• Dilemma

    Een hele tijd geleden was één van mijn beste vriendinnen bij mij op bezoek. We waren zo wat serieus aan het babbelen en op een moment laat ze vallen dat ze vermoedens heeft dat haar vriend (Steven) vreemdgaat.
    Dat verbaasde mij enorm omdat hij in mijn ogen een beetje een "slof-type" is. Ik zie hem nooit initiatief nemen ivm iets. Zelfs als er moet beslist worden wat hij zal drinken, kijkt hij vragen naar zijn vriendin. Alsof zij dan moet zeggen wat hij het beste zou doen.
    Ik vroeg haar wat die vermoedens heeft doen ontstaan. Ze zei dat hij de laatste tijd verdacht veel sms'jes krijgt, die hij dan toevallig met zijn rug naar haar gekeerd moet lezen.  (enfin, dat was haar aanvoelen).
     
    Aangezien ik mij echt niet kon voorstellen dat hij zoiets zou doen, lachten we haar bezorgdheid weg.
    Toch zei ze mij nog dat als ik iets zou weten, dat ik het haar dan moest zeggen.
     
    Welnu...
    Gisteren hoorde ik via-via dat Steven blijkbaar toch inderdaad een affaire zou hebben met de receptioniste van zijn werk.
    De persoon die mij dit vertelde had het ook maar gehoord via iemand anders, dus ik vind dat dit in feite nog te klasseren is onder de categorie "roddel".
     
    En het is ook absoluut tegen mijn principes om zoiets te gaan doorvertellen. Ik heb al voor zo'n situatie gestaan, maar er waren toen wel een aantal verschillen.
    Ik kende de man in kwestie vrij goed (ik ken Steven alleen via mijn vriendin), ik wist toen 100% zeker dat hij een "scheve schaats reed" en ik wist dat zijn vriendin absoluut geen vermoedens had.
    Ik ben toen naar die man gestapt en heb hem gezegd dat ik het wist. En dat als ik het wist, dat dat dus ook bij anderen bekend was. Ik vond dat hij dan maar zelf zijn verantwoordelijkheid moest opnemen om dit eventueel te vertellen aan zijn madam.
    Hij heeft er toen voor gekozen om dit niet te doen, maar het heeft nog een kleine maand geduurd voor zij erachter was gekomen. Met alle gevolgen vandien.
     
    Enfin, Steven dus.
    Ik denk dat ik er het beste aan doe om voorlopig niets tegen mijn vriendin te zeggen. Stel dat het allemaal roddels zijn, dan zou ik echt wel een revolutie in die relatie brengen, die absoluut niet nodig is.
    Maar, als het toch waar zou blijken en ze komt er nadien achter dat ik ervan op de hoogte was, dan vrees ik dat ik mijn vriendin kwijt ben.
     
    Vervelende situatie...
     

  • Wat heeft er gisteren indruk op mij gemaakt?

    Gisteren was in feite een gewone dag. Ik ben gewoon opgestaan op het normale uur, gaan werken, gewerkt, en nadien naar huis gekomen.
    Niets speciaals dus.
    Toch hou ik eraan om elke avond eventjes na te denken over de speciale momenten van de dag. Eventjes stilstaan bij de dingen die indruk op mij hebben gemaakt.
    Aangezien het gisteren zo'n gewone dag was, was het wat moeilijker om iets te vinden.
     
    Hierbij toch enkele indrukken:
    - Ik had in de namiddag echt enorm veel last van mijn maag. Mijn baas had blijkbaar gezien dat er iets mis was en vroeg mij of het wel ging met mij. Dat maakte in feite toch wel indruk, want ik vind het een leuk gevoel als een baas ook even verder kijkt dan alleen prestaties en resultaten.
    - Ik zag een fotootje van het kleintje van een vriendin, en kreeg een heel klein beetje een kriebeltje in mijn buik. Zou het de maagpijn geweest zijn, of is er toch een mini-moeder-gevoel aan het sluimeren.
    - Ik rij exact 17 minuten van en naar mijn werk (daar heb ik gisteren nu eens op gelet).
    - De broek die ik vorig jaar zoveel gedragen heb, past nog steeds.
     
    Ach ja, faits divers van een gewone dag :) 

  • Baby-time

    Een tijdje geleden schreef ik nog dat er een heel aantal van mijn vriendinnen en kennissen in verwachting waren.
    Wel, het is zover: het is nu bevallingstijd.
     
    Deze week alleen al zijn er twee nieuwe spruitjes op de wereld gezet en voor augustus en september worden er nog een 5-tal verwacht.
     
    Al dat baby-geweld doet mij echter nog steeds niet verlangen naar een kindje van mezelf. Voorlopig zie ik alleen dat ik van de ene babywinkel naar de andere loop om allemaal geboortelijstjes te gaan inzien.
    Baby's van vrienden kosten mij maw handen vol geld tegenwoordig ;)

  • Vrijdag

    Ik had de pech om niet bij zo goed als alle Belgen te zijn die op vrijdag een snipperdagje konden nemen, dus ik heb gewerkt. Bweikes.
     
    Een hele tijd terug had ik ontdekt dat 21 juli op een donderdag valt. Het leek mij dus een leuk idee om een dagje verlof te nemen op vrijdag, zodat ik dan een lang weekend kon hebben.
    Ik vraag dus die dag verlof netjes aan bij mijn baas. Al vrij snel wordt dat goedgekeurd, dus ik ben meteen enthousiast plannen aan het maken geweest voor een super relax weekendje.
    Blijkbaar was ik niet de enige die op dat lumineuze idee kwam en hebben zo goed als al mijn collega's diezelfde aanvraag gedaan. Op den duur was het zelfs zo dat er buiten onze baas niemand aanwezig zou zijn. Aangezien dit niet kan (er zou maar eens een geweldig project moeten binnenkomen op vrijdag, stel je voor ;)), moesten er zich dus iemand "opofferen".
    Toen werd dus de vraag gesteld: wie heeft al plannen? Oneerlijk hé. Plots zag ik een collega naarstig surfen op de website van Sunparks, en ineens had hij plannen... Tja.
    Een andere collega is aan het verbouwen en had die dag al een hele planning opgesteld van wat er allemaal zoal moest gebeuren. Iedereen had "geweldig onverplaatsbare en vastgelegde plannen".
    Enfin, als puntje bij paaltje kwam, stelde onze baas: "ik vind dat mensen met kinderen voorrang krijgen op een dagje verlof".
    Lap...
    Toen mij de vraag werd gesteld naar mijn plannen voor het weekend (allé, voor die vrijdag), kon ik enkel antwoorden: gezellig niks doen, bekomen van mijn werk.
    En dat is dus blijkbaar niet "belangrijk" genoeg...
     
    Mijn verlof werd ingetrokken (terwijl ik de eerste was die het aanvroeg hé!) en ik kon komen werken.
    Met als resultaat: twee keer niks! Geen telefoons met geweldige nieuwe projecten, geen zaken die absoluut niet konden wachten en al helemaal geen productieve dag.
    Grmbl Grmbl...
    En welke les heb ik nu geleerd: als dit nog eens voorvalt: ik moet babysitten op 25 kinderen van mensen die moeten werken ;)




  • Missie...

    Een paar vraagjes van Missie:

    toch nog eens vragen... ook al ben je het misschien beu gehoord

    - heb je in het begin van een nieuwe relatie wel zin om te vrijen? (of is het soms ook dan al zo dat je geen zin hebt?)
    - kom je klaar? (ik weet het, persoonlijke vraag, maar dat zou het voor mij al heel verklaarbaar maken...)
    - heb je soms wel zin in masturberen?

    Beu gehoord ben ik de vraagjes niet hoor!

    In het begin van een nieuwe relatie heb ik meer zin in vrijen, dat is duidelijk. Het zwakt dan na een tijdje af, op zo'n manier dat het pas na een paar maand duidelijk is dat het nu toch echt wel minder is. Dus: zeer geleidelijk aan.

    En ja, ik kom wel eens klaar ja ;). (amaai, inderdaad nogal een persoonlijke vraag...) Ik lees in boekskes dat dat bij de grootste groep vrouwen zelden tot nooit lukt bij alleen maar penetratie. Wel, hier volg ik dus de groep.

    En om nu helemaal met het schaamrood achter mijn scherm te zitten: ja, ik heb wel eens zin in masturberen. Dat overvalt mij zo soms wel eens. Ik kan dan niet echt zeggen dat ik dan echt opgewonden ben, maar er is wel zin om even met mezelf te spelen.

    En Missie? Wat is nu het verdikt? ;)


  • Lies

    Lies, de vriendin waar ik zo'n "aha-erlebnis" (dan gebruik ik dat woord ook ne keer ;)) mee gehad heb, worstelt zo'n beetje met een probleem.
    Tussen twee jobs in (ze staat in 't onderwijs en is nog niet vast aangenomen, dus zijn juli en augustus maanden zonder job), staat ze momenteel wat bij te klussen in een broodjeszaak.
    In die zaak werkt een man die ze heel aantrekkelijk vindt, zowel innerlijk als uiterlijk. Ze stelt zich nu de hele tijd de vraag of het misschien zou kunnen liggen aan de diepte van de relatie met haar huidige vriend. Ze heeft een boon voor hem, maar kan nog niet spreken van echte verliefdheid, al weet ze wel dat het zou kunnen als ze het zichzelf zou toestaan.
     
    En daar ligt nu net het probleem. Ze haat haar gedrag momenteel, maar kan het toch niet tegenhouden dat ze voortdurend zit te vergelijken. Heel de tijd stelt ze zich de vraag of een relatie met Mister Broodjeszaak misschien niet meer kans op succes zou hebben dan de relatie die ze nu heeft.
     
    Gelukkig ben ik toch voorbij de fase waarin ik denk dat het iets met mijn vriend zou kunnen te maken hebben. Ik weet nu (aangezien het in feite de derde keer is dat ik dit meemaak) dat dit vooral met mezelf te maken heeft.
    Het lijkt mij echt vreselijk om heel de tijd met die twijfel te zitten, zoals zij die heeft.
     
     

  • Revelatie!!

    Gisteren ging ik een hapje eten op een terraske in de buurt. Aangezien mijn ventje aan 't werk was, ging ik naar de brasserie waarvan ik weet dat er wel altijd iemand zit die ik ken.
    En inderdaad, een vijftal kennissen.
    Na een lekkere pasta, bleven we nog met twee iets drinken.
     
    Op de één of andere manier kwamen we op het gespreksonderwerp: zin hebben in sex.
    Wat een revelatie: zij heeft nét hetzelfde. Maar echt identiek hé!
    Dezelfde gevoelens, dezelfde reacties én dezelfde gevolgen. Uiteraard zijn er een aantal verschillen: ze kan er vb absoluut niet over praten met haar vriend. Ze maken er alleen ruzie over. Hij ziet het ook als een persoonlijk falen, terwijl dat dat bij ons gelukkig niet zo is.
     
    Ik had altijd gedacht dat ze een meer dan gezond sexleven hadden, omdat ik ze al een aantal keer iets had horen zeggen over erotica-beurs, upperware-avonden, erotische spelletjes,... Nu blijkt dat dit in feite allemaal pogingen zijn om "er iets aan te doen". Net als ik.
     
    Ergens doet het toch wel deugd om te horen dat ik niet alleen ben met dat gevoel. Het meest frapante is ook dat zij er echt iets wil aan doen, maar ook zowat teneinde raad is. Bon, we hebben dus ons gespreksonderwerp voor de toekomst wel te pakken :)

  • Mannen in pak en das

    Ik had deze voormiddag om 11u een afspraak met een aantal leveranciers bij ons op kantoor. We hebben hele leuke kantoren, met een supermooie vergaderzaal op de zolderverdieping. Alleen... het is er echt snikheet deze dagen.
    Ik ben daar in feite al op voorzien en loop op gemakkelijke slippers (wel mooie hoor! :)), luchtige kledij en heb ik voortdurend een fles water bij mij staan.
    De twee meneren die op bezoek kwamen hadden zich in vol ornaat uitgedost. Helemaal in pak en das.
    Ochotte die hebben gezweet.
    Ik bleef maar water aandragen om ze het toch een beetje dragelijk te maken, maar ik zag ze bijna smelten. Ik vond het niet echt kunnen dat ik ze zou voorstellen om hun das dan maar uit te doen (het zijn tenslotte vreemde mensen hé), maar de verleiding was groot.
     
    Dan hebben wij vrouwen het toch wel gemakkelijker. Het is uiteindelijk niet moeilijk om er toch nog "presentabel" uit te zien en toch licht gekleed te zijn. Als een man naar een belangrijke business-afspraak moet, kan hij bijna niet anders dan zich in een pak te hijsen. Hij kan dan hoogstens zijn vest uittrekken, maar verder kan echt niet hé.
     
    Ach ja, ik zal misschien bij volgende afspraken vermelden dat het bij ons echt warm is. En misschien al grappend opmerken dat een das dus echt te warm is.
    Misschien moet ik dan na die vergadering geen plassen zweet meer opkuisen :)


  • Pff...

    Soms wordt ik er best wel moedeloos van. Van die reacties.
     
    En op het gevaar in herhaling te vallen: ik word nooit uit mezelf geil!!!
    (Amaai, als het zo zwart op wit op beeld staat, is dat nogal eens ordinair seg).
    Niet nu, niet vroeger (wel een 10-tal jaar terug), maar nu al lang niet meer. Niet door andere mannen en ook niet door andere vrouwen.
     
    En het is dus dat dat mijn probleem is.
     
    En alweer ter aanvulling: dat mis ik dus. En dat zorgt voor problemen.
     
    Kort samengevat: ik hou van mijn vriend, met heel mijn hart. Ik wil onze relatie dus ook ten volle beleven, ook op sexueel vlak. En het is nu net daar waar het schoentje knelt.
    En dat vind ik spijtig en probeer ik iets aan te doen.

  • Laura miljaar

    Daar kan ik nu echt eens kwaad van worden si!
     
    Wacht, ik zal eerst eventjes duiden:
    1. dit is een blogje over sex (en in mindere mate over kindjes krijgen). Het is absoluut niet het centrum van mijn leven, noch mijn ultieme doel ...
    Ik zit hier gewoon met iets en ik wil dit van mij af schrijven.
    Maw: ik heb nog een gewoon leven, ik doe met mijn vriend ook meer dan te zitten wachten op sex (de één al wat meer dan de andere ;)) en over het algemeen mag ik zeggen dat ik echt wel tevreden ben met mijn situatie.
     
    2. Niemand moet sympathie voor mij voelen of mij zelfs al maar begrijpen. Toch vind ik het niet meer dan menselijk om mij op deze moment "op mijn tenen getrapt te voelen".
    Heb je problemen met mijn blog, lees hem dan niet meer. Geef gerust kritiek, maar doe geen dwaze stellingen.
    Als je die dan toch doet... tja, dan reageer ik gewoon. Vrije meningsuiting hé ;)
     
    3. Het komt misschien niet helemaal juist over, maar ik doe écht wel mijn best om iets aan dit ene kleine probleem in onze relatie te doen. Ik blijf niet zomaar bij de pakken zitten. Dat is echt mijn stijl niet. Net omdat ik mij realiseer dat het voor hem een belangrijker deel vormt dan voor mij, wil ik niet dat onze relatie hierop zou stranden. Ik wil dit bespreekbaar houden (ook met hem, niet door anoniem een blogje te starten) en ik wil er ook iets aan doen.
    Voor diegenen die hiervan nog eens een stukje willen lezen: keer eens terug naar mijn tweede of derde berichtje ooit. Het varieert daar van hilarisch naar ronduit zielig, maar illustreert toch wel dat ik echt wel besef dat het moeilijk is en dat ik er iets wil aan doen.
    Anders dan andere vrouwen die ik ken, wil ik het "probleem" (als ik het zo mag noemen) niet bij mijn vriend leggen. Ik vind niet dat hij té veel zin heeft, ik vind dat ik te weinig heb. En mensen, geloof me vrij: dat is echt GIGANTISCH LASTIG hoor!
    Je kan je niet inbeelden hoe ik ernaar snak om nog eens zin in vrijen te hebben. Zomaar, gewoon uit mezelf. Of gewoon een lekker geil gevoel te hebben dat mij overvalt als ik vb in een winkelstraat loop (om maar iets te zeggen...).
    Dat heb ik niet meer. Spijtig.
     
    Ik zoek al een tijdje naar een vergelijking, maar verder dan dit kom ik niet: stel je eens voor dat je zin moet krijgen in iets dat je absoluut niets doet (vb groentjes, als je daar niet zo'n fan van bent). En je wil het wel hé (want voor groentjes vb is het heel gezond om dat veel te eten), maar het LUKT niet!!!!!
     
    Wraakroepend gewoon...
     
    En dan zie ik vb een programma als Sex in the City. Ok, het is natuurlijk maar fictie hé, maar daar zie ik vrouwen rondlopen die bijna gelijkaardig als mannen, achter hun "piemel lopen" (vrouwelijke versie dan hé). Dat heb ik niet. Ik zou het niet zo fel willen natuurlijk, maar af en toe zou mij goed uitkomen.
     
    En wat betreft andere mannen: ok, ik mag niet beweren dat ik daar volledig foutloos ben. Als je het technisch gaat bekijken, dan heb ik niets "misdaan". Enfin, toch bijna niets ;).
    Maar, doet dat afbreuk aan mijn relatie? Is het feit dat ik een vrij levendige fantasie, een vlotte manier van omgaan met andere mensen (niet alleen mannen!) en dat sommige mannen mijn aandacht langer vasthouden dan anderen niet goed?
    Ik zie mijn liefje even graag hoor! Ik wil even hard gaan voor onze relatie. Die komt nog altijd op de eerste plaats.
    Mijn liefje wéét van mij ook dat ik in mijn hoofd niet altijd trouw ben. Dat is ook een rijkdom in onze relatie: we laten elkaar daar ook vrij is.
     
    Deze blog is niet de plaats om ook zijn verhaal uit de doeken te doen, maar neem gerust van mij aan dat hij op het vlak van onze relatie op juist dezelfde manier redeneert. Hij is niet de persoon die thuis braaf op zijn vrouwtje wacht en die denkt dat ik de "klassieke vrouw" (!!niet denigrerend bedoeld) ben die enkel en alleen hem nog ziet staan. Het zou vb niet de eerste keer zijn dat we het samen over een vrouw hebben waar hij wel iets in ziet. Zonder dat dat dan ook tot iets moet leiden. En al is dat zo, dan nog is dat voor mij absoluut niet het einde. Zolang onze relatie maar op de top van al het andere staat.
    Beide hebben we een "wat niet weet, niet deert"-houding. Maar, ik realiseer mij ook dat de lijn hier heeeel dunnetjes is en dat dit zeer gevaarlijk is.
    Maar, hij moet het vb niet weten dat ik een prettig binnenpretje heb over een knappe man die mijn pad kruist. Of wel?
     
    Bon, Johan, jouw reactie snap ik: ik had het idd misschien iets te weinig genuanceerd dat er ook van mijn kant echt wel toenaderingspogingen zijn. Er zijn momenten (gisteren vb.) waarin ik op hem afstap (en dat is dan niet met 100% zin) en dat ik dan gaandeweg écht wel in de stemming geraak. Dan is het eerder een kwestie van "samen zin krijgen". 
     

  • Startknoppen...

    Ik heb het al meer gezegd: ik vrij nooit tegen mijn zin. Misschien daarom dat het er ook zo weinig van komt. Van vriendinnen hoor ik vb dat ze het soms gemakkelijker vinden om hem "zijn goesting te geven", dan nee te zeggen.
    Een nogal plompe uitspraak komt van één van mijn middelbare schoolvriendinnen: "ik heb hem liever 10 minuten al pompend boven mijn hoofd, dan een half uur zagend naast mijn hoofd.".
     
    Tja... zouden sommige van die mannen die zo bij hoog en laag beweren dat ze een "sexueel actieve" relatie hebben, niet zo'n vriendin hebben?
     
    Uiteindelijk is daar niets mis mee hij: hij content, zij content. Alleen... niks voor mij!
     
    Het is wel vaker zo dat hij mij in de stemming moet brengen. Dat kan dan door een romantische setting, lieve woordjes, sensuele strelingen...
    En het is dan door die sensuele strelingen dat er in sommige gevallen ook een absolute rem kan komen op te staan.
    Ik ben namelijk nogal gevoelig aan mijn borsten. Een juiste streling, op het goeie moment kunnen soms het vuur in mij ontvlammen.
    Het negatieve is dan natuurlijk dat ik het soms aanvoel alsof hij mijn borsten als startknoppen worden gebruikt.
    Hij wil vrijen, hij knijpt in mijn borsten en ik moet zin hebben. Tja...
     
    Voor iemand zo vatbaar stemmingen, is dit natuurlijk nefast.
     
    En laat mij alle kritiek voor zijn: ik weet ook wel dat ik het hem absoluut niet gemakkelijk maak. Hoe moet hij mij nu kunnen inschatten...

  • Zomer

    Niet leuk hé, dat slechte weer!
     
    Ik heb een probleempje met mijn blogje...
    Er zijn namelijk een aantal dingen in mijn leven aan het gebeuren die ik graag hier op het blogje zou zwieren. Het probleem is dat dit zo specifiek is, dat het voor de goeie verstaander niet moeilijk is om dan een aantal linken te leggen en te weten wie ik ben (amaai, klinkt raar...).
    Het is niet dat ik in feite een BV ben ofzo, het gaat hem eerder over mensen die mij kennen. Ook via mijn job is het helemaal niet moeilijk om mij te kunnen traceren.
     
    En dat is nu net wat ik absoluut zou willen vermijden.  Er staan hier nl. een aantal zaken die ik liever enkel in internet-land wil houden en niet publiekelijk wil vertellen. Het lijkt mij vb absoluut geen goed idee dat vb enkele kennissen uit mijn dorp de verhalen over Johan en Seppe lezen en weten dat het over mij gaat.
     
    Bon, dus zit ik nu met een probleem: ik weet niet meer wat ik wel en niet kan vertellen.
    Ik ga binnenkort vb op vakantie en heb daar een aantal pittige details over, ik ontmoet mensen waarover ik iets kwijt wil, enzovoorts.
     
    Ik veronderstel dat het dus ook daarom is dat ik de laatste tijd zo weinig post. Elke ochtend denk ik even na over wat ik nu kan schrijven en als ik dan vind dat ik dat niet kan vertellen, stel ik het een dagje uit. Gevolg: er komt niet veel persoonlijks meer online...
     
    Tja, ik ga dus eens goed nadenken over welke weg ik hier juist moet inslaan om alles te kunnen vertellen zoals ik het aanvoel en mijn anonimiteit toch te kunnen houden...
    Iemand tips? ;)

  • Alweer flair...

    Morgen in de Flair:
     

    Waaraan denk je als je masturbeert?
    Seksuele fantasieën bij het masturberen: bijna iedereen heeft ze (al lopen de onderwerpen nogal uiteen!). Maar waarom hebben we ze, hoe creatief zijn we, waar schamen we ons voor? We vroegen het de deskundigen én jullie!
     
    Djees, dat is weer zo'n typische Flair-vraag. Langs de andere kant: ik denk dat ze hiermee wel echt nog eens zo'n typische échte taboe te pakken hebben. Ik heb vb nog nooit aan iemand (lief of vriendin) verteld wat ik denk tijdens het masturberen...
    Intiem hé!
    Kben benieuwd en zal morgen zeker dat boekske lezen (after all... dat zal wel de uiteindelijke bedoeling zijn van die onderwerpen hé).