• Vieze venten

    Ik had het er daarnet nog over in een mailtje naar een leuke pennevriendin: in mijn mailboxje ontvang ik ondertussen bijna dagelijks een reeks heel bizare "fanmail".
     
    Verschillende mannen voelen zich blijkbaar geroepen om mij te willen "bekeren" naar een voortdurend geil en sexend wezen en vinden zichzelf daar de geknipte persoon voor. In het begin (zo'n dikke maand geleden) viel er een mailtje in mijn bus waarin een zekere Pol mij verzekerde dat als ik een weekje bij hem zou komen logeren, dat ik dan pas echt zou weten wat vrijen is en dat het bij mij waarschijnlijk gewoon aan mijn partner ligt. Hij zou mij wel eens tonen hoe een echte man was en ik zou nadien niets anders meer willen.
     
    Ik heb eens goed gelachen en op de delete-knop gedrukt.
     
    Het bizarre is dat ik ondertussen vrij regelmatig mails ontvang met ongeveer dezelfde boodschap. De ene is al wat lyrischer in beschrijvingen dan de andere, maar het komt op hetzelfde neer: "ik ben een fantastisch sexbeest, waar geen vrouw aan kan weerstaan". Dus ik ook niet.
     
    En, aan de verschillende schrijfstijlen, taalfouten, e-mail-adressen en invalshoeken te zien, gaat het dus inderdaad telkens over andere mannen (en zelfs een enkele vrouw!).
     
    Dus: hier een oproep: als je het je echt niet kan laten om mij "intieme mails" te sturen: lees dan nog eens heel goed alle postjes op mijn blogje. Versta ze ook echt (of probeer het toch althans) en kom dan aub niet af met oneerbare voorstellen.
     
    Het is echt niet omdat ik nu in mijn hoofd zit met een aantal zaken, dat ik dan ook bijgevolg de moraal van een prostitué heb. Ik duik NIET met alle mannen in bed, ik ben NIET geïnteresseerd in nieuwe ontmoetingen die tot sex moeten leiden en ik ben ervan overtuigd dat de manier waarop ik vrijen beleef, meer dan bevredigend kan genoemd worden.
    Dus: bespaar je de moeite om dit ook maar te suggereren.
     
    Of om het anders te stellen: mocht een man ditzelfde blogje nu vanuit een mannelijk standpunt schrijven, zou hij een passionele versierder zijn. Een vrouw is meteen een hoer...
    Tsk tsk tsk, ze snappen er ook niks van hé.

  • Enige tips?


     
     
     
     

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
    Ik ben al helemaal in een zonnige stemming als ik de weerberichten voor dit weekend hoor. Zaterdag vrij mooi weer en zondag tussen de 22 en de 27 graden?? Het wordt dus zondag cht wel goed weer blijkbaar. Altijd op de eerste mei hé? :)
    27 graden! Dat is zoiets als: aan het zwembad liggen met een lekkere cocktail - weer! Dat is weer om lekker niets te doen en te proeven van de omgeving.
     
    En nu zit ik dus met het probleem dat ik absoluut wil genieten van dat goed weer maar dat ik niet echt inspiratie heb hoe ik dat ga doen.
    Ik wil vb niet in de file gaan staan richting kust, want zeg nu zelf: de Belgische kust is nu ook weer niet zoveel soeps. Ik stel mij eerder een tropische (aangezien de hoge temperaturen) zwembad en een ligstoel voor (met een boekje hé). Maar ook een dag waarop ik nieuwe dingen ga verkennen.
    Och och, spijtig duurt zo'n dag maar 24 uur hé.
     
    Om er het allerbeste van te maken: heeft iemand leuke 1 mei tips? Originele ideetjes? Mooie plaatskes?
    Woow!! Ik wilde dat het al zondag was!! Joepie joepie!!




  • Mjammie

    Ik heb daarnet de allerlekkerste lasagne van de wereld gegeten en een dikke Dame Blanche als dessert. En het heeft mij gigantisch, immens gesmaakt.
    Aiai, die punten van de weight watchers zijn dus gigantisch overschreden...
    Slecht hé...
     
    Maar ik heb er zooooooooo van genoten, dat ik er mij absoluut niet schuldig over kan voelen.
     
    Smakelijk! :)

  • Vriendinnen-raad

    Gisterenavond was het nog eens vriendinnen-avond. We komen dan samen met een 10-tal vrouwen die elkaar kennen van in de lagere school. De volledige groep ziet elkaar nog slechts heel zelden, dus het is altijd weer een "getetter" van jewelste.
     
    Iedereen vertelt dan over de kindjes die er ondertussen bijna in elk gezin zijn, de huwelijken, de scheidingen (die zijn er dus ook al), het huis dat ze aan het bouwen zijn,...
    En ik ben dan vaak heel blij als ik mij bedenk dat ik al die zorgen (nog) niet aan mijn hoofd heb. Ik hoef mij 's ochtends geen zorgen te maken hoe ik het zal fiksen om de kids nu weer eens op tijd van de onthaalmoeder te gaan oppikken.
    Ik moet mij ook geen vragen stellen of ik die trien wel zou uitnodigen op mijn huwelijk aangezien ze te veel geknipoogt heeft naar mijn schatje in het verleden.
    En, ik kan nog regelmatig, en wanneer ik het graag wil, op vakantie want ik moet nog niet elke maand krabben om mijn afbetaling rond te krijgen.
     
    En dan kijken ze zo eens vol medelijden naar mij, want ze vinden mijn leven maar leeg en enorm gemakkelijk...
    Tja, ik ontken niet dat er sommige aspecten in hun leven zijn die mij ook wel aanspreken. Maar, ik ben er lang niet van overtuigd dat het een gelukkiger leven is dan het mijne.

  • Seppe & mijn weekend

    Soms zou ik willen dat het elke dag weekend was. En dan niet omdat ik mijn werk niet graag doe, maar omdat ik het echt fijn zou vinden om over mijn eigen tijd te beschikken.

    Er zijn weinig dingen die ik mis van uit mijn studententijd, maar het gevoel echt zelf te kunnen beslissen hoe ik mijn dag kon indelen, mis ik toch.

    Zo eens de Lotto winnen ofzo, dat zou mij goed uitkomen.

     

    Ach ja, voorlopig blijf ik braafjes elke ochtend naar mijn werk gaan.

     

    Dit weekend was het in feite echt wel vrij druk. We waren uitgenodigd bij vrienden zaterdag (best gezellig) en hebben zondag eens de tijd genomen om nog een aantal klusjes te doen die we al lang hadden moeten doen.

     

    Heel het weekend waren we dus echt wel vrij gefocust op elkaar en dat voelde goed.

     

    Deze ochtend opende ik mijn mail en zag meteen dat er zowel door Seppe als door Johan aan mij was gedacht.

    Johan stuurde mij een verslagje van iets dat hij had meegemaakt.

    Seppe stelde mij kort de vraag wanneer hij mij nog eens zou zien.

     

    Best wel raar hoor. We zijn ooit uit elkaar gegaan en toen waren daar echt wel duidelijke redenen voor. We hebben nooit echt gigantische ambras gemaakt, maar ook dat was voor mij een reden tot ergernis toen. Hij had (heeft) het enorm moeilijk om zijn gevoelens te tonen. Als er dan al eens discussie was over een bepaald onderwerp, klapte hij volledig toe. Impulsief als ik ben moest ik dan echt bijna mijn tong stukbijten om er niet keihard tegenaan te gaan en hem ook de tijd te geven om alles te verwerken. Maar, zelfs dan nog kwam er geen sikkepit uit. Totale stilte. Ook niet als in mijn zelfbeheersing wel echt heel erg op de proef stelde en de discussie liet rusten tot de volgende dag.

    Het was niet enkel dan dat hij zweeg, hij sloot mij uit bij alle belangrijke beslissingen en gebeurtenissen in zijn leven. Niet echt een model-relatie dus.

     

    Tegen het einde van de relatie kreeg ik steeds meer het verwijt dat ik zorgde voor stress bij hem en dat hij daardoor niet meer goed kon functioneren. Het werd dan een onhoudbare situatie waar geen uitweg meer was en we zijn uit elkaar gegaan.

    Zo’n goeie twee jaar hebben we bijna niets meer van elkaar gehoord en zijn we elk onze eigen weg gegaan. En nu is het contact dus terug opgenomen. Hij is volwassener geworden op vele vlakken, dat is duidelijk. En hij zoekt toenadering.

     

    Het vervelende is dat hij blijkbaar nog steeds niet kan praten over gevoelens. Ik weet dat hij lichamelijk tot mij aangetrokken is. Hij wil kussen, strelen, vrijen. Dat zijn fysieke behoeftes. Maar, wil hij ook meer? En als hij meer wil, wil ik dat dan wel? Want ik heb het absoluut goed bij mijn schatje.

    Ik mag niet vergelijken, dat zou niet eerlijk zijn, maar toch doe ik het. Soms komt mijn schatje daar dan minder goed uit, vaak komt Seppe er minder goed uit.

     

    In feite heb ik vooral het gevoel dat er nog veel dingen niet zijn “afgesloten” met hem. We hebben elkaar echt graag gezien en dat is nog niet afgerond. Er is nog steeds een sluimerend “houden van”-gevoel en zoiets als “het had allemaal anders gekund”.

    Ik zal eens proberen om het er met hem over te hebben. Als ik op voorhand wat valium slik, zal ik misschien kalm genoeg blijven om hem zijn verhaal te laten doen. Ik zal er dan best wel een week of twee voor uittrekken (en dan zal hij misschien toch een zin of 20 gezegd hebben).






  • Secretaresse-dag

    Nu was ik gisteren toch wel volledig vergeten dat het secretaresse-dag was zekers...
    Pff, ik heb hier nu wel wat goed te maken bij twee dames vrees ik.
     
    Mijn excuus dat ik dat allemaal maar commerciële zever vind kwam niet echt goed aan vrees ik... Oeps.
     
    Ik heb hun verjaardag alvast in het rood in mijn agenda ingevuld, zodat ik ze dan eens speciaal kan verwennen.

  • Deze middag

    Ik had deze middag afgesproken met Johan. Spijtig genoeg heb ik moet annuleren want er kwam plots vanalles van't werk tussen.
    Gelukkig nam hij het allemaal nogal sportief op en het wordt dus gewoon uitgesteld.
     
    Vanavond lekker genieten van een saunake met mijn ventje. Jammie!

  • Puf puf puf

    Jawadde, dat vermageren is geen pretje. Aangezien ik echt wel "de madam van het goeie leven" ben, valt het mij best wel zwaar om al mijn pleziertjes te laten. Ik ben gek op alle dingen die niet goed zijn.
     
    Al bij al gaat het mij nu vooral om het vervelende gevoel dat er dingen zijn die niet mogen. En als er dingen zijn die niet mogen, dan ben ik de eerste om ze toch te doen... nah!
    Maar, in dit geval ben ik natuurlijk de enige die er slechter van word. En dat is nu ook weer niet de bedoeling.
     
    Gisteren dacht ik dat ik mij braafjes had kunnen beperken tot de "heilige regels van Weight Watchers". Tot ik 's avonds eens de moeite ging doen om mijn punten te tellen. In plaats van de toegelaten 20 punten zat ik al aan 28 punten!!! Dat is hetgeen een dame van 100 kg mag eten. Niet goed dus.
    Ik moet dus blijkbaar toch wat meer discipline aan de dag gaan leggen want anders blijft dat mooi kleedje dat ik een maatje te klein heb gekocht (en ondertussen zeker 3 maten te klein is) schonekes in mijn kast hangen.
     
    Ik heb trouwens op de "cursus" te verstaan gekregen dat het het beste is om een streefdatum te bepalen. Bon, bij deze: graag wil ik op 25 juni (trouwfeest van een goeie vriendin) dat bepaalde kleedje aan.
    En nu maar zien of mij dat voor 1 keer zou lukken :)

  • Johan

    Ik heb het een hele tijd niet meer over Johan gehad. Enerzijds omdat ik gewoon niet meer durfde (wat een storm van verwijten krijg ik dan steeds over mij heen) en anderzijds ook omdat het langs die kant een beetje stil was geworden.
     
    Na het fameuse webcam-incident (weet je nog, plots zag ik zijn mannelijke trots in volle glorie op een klein schermke) had ik het contact wat afgehouden. Maar, ondertussen gaan er weer drukke (en pikante) msn-gesprekjes heen en weer.
     
    En, zoals ik al had verwacht: hij is alweer aan het aandringen om elkaar nog eens te zien.
    Ook hier weer een innerlijke tweestrijd. Langs de ene kant heb ik hier absoluut geen behoefte aan. Ik ben gelukkig zoals het nu is, ik heb vrienden genoeg en ergens vind ik het toch maar een louche vent.
    Langs de andere kant intrigeert hij mij wel. Het is een intelligente, grappige man. Ik weet ook dat hij absoluut niet van plan is om vrouw en kindjes te verlaten en dat dat dus niet de reden is waarom hij contact zoekt met mij. Hij heeft al een aantal keer gezegd dat het precies is alsof we elkaar echt wel goed aanvoelen en hoewel ik hier absoluut niet naief in ben, ben ik het daar wel mee eens.
    Ik wil hem dus effectief ook wel nog eens graag zien. Al moet ik hem dan echt wel heel duidelijk kunnen maken dat "zien" niet gelijk staat aan "sexen".
     
    Bon, to be continued dus
     
    (en please: diegenen die nu weer gaan zeggen dat ik met vuur speel: IK WEET HET!!!)

  • Diëten... pfff

    Net als half (vrouwelijk) Vlaanderen zie ik de zomer met rasse schreden naderen en vrees ik weer de moment waarop ik wordt verondersteld mij bevallig in een minuscule bikini te hijsen en onweerstaanbaar rond te paraderen over gelijk welk strand of zwembad-rand.
     
    De realiteit is echter al een aantal jaren dat ik mij nog maar eens een nieuw badpakske koop en "het er nog wel eens een jaar mee zal doen". De goeie voornemens worden dan gemaakt tegen het einde van de zomer en weer vergeten in de lente.
     
    Hoewel ik toch mijn best doe om af en toe aan sport te doen, moet ik eerlijk bekennen dat de inzet toch ver te zoeken is. Maar, aangezien wij thuis nogal bourgondisch leven is mijn gewicht nu toch echt wel met de snelheid van een kruisraket de hoogte in geschoten. Ik ben ongeveer 1m68 groot en weeg momenteel zowat 73 kg. En dan nog gewogen 's ochtends vroeg, na een toiletbezoekje, zonder kledij en bijna al springend...
    Ik voel mij daar op zich niet echt slecht mee, maar heb het toch moeilijk dat al mijn kledij begint te spannen (allé, in feite, gewoon te klein is) en dat er een aantal rondingen zijn waar ik geen vrede mee kan nemen.
     
    Bon, hier moet dus wat aan worden gedaan! Samen met een (al even moedige, ahum) vriendin gaan we vanavond voor de eerste keer naar "de Weight Watchers". Aangezien er ons is gezegd dat we kunnen streven naar een halve tot hele kg per week, zie ik mezelf tegen de zomer dus perfect de 10kg kwijtspelen die ik graag zou verliezen.
     
    Ik hoop dat we in een groep terecht komen waar nog een aantal mensen zijn met een chaotisch leven zoals het mijne. Niet dat ik het niet kan vinden met brave huisvrouwen, maar hun levensstijl staat toch echt wel mijlenver van de mijne.
    In ieder geval: ik begin er vol goeie moed aan en ben nu in gedachten al mooie bikini's aan het kopen!

  • Oef!

    (pas vandaag zie ik dat mijn berichtje van gisteren blijkbaar niet online is gekomen... Sorry voor de extra spanning dus!)
     
    Vrijdagavond zit ik dus met een zwangerschapstest op 't wc. Wat een onhandige dingen seg. Je krijgt dus de keuze om in een potje te plassen en dat ding er dan in te houden of gewoon rechtstreeks erop. Bon, erop zag ik niet zitten. Wie plast er nu in godsnaam 10 seconden lang? Want dat zou de periode moeten zijn waarin het nat moet worden.
    Ik heb dus een potje gezocht waarin ik pipi moest doen. Natuurlijk is dit ook niet zo simpel en was ik erin geslaagd om ook mijn handen te dopen. Jekkes, wat een toestanden. Enfin, na wat opgekuis heb ik dan toch het staafje in het vocht kunnen houden.
     
    Jawadde wat een spanning! We hebben zeker gedurende een kwartier met twee over dat ding gebogen gestaan. Ik had de bijsluiter goed op voorhand gelezen, dus wist wat ik moest verwachten. We slingerden tussen "ja, zie, ik zie het, het wordt een streepje" en "maar nee, ik zie niets verschijnen, het zal niets zijn".
     
    Na een goed kwartiertje hebben we ons allebei opgelucht in de zetel gezet. Oef, vals alarm...
     
    Ik had op voorhand voor mezelf uitgemaakt dat ik heel goed op mijn reactie zou letten dan. Ik weet vb dat ik vaak pas kan beslissen wanneer het te laat is. Als dus zou blijken dat ik niet zwanger was, wist ik dat ik dan iets specifieks zou voelen.
    Bon, ik dus maar voelen... maar... niets!
    Een klein beetje opluchting (maar dan vooral omdat ik mij absoluut niet had voorbereid op een babytje) en ook een heel klein beetje teleurstelling (want ik weet van mezelf dat ik dit heel moeilijk kan plannen en dat een "onverwachtte zwangerschap" misschien nog de oplossing zou zijn).
     
    Nog geen mama-in-spé dus...

  • Paniek!!!!

    Ik zei gisteren al dat ik woensdag een baaldagje had genomen. Ik voelde mij totaal niet goed in mijn vel. Ik moest namelijk dan ook mijn regels krijgen. Maar... PANIEK!!!! ..... ik heb ze nog steeds niet.
     
    In principe (theoretisch dan) zou het niet kunnen, maar aangezien je met mijn cyclus zowat een horloge kan gelijkstellen (en anticonceptie helpt dat alleen maar te bevestigen), is dit op zijn zachtst gezegd heeeeel ongewoon. Deze ochtend viel het besef dat ik zou kunnen zwanger zijn met de kracht van een tientonner op mij. Woow... misschien een kindje in mijn buik dus.
     
    Enfin, als het zo zou zijn, geen ramp natuurlijk, maar dat is absoluut niet volgens hetgeen ik zowat in mijn hoofd had.
     
    Ik ga dus deze middag een zwangerschapstest halen in de apotheek om de hoek en zal deze avond eens een testje doen. Ik denk dat ik vandaag geen klop ga kunnen doen, uit pure zenuwen. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat het nu best wel eens zo zou kunnen zijn dat er binnen een kleine 8 maand een boeleke in mijn armen ligt. Wat een idee...
     
    Gelukkig ben ik zo slim geweest om mijn hormonen in bedwang te houden, want de gedachte dat ik nu ook nog eens zou moeten panikeren over of mijn ventje weldegelijk de vader is, zou ik er niet bij kunnen nemen. Pas nu besef ik dan dat ik echt zou walgen van mezelf, mocht dat het geval zijn. En wat een onzekerheid hé...
     
    Binnenkort meer nieuws dus (al zou dat wel eens pas voor maandag kunnen zijn, want dit weekend is normaal een "internet-loos" weekend).
     
     

  • Gisteren

    Ik heb gisteren een dagje verlof genomen. Zo één keer op het jaar sta ik mezelf een baaldag toe en daarvoor was het gisteren dé moment.  Ik ben 's ochtends opgestaan met een totaal slecht gevoel. Alles zat mij tegen: eerste dag van mijn regels, regen buiten, geen goed gevoel, een opkomend gevoel van migraine,... én een compleet gebrek aan "zin om te werken".

    Ik vind dat ik doorgaans al enorm hard werk. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik met koorts paraat sta. Dus, al die gemiste momenten bundel ik zo eens per jaar in "mijn baaldag".

    Het enige minder leuke moment is natuurlijk: bellen naar de baas om te zeggen dat ik niet kom. Ik heb hem één of ander verhaal verteld dat ik precies een buikgriep te pakken had. Bon, nadat hij mij veel rust en beterschap had toegewenst (*schaam schaam*) had ik dus een hele dag, 8 uur, helemaal voor mij alleen!!! Waaw, mijn stemming werd er al helemaal beter op.

    Allereerst ben ik gewoon terug in mijn bed gekropen. Ik kon niet meer slapen, maar heb mij laten vergezellen door mijn kat en een goed boek. Zalig! Tegen een uur of 11 heb ik mezelf versleept van mijn bed naar de douche en nadien ging het al heel wat beter. De rest van de dag heb ik echt "gelummeld". Ik heb wat tv gekeken, wat opgeruimd, wat dingen gedaan die ik al lang ging doen en lekker gekookt. Mijn ventje kwam thuis en ontdekte mij (nog steeds in pyama) achter de kookpotten. Hihi, ik had hem niet kunnen verwittigen, dus hij dacht dat ik gewoon braaf aan het werk was.

    Ach, het heeft mij echt goed gedaan. En vandaag? Er dubbel en dik tegenaan natuurlijk! Want dat werk ligt er nog altijd, een dagje balen gaat het niet doen verminderen. Dus vandaag in 1 dag, het werk van 2 dagen :(. Nu is het wachten tot 2006 voor de volgende baaldag...


  • www.psycho-test.net

    Ik heb mij ook eens gewaagd aan een psycho-testje. Zeer frapante dingen in feite. Vooral de eerste twee paragrafen zijn voor mij echt grappig in het licht van de onderwerpen in dit blogje...
     
    A-Woman gaat meestal niet onbezorgd door het leven, omdat zij zichzelf vaak kwelt door haar streven naar het onhaalbare, naar wat ver weg is en niet bereikbaar of moeilijk te krijgen.

    A-Woman verfoeit immers het alledaagse, het gemiddelde en het banale, en streeft naar het hogere, ook al is het moeilijk bereikbaar, en schuwt geen risico's om dit te kunnen bereiken, er dreigt zelfs gevaar voor (niet noodzakelijk fysieke) roekeloosheid. Slik, de waarheid is zwaar :)

    Zij wil graag voor iets kunnen strijden, maar vaak zal dit doel al veel van zijn aantrekkingskracht verloren hebben wanneer het binnen handbereik komt, omdat zij onvoldoende op prijs stelt wat zij heeft. Mja, niet helemaal waar vind ik. Ik heb vb echt moeten strijden om het einde van mijn studies te halen en geniet daar zoveel jaar na datum nog steeds van na. Ik vind dit ook nog altijd een super leuke prestatie. Ik denk dat ik toch koester wat ik heb (al kijk ik inderdaad soms snel verder).

    Maar A-Woman is wel sterk op anderen gericht: zij treedt nieuwe mensen en situaties onbevangen tegemoet, blij en tevreden, vriendelijk en rustig. A-Woman heeft dan ook een ruime kennissenkring, alsook een netwerk van vrienden en relaties waarop zij kan terugvallen. Zij houdt van bijeenkomsten waar hij veel mensen kan leren kennen. A-Woman haat het alleenzijn: zij vindt het verschrikkelijk gedurende een lange periode niet buiten te komen of niemand te zien. Dat is niet helemaal waar... Ik kan echt genieten van alleen te zijn. En dit zelfs gedurende meerdere dagen.

     

    Zij heeft een zeer grote behoefte om constant nieuwe prikkels op te zoeken (hetzij in de actie, hetzij in contact met andere mensen), omdat zij zich anders al snel gaat vervelen.

    Toch zal A-Woman op dit relationele vlak ook streven naar iemand die moeilijk bereikbaar is (of al een partner heeft). Een potentiële partner die gemakkelijk te veroveren of al binnen bereik is, is in haar ogen immers veel minder interessant. Vaak zullen haar relaties daarom een patroon kennen van aantrekken en terug afstoten. Een geliefde die haar afwijst zal dikwijls terug extra aantrekkelijk worden in haar ogen. Zij kan er dan ook zeer moeilijk tegen als een relatie door de ander stopgezet wordt, zij vat dit zeer persoonlijk op.

    Tja, maar al te waar vrees ik...

     

    A-Woman heeft geen problemen om haar emoties te uiten in het bijzijn van anderen, zij houdt haar gevoelens en problemen niet voor zichzelf. A-Woman zal zowel goed als slecht nieuws snel delen met mensen uit haar naaste omgeving. Zij hecht ook geen overdreven belang aan haar privacy.

    A-Woman kent immers een zeer diep verlangen naar emotionele verbondenheid en intense relaties. Zij worstelt met het gevoel iets wezenlijks te missen in haar leven, en voelt zich hierdoor als het ware in de steek gelaten. 

     

    Net als de drang naar het moeilijk bereikbare op vlak van relaties, zal A-Woman ook op professioneel gebied voortdurend op zoek gaan naar nieuwe uitdagingen, liefst verschillende tegelijk, vaak zonder zich vooraf goed af te vragen of zij deze uitdagingen wel zal aankunnen. Zij neemt voortdurend teveel hooi op de vork. En in een commerciële functie zal zij vooral renderen als de concurrentie het hoogst is, zonder concurrentie dreigt zij als het ware in te dommelen. Zij is een echt jagerstype. Amaai, echt alweer zeer waar! Ik krijg vaak de commentaar dat ik pas kan presteren onder stress.

     

    A-Woman is een gedistingeerd persoon die veel belang hecht aan een levensstijl vol goede smaak en cultuur (waarschijnlijk houdt zij bijvoorbeeld van klassieke muziek en poëzie), en zij kan het maar moeilijk laten hiermee - zij het op een discrete manier - een beetje te pronken. Hihi, ikke? ;)

     

    Vaak zullen ook anderen A-Woman als speciaal en origineel beschouwen en zal zij door haar omgeving bewonderd worden voor haar verfijnd gevoel voor schoonheid en voor haar goede smaak.  Soms wordt zij echter verweten overgevoelig en zelfs een tikje theatraal te zijn, niet bang om haar gevoelens wat uit te vergroten.

     

    A-Woman spendeert dan ook veel tijd om inzicht te krijgen in haar eigen gevoelens. Ziehier, de bestaansreden van deze blog ;).

    De melancholie, die voortkomt uit een besef van verlies, is voor haar waarschijnlijk een aantrekkelijke gemoedstoestand.  Zij verwijlt graag bij intense herinneringen: zo kan zij bijvoorbeeld genieten van de "zoete pijn" die de herinnering aan een verloren liefde oproept.

    A-Woman voelt zichzelf een uniek persoon, anders dan de anderen, wiens diepe innerlijke gevoelens schril afsteken tegen de alledaagse, banale gevoelens van de anderen.  Zij voelt zich vaak onbegrepen, maar precies dit zorgt ervoor dat A-Woman waarschijnlijk ook het talent heeft om mensen die zich in zeer moeilijke omstandigheden bevinden, te begrijpen en te steunen.

    Aaaargh, zo verwoord men dat dus! Maar, al te waar...

     

    Als zich een onverwachte zaak aandient dan is A-Woman meestal bij de eersten van de groep om hierover haar mening te geven. Zij vindt het trouwens leuk om in een groep de leiding te nemen, en beschikt wellicht over leidinggevende capaciteiten. Misschien lijdt zij ook wel aan zelfoverschatting. Tja, alweer een negatieve eigenschap van mezelf ;)

     

    A-Woman kan zich ook goed oriënteren; zelfs in een grote stad zal zij niet snel verloren lopen of de weg kwijt raken.

    A-Woman is zintuiglijk aangelegd. Zij is zelden verstrooid en heeft integendeel een goed oog voor details: als A-Woman iets heeft meegemaakt dan kan zij dat jaren later nog in geuren en kleuren beschrijven. Deze eigenschap is zeer nuttig bij het oplossen van problemen: A-Woman herinnert zich dan nog goed hoe zij een dergelijk probleem de vorige keer heeft aangepakt en kan het daarom nu op dezelfde manier doen, wat haar tijd en energie bespaart.

     

    A-Woman wordt 's avonds redelijk plotseling moe, en geraakt gemakkelijk in een diepe slaap. Zij is ook een goede doorslaper, heeft daarom relatief weinig slaap nodig en zij is een ochtendmens, zeker in vergelijking met de meeste leeftijdsgenoten.

    Bwa, een echt ochtendmens zou ik mezelf niet noemen... Alleen als er iets leuks te gebeuren staat.

     

    Zij heeft ook een speciaal talent voor zingen en acteren, misschien zelfs voor het schrijven. Haar stem is helder en ongeremd.  Dan toch deelnemen aan Star Academy? :)

     

    A-Woman is ook gericht op materiële zaken, en zij voelt zich waarschijnlijk goed thuis in onze consumptiemaatschappij. Als de financiële middelen het toelaten zal zij wellicht regelmatig veranderen van meubels, auto, kledij, ...

    Dit is nu in feite het eerste in heel dit documentje dat ik niet echt waar vind. Hoewel ik wel graag mooie spulletjes heb, kan ik in feite weinig belang hechten aan zo'n dingen zoals auto, huis, ... Kledij, handtassen & horloges heb ik wel te veel ;).

     

    Daarnaast besteedt A-Woman ook de nodige tijd en aandacht aan haar uiterlijk en komt graag piekfijn voor de dag. Ook haar werkplek is meestal netjes opgeruimd.

    En hierbij dan het tweede wat totaaaaal niet klopt. Mijn werkplek is een regelrechte mesthoop! :)

     

    Toch wel een aantal dingen die wel helemaal juist zijn, amaai!



  • Foert, ik vertel het gewoon zoals het is...

    Bon, weer een aantal giftige reacties te verwerken gehad. Ik ga er deze keer zelfs niet op reageren. Diegenen die zich nu nog steeds geroepen voelen om mij steeds opnieuw moraal-ridder-gewijs tot de orde te roepen, zullen misschien ooit wel nog eens doorhebben dat ik ook met die vragen worstel.

     

    Dit gezegd zijnde: ik vertel hier nu gewoon wat er dit weekend gebeurd is.

     

    Vrijdag ben ik uiteindelijk gewoon braafjes thuis gebleven. Een vriendin belde mij net op de moment dat ik mij met een warme pyama, een lekkere Irish Coffee en een goeie DVD in de zetel had genesteld. Of ze eens mocht binnenspringen want ze had een luisterend oor nodig.

     

    Ik heb al eerder over haar verteld: ze heeft het gevoel dat haar vriend haar niet meer graag heeft. Ze heeft hiervoor verschillende argumenten, maar hetgeen altijd opnieuw terugkomt is het feit dat hij absoluut geen initiatief (meer) neemt in bed.

    Wel, ondertussen is de situatie nog steeds hetzelfde. In mijn ogen is het zelfs nog wat erger geworden want blijkbaar is het ook niet meer bespreekbaar in het koppel. Ze hebben er een fikse ruzie over gemaakt en ze zijn vast komen te zitten en schijnen er gewoon niet uit te geraken.

    Hoewel ze allebei zeggen dat ze nog steeds van elkaar houden, lijkt dit hét breekpunt in hun relatie.

     

    En inderdaad… het vlees is zwak: wat je thuis niet krijgt, zoek je ergens anders. Mijn vriendin (kom, ik noem haar Silke), is als een blok gevallen voor de collega met de “fantastische groene ogen”, het “atletische lijf” en “gigantische charme”.

    Hij werkt nu een dikke drie weken op haar afdeling en in die tijd zijn de dubbelzinnige mailtjes, opmerkingen, smsjes steeds pikanter en pikanter aan het worden.

     

    Het ironische is dat ze naar mij toe kwam om “af te koelen” en om van mij te horen dat het geen goed idee is om in te gaan op het “indicent proposal” van haar Adonis.

    Ze vind namelijk dat ik (van al haar vriendinnen) mijn zaakjes het meest op orde heb, de beste relatie heb (al zijn er natuurlijk ook soms strubbelingen) en het standvastigst is in haar relatie. Tja, ze moest eens weten.

    Ik voelde meteen dat ze graag van mij had gehoord dat ze die Adonis moest vergeten, dat ze voor haar vriend moest kiezen en dat ze gewoon braaf moest blijven.

     

    Dilemma…

    Toon ik mijn “ware” gezicht door eerlijk te zeggen dat ik hier ook geen sluitend antwoord op heb aangezien ik zelf met gelijkaardige gevoelens worstel of zeg ik haar wat ze van mij verwacht?

    Tja, ik heb de gemakkelijke weg gekozen: ik heb haar moed ingesproken om terug met haar vriend te spreken. Ik heb haar zelfs een goeie therapeut aangeraden die eventueel kan helpen om uit de impasse te geraken.

    En ik heb alle verschrikkelijke nadelen van een “affaire” opgesomd.

    En weet je wat? Ik geloofde mezelf bijna. Als ik er gewoon zeer rationeel over nadenk, vind ik ook wel dat je je niet zomaar mag laten gaan (of verleiden) door de gemakkelijkste oplossing. En dat je daar nadien wel eens gigantisch veel spijt van zou kunnen hebben.

     

    Dus: Silke is met rode betraande ogen naar huis gekeerd, maar was wel vol goeie voornemens. Ze zou proberen te begrijpen wat haar vriend juist bedoelt (en niet alleen dat hij haar niet mooi meer zou vinden ofzo) en desnoods aandringen op therapie. En ze zou Adonis zeggen dat het nu gedaan moest zijn want dat ze gelukkig was.

     

    Deze ochtend kreeg ik inderdaad dat mailtje (met mezelf BCC). Ach ja, al kan ik mezelf niet helpen, bij anderen lukt het dan toch soms hé?



  • Ik kan het mij niet laten...

    Deze middag moest in de stad zijn waar Seppe ook werkt. Ik weet waar hij zijn middagjes graag doorbrengt en dat lag maar net om de hoek van waar ik was. Ik had eens zin om een verbaasd gezicht te zien en had mij al de hele voormiddag lopen te verkneukelen in een verraste reactie.
     
    Het was mijn bedoeling om daar gewoon (alleen) iets te gaan eten, met misschien (als bonusje hé) een leuk zicht op Seppe.
    Toen ik wilde vertrekken van mijn "voormiddag-afspraak" had de vrouw waar ik meeting mee had plots een lumineus idee: "laten we samen gaan lunchen, dan leren we elkaar ook eens buiten het werk kennen".  Los van het feit dat ik die vreselijk saaie, ouderwetse, bazige madam absoluut niet wil leren kennen, had ik in feite andere plannen. Maar ja, plicht roept hé. Als klanten vinden dat ze je beter moeten leren kennen, wie ben ik dan om daar tegenin te gaan. En ze kende wel een leuk restaurantje. Ja lap, natuurlijk: Seppe-plek (hoe kon het ook anders).
     
    Maar, voor één keer was het toeval mij goed gezind (of toch niet? ;)). Seppe was er niet. Ik heb heel de tijd de deur in't oog gehouden, maar hij is niet binnen gekomen.
    Mijn tafeldame is erin geslaagd om in een uur tijd een chronologisch overzicht te geven van haar kinderjaren, jeugd, eerste huwelijk (en de vreselijke vent die haar heeft laten zitten), tweede huwelijk (hij is nu homo) en haar gelukkig en veelzijdig (breien en bidprentjes verzamelen) single-leven. En dat ze op zoek is naar nieuwe mensen om "dingen mee te doen". En of ik veel vrienden had? Aaaargh!!!
     
    Toen ik Seppe bij het buitenkomen een smsje stuurde om hem te zeggen waar ik die middag had gezeten, stelde hij meteen voor om het goed te maken. Deze avond een lekkere paëlla bij Karina?
    En tja, dat kon ik niet weigeren...
    Mijn ventje is voor zijn werk naar het buitenland (tot volgende week zaterdag), dus ik was in feite van plan om gewoon thuis te zitten, wat te wassen & strijken en TV te kijken.
     
    Het aanbod is dus iets té verleidelijk :)

  • Ocharme

    Gisteren hadden we allebei absoluut geen zin in koken, dus we trokken erop uit naar ons favoriet restaurantje.
     
    Ik keek zo'n beetje rond en zag aan het tafeltje naast ons een heel lelijke man zitten. Ik denk dat je je het type wel kan voorstellen: een vroege vijftiger, fameus kalend, enorm onverzorgd, een heel dikke overhangende buik, een slecht passend en lelijk kostuum en permanent een aantal zweetdruppeltjes op het voorhoofd. Ik noem dat doorgaans "een echt vettige vent"...
     
    Enfin, in een flits bedacht ik mij: stel u voor dat dat uw man is... jekkes, daarnaast 's ochtends wakker worden. Mijn gedachtenkronkels gingen verder en toen bedacht ik dat hoeren zo'n type mannen dus over de vloer kunnen krijgen en daar dan sex mee hebben. Bweikes.
    Ik begon toen echt op te gaan in die gedachte en keek eens even rond in het restaurant naar de andere mannen.
    Het besef overviel mij toen met volle kracht: een prostitué is een heilige ;)

  • Pfoe ik voel mij niet goed

    Toch erg hé die mood-swings... Is dat écht iets typisch vrouwelijks? Ik denk en vrees het wel. In mijn goeie en vrolijke dagen vind ik het een rijkdom om zoveel verschillende types van stemmingen en gevoelens te kennen, nu vind ik dat een grote last dat er niet wat meer éénduidigheid en continuïteit in mijn stemmingen zit.
     
    Een oorzaak? Bwa, ja en nee. Een aantal zaken op 't werk gaan niet zoals ze zouden moeten gaan, ik stel mij tegenwoordig veel vragen omdat ik soms het gevoel heb dat ik vaak ter plaatse trappel in mijn leven en daarenboven is het "de tijd van de maand".
    Jawadde, wat moet een vrouw toch lijden (zei ze vol zelfbeklag ;)).
     
    En dan begin ik ook meestal te denken...
     
    Het eigenaardige is dat ik blijkbaar twee gedeeltes in mijn leven zeer goed kan gescheiden houden: er is "mezelf in het dag-dagelijkse leven" en er is "de andere kant".
    In het dagelijkse leven kan ik stellen dat het mij allemaal zeer goed gaat. Ik heb een schat van een vriend, die ik doodgraag zie. Ik heb een job waar veel vriendinnen me om benijden en die ik ook fantastisch vind. Ik heb enorm veel vriendinnen en vrienden waarvan ik er een aantal échte vrienden kan van noemen. Ik woon dolgraag op de plek en in het huis waar ik woon en beoefen de hobby's die ik altijd heb willen doen. Naar de buitenwereld toe ben ik ook altijd vrolijk, extravert, opgeruimd, immer positief. Meer dan eens hoor ik lichtjes afgunstig zuchtende commentaar dat "ik het toch allemaal perfect op zijn plaats heb".
     
    En dan is er "woman 2". De eeuwige twijfelaar, de persoon die niet tevreden is met haar huidige job, vriend, vriendenkring & woonplaats. De job is té veeleisend, geeft niet genoeg voldoening en is ronduit niet vol te houden. Mijn vriend is misschien toch niet dé liefde van mijn leven. En wie wil er nu in godsnaam graag in België wonen terwijl er reeds kansen genoeg zijn geweest om naar "betere" oorden te vertrekken.
    Het is ook die zijde van mezelf die blijkbaar voortdurend blijft uitkijken naar nieuwe dingen. Nieuwe uitdagingen, nieuwe ontmoetingen, nieuwe situaties...
    En daarbij kom ik dan ook natuurlijk aan nieuwe personen en mijn zeer controvertiële interesse in andere mannen. Het is mij niet te doen om de sex (al sluit ik dat in mijn fantasiën niet uit), meer om het flirten denk ik. En ook: ik heb het altijd zalig gevonden om nieuwe persoonlijkheden te leren kennen. Ik zou zelfs durven zeggen: ik verdiep mij enorm graag in nieuwe personen. Ik wil ze doorgronden, leren kennen, hun emoties bekijken, lichaamstaal verstaan,...
     
    Als ik echt negatief over mezelf zou spreken, dan zou ik zelfs durven zeggen dat het naar mannen toe zelfs af en toe zoiets heeft van "kan ik het nog". Maar dan denk ik eerder aan de steelse blikken in danscafé's naar een andere man, zonder daar ooit iets verder mee te doen. Als hij dan op zijn beurt toenadering zoekt, is het voor mij in feite al afgelopen.
    Het is uiteraard wel dit element (andere mannen dan mijn ventje) dat het meest verboden is. Hoe kan ik uitleggen dat dat niet het ultieme doel is? Het feit dat het verboden is, is niet hetgeen er mij in aantrekt. Ik doe het gewoon. Ik leef er gewoon op los. Zonder veel stil te staan bij de consequenties, hoewel ik mij zeer goed realiseer dat die er weldegelijk zijn... 
     
     

  • En toch...

    En toch zou ik graag nog eens vrijen met Seppe. Zijn lichaam is echt fantastisch en de sex met hem was toch echt iets anders.
    Met mijn liefje is het echt "faire l'amour", terwijl het met Seppe soms echt "sexen" was. Ook best wel eens lekker af en toe.
     
    Misschien ooit nog... wieweet...

  • TV?

    Tijdens de middagpauze bespreken wij hier op het werk vaak wat er zoal op TV te zien is/was.
    Gisteren hadden we het er dus alweer over en stelden we ons de vraag hoe het toch komt dat er zo immens veel reality-TV te zien is.
     
    Ik heb mij nog maar zeer recent laten verleiden om dan toch eindelijk eens een distributie-abonnement te nemen (met de kabel hé) omdat de oude antenne op het dak nu alleen nog maar flarden "één" kon opvangen.
    De pure logica zegt natuurlijk dat ik dus veel te  veel zap (ah ja, heb dat nooit kunnen doen) en in feite ook gewoon te veel TV kijk.
     
    Ik heb dus al stukjes gezien van hoogstaande tv zoals: Niki's geheim, The biggest Losers, Je bent wat je eet, Beautiful, The Swan, Stanley's Route, Peking Express, The Bachelor, De Afvallers,...
     
    Natuurlijk is het ene programma al beter als het andere.  Ik kan bv best wel genieten van Peking Express, aangezien ik dan toch voor één keer het gevoel heb dat je dit onmogelijk kunt doen om later op de cover van de P-Magazine te staan. Toch heb ik vaak plaatsvervangende schaamte als ik al die would-be-BV's (of "echte" BV's) hun best zie doen om toch zo goed mogelijk over te komen.
     
    Op de middag ging het gesprek dan steeds verder naar de meest onmogelijke formats. Zo zou er naar het schijnt in Amerika (waar anders...) een show geweest zijn waarin een 15-jarig meisje haar baby ter adoptie afstond aan het winnende koppel. In Groot-Brittanië zou er ook een show geweest zijn met de ronkende titel: "Make me pregnant". De winnaar kreeg dan de (twijfelachtige) eer om voor het nageslacht van de Britse schone te zorgen.
     
    Afgelopen weekend zag ik toch ook een hilarisch stukje tv: 20 blitse Amerikaanse (onder de make-up, zwaar bijgewerkt, en allemaal een hoog Paris Hilton-gehalte) werden gedropt in Australië. De kipjes gingen ervan uit dat ze zouden mogen strijden om een blitse Aussie, vanuit een luxe resort. Het viel dan wel even zwaar tegen toen ze - helemaal in gala-kleedjes, met hoge hielen-sandaaltjes en opgemaakte gezichten - moesten  vaststellen dat ze de periode zouden doormaken in een tentenkamp in "the middle of nowhere" van Australië.
    Ze stelden tot hun ontzetting vast dat ze zouden moeten douchen in open lucht én (god beware hun) dat er geen stopcontacten waren voor hun haardrogers!!!!
    Ocharme... ik had echt met hun te doen ;)

  • Euhm....

    We hebben dit weekend gedaan wat zo goed als alle andere Belgen ook hebben gedaan: het gras afgereden!
    Daarnaast hebben we vooral genoten van het goeie weer.
     
    En zoals je het waarschijnlijk reeds kon vermoeden: ik heb vandaag absoluut geen inspiratie om een leuk berichtje te schrijven wegens: niets speciaals meegemaakt, niets speciaals gehoord en er zit niets speciaals in mijn hoofd vandaag.
     
    Ach ja, dat mag ook wel eens hé: vandaag is het blog-vakantie ;)