• Ik werk te veel... zucht!

    Ik heb tegenwoordig echt het gevoel dat ik achter mezelf moet aanhollen. Het is alsof ik mezelf zie zitten in de tgv, maar dat ik er dan nog moet achtercrossen om me in te halen.
     
    Alle belangrijke dingen in het leven komen daardoor op "pauze" te staan. Ondertussen maken we als koppel geen werk van zaken zoals: huisje kopen, praten over kindjes krijgen, eventuele carrièreswitch, ...
     
    En zo gaat de tijd razendsnel voorbij met enorm veel reflecties over "als ik terug eens wat tijd heb dan ga ik.... doen".
     
    Ik vraag me af of het uiteindelijk ikzelf zal zijn die aan de noodrem trekt, of dat er een botsing zal moeten aan vooraf gaan.
    Bon... ik ga dus nog maar eens ... WERKEN!!! :)

  • Mijn billen.

    Ik trok voor een korte periode naar het buitenland en haalde dus mijn kleerkast overhoop om kledij te vinden die "luchtig maar toch deftig" is.
    Ik heb een hele stapel vakantiekledij, die alleen nog maar is gedragen in het buitenland. Maar, die zijn echt niet geschikt om in een meeting met klant te gaan zitten. Ik zie mezelf niet in roze short en dito topje een boompje opzetten over een veel te hoog budget :).
     
    Ik ontdekte echter dat de "chique deftige kledij" uit mijn studententijd stamt. Ik had toen een reeks deftige luchtige broeken en rokjes gekocht om mijn examens mee af te leggen. Het is niet zo dat er op de unief waar ik ging echt kledingvoorschriften gelden, maar je moet toch een beetje deftig voor de dag komen hé.
     
    En, wat ik spijtig genoeg ook ontdekte: mijn billen zijn intussen een pak dikker geworden. Snif...
    In mijn gedachten (en op de weegschaal) viel het allemaal nogal mee, maar de realiteit is bikkelhard. Zelfs met de aloude trukjes (op bed gaan liggen en adem inhouden) lukte het absoluut niet om mij in de broeken en rokjes te hijsen.
    Ik ben dus vertrokken met in mijn valies welgeteld 1 linnen broek (en natuurlijk t-shirts, topjes, hemdjes,... want mijn borsten zijn spijtig genoeg niet dikker geworden in tussentijd). Zoals "een echte" ben ik de eerste dag gaan shoppen in de bruisende stad. Ik ben ondertussen dus de eigenares van een volle valies "zomer-chique-dingen".
     
    Zou ik dat nu niet kunnen op mijn onkostennota schrijven? ;)
     

  • Back in the office!

    Ik ben terug in Belgenlandje! En oef, wat ben ik er blij om.
    Soms zijn er zo echt van die momenten dat ik niet genoeg weg kan zijn (nieuwe dingen beleven, zien, meemaken,...) en soms ben ik echt blij om thuis te zijn.
     
    Ik heb mijn ventje nog niet gezien, aangezien ik deze ochtend rechtstreeks van de luchthaven naar mijn werk ben gekomen. En deze avond heeft hij iets wat al heel lang in de agenda stond en waar hij echt niet vantussen kan.
     
    Ach ja, het weerzien zal eens zo plezierig zijn hé ;)
     

  • Schoenen-madam.

    Ik ben een schoenen- en kledingmadam. Ik ben dus iemand die zich kan arm kopen aan schoenen en kleding. Zo iemand die vindt dat ze geen schoenen meer heeft, als ze vaststelt dat er nog "maar" een 10-tal draagbare paren in haar kast zitten. En dan wordt er uiteraard gemakshalve gezwegen over die 20 andere paren, die "net niet meer in de mode zijn" of "niet geschikt voor het seizoen" of "ja, maar dat zijn sportschoenen, dat telt niet mee".
     
    Maar, ik mag wel met enige fierheid zeggen dat ik het helemaal niet heb met andere zaken zoals lingerie, juwelen of handtassen.
    Van deze laatste drie soorten is het dan ook steeds een opgave om nieuwe te gaan kopen.
     
    Nog niet zo lang geleden heeft mijn ventje mij echt moeten aansporen om die handige sloggy's nu toch af en toe eens te laten liggen en eens een mooi setje aan te schaffen. Eerlijk gezegd ben ik dan achteraf steeds heel blij als ik dat dan heb gedaan, maar zo uit mezelf komt dat er niet van.
    Ik hou ook niet echt van horloges. Bijgevolg heb ik er al in geen 10 jaar meer eentje gekocht. Af en toe doet eens een vriendelijke familielid een poging om mij een horloge cadeau te doen, maar dat staat mij dan niet helemaal aan en ik doe dat dan toch niet aan.
     
    Gisteren kreeg ik een laat verjaardagscadeau van mijn moeder: een nieuwe handtas. Het is een vrij duur exemplaar van Natan, dat ik in feite best wel mooi vind. Ik ben er dus echt wel blij mee. Mijn moeder vond het tijd om mijn handtas eens te vernieuwen. Ik vond in feite dat er niets mis mee was, tot ze mijn trots even uit de kast haalde...
    Tja, ik moet inderdaad toegeven dat dat "ooit-witte" kipling-zakske niet echt meer kan dienen. Ik ben dus maar gecapituleerd en ga tegenwoordig door het leven met een chique Natan-handtas.
    Ik word er al helemaal een "madam" door ;).

  • Away

    Vanaf morgenavond ga ik alweer een stapje in de wereld zetten si. Ik ga voor mijn werk naar een plek waar blijkbaar geen degelijke internetaansluitingen zijn.
    Ik zal dus vanaf morgenavond "blog-loos" zijn, tem woensdag.
     
    En ik schaam mij om te moeten zeggen dat ik ernaar uitkijk om eventjes vijf dagen van die "prestatiedruk" ivm onze bedhistories weg te zijn.
     
    Wieweet kom ik nadien wel terug met gigantisch veel goesting... (Ne mens mag dromen hé)

  • Goedgemaakt!

    Gisteren kwam mijn lieveke thuis met een mooi boeketje bloemen. Hij gaf ze mij en zei dat het was om het een beetje goed te maken dat hij er dit weekend "niet echt bij was".
    Ik ben nog steeds een beetje teleurgesteld over dat weekend, maar voor mij is het op deze manier toch al voor een groot stuk goed gemaakt hoor!


    Maar... we gingen gisteren slapen en hij kwam zo nog een beetje tegen mij aan knuffelen. Nu, het was in onze slaapkamer zeker 38° en alles plakte zo verschrikkelijk.
    Even later draaide hij zich om en zei: ik zal mezelf maar helpen zeker?
     
    Miljaar... hoe geraken we hier in godsnaam nog uit?


  • Smelt smelt

    Voor ik helemaal gesmolten ben, toch nog eventje een berichtje:
     
    Ik heb er echt een rotweekend opzitten... Erg hé, met zo'n mooi weer. Mijn ventje en ik hebben er in feite een mini-crisis opzitten en we zijn er nog niet echt uit vrees ik.
     
    Kort samengevat: jullie kennen mijn stemming van vorige week. Ik heb een nogal zware ontmoeting gehad met Seppe, waar ik op zijn zachtst gezegd toch wel nogal door aangegrepen was. Ik heb verteld tegen mijn liefje dat ik hem gezien had, maar ik heb niet de echte aard van de gesprekken verteld. Dat is in mijn ogen ook niet nodig. Maar toch het heeft natuurlijk wel voor een stuk mijn stemming bepaald.
     
    Mijn ventje heeft het de laatste tijd ENORM druk op zijn werk. Het enige wat hij doet de laatste tijd is werken en slapen. Vrijdag sloot het project waaraan hij werkte af en was hij dus voor de eerste keer in vele weken tijd nog eens een heel weekend thuis.
     
    Ik had hier dus al een hele tijd naar uitgekeken en mij al verschillende leuke dingen ingebeeld die we samen konden doen.
    Dus, vrijdag-avond gaan we een lekker hapje gaan eten in zijn favo restootje en ik verwacht er eerlijk gezegd toch wel wat van.
     
    Hij heeft een hele tijd (echt hé) over zijn werk gepraat. Over hoe stom de collega's/klant/leveranciers/... wel niet zijn. En over wat hij allemaal had gedaan en niet gedaan enzovoorts enzovoorts.
    Normaalgezien ben ik absoluut voorstander van het praten over vanalles en nogwat. En dan liefst hetgeen dat je echt bezighoudt, dus voor hem was dat toch echt wel zijn werk. Maar nu had ik echt behoefte aan "ons-tijd". Ik heb op een moment een beetje al lachend gezegd dat we nu wel genoeg over ons (tis te zeggen, "zijn", maar alle) werk hadden gepraat en dat we het nu eens over de leukere dingen gingen hebben. Twee seconden later vertelde hij hoe een collega erin was geslaagd een moeilijke klant binnen te halen... Zucht...
     
    Een beetje teleurgesteld ging ik een half uurtje na aankomst thuis ook maar mee naar bed, waar hij volledig kapot binnen de twee seconden in 't slaap viel.
     
    Ok, geen paniek, zaterdag zou beterschap brengen. 's Ochtends zijn we vrij vroeg opgestaan. Mijn liefje zit nog in het ritme van 't werk, dus lag om 8u al te draaien, klaarwakker. Nog half slapend sta ik solidair met hem op en besluit er een leuke dag van te maken.
    In de voormiddag zijn we naar de Carrefour geweest, want we hadden besloten 's avonds een lekkere BBQ te doen. Op een bepaald moment (midden in de Carrefour) krijgt hij telefoon van een vriend van hem. Of we geen zin hadden om te BBQ'en, wegens het goeie weer. En mijn liefje stelt zomaar voor "wel, waarom komen jullie niet naar ons? Wij waren dat ook al van plan".
    Tja, niet echt volgens mijn plannen, maar kom, het was in ieder geval wel een leuke koppel dat bij ons zou komen. Ik had zoiets van "och ok, laat maar komen, wordt best nog gezellig". Ondertussen had hij al het idee gelanceerd om nog "een paar anderen" uit te nodigen, dus we zouden toch met 12 zijn.
     
    Eens thuisgekomen legt hij zich in de zetel wegens: totaal moe van de voorbije weken. Ok, daar kon ik inkomen, maar ik was echt wel te actief die dag en had mij het toch anders voorgesteld.
    Ik ben dan maar een beetje beginnen op te ruimen (ah ja, volk die avond) en gras afdoen en auto kuisen,... Toen ik echt geen klusjes meer kon verzinnen (tegen een uur of 3) ben ik eens gaan kijken of mijn schatje nu al wat wakkerder was. Noppes... Ik heb nochtans echt mijn best gedaan: eventjes bij hem gaan liggen, lief vragen of hij iets nodig had,...
    Allé, ik ben dan maar aan de voorbereidingen begonnen voor de BBQ en voor ik het wist stonden onze genodigden er met lekker flesjes wijn en hun veel te actieve peuters. Toen die tegen een uur of 12 naar huis zijn gegaan, zijn wij niet veel later ook gaan slapen.
    Echt gewoon slapen... En hij duwde mij nog een beetje weg want "het is te warm". Gezellig.
     
    Geen nood: zondag ging dan maar onze dag worden...
    Van enige ritmegewoontes was nu geen sprake maar, want hij werd pas wakker tegen 13u (!). Ondertussen had ik hem ontbijt op bed gebracht (danku schatje, leg daar maar neer, dat is voor straks), had ik mij al op een zonnebeddeke buiten gezet in de hoop dat hij er zou bijkomen ("ja, ik weet dat ik daar ook kan slapen, maar hier is het toch beter in mijn bed,...").
    Toen hij dan uiteindelijk naar buiten kwam was hij aangekleed en gedoucht. Joepie, dacht ik, we kunnen eindelijk aan "ons" weekend beginnen.
     
    Wrong thinking: hij had net telefoon gekregen van zijn ouders, met de vraag om een computervirus van hun pc te halen. En hij doet dat gewoon....  Ah ja, wist hij mij dan nog te vertellen: "deze avond komen jouw ouders bbq'en. Ik dacht dat je dat wel leuk zou vinden..." (zonder mij iets te vragen).
    Hij springt in zijn auto en is weg.
     
    Zucht (x3). Ik ben dan maar alweer aan voorbereidingen begonnen voor een bbq. Hij is iets na de "genodigden" gearriveerd en we hebben een gezellige avond gehad... met 7 personen.
     
    Tot daar het verslag van "ons" weekend...

  • Jawadde

    Ik moet nog maar zeggen dat ik Seppe ontmoet (!) en er zijn al meteen mensen die op hun achterpoten gaan staan.
     
    Bon:
    Ik had afgesproken om naar Seppe toe te gaan aangezien ik toch alleen thuis zat en geen zin had om een hele avond voor tv te zitten. Anderen gaan dan op café of zoiets, maar dat is niet echt voor mij. En daarbij, ik had zin in zijn gezelschap.
     
    Anyway, ik heb een superleuke avond gehad met hem. We hebben enorm veel gebabbeld en dat is in feite voor de eerste keer in heel lange tijd. Of, als ik goed nadenk... zelfs de allereerste keer.
    We zijn het erover eens dat er nog steeds gevoelens zijn naar elkaar toe. Op zich is dat absoluut geen probleem (mijn hart is groot hoor, er zijn er velen die erin passen...), maar het is hetgeen je ermee wil doen natuurlijk.
     
    Ik ga mij, als een volwassen madam die ik ondertussen toch zou moeten zijn, echt moeten afwenden van alle dingen die bij Seppe zo supertof zijn en net iets minder leuk bij mijn liefje.
    Versta mij niet verkeerd: mijn ventje is super! Alleen, ieder heeft zo af en toe eens zijn/haar kleine kantjes (ik uiteraard ook) en het is enorm opvallend dat de hele kleine dingetjes die ik soms echt mis, wel vind bij Seppe.
     
    Bijvoorbeeld: Seppe heeft een enorm leuk gevoel voor humor, waar ik mij volledig in kan vinden. Mijn ventje heeft dat een stuk minder (wat niet wil zeggen dat hij helemaal nooit humor heeft natuurlijk, gewoon iets minder).
    Daarnaast heeft Seppe een heel speciale manier om mij te bekijken. Hij weet bijvoorbeeld exact elk schoonheidsvlekje op mijn lichaam te vinden en kan soms gebiologeerd en bewonderend kijken naar een stukje arm ofzo.
    En als ik eerlijk mag zijn: ik kan daar echt tot in de topjes van mijn tenen van genieten.
     
    Als ik goed nadenk, zijn dit in feite de twee enige rationele dingen die ik af en toe mis bij mijn vriendje. Emotioneel heb ik het altijd al moeilijk gehad om te vergelijken en eerlijk gezegd doe ik dat ook liever niet. Langs de andere kant: alle (!!) andere eigenschappen van mijn ventje gaan mij beter af.
     
    Dus: ik ga een flinke vrouw zijn en mezelf heel goed voorhouden dat het niet voldoende is om mijn relatie op het spel te zetten.
    Seppe en ik hebben gisteren echt gehuild om de gemiste kansen, om de dingen die we anders hadden moeten doen...
     
    De toekomst zal nu moeten uitwijzen hoe het verder moet. Ik weet niet of het lukt om gewoon vrienden te zijn. Onze band gaat echt wel diep. Langs de andere kant, het is mij wel heel dierbaar, te dierbaar om kwijt te spelen.
     
    En wat heeft mijn liefje in tussentijd gedaan? Hij was op stap met "maten" om nog eens "grieten te versieren". Lees: ze zijn met een 5-tal vrienden op café gaan zitten en hebben het een hele avond over hun werk gehad ;)

  • Seppe

    FYI: I'm meeting Seppe tonight!
     
    (oef, ik heb het durven zeggen, al is het dan wel vlug vlug en in 't Engels...)

  • Nederlands onderzoek...

    Ik liep gisteren door een straatje waar nogal wat schoolkinderen en volwassenen liepen. De vier baggy-sized puberkes van zowat een jaar of 13 die voor mij liepen, waren over "Tania" aan het praten. Ze hadden het erover dat één van de jongens blijkbaar wel iets zag in dat meisje en dat hij haar iets was gaan vragen. Hierop volgde iets stilletjes gefluisterd.
    Eén van de jongens reageert hierop verontwaardigd: "Hebde gij Tania gevraagd om u te pijpen ket?"
    Gegiechel, verbazing en verontwaardiging alom (afhankelijk van het type mensen hé). Ik zag enkele jongere koppel (30'ers ofzo) naar elkaar kijken, zo van "heb je dat gehoord?". Ik hoorde een oudere dame (type: ongeveer 80jaar, met boodschappentas en bloemetjeskleedje) tegen haar partner iets mompelen in de trand van "amaai, die jeugd van...".
     
    En, ik moet toegeven, ook ik was op zijn zachtst gezegd verbaasd om zoiets te horen. Pijpen? Op je 13de? En dat dan nog platweg voorstellen aan het meisje "van de dromen van het moment"? Woow, de zeden zijn veranderd.
     
    Toen ik het er al lachend over had met een collega, zei die dat er een tijdje geleden blijkbaar een reportage was op Canvas over de invloed van de gemakkelijke toegang tot porno op internet op de Nederlandse jongeren. Blijkbaar zou het in Nederland "in" zijn om te pijpen op school. Heu? Hoe moet ik mij dat dan voorstellen? Alle jongens achter een hoekske tegen ne muur met hun broek tot op hun puber-knietjes en alle meisjes ervoor gehurkt? 
     
    Maar inderdaad, het is wel zo hé... Ik kan mij niet herinneren dat ik op mijn 13de al toegang had tot zo'n grote berg porno. Mijn broer vond ooit wel eens een "sexboekske" in 't bos achter ons huis, maar dat stelde in feite niet veel voor. Ik herinner mij wel dat die foto's van madammen die hun onderkant in alle posities lieten zien toen "hot news" waren in de buurt.
     
    En nu kan je dus met één klik de vettigste foto's bekijken... Geen wonder dat Tania dus als eerste date een pijp-beurt werd voorgesteld. In vergelijking met alle andere beelden, moet dat maar peanuts zijn voor hen.
    Maar als het een troost mag zijn voor de "niet-meer-zo-jeugd-van-tegenwoordig": Tania heeft blijkbaar gezegd: "Ge zijt gij zot zekers? Daarvoor moet ge wel ne piet hebben hé, en geen piemelke".
    Of zou dat er toch op wijzen dat ze meer ervaren is dan ik hoop? :)


  • Vandaag in de krant!

    Vandaag las ik in de krant een vrij bizar artikeltje. Volgens een Amerikaans onderzoek (tja, ok, niet altijd even juist maar kom) zou het gebruik van de pil bij vrouwen kunnen leiden tot een permenante vermindering of afwezigheid van het libido. Dus, zelfs al is een vrouw reeds jaren gestopt met de pil, dan is er blijkbaar nog steeds een verminderd libido en in sommige gevallen zelfs het verdwijnen ervan.
     
    Tja, bemoedigend is anders...
     
    Weet je, ik ga vandaag gewoon genieten van het goeie weer, en wieweet kom ik dan wel vanzelf in de stemming :)

  • Hooikoorts! Snif, Atsjoem!

    Hooikoorts mannen! Verschrikkelijk!
    Rond mijn puberteit heb ik plots hooikoorts gekregen. Ik word dus elke zomer "gezegend" met de volgende leuke symptomen: snotterende lopende neus, bijgevolg altijd een geïrriteerde rode neus, lippen die helemaal droog zijn, rood doorlopen en altijd tranende ogen en altijd met een zakdoek in de hand. Ik word er bovendien nog eens heel moe van en best wel wat geïrriteerd ook.
    Kortom: in de zomer ben ik op mijn mooist... NOT!!
     
    Ik heb in die periode al vanalles geprobeerd: homeopathie (helpt wel, maar ik heb er de discipline niet voor), minstens 10 verschillende soorten pillekes (val ik gewoon van in 't slaap, ook als ik het 's avonds neem), verstuivers, stoombaddekes, huisherinrichting (geen tapijten, regelmatig stofzuigen, ...).
    Maar, niets helpt. Iedere zomer opnieuw wordt ik geteisterd.
     
    Zucht! Snif! Atsjoem!
     
    Deze ochtend een presentatie moeten geven voor een 10tal "serieuze mannen en madammen".  Ik sta daar met mijn meest serieuze presentatiegezicht en in een net broekpak (een tailleur, maar dan met een broek). En dan de hele tijd: "en hier zie je dan *atsjoem* een voorstelling van *snuit snuit* de nieuwste trend *traan wegpinken* in de markt".
    Gezellig zenne.

  • Zucht

    Inderdaad Tinkerbell, dat zijn oplossingen/vragen die ik al x aantal keer gehad heb.
     
    En ja, ik gebruik een hormonaal voorbehoedsmiddel en ja, ik heb meer zin (of minder tegenzin...) op vakantie, dus buiten stress-periodes.
     
    Dus: oplossing is volgens velen simpel: gebruik condoom en stop met werken.
    Twee keer fout:
    - Om een reden die ik hier niet ga vertellen, is vrijen met condoom voor ons niet mogelijk. Ik heb ondertussen al minstens 8 pilsoorten, de plakpleister en nog een stuk of wat andere mogelijkheden "gebruikt", maar er was geen verbetering merkbaar. Periodieke onthouding vind ik larie.
    En om nu aan kleine koters te beginnen, dat is het mij toch niet waard hoor.
     
    - Ik kan dus inderdaad van werk veranderen. Maar, moet ik nu écht een job die ik graag doe gaan opgeven zodat ik dan misschien wat meer ontspannen zou zijn, om dan misschien een beter sexleven te hebben?
    Nee, dat zie ik niet zitten.
    Maar, ik ben ervan overtuigd dat er een middenweg is: af en toe gaan we eens naar de sauna, lassen we een "ons-avondje" in, gaan we op verlof,...
    Allemaal superontspannende dingen.
    Maar dan komt mijn ambetante karakter weer boven. Soms kom ik dus thuis en dan heeft mijn ventje lekker gekookt, de tafel mooi gedekt, kaarskes aangestoken,...
    En dan weet ik het hé: vanavond "moet" het. Iets binnen in mij begint dan al te protesteren. Ik haat dat gevoel echt, en probeer het altijd zoveel mogelijk van mij af te zetten.
    Op een blauwe maandag heb ik eens het voornemen gehad om met een therapeut te praten. Aangezien ik zijn vragen té doorschijnend vond (ik kon al bijna gokken hoe hij verder zou reageren), vond ik het het geld echt niet waard. Hij wist mij te vertellen dat het waarschijnlijk een gevoel is vanuit een trauma van mijn verleden.
    Best mogelijk (allé ja...), maar welk trauma dan?
     
    Pff... ik geraak er dus nog steeds niet uit hé.

  • SEX!! :)

    Het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens iets heb gezegd over mijn fantastisch (ahum!) sexleven.
    Ik denk dat het zo'n beetje te maken heeft met een zekere schroom. In het hele begin van mijn blogje, had ik er nog absoluut geen probleem mee om hierover te babbelen, maar ondertussen heb ik toch een aantal mensen leren "kennen" (voor zover dat dat anoniem kan hé) en merk ik van mezelf dat ik ook hier diezelfde façade optrek, die ik ook in mijn dagelijks leven heb.
     
    Om toch maar eens terug te komen op dan onderwerp: het is weer zover!
    Het is dus weer zo dat ik ABSOLUUT géén goesting heb! Ondertussen maakt mijn liefje er van die "grapjes" over. In de stijl van "nog eventjes en het is vastgeroest". Dat heeft hij niet letterlijk zo gezegd hoor, maar ik kan mij de juiste woorden niet meer herinneren (het was in ieder geval minder plat).
     
    Het moet nu zo ongeveer een dikke maand geleden zijn dat we nog eens hebben gestoeid in bed. En daarmee bedoel ik: hét doen. Knuffelen, zoenen, masseren, strelen... doen we dagelijks. Maar "hét" is een probleem.
    Bij mij dan.
    En ik word er dus alweer super lastig van hé.
     
    Het omgekeerde is dus ook zo: als er dan toch eens een week is, waarin we vb 3 of 4 keer vrijen (ook dat valt heel af en toe eens voor), dan kan ik het mij dus niet laten om iets te zeggen in de stijl van "amaai, al vier keer deze week, goed hé". Stom.
     
    Maar, nu is het dus al een hele tijd geleden. Elke avond ga ik naar bed met een fameus raar gevoel. Zo van: het zou nu toch echt wel eens tijd worden om te vrijen, maar ik wil niet....
    En dan komt het er dus niet van. En elke dag word ik (en hij) er lastiger van.
     
    Pff... en dan zeggen ze dat sex alleen maar fun is...

  • Stel nu...

    ... dat ik morgen dan toch eens door het rood rij met mijn verstrooide geest, of dat ik plots een hartaanval krijg wegens mijn "kalme" leven, of dat ik ontvoerd word en nooit meer word teruggevonden...
     
    Dan zouden jullie niet weten wat er van mij geworden is. Sommigen zullen misschien denken dat ik er geen zin meer in had en anderen zullen denken dat ik ben "betrapt" door mijn ventje en dat ik hem nu heb moeten beloven hiermee te stoppen.
     
    Dat doet er mij aan denken dat er dus al enkele blogjes zijn die plots gestopt zijn. Allemaal dramatische eindes? Neen, dat zal wel niet hé... Of toch?
     
    En wat als mij nu effectief iets overkomt? Dan zouden mijn naasten nooit weten dat ik "a-woman" ben. Dan zouden ze nooit te weten komen dat ik mijn gedachten en twijfels "op papier" heb gezet.
    Zou ik dan toch een testament maken? Niet om mijn schamele bezittingen te delen (who cares!), maar om mijn emotioneel kapitaal door te geven?
    Dat zou dan zowat het enige tastbare nog zijn. Dat en een hele hoop foto's.
    Of zouden ze genoeg hebben aan herinneringen?
     
    Djees... zware gedachten voor een doodgewone dinsdag!
    Ik denk dat ik maar eens ga sporten en mijn hoofd leegmaken. Het zal mij goed doen!

  • Examens

    Op het blogje van Leentje heb ik gezien dat er een hele polemiek is ontstaan over studenten en hun examens.
    Grappig, want ongeveer hetzelfde gesprek is er bij ons thuis dit weekend geweest onder een aantal studenten en werkenden.
     
    Ik ben nu nog niet zo oud, dat ik mij niet meer kan voorstellen hoe een student zich voelt. En, wat mij betreft: ik ben wel zo'n student geweest die een heel jaar niets deed (niet dat het niet nodig was hoor!), en dan gigantisch in paniek schoot tegen het einde van het schooljaar.
    Op het moment dat de examens dan daar waren, had ik al iets berustends over mij en zou ik wel zien wat ik ervan bakte. Met wisselend succes!
     
    Hoewel ik echt steen en been heb geklaagd tijdens de examens en werkende vrienden jaloers bekeek, heb ik er nu toch een iets ander beeld over. Ik vind ook wel dat je als student niet beseft wat een rijkdom je in je leven hebt. In mijn ogen komt het er vooral op neer dat je als student nog steeds kan beslissen over je eigen tijd. Je kan wel of niet naar de les gaan. Je kan beslissen wat je met je tijd doet. Als je op het einde van het schooljaar daar dan de prijs voor moest betalen door nog een jaartje over te doen, dan was dat je eigen fout.
     
    Nu, als zwoegende werknemer, is mijn tijd in feite "gekocht". Ik heb niet meer zelf het recht om te beslissen wat ik wanneer wil doen. Over het algemeen kan ik mij daar vrij goed bij neerleggen. Uiteindelijk heb ik een vrij zelfstandige job en beslis ik meestal zelf wat ik wanneer doe.
    Toch is het zo dat zelfs vakantie een tijd is die je krijgt van je werkgever. Er is dus geen dag meer in mijn leven (en dit tot aan mijn pensioen), waarover ik zelf beslis. Vakantie, werken, ... het is bepaald.
    Ook 's avonds en in het weekend staat veel in functie van werken. Ik kan niet een heel weekend gek doen, want dan presteer ik niet op mijn werk. En het is momenteel zelfs zo dat ik in het weekend moet uitrusten om dan terug te kunnen werken...
     
    Werken bepaald dus mijn leven. Al had ik vroeger altijd gezegd dat werken alleen maar een methode zou zijn om centjes te verdienen om daarnaast ook voluit te kunnen leven.
     
    Ach, pessimistisch hé? En ik bedoel het ook niet allemaal zo zwart-wit hé! Ik herinner mij ook wel de gigantisch stresserende tijden tijdens examens. En inderdaad, dat was absoluut geen pretje. En ook nu vind ik het vaak wel leuk dat ik 's avonds (om welk uur dan ook :)) de deur achter mij kan dichttrekken en gewoon naar huis kan gaan zonder mij nog zorgen te moeten maken over die taak die ik weer moet afhebben.
     
    Of laat ik het anders houden op de wijze woorden die een leuke vriendin nog niet zo lang geleden zei: "elk voordeel heeft z'n nadeel". Blijkbaar moet Cruijf (schrijf je dat zo?) dit ooit gezegd hebben...

  • Een ex van een ex...

    Toen ik een jaar of 20 was (al zo lang geleden??) had ik een tijdje iets (een echte relatie durf ik dat niet te noemen) met een leuke jongen op 't unief. Ik was tot over mijn oren verliefd en vond hem echt het einde.
    Welgeteld op de verjaardag van onze eerste maand "samen" wist hij mij doodleuk te vertellen dat hij zich nog niet had gezet over de relatie met zijn vorige vriend, een zekere Kristien uit Tongeren.
    Ze was (is) een paar jaar jonger dan hij en hij had bij de overgang van de middelbare school en zijn hogere studies besloten dat hij beter alle banden kon doorknippen met zijn verleden en had haar laten zitten. Bovendien kwam ze uit een "minder milieu" (die woorden zal ik mij altijd herinneren) waardoor hij vond dat dat niet echt bij hem paste.
     
    (Trouwens, dat zijn verhalen die ik pas op die bewuste dag te horen kreeg... Hij had geen schijn van kans gemaakt als ik dit belachelijke verhaal eerder had gehoord).
     
    Bon, hij had er dus immens veel spijt van en hij zou terug alles proberen om het met zijn Kristien in orde te maken.
    Na een dag traantjes, een weekje treuren en veel te veel leuke dingen te doen om hier lang bij stil te staan, heb ik hem uit mijn hoofd gezet. Ander en beter hé :)
     
    Gisteren was ik uitgenodigd voor een avant-première van één of andere (slechte, maar dat wist ik niet op voorhand) film en geraakte ik toevallig aan de babbel met een vrouw (meisje) van bij de organiserende firma. Wat blijkt nu (na veel omwegen en verhalen)... het was Kristien!
     
    En wat bleek ook: ze had hem de deur gewezen bij zijn poging om het goed te maken. Ze vond (en toen was ze nog maar net 15 jaar) dat hij niet zo met haar had moeten sollen en dat hij maar beter had moeten nadenken.
     
    Kristien is nu gelukkig getrouwd met haar vriendje van tijdens haar hogere studies en is zwanger van haar tweede. Hem ("onze ex") heeft ze nog niet zo lang geleden gezien en is er blijkbaar nog steeds van overtuigd dat hij toen "de fout van zijn leven" heeft gemaakt.
     
    Tja, net goed... Gna gna :)

  • Toekomst

    Gisteren waren we hopeloos op zoek naar een aantal documenten die mijn schatje dringend nodig had. Hij had o.a. zijn diploma van het middelbaar onderwijs nodig.
    Bon, graven in de archieven dus.
     
    Op onze zoektocht kwam ik toevallig mijn koffertje met "herinneringen" tegen. Ik was zo'n bakvis die een dagboek bijhield.
    Ergens vond ik ook een toekomstperspectief. Op mijn 14de verjaardag had ik ergens "filosofisch" neergeschreven wat ik nog wilde doen/bereiken alvorens ik zou sterven. Er waren drie dingen die ik absoluut nog wilde meemaken:
    1. Nieuwjaar 2000 meemaken (dat leek mij een geweldig feest te worden en ik zou dan al in de 20 zijn!!)
    2. Een keer met een vliegtuig vliegen (want ik had er echt geweldige verhalen van gehoord).
    3. Vrijen
     
    En lap... op 1 januari 2000 had ik geen reden meer tot leven. Ik zou er dus beter snel een einde aan maken...
    Of nieuwe doelstellingen maken? :)