• Switch again

    Er zijn momenteel een aantal zaken "in the running"...
     
    - Mijn liefje zoekt werk in het buitenland en ik ga mee. Ik zou eventueel ook wel een job kunnen vinden, maar dat zou van "secundair belang" zijn. Hij heeft namelijk een diploma dat internationaal nogal gegeerd is, dus dat ander werk zoeken en vinden geen probleem zijn voor hem.
    - We kopen ergens (Europa, Zuid-Afrika, Australië,...) een groot huis. Eventueel renoveren en dan inrichten als bed&breakfast. Of een andere formule waarbij mensen kunnen komen overnachten
    - Ik zoek een totaal andere job, waarbij ik veel kan reizen en mijn ventje zoekt ander werk in België.
    - We doen gewoon voort met wat we doen, maar proberen er wel gelukkiger bij te zijn.
     
    Daarnaast is er ook nog zo'n beetje de vraag: zouden we nu "voor altijd" ergens anders gaan wonen of gewoon voor een paar jaar?
     
    In ieder geval, we gaan binnenkort eens een "toekomst-weekendje" inlassen. We gaan het dan eens uitgebreid hebben over onze toekomst en misschien kunnen we dan al iets gerichter zoeken.

  • Switch

    Een tijdje geleden hadden wij (mijn ventje en ik) het zo af en toe eens al grappend over onze toekomstplannen. We zouden (zoals zovelen) ons boeltje hier verkopen en naar Frankrijk trekken om een gîte te openen. En dan gingen we ontwikkelingshulp gaan doen bij de arme kindjes. Of we zouden (na het bekijken van zo'n huizenkoopprogramma op Vitaya) een kast van een huis in Zuid-Afrika kopen en rentenieren,...
     
    Tegenwoordig zijn we in feite op het punt gekomen waarop we denken "en waarom ook niet?".
     
    Het is immers zo dat er momenteel niets is dat ons ertoe "verplicht" om het leven te blijven leiden (lijden) zoals het nu is. Geen kindjes, geen eigendommen en geen engagementen.
     
    En, beiden zijn we minder en minder tevreden met de huidige situatie. Hoewel we in feite allebei een mooie carrière hebben, vollop een huisje aan het zoeken zijn van onszelf en toch stilletjesaan eventueel aan kindjes zouden willen denken, is er toch vaak een gevoel van "is het dat wel wat we willen met ons leven".
     
    Deze ochtend hebben we in feite voor de eerste keer echt uitgesproken dat we er misschien toch eens serieus over moeten nadenken. Ik wil namelijk niet met dat ontevreden gevoel blijven rondlopen. Als ik inderdaad verder ga met het leven dat nu zowat uitgestippeld is, wil ik er ook 100% achterstaan.
     
    Bij beiden knaagt het zo'n beetje. Maar, geen van beide weet in feite écht wat hij/zij dan wel wil doen.
     
    Stof tot nadenken dus...

  • Een oneerbaar voorstel!

    Ik kreeg daarnet zowaar van een klant een "oneerbaar voorstel". Ik wist niet dat dat nog bestond tegenwoordig en ik heb net het midden kunnen houden tussen onverschilligheid en absolute hilariteit...
     
    Het verhaal:
    Vanmiddag werd ik verwacht op een etentje met een klant. Ik heb al een aantal keer met hem samengewerkt en bijgevolg spreken we elkaar aan met voornaam en gaat het er al wat informeler aan toe.
    Allé, ik zeg als eens "ge" of "gij" tegen hem (denk ik...).
     
    Vanmiddag moesten we het hebben over een budget waarmee hij niet akkoord was.
    Enfin, dacht ik...
     
    In realiteit had hij blijkbaar iets anders in zijn hoofd. Aangezien het zo warm is vandaag, was dit natuurlijk één van de eerste gespreksonderwerpen (je moet ergens beginnen hé).
    Hij vond het ook heel warm (tja, het kan niet echt anders hé) en had liever aan de kant van een zwembad gelegen. Ik natuurlijk ook (blablabla) en droomde luidop van mijn volgende vakantie (ooit...).
    Hij stelde, weliswaar al lachend maar kom, voor om in plaats van te vergaderen gewoon naar de sauna te gaan en lekker te gaan zonnen.
     
    Hallo??? In mijne blote bij ne klant zekers?
    Ik heb net niet honend gelachen, maar heb mij kunnen beperken tot een vrij belachelijk giecheltje. Zoiets in de stijl van "hihi, stel je voor. Zullen we het nu maar over het budget hebben?".
     
    En bij deze heb ik dus mijn eerste oneerbare voorstel gehad van een klant ;)

  • Ah ja

    Oh, en blijkbaar heeft het goeie weer absoluut niks te maken mijn drang naar tegendraads doen.
     
    Ik heb zowel Seppe als Johan in geen tijden gezien. Johan heb ik zelfs al in geen maand meer gesproken (allé, tegengekomen op msn) en Seppe hoor ik zo af en toe, maar steeds heel vriendschappelijk en vrolijk.
     
    Ook andere tegendraadse dingen, die op het randje van fatsoen zijn (al kan ik mij nu niet echt een voorbeeld voor de geest halen) doe ik niet.
     
    Ik maak mij geen illusies dat ik nu plots "de brave huismoeder" zou worden, maar vind het wel leuk om zo eens helemaal te kunnen genieten van mijn leven zonder complicaties.

  • Zomers

    Oh daar kan ik nu van genieten si! Zonneke! Eindelijk!
     
    Ik heb daarnet één van mijn favoriete "zonnige-dagen-bezigheden" gedaan: mensen kijken. Nu ik erover denk: daar heb ik zelfs geen zonnige dag voor nodig :)
     
    De laatste tijd zijn er op verschillende zenders (Vitaya is toch wel koploper) programma's waarbij zowel de kleerkast als de look van een "hopeloos geval" onder handen wordt genomen. Terwijl ik sommige mensen zag passeren, stelde ik vast dat zo'n programma's echt wel nodig zijn voor sommige mensen.
     
    Je hebt mensen die ooit (als ze 20 waren ofzo) "hun" kledingstijl hebben gevonden en deze nog krampachtig trachten te volharden. Zo zag ik daarnet een dame met een blouse met korte mouwen. De blouse moet een ontwerp zijn uit de jaren 80: met schoudervulling, zwarte mouwen en voor de rest wit met grote bloemenprint. Als top op de kers: gouden knopen... Argh!!!
     
    Dan heb je ook dames die krampachtig "jong" willen gekleed zijn. Ik zag vb een madam met Pippi Langkous-staartjes. Ze had daarbij knie-kousen aangetrokken en een plooirokje. Pittig detail: ik schat ze zo'n 1m60 en minstens 90kg.
     
    Of: de kleurlozen: naast mij op het terras merkte ik een dame op (ze deed nochtans haar best om op te gaan in de menigte) met een vormloze beige broek, een vormloos beige t-shirt met een hoge halsuitsnijding en een zeer veilig blond coupe-carréke in haar haar.
     
    Ach... zolang die mensen zich maar gelukkig voelen hé. Het is gewoon dat ik nogal met trends bezig ben (ook door mijn beroep) en dat ik er dus een tweede natuur van heb gemaakt om te kijken wat er nu weer "in" is. Normaalgezien let ik dan op de iets meer trendy, jonge mensen. Maar, nu was het eens wat anders.
     
    En ik ben met een zeer positief gevoel opnieuw aan 't werk gegaan. Ik zie er toch niet zo slecht uit ;)

  • Schaamhaar - the sequel :)

    Tijdens het opeten van een rijsttaartje (zondig zondig...) las ik het artikelke nu eens echt deftig (ipv alleen de foto's te bekijken).
    Een tip die erin staat: vraag aan de schoonheidsspecialiste om ook de haartjes tussen de billen te waxen.
     
    Argh! Ik kan mij dus echt niet inbeelden in wat voor een positie je je dan moet leggen om dat gedaan te krijgen ;)

  • Schaamhaar in een vlinder?!

    Wat ze toch al niet uitvinden om de mensen bezig te houden hé...
    Deze ochtend las ik in de Flair een artikelke "getest door lezeressen": je schaamhaar krijgt een voor&na. Eén van de dames krijgt een schaamhaar-make-over (heu?) en gaat voortdaan door het leven met een getrimde haartjes in de vorm van een vlindertje. De commentaar van de vriend: leuk zo, echt volgens het karakter van mijn vriendin.
     
    Uiteraard is het niet mogelijk om die blitse vlinder zelf te onderhouden, dus moet de dame in kwestie vanaf nu regelmatig laten "bijwerken" bij de "bevoegde instanties".
     
    Ik heb het er al eens eerder over gehad denk ik (lage-regionen-haar-probleempjes) en ik vraag mij in feite nog steeds af waarom iedereen plots aan het modelleren is gegaan.
     
    Ach ja, ik heb mij een tijd geleden ook laten verleiden tot een "Brazilian". Voor meer info: lees de Flair! :)
     
    Of wat een arme vrouw leiden kan ;).

  • Weekend-blues

    Elke maandag komt er weer datzelfde gevoel naar boven: weekend-blues!
     
    Op maandag, om 8u30 worden wij hier op de firma verwacht voor een week-meeting. Alle lopende projecten worden er overlopen, iedereen geeft aan waarmee hij/zij bezig is en het werk wordt er verdeeld.
    Het grappige is dat dat ook steeds in ongeveer dezelfde stijl gebeurt. Diegenen die reeds veel werk hebben, nemen er nog meer werk bij en diegenen die al zeer weinig te doen hebben moeten plots dringend naar de WC wanneer een zwaar project moet worden toegewezen.
     
    Maw: steeds dezelfden zijn de "pineut". Uiteraard valt er heel wat eer te halen uit de projecten die ik mezelf steeds weer op de hals haal. Ik ben hier ooit begonnen als een assistentje, maar heb mij vrij snel kunnen opwerken. Ik heb dat nooit bewust gedaan, maar als je de grotere projecten leidt, krijg je natuurlijk meer eer / credit / aanzien / voldoening / plezier / whatever.
    En natuurlijk doe je het daar voor een stuk voor.
     
    Toch neem ik mij iedere maandag weer voor om nu ook eens die periodieke en zeer handige aanvallen van WC-drang te hebben. Of de kracht om de planken in de vloer te tellen op de moment dat er zo'n vraag wordt gesteld.
    En elke week opnieuw neem ik er nog iets bij...
     
    Tja, je kan je dan afvragen wie de stomme kiek is natuurlijk... Zucht!

  • Update - the sequel ;)

    Om mijn verhaal af te maken:
     
    De Carrefour is dus best wel groot hé. En toch loop ik dat dwaas mens terug tegen het lijf. Ze kan het zich niet laten om een opmerking te maken, net luid genoeg, tegen haar partner. Iets in de trant van "daar heb je die één weer".
     
    Ok, op dat moment had ik dus toch ff de tijd gehad om in mijn hoofd die onnozele mie uit te maken en dan ben ik echt wel op dreef.
     
    Ik bekeek ze even van top tot teen. Zo heel geringschattend en heel rustig. Ze draaide zowat ongemakkelijk afwachtend heen & weer, want ze zal gezien hebben dat er nog iets volgde.
    En plots kwamen de illustere woorden: "och madam, met zo'n lelijk bakkes moet je in feite voorrang krijgen. Excuseer".
     
    Ik geeft toe: niet bijster origineel en absoluut niet netjes. Maar, ik voelde mij er plots beter door en die madam wist niet meer wat te zeggen.
    Met mijn neus de lucht in, kieperde ik het blikje zwanworstjes dat ik uit de rekken had gepakt in mijn mandje en blies gauw de aftocht.

  • Update!

    Ik vrees dat een blonde dame mij deze avond nog zal herinneren...
     
    Met een rothumeur ren ik daarnet nog snel even naar de carrefour om wat kleine aankoopjes te doen...
    Fout gedacht: "rothumeur", "snel even naar de carrefour" en"kleine aankoopjes" passen niet in dezelfde zin!
     
    Het begon al op de parking. Ik stond braafjes te knipperlichten, al wachtend op één van de schaarse parkeerplaatskes. In ware Rambo-stijl presteert een madam het om zich snel snel in dat plaatske te wurmen. Ik kon gelukkig ook snel een parkeerplaats bemachtigen, maar dat zijn de situaties die mijn humeur normaalgezien absoluut niet treffen, maar vandaag is alles blijkbaar te veel.
    Bon, ik stap dus uit en uiteraard kan ik het mij niet laten om er iets van te zeggen.
    Met een arrogantie van hier tot ginder weet ze mij te zeggen: "tja juffrouwke, de wereld is voor de snellen". Kook, kook, woede, woede.
    Ik krijg er zelfs geen snedige zin meer uit.
     
    Bon, even later slaagt ze er nog in om triomfantelijk met het laatste winkelkarretje op die plek aan de haal te gaan, maar een oudere dame heeft blijkbaar medelijden met mijn sip gezicht, want ze zei mij nog "ach ja, wat een trut". Hihi, mijn humeur weer een klein beetje naar omhoog.
    Dan maar een mandje.
     
    In de carrefour doe ik dus snel mijn aankopen en stel ik mij de vraag hoe de "ouderen van dagen" het toch telkens weer presteren om op de meest drukke momenten te komen winkelen...
     
    Verder verslagje later... kmoet ff weg.
     
     
     

  • Een vod!

    Vandaag voel ik mij als een vod!
    Ik ben opgestaan met het gevoel dat ik geen oog heb dichtgedaan. Ken je het gevoel waarbij je elk uur van de nacht ziet passeren op de klokradio?
    Dat heb ik deze nacht meegemaakt.
     
    Er zitten 100.000 gedachten in mijn hoofd die er strijden om de aandacht. Allemaal vervelende dingen die ik liever nog even in de afdeling "zorgen voor later" zou willen opbergen. Maar blijkbaar had mijn geheugen gisteren besloten dat er een overload aanwezig was en dat er dus dringend moest worden nagedacht over vreselijk lastige dingen.
    Wat een kwelling. Uur na uur lag ik dus te denken aan onopgeloste zaken op mijn werk, onmogelijke situaties thuis, levensvragen die ik mezelf liever niet meer stel,... En uur na uur werd ik kwader, gedeprimeerder en moedelozer.
     
    Zo ben ik dan deze ochtend om half acht uit mijn bed gerold. Totaal gebroken door mijn eigen gedachten en door een immens gevoel van moeheid.
    Jawadde, dat moet niet te vaak gebeuren hoor.
     
    Iemand een opbeurend woordje voor mij? ;)



  • Een bewogen weekend!

    Het plan was: drie dagen niks doen en genieten van mijn totaal lege agenda. Het weer zou tegenvallen, maar daar ging ik mij niets van aantrekken.
     
    De realiteit: geen twee minuten stilgezeten wegens een nogal dramatische gebeurtenis in onze familie en stralend weer.
     
    Of hoe een wereld plots heel anders kan zijn.
     
    De realiteit op vrijdag: mijn schoonzusje is zwanger. Ze is uitgerekend voor ergens half juli, dus er worden nu zo stilletjesaan plannen gemaakt voor geboortekaartjes, - lijstjes, aankoopjes, babykamer, ...
    Zaterdagochtend worden ze (schoonzusje en man) wakker en ze voelt zich nogal misselijk. Geen probleem, dat valt wel meer voor dachten ze zo en hij maakt zich klaar om naar zijn wekelijks sportafspraakje te vertrekken.
     
    Geheel tegen zijn gewoonte in, komt hij vlak voor hij zou vertrekken nog even een zoen geven en vindt haar heel diep slapend. Na 2 seconden werd het duidelijk: ze was buiten bewustzijn. Even later komt ze weer bij en ze lachen allebei eventjes omdat ze er gewoon vanuit gaan dat ze te snel is opgestaan, waardoor ze zich draaierig voelde.
    Maar, nog geen minuutje later valt ze opnieuw buiten bewustzijn. Stevig gealarmeerd belt hij naar hun huisarts, die meteen een ambulance erop af stuurt.
     
    In het hospitaal bleek dat ze een acute aanval van zwangerschapsvergiftiging meemaakte en dat ze ondertussen in coma was gevallen.
    Op dat punt werd de volledige familie opgebeld en iedereen stoof meteen naar het hospitaal. Het is nogal een familie die aan elkaar hangt... vandaar.
     
    We kregen er slecht nieuws te horen: de kans dat de baby zou gered kunnen worden, werd als "zeer klein" omschreven. De kans dat hij/zij er niets aan zou overhouden werd zelfs "zo goed als onbestaande" genoemd.
    Ook de moeder was in zeer zorgwekkende toestand.
     
    Er werd dus meteen een bevalling ingeleid en het kleintje werd "verwijderd" (de woorden van de arts). Wonder boven wonder was het al levensvatbaar (op zes maand zwangerschap!) en leefde het. Uiteraard wel aan aan trilioen infusen, buisjes en apparaten.
    Voor het leven van de moeder werd gedurende de volledige zaterdag en zaterdagnacht gevreesd.
     
    Op zondag-ochtend werd ze gelukkig terug wakker en kon ze worden verteld dat ze bevallen was van een wolk van een zoontje. Hoe onwezenlijk hé!
     
    Blijkbaar waren voor het jongetje de eerste 48 uur cruciaal, en dus hebben we zowat alle bestaande (of onbestaande?) heiligen aanroepen om een goeie afloop af te dwingen.
    Er moet iemand daarboven toevallig in de richting van België gekeken hebben want de baby-boy doet het goed!
     
    En na een bewogen weekend kunnen we eindelijk aankondigen: Een nieuwe baby! Moeder en zoon stellen het goed. Het zal nu de toekomst zijn die moet uitwijzen of kleine Junior een normale evolutie zal doormaken, maar de vooruitzichten zijn zeer positief.
     
    Pfiew! Dat doet mij toch geloven dat er zoiets is als een "mirakel"...
    Of moet ik spreken van: wat een geluk!?

  • Een stand van zaken

    Ik krijg tegenwoordig vaak een aantal vragen hoe het nu zit met dingen die ik in het verleden vermeld heb.
     
    Hierbij dus een stand van zaken:
    1. Heb ik de vraag opgelost "waarom heb ik nooit zin in vrijen?".
    Nope, nog steeds niet. Hoewel ik af en toe zo'n vlaag van inzicht krijg, moet ik eerlijk toegeven dat de realiteit nog steeds is: spontaan "goesting" krijgen, is er bij mij niet bij. Het klinkt enorm contradictorisch voor sommigen omdat ik een "meer dan gezonde interesse toon in anderen", maar dat heeft absoluut niets met opwinding en zin te maken. Ik ben wel in "the mood" te brengen, maar ben dat zelf zo goed als nooit.
     
    2. Wil ik ondertussen kindjes?
    Nope, ook nog steeds niet. En het helpt niet dat er in mijn omgeving een aantal horror-verhalen zijn ivm kindjes. Dat gaat van eindeloze bleiters, postnatale depressies, afwijkingen, zwangerschapsproblemen, miskramen,...
    Langs de andere kant betrap ik er mij soms op dat ik uitkijk naar momenten die ik zou meemaken met kinderen. Het gevoel van "als ik groot ben, wil ik kinderen" is er dus.
    Ik panikeer dus nog niet, maar het mag niet te lang meer duren
     
    3. Hoe zit het nu met Seppe?
    Windstil momenteel. We hebben beide nogal een druk leven en ik heb hem dus al een tijdje niet meer gezien. En ik mis hem eerlijk gezegd niet.
    Langs de andere kant is er wel het gevoel dat hij er nog is. Dus, ik weet dat "we" (op welke manier dan ook) nog bestaan.
    Ik zou nu - als ik dan toch eens verstandig zou worden - gewoon moeten volharden en hem uit mijn gedachten zetten. Maar, ik ben er nu al zeker van dat ik gewoon niet verstandig ben :)
     
    4. En met Johan?
    Tja, moeilijke situatie. Er is een enorme spanning tussen ons, dat is duidelijk. Er is zo'n gevoel van verbondenheid omdat we blijkbaar beide op zoek zijn naar een deeltje geluk dat we ontbreken (hoewel we geen van beide het "recht" hebben om dat te voelen). Heb je de flutfilm "Shall we dance?" gezien? Wel, dat gevoel!
     
    5. Hoe staat het nu met de kennis die er in was geslaagd zwanger te zijn van een man, waarbij er kans was dat het van 4 of 5 verschillenden was?
    Tja, zoals verwacht: ze zijn uit elkaar. Het bleek dus (via het roddelcircuit) inderdaad zo te zijn dat "het" moet gebeurd zijn tijdens hun uitstapje naar de parenclub. Hoewel beiden daar met volle goesting naartoe trokken, kon meneer de gedachte niet verdragen dat zijn madam zou kunnen zwanger zijn van iemand anders. Madam kon dan weer de gedachte niet verdragen dat haar kind niet welkom zou zijn.
    Resultaat: koppel is uit elkaar, maar meneer heeft nu spijt van zijn reactie en zal als ultieme verzoeningspoging het kind erkennen als vader.
     
    6. Vieze Venten-mails
    Die zijn toch uitgebleven de laatste tijd. Ik heb daarentegen een aantal super leuke mails gekregen van mannen die het dan misschien niet altijd eens zijn met mij, maar die toch respect kunnen opbrengen voor een ander zijn/haar mening.
     
    7. Dieet
    Ondanks de goeie voornemens ben ik er tot nu toe niet in geslaagd om het ook vertaald te zien op mijn weegschaal. Ik heb echt een haat/liefde verhouding met dat ding, en momenteel is de haat echt wel grondig. Ik ben wel wat vaker gaan sporten, dus het is niet totaal verloren.
     
    8. Collega's
    Gelukkig hebben mijn collega's mij het niet kwalijk genomen dat ik hun bloemendag vergeten was. Het is nog steeds een leuke sfeer onder de dames.
     
    Nog iemand vraagjes? ;)

  • Alweer een nieuwe week

    De tijd vliegt toch echt wel hoor. Jawadde...
    Een jaar geleden, op 6 mei, had ik afgesproken om iets leuks te doen met een aantal vriendinnen. Op een bepaald moment hadden we het toen over onze toekomstplannen en kwamen we al snel op enkele filosofische bedenkingen. Het is te zeggen: nog allemaal heel luchtig hoor, maar er werd een beetje een gok gedaan waar we zouden staan in ons leven binnen een jaar.
     
    Eén van de madammen kwam toen op het leuke idee om dat eens op papier te zetten, te verzegelen en exact binnen een jaar te bekijken. We hebben dit uiteindelijk niet alleen voor onszelf gedaan, maar ook eens bedacht waar de anderen zouden staan in hun leven.
    Hoewel dat het een jaar geleden absoluut niet mijn plan was, was ik dit jaar op 6 mei aan het werk. We spraken dus zaterdag af. Ze waren zo slim geweest om de envelopjes aan mij mee te geven, waardoor ik zaterdag-ochtend nog een paniekaanval heb gekregen omdat die niet op de plek lagen waarvan ik overtuigd was dat ze wel lagen.
     
    De resultaten ervan waren best grappig. Vooreerst hadden we allemaal iets te ambitieus gegokt. Ik had mezelf al veel "verder" zien staan in mijn leven. Een jaar geleden had ik voor mezelf uitgemaakt dat ik van job zou zijn veranderd (iets rustiger aan), dat ik ofwel juist zwanger zou zijn of toch aan het plannen en dat ik mij als hobby vooral zou bezighouden met het inrichten van ons pas gekocht huis.
    Maar, geen van de drie zijn waar.
    En nu moet ik er wel bij vertellen dat ik daar geen falend gevoel bij heb hoor!
     
    Mijn vriendinnen hadden mij daarentegen blijkbaar veel beter ingeschat. Grappig hé. Ze hadden mij inderdaad nog meer zien werken, met nog grotere en ingewikkeldere projecten. Ze hadden mij nog steeds kinder(wens)loos en huisloos gezien. Hetgeen niet klopt is dat ze mij ook terug single hadden gezien, met 4 minnaars in heel de wereld. :)
    Maw: ik ben een meedogenloze carrière-vrouw, waar niet mee valt samen te leven. Slik... En ik van mezelf maar vinden dat ik dat allemaal goed kan doseren.
    We hebben nu opnieuw zo'n envelopje gemaakt, maar nu voor over 5 jaar. Kben echt benieuwd, maar het is nog eventjes wachten ;)

  • Johan

    En tja, ik heb het dus alweer gedaan. Ik ben deze avond iets gaan eten met Johan. Na 't werk hadden we afgesproken in het restaurant waar ik hem ook de eerste keer had gezien, maanden geleden. Via msn had hij mij verteld dat hij zijn vrouw van de luchthaven moest halen en dat er tussen "na het werk" en "van luchthaven" gaan halen een viertal uurtjes zaten waarin het niet nuttig was om naar huis te gaan en ook een beetje onnozel om al naar de luchthaven te gaan. Aangezien ik het zo kon regelen dat ik voor mijn werk nog een afspraak had in die buurt, heb ik voor "tijdsverdrijf" gespeeld.
     
    Best wel nog leuk hoor! Hij scheen met zijn gedachten (gelukkig) bij zijn thuiskomende vrouw te zitten en niet bij het "in bed krijgen van andere vrouwen". Al verdenk ik er hem wel van om toch plannen in die richting te maken.
    Als dat stoere, versierderige er bij hem niet bijkomt, is het dus echt wel een leuke man. Het is ondertussen heel duidelijk dat "wij" nooit een echte "wij" kunnen worden, dus dat doet een heel deel spanning wegvallen.
    Langs de andere kant: er zijn weinig relaties (als ik het zo mag noemen) waar de verhoudingen zo duidelijk zijn. Kortom: wij kunnen elkaar ontmoeten, kunnen bij wijze van spreke zelfs sex hebben (als dat er zou van komen), maar dat is dan ook de lijn die getrokken is.
     
    Ach ja, om een verhaal kort te maken: we hebben super goed gelachen, super lekker gegeten en hij is nadien braafjes zijn vrouw gaan oppikken.
    En ik? Ik heb thuis tv gekeken. Niet echt spannend, maar toch een stuk veiliger ;)

  • 1 mei

    Oeps, blogje een beetje verwaarloosd… Druk druk druk hé

     

    Een klein verslagje van het weekend lijkt mij wel logisch. Zaterdag hebben we uiteindelijk beslist om niet langer op zoek te gaan naar de “ultieme-plek-in-de-zon”, maar gewoon te genieten van onze tuin thuis.

    Eerst was dat voor mij zo’n beetje een onwezenlijk idee… Ik ben normaalgezien de eerste persoon om te zeggen dat er “ergens” naartoe moet gegaan worden. Ik wil ten volle profiteren van elke situatie en “thuisblijven” behoort dan niet tot de mogelijkheden. Ik wil steeds graag dingen beleven, erop uit trekken, vanalles doen en meemaken.

    En ik, uitgerekend ik, besluit om op de mooiste dag van het jaar (tot nu toe hé) thuis te blijven. Dat is op de tanden bijten hoor.

     

    En surprise surprise, ik heb het mij niet eens beklaagd, ik heb er zelfs immens van genoten!. Nu moet ik er eerlijkheidshalve wel even bij vertellen dat ik de volgende dag een klaagbrief (allé, klaagmail) kreeg van een vriendin die mij horror-verhalen vertelde over haar uitstapje naar de zee. Op de weg heen heeft ze autopech gekregen waardoor ze pas om 14u in Blankenberge is toegekomen. Eens op het strand toegekomen, stelde ze vast dat ze haar zonnemelk was vergeten, en dat de zon best wel brandde. Nog geen twee uur later gebeurde het “ondenkbare”: de temperatuur was zodanig gezakt dat het niet meer mogelijk was op het strand te zitten.

    Ze zijn dan maar het stadje ingetrokken en hebben wat geshopt. Maar om daarvoor nu naar daar te gaan? Aangezien ze ook niet meer aanhad dan een zomers tenueke, viel het al gauw zo snel tegen dat ze dan maar in de file gaan staan zijn naar huis. Zucht.

     

    En hoe was mijn zondag? Eerst goed uitgeslapen en dan is mijn schatje erin geslaagd om uit bed te kruipen zonder ik het door had. Ik heb dus een verrassend ontbijt op bedje gekregen. Super!

    Nadien heb ik mijn zonnebedje buiten gesleept en heb ik gigantisch genoten van een dagje luilekker zonnen.

    Super super zalig!