoefte hebben een vrijen, wel, dan is er geen probleem natuurlijk.
     
    En het zal waarschijnlijk aan de ridderlijkheid van Ridder Koenraed liggen, dat hij het een eigenaardig idee vind dat mijn liefje zich masturbeert terwijl ik het kan zien. Ik heb daar echt totaal geen probleem mee. Uiteindelijk is het nog altijd zijn lichaam, dat ik af en toe eens mag lenen hé. :)
    Als hij de behoefte heeft in lekker klaarkomen of zelfs gewoon aan strelen, dan vind ik het een goed idee dat hij dat ook effectief doet.
     
    Mensen, jullie doen mij goed! Ik vind het echt een verademing om mijn gedacht "op papier" te zetten en daarop reacties te krijgen.
    Of zou het zonnetje iets met mijn happy stemming te maken hebben? :)

  • here I am again...

    Pfoe, lang geleden.
    Zelfs in die mate dat ik helemaal "uit het bloggen" ben. Ik heb zowaar absoluut geen inspiratie om hier een leuk berichtje neer te schrijven...
     
    Dan maar een klein verslagje van mijn zondagse bezigheden...
     
    Iets na de middag ben ik dus op Zaventem geland. Ik was door mijn baas naar Bilbao gestuurd, want blijkbaar hadden ze daar mijn diensten nodig. Ik heb er echt hard moeten werken om nog dit weekend naar huis te kunnen komen en aangezien ik nog niet helemaal was gerecupereerd van die goeie griep die mij de week ervoor te pakken had, ging het mij niet goed af.
    In ieder geval: het was er een stuk warmer dan hier.
     
    Bon, ik was dus gisteren terug thuis. Een blij weerzien met mijn ventje, aangezien ik hem toch al een hele tijd niet meer had gezien.
    En hier ga ik dan weer met mijn eeuwige vraag: waarom heb ik op dat moment (of iets later natuurlijk) niet de onweerstaanbare drang om eens lekker met hem te vrijen?
    Ik hoor van vriendinnen dat ze het echt moeilijk hebben om langer dan 3 à 4 dagen zonder te kunnen. En dan hebben ze het niet alleen over de "vleselijke daad", maar ook gewoon over het werkwoord "de liefde bedrijven".  
    Awel, ik heb daar geen behoefte aan. Ik wilde alleen maar een lekker bad nemen (alleen...), de was doen, de strijk doen (zodat ik dat niet allemaal deze week er nog eens moet bijnemen), iets eten, nog wat tv kijken en dan gaan slapen.
     
    Zou er medicatie bestaan om goesting te krijgen? Ik bedoel daar niet de kwakzalver-dingetjes mee, die je in de Pabo kan kopen. Nee, een echt serieus pilleke om een wat hoger libido te krijgen.
     
    Enfin ja, ik vind het in ieder geval spijtig. En ik niet alleen...
    Na mijn badje kwam ik in de kamer en zag ik dat hij lekker met zichzelf aan het spelen was. Ik heb mezelf echt over een drempel proberen te zetten en het erotische en opwindende ervan proberen in te zien, maar mijn enige reactie was: "pff, nu toch niet". Gelukkig heb ik dat op tijd kunnen binnenhouden en heb ik alleen eens lief gelachen (hoop ik) en ben ik gaan slapen.
     
     


  • Terug!!!

    Oef, terug thuis. Ik ben dus inderdaad echt goed ziek geweest en heb meteen nadien te horen gekregen dat ik dringend moest vertrekken naar Bilbao (voor mijn werk).
    Ik ben gisterenavond (in feite deze ochtend) geland op Zaventem en heb nu eindelijk een minuutje tijd voor mezelf (en voor dit blogje).
     
    Morgen ben ik gewoon weer op mijn werk, en kan ik terug vollop verder vertellen ...

  • Ziehiek!!

    Jawadde, ik voel mij echt slecht.
    Ik ben net aangekomen op mijn werk, maar vrees dat ik het hier niet lang ga uithouden.
     
    Het lastige is dat ik niet vaak ziek ben, maar als ik het dan wel eens ben, dan is het meteen platliggen voor een dikke week.
     
    Hopelijk morgen meer nieuws? Of anders lig ik uit te zieken...

  • En nu?

    Zo eens om de zoveel weken, ga ik naar de sauna. Dit is meestal wanneer ik genoeg heb van de kou of wanneer ik mij echt eens wil ontspannen. Gisteren was nood aan beide.

     

    Vaak gaat mijn schatje dan mee, maar dat is niet altijd het geval. Soms krijg ik mijn moeder, zus of vriendin zover om toch mee te gaan.

    Gisteren was ik echter helemaal alleen.

    Er was enorm weinig volk in de sauna, waardoor ik het gevoel had om echt helemaal alleen daar te zijn. Zalig!

     

    Ik heb echt genoten van de jacuzzi, het stoombad, de sauna’s, de rustruimte,…

    Na een uurtje had ik mij met een boekje teruggetrokken in zo’n zalige ligzetel, helemaal lekker ingeduffeld in een dikke badjas en een paar handdoeken. Na een tijdje begon ik zelfs wat te doezelen en lag ik daar gewoon zalig te liggen. Denkend aan alles en niets. Zalig!

     

    En wie komt daar plots voor mijn neus staan? Seppe. Heel vroeger kwamen wij (Seppe en ik) hier ook wel eens. Ik had echter altijd de indruk dat hij dat vooral deed om mij een pleziertje te doen. Blijkbaar niet dus. Ook hij was alleen, met dezelfde behoefte aan rust en ontspanning.

     

    Eigenaardige situatie. We hebben elkaar jaren lang dagelijks bloot gezien en er nooit geen vragen bij gesteld. En nu was dat plots ongemakkelijk. Ik ben dus nog maar eventjes in mijn badjaske blijven zitten.

     

    Na een half uurtje konden we ons blijkbaar toch wat ontspannen en hebben we een leuke avond beleefd. Hij heeft nog steeds datzelfde supersexy kontje! ;)

     

    En nu zit ik dus met een dilemma hé. Dit was absoluut geen geplande ontmoeting. Mijn liefje wist dat ik alleen naar de sauna ging (en hij had geen tijd/zin om mee te gaan). Ik weet ook dat als ik hem zeg dat ik met Seppe de avond heb gespendeerd, dat hij dat een zeer vervelende gedachte zou vinden. Hij zou niet kwaad zijn ofzo, alleen zou hij het vervelend vinden.

    En voor mij was het gewoon een gezellige avond, die in feite voor mij alleen was, maar uiteindelijk gezellig met een goeie vriend was.

     

    Eerlijkheid best? Tja, maar ten koste van wat…



  • Berekoud!!

    Ik snak naar de zon! En ik zie dat ik niet alleen ben.
    Ondertussen betrap ik er mezelf op dat ik elk jaar rond deze periode mijmer over verhuizen naar zonnigere streken.
     
    En jaarlijks worden die plannen ook grootser en beter.
    Dus, misschien verhuis ik binnen 30 jaar nog wel eens naar de zon? Hmm... ik kijk er nu al naar uit.