• Do you remember?

    Een tijdje geleden stond ons dorp "op zijn kop" toen een niet zo subtiele Sarah wist te vertellen aan Pascale dat haar vriend Steven een affaire zou hebben. En dit "in volle café".
     
    Ik ben er een tijdje uit geweest (vakantie, werk en thuis zijn) waardoor ik niet meer op de hoogte was van de laatste roddels.
    Aangezien ik weet dat je in moeilijke periodes steun nodig hebt van vrienden, besloot ik Pascale gisteren even te bellen om de arme duts een hart onder de riem te steken.
     
    Ze neemt op met een vrolijke "hai, met Pascale", dus ik hoorde meteen dat ze niet meer het snotterend hoopje elende was van enkele weken terug.
    Ik vroeg of ik ze niet stoorde en al giechelend zei ze mij dat ze in feite in de badkamer stond, met Steven. En dat ze zich goed aan het amuseren waren, hihi (waarom pakt ne mens dan in feite zijne gsm op??)
     
    Ah... En ik maar denken dat ik enorm veel peptalk zou moeten bovenhalen... Aangezien ik het niet echt gepast vond om verder te vragen, heb ik haar gewoon even gevraagd of ze geen zin had om ergens deze week eens af te spreken voor een filmke ofzo. Ze zou mij nog bellen.

    Nadat ik mijn moeder Theresa-sjaaltje had afgezet (wegens totaal overbodig en lichtelijk belachelijk) en mijn roddeltante-hoorn had genomen, belde ik naar Ilse (de zus van Pascale) om even te horen hoe het nu juist allemaal zat.
    Achteraf bekeken had ik dat misschien beter eerst gedaan...
     
    Wel, Steven heeft uiteindelijk de kans gezien om te praten met Pascale (wat niet simpel was, aangezien ze zich had verschanst in haar ouderlijk huis). Na heel wat gebabbel, hadden ze besloten om hun relatie nog een kans te geven.
    Pascale heeft er dan niet beter op gevonden om te staan op een ontmoeting met de fameuze receptioniste om wie het allemaal draaide.
    Dat moet nogal eens een eigenaardige situatie geweest zijn.
     
    Eindbesluit: Pascale heeft die receptioniste naar het schijnt de huid vol gescholden (alsof het allemaal haar fout zou zijn) en ze verwittigd dat ze van Steven moest wegblijven.
     
    En Steven en Pascale spelen ondertussen alweer vrolijk samen in de badkamer, slaapkamer, keuken,...

  • Kinky

    Het nieuwe seizoen "Open en Bloot" is alweer begonnen dus keek ik met diezelfde mengeling van "alé, wat tonen ze nu" en fascinatie uit naar hetgeen ze zouden tonen.
     
    Ik vroeg mij vooral af welke onderwerpen ze zo nog konden vinden, aangezien ik vond dat er toch al vrij volledig was vorig seizoen.
     
    Ik keek dus naar Open en Bloot, met als onderwerp "Kinky".
     
    Jawadde, ik heb toch wel grote ogen getrokken. Op een moment waren ze op "bezoek" bij Studio Marianne, een blijkbaar zeer vermaarde SM-club in het Antwerpse (hoe kan het ook anders ;)).
    Er werden verschillende kamers bezocht, waaronder de baby-kamer (inclusief zo'n stoel waarmee de kleintjes aan tafel kunnen zitten, maar dan op grotemannen-maat, boekjes van Bert en Ernie, papflessen en slabbekes), de beauty-kamers (waar een man zich kan laten omtoveren tot travestiet), dokterskabinet (met bureau van de dokter, gyneacologie-tafel, fel licht en ziekenhuissfeer) en de bondage-kamer.
    In die laatste kamer troffen we Meesteres Roxy, dus juist aan het "werken" was.
    Een man werd op professionele (volgens die dame toch) wijze volledig vastgebonden, omhoog gehesen, beklemd (dus, met klemmetjes op tepels, penis,...) en met de zweep geslagen.
    Hetgeen ik dus echt hilarisch vond dat was dat die man rond zijn piemeltje (die absoluut niet in erectie stond ofzo) een condoom had. Maar, Dame Roxy reageerde bijna verontwaardigd toen haar gevraagd werd of ze ook sex had met die mannen: "Natuurlijk niet, dan zou ik geen meesteres meer zijn".
    Waarom had diene man dan in godsnaam een condoom nodig? Zou die gewoon zo klaarkomen en is dat bedoeld om geen vlekken te maken op de leren kostuums van Dame Roxy? Wat heeft dat dan nog in feite met sex te maken?
     
    Amaai, KanaalTwee zorgt nogal eens voor mijn "sexuele opvoeding" ;)

  • Bweikes

    Ik heb zo van die dagen waarop ik gewoonweg geen zin heb in werken. Ik geraak niet op gang en heb mijn bureau al een keer of vijf "opgeruimd". Ik heb de stapels werk vandaag al oneindig uitgesteld en ik heb absoluut geen zin om eraan te beginnen.
     
    Ik heb al koffie en thee gehaald, genoeg om een rivier mee te doen overstromen. Ik moet (na die 15 keer) nu echt niet meer naar 't toilet. En ik heb ook al een babbeltje gedaan met al mijn collega's.
     
    Ik ben nu op het punt gekomen waarop ik in feite écht wel eens in gang zou moeten schieten (mag ook wel hé, ik heb nog maar 1 uurtje te werken), want anders kom ik morgen onherroepelijk in de problemen.
     
    Ik ga mezelf dus een schop onder de kont geven, mijn dossiers voor mijn neus werken en zoals een brave meid beginnen te werken.
    Denk ik ... :)

  • Liefde

    Een vriendin van mij is al 5 jaar alleen. Aangezien ze echt een toffe, knappe, vlotte meid is, zijn er vaak mensen die dit niet goed kunnen verstaan. Ze krijgt heel dikwijls totaal misplaatste commentaar zoals "je zal wel te hoge eisen stellen" of "je bent waarschijnlijk ook niet van de gemakkelijkste",...
     
    De vriend die haar vijf jaar geleden heeft laten zitten vond dat ze te fel aan het "pushen" was om te trouwen en kindjes te krijgen. Nu, vijf jaar later is hij (uiteraard) getrouwd en denkt stilletjesaan aan een tweede kindje. Ze is er al een hele tijd over (over die vorige relatie), maar toch wil het maar niet lukken om aan iets nieuws te beginnen.
     
    En ik moet eerlijk zijn, ook mij intrigeerde dat. Dus, een tijdje geleden besloot ik eens haar mening te vragen. Ik weet dat ze graag een relatie zou willen en ik vroeg haar waarom zij dacht dat dat niet lukte.
    Ze antwoorde mij: omdat ik échte liefde zoek, geen afgietsel ervan.
     
    En, dit voelde als een slag in mijn gezicht (hoewel dat helemaal niet haar bedoeling was natuurlijk).
    Ergens moest ik aan mezelf bekennen dat ik dat dus wel doe. Ik zoek wel naar "de beste relatie van het moment", ook al betekent dit misschien dat mijn partner niet mijn allergrootste liefde is.
     
    Maar, is dat dan fout (stelde ik mezelf in vraag)? Ok, ik beleef dan nu misschien niet de "allesoverheersende, fantastische liefde", maar er zijn toch gradaties in liefde?
    Vanaf welke gradatie is het nog "eerlijk ten opzichte van de partner" om samen te blijven? Ik bedoel: als jouw vriend jou wel het absolute einde vindt, maar jij denkt over hem als "de ideale vriend", is dat dan fout?
    Mijn vriendin is dus al vijf jaar alleen, betaalt al vijf jaar de prijs van eenzaamheid, ten koste van haar gevoel dat het "dé grote liefde" moet zijn, of anders niets.
     
    Pff... moeilijke vraag...

  • Zondag

    Zondag was ik in Oostende. En zondag was het in Oostende de VTM-dag. Een dag waarop duizenden VTM-kijkers de moeite nemen om naar de kust te rijden en uren in de stad rond te lopen van signeersessie naar optreden, van de BV-stoet tot de verjaardag van Nijntje.
    Miljaar wat een gedoe.
     
    Ik kan er echt niet bij dat je uren staat aan te schuiven, Bobbejaanlandgewijs (dus met van die slurven waarin je voetje voor voetje kan aanschuiven) om dat gewoon een gehandtekende kaart te krijgen van iemand die je elke week op televisie kan zien.
    Ik zag ouders met kinderen in buggy's, die allen volledig doorregend toch stonden te volharden om de Pfaffs, Wittekerke- of Familie-acteurs bezig te zien. Tijdens de stoet zag ik dat er mensen waren die zich bijna voor de wagens wierpen om toch maar te proberen die ene wagen te doen stoppen waar weet-ik-veel-wie in zat, om er even een praatje mee te slaan.
     
    Ergens dacht ik... arm Vlaanderen.
     
    Langs de andere kant: als dat die mensen nu gelukkig maakt, is het natuurlijk goed voor hen hé. Ik bedoel, als het bekijken van één of andere acteur voor hen hét moment van het jaar is, ook goed hé.
     
    Wat mij betreft, ik ben gelukkig dat het weer voorbij is.

  • help een depressie!

    Zondag hebben we dus een serieus gesprek gehad over een aantal zaken in onze relatie. Meerbepaald, het feit dat mijn ventje zich enorm slecht voelt en dat dat implicaties heeft op alle elementen van zijn leven, dus inclusief op mij.
     
    Vandaag (toch al een aantal dagen verder) vindt hij dat dat een goeie zaak was dat daar nu eens over werd gepraat en nu dat van de baan is, dat we weer verder kunnen...
     
    Zucht!
     
    Er bestaat natuurlijk een waterkanske dat alles nu ineens "vrede en zonneschijn" kan worden, maar ik heb daar toch eerlijk gezegd mijn twijfels over.
    Ik heb echt het gevoel dat er fundamenteel iets mis is en dat ons gesprek enkel een een aanzet tot de oplossing is geweest en niet de effectieve oplossing op zich.
     
    Met andere woorden: we zijn er nog (lang) niet uit vrees ik. Maar, ik heb de moed nog niet verloren!

  • Terug

    Het is alweer voorbij, die vakantie. Maar geen nood! Ik heb leuke vooruitzichten: half september heb ik nog eens twee weekjes verlof. Ik had namelijk te horen gekregen dat ik nu toch echt wel een beetje te veel overuren had staan en dat ik daar dringend eens iets mee moest doen.
    Dat moeten ze mij maar 1 keer zeggen hoor.
     
    Dus, ik ben nog niet goed en wel terug van mijn ene verlof en ben al aan het aftellen naar het volgende.
     
    In die week is er niet echt veel gebeurd. Mijn ventje en ik zijn op "rustige vakantie" geweest. We zijn allebei nogal actieve mensen, waardoor ook onze vakanties over het algemeen vrij actief zijn. Omdat we allebei echt nood hadden aan rust, hadden we besloten om het nu eens wat kalmer te doen.
    Zalig!
     
    Alleen... ondertussen is het in feite duidelijk geworden dat mijn lieve schat met een depressie aan het sukkelen is. We hebben een week gehad om eens stil te staan bij een aantal dingen en wat zaken op een rijtje te zetten.
    De eerste dagen van ons verlof hebben we echt de tijd genomen om allebei op "ons effen" te komen. Er is (bij wijze van spreke natuurlijk) geen woord gezegd tussen ons. Alleen goeiemorgen, wat wil je eten,... zo'n zaken.
    Absoluut niet in een negatieve sfeer hoor! Het was eerder alsof we allebei terug de tijd namen om er wat bovenop te geraken. Bij mij lukte dat aardig, maar mijn ventje werd chagrijneriger met de moment.

    Ondertussen werd ik er ook lastig van. Ik kon niet inzien hoe hij niet kon genieten van vakantie. Na enkele dagen zijn er zelfs wat woorden gevallen tussen ons over zaken die er in feite niet toe doen... details...
     
    Zondag waren we terug thuis en is de bom gebarsten. Ik loop al maanden met een onbestemd onaangenaam gevoel rond over "ons". Ik kon er mijn vinger niet op leggen.
    Tijdens de vakantie is er mij veel duidelijk geworden.
     
    Versta mij niet verkeerd, ik wil absoluut geen "schuldige" aanduiden. Maar, ik kan nu wel zeggen dat het met "ons" bergaf ging/gaat, doordat mijn liefje totaal opgebrand is. Hij is op... Hij heeft geen energie meer, stelt zichzelf steeds hogere eisen en is over niets tevreden.
    Toen ik hem zondag met mijn "theorie" confronteerde, had hij het daar best wel moeilijk mee. Hij kan moeilijk aanvaarden dat hij faalt, terwijl hij toch zo hard zijn best doet. Het heeft dan ook veel energie gekost van mijn kant om het allemaal juist verwoord te krijgen. Ik wilde hem echt laten weten dat het niet zijn "fout" is. Dat hij ook het recht heeft om er eens "door te zitten". Dat hij ook mag falen.
    Maar, dat daar ook iets aan moet gedaan worden.
    Als we zo nog een half jaartje verder doen, gaan we gegarandeerd uit elkaar.
     
    Kortom: hij heeft een mega-burn-out. Er is de laatste twee jaar te veel gebeurd in zijn leven: dierbare familieleden overleden, ontevreden over zijn werk, enorm veel energie naar onze relatie, wegen zoeken om "iets" te doen aan zijn vaag ongelukkigheidsgevoel maar er niet in slagen de oplossing te vinden,...
     
    Bon... het hoge woord is er dus uit hé. Er is eindelijk nog eens een deftig gesprek geweest tussen ons. Nu is het nog de vraag hoe we dit dan gaan oplossen, maar hij is gelukkig niet zo iemand die gruwt bij het woord "therapeut", dus misschien is dat wel een optie.
     
    Ik realiseer mij ook wel dat zijn genezingsproces (want zo zou ik het toch wel willen noemen) ook wel eens negatief voor mij kan uitvallen. Misschien realiseert hij zich dat ik hem te veel energie kost en dat het dus geen goed idee is om verder met mij te gaan. Ik ben daar enorm bang voor, maar wil toch dat hij weer gelukkig wordt. Ook al zou dat misschien zonder mij zijn. Hij is een te rijk en mooi persoon om zo te blijven verder te crossen naar zijn ondergang.
     
    We staan dus aan het begin van een moeilijke strijd tegen het leven én voor het geluk. Maar, ik ga hem vollop steunen, zodat we "later als we groot zijn" gewoon gelukkig met ons leven verder kunnen.
    Wish us luck! :)


  • Vakantie!

    Oef, het is bijna mijn beurt!
    Ik zie hier al een paar weken de ene na de andere collega vertrekken met een grote glimlach en het vooruitzicht op een weekje verlof.
    En nu is het eindelijk aan mij!
     
    Morgen moet ik nog een dagje werken, maar ik heb bewust een aantal meetings gepland waarvan ik weet dat ik er niet té geconcentreerd moet zitten. Ik zal dus morgen al in een "halvenhalve" vakantie-stemming zijn.
     
    Mijn ventje heeft mij op het hart gedrukt om zeker niet later dan tot 17u te werken, zodat we nog 's avonds kunnen vertrekken richting zon. Aangezien het zaterdag file-tijd zal worden op "richting zon", is het dus het slimst om al vrijdagavond te vertrekken.
     
    Wat gaan we doen? Wel... rijden naar de zon, een hotelleke boeken en dan: niks doen!
    Oh wat kijk ik hiernaar uit! We hebben trouwens ook al gezegd dat we het eens moeten hebben over een aantal dingen die we nu laten liggen, wegens: het is nu niet de moment.
    We gaan het bijvoorbeeld eens hebben over onze zoektocht naar een geschikt huisje. Ik heb het gevoel dat we hier zowat onze focus kwijt zijn. We bezoeken tegenwoordig enorm veel huisjes, terwijl het misschien beter zou zijn om eerst eventjes écht deftig te bepalen wat we nu willen en dan verder te zoeken.
    Daarnaast gaan we het nu eens hebben over onze toekomstplannen ivm onze werksituatie. Geen van ons twee (maar vooral mijn ventje) zijn nog volledig gelukkig met ons werk. We moeten het hier ook eens over hebben.
     
    Maar toch, ik wil het daar allemaal wel eens over hebben, maar het mag niet opnieuw een "moetes" worden. Ik wil vooral ontspannen. En als we in dat kader ook nog wat kunnen praten, perfect dan. Lukt dat niet, wel, dan ben ik toch een rustigere mens na het verlof.
    En dan kan ik er weer invliegen ;)
     
    In feite is vakantie gewoon uitrusten van het werk, om nadien nog harder te kunnen werken ;)


  • Strings en Sloggi's.

    Deze ochtend merkte mijn ventje op: "wel, voel je je goed in je vel vandaag?"
    Heu?
    Hij legde de link tussen het feit dat ik deze ochtend koos voor een string.
     
    Ik heb daar eventjes over moeten nadenken, maar inderdaad... Het is zo dat ik alleen maar een sexy slipje zal aantrekken wanneer ik mij best goed in mijn vel voel. Ik vind in feite dat dat absoluut niet lekker zit, maar het heeft wel iets speciaals af en toe. Ik stem dus mijn ondergoed eerder af op mijn humeur, dan op mijn kleding.
     
    Het omgekeerde is echter niet waar. Het is niet omdat ik mijn favoriete sloggi's bovenhaal, dat ik mij niet goed in mijn vel zou voelen. Vaak trek ik die aan omdat ze zo goed zitten, omdat ze bovenaan in de schuif liggen, omdat ...
     
    Maar, wat ik dus wel àltijd doe: ik draag altijd broekje en bh van dezelfde kleur en indien mogelijk zelfs een setje. De reden hiervoor is dus echt wel belachelijk hé. Mijn moeder merkte ooit eens al lachend op dat ze zich vreselijk opgelaten voelde toen ze na een klein ongeval op de spoed werd opgenomen en een groene slip met een roze bh aanhad. Ik heb mij dat blijkbaar in het hoofd gestoken en zal dat dus nooit doen.

  • Pascale - the sequel

    Wat een situatie's...
    Pascale is blijkbaar rechtstreeks van het bewust café naar haar ouders toe gereden. Ze heeft zich daar een heel weekend "opgesloten" in haar vroeger meisjeskamer en heeft heel de tijd zitten huilen en treuren.
     
    Ik heb haar verschillende keer proberen te bellen en sms'en, maar geen antwoord. Ik had al wel een vermoeden dat ze bij haar ouders zou zitten, maar ik ben er niet gaan aankloppen omdat ik ze even de tijd wilde geven (aangezien ze al niet via haar gsm reageerde).
    Tijdens dat weekend moet ze het in haar hoofd 150 keer hebben overlopen, want toen ik ze dan maandag eindelijk zag, had ze voor zichzelf een heel scenario in gedachten van hoe, wanneer, waarom en met wie hij haar allemaal had bedrogen. Terwijl ze hem dus na die bewuste botsing in het café niet meer had gesproken.
     
    Mijn ventje had ondertussen wel al heel wat kunnen babbelen met Steven. Steven was helemaal wanhopig want hij zou echt graag een kans krijgen om het met Pascale te bespreken.
    Volgens Steven zou hij dus inderdaad een heel verliefd gevoel gehad hebben voor de receptioniste. Ook alweer volgens hem zouden ze een aantal middagen samen op stap geweest zijn en is er ook gezoend geweest tijdens die uitstapjes. Voor Steven was het in feite allemaal wat "spielerei" en was het eerder een spannend moment in zijn leven. Hij had helemaal niet stilgestaan of nagedacht over de consequenties.
    Uiteindelijk stelde de fameuze receptioniste hem voor een keuze. Ze wilde dat hij bij haar introk (en ze hadden dus niet meer gedaan dan een middag of vijf verliefd zoenen uitgedeeld). Op dat moment besefte Steven dat hij echt verkeerd bezig was en dat het helemaal niet zijn bedoeling was om zijn relatie met Pascale op het spel te zetten.
     
    Hij sloot de historie voor hem af en dacht daarmee een heel nobele en verstandige beslissing gemaakt te hebben.
    Maar, dat was buiten de receptioniste gerekend. Die nam het namelijk helemaal niet goed op en is gaan rondvertellen dat hij haar had "verleid" en dat hij haar had gezegd dat ze zouden trouwen enzovoort enzovoort.
    Tja, die roddel is dus tot in ons dorp gekomen en heeft tot de uitbarsting van Sarah geleidt.
    Het is ondertussen ook duidelijk waarom Sarah zich er zo heeft ingestort: Sarah haar zus is een collega van die receptioniste.
     
    En nu zit Steven dus met heel veel spijt thuis, te wachten op enig teken van leven van Pascale. Hij wil alles kost wat kost kunnen uitpraten en met haar verder gaan.
    Ik vrees alleen dat Pascale zich ondertussen zo heeft weten "opfokken", dat de relatie gedoemd is om te eindigen...
     
    Stom van Steven natuurlijk, maar ik heb toch ook wel een beetje medelijden met hem. Het is altijd zo'n dromer geweest, die leeft volgens de dag. Het is uiteindelijk ook dat wat Pascale altijd zo aantrekkelijk in hem heeft gevonden. En het is ook dat wat ze finaal de das zal omdoen. Allé, dat denk ik toch...
     



  • Dilemma achterhaald.

    Blijkbaar was ik niet de enige die met dezelfde vraag aan het worstelen was. Pascale (de vriendin die een vermoeden had dat haar vriend, Steven, een affaire beleeft) had niet enkel aan mij haar vermoedens geuit, maar ook nog aan een aantal anderen.
     
    De roddel ivm de receptioniste en Steven gaat blijkbaar al goed de ronde. Ik dacht dat het nog eerder zoiets was dat bij een aantal mensen was toegekomen, maar nog niet "algemeen bekend" was.
    Mis dus. Uiteraard weet heel het dorp er al van.
     
    Zaterdag kwam ik in het café waar we meestal samenkomen. Ik was vrij laat, aangezien ik eerst nog een leuke film heb gezien.
    Er was nogal wat commotie in de keet. Midden in het café stond Pascale te schreeuwen en te schelden op Steven.
     
    Wat was er nu gebeurd? Wel, een vriendin, Sarah, had ook lang getwijfeld hoe ze dit zou aanpakken. Uiteindelijk had ze er niet beter op gevonden dan op een gezellige zaterdagavond, "en plain public" tegen Pascale te zeggen: "Tiens, die receptioniste op 't werk van Steven, dat is ook een knappe hé".
    Naar het schijnt werd het echt stil op die moment. "Iedereen" wist uiteraard waarover het ging, dus spitste zijn/haar oren. Steven werd achtereenvolgens wit, rood en paars en Pascale vroeg "Ah ja? Waarom zeg je dat?".
    Sarah geeft niet af en zegt: "Ah, ik heb gehoord dat Steven al wel meer "achter hare comptoir" (vertaling: balie) is geweest dan deftig zou zijn".
     
    Algemene stilte in de keet.
     
    Tot Pascale hare frank viel. Ze draaide zich naar het schijnt naar Steven toe, kletste hem vol in het gezicht en begon een tirade van minstens 10 minuten. Zo, in volle café.
    En net op dat moment kwam ik dus binnen...
     
    Bon, resultaat: Steven stuift naar buiten en rijdt met gierende banden weg. Pascale een wrak op een barkrukske, met 10 vriendinnen rond haar.
    Ze zijn dus uit elkaar... veronderstel ik. Ik kan mij niet voorstellen dat er na zoveel verwijten en scènes nog verzoening mogelijk is.
     
    Ik had het toch misschien iets subtieler aangepakt dan Sarah...

    Maar ja, ik had het dan ook maar moeten doen hé. Ik heb nu de kans gegeven aan Subtiele Sarah om deze belachelijke dorpsanimatie op poten te zetten. Misschien had ik moeten naar Pascale toe gaan (op een rustige moment, bij haar thuis) en haar de roddels vertellen. Dan had ze het op een "normalere" manier kunnen oplossen.

    Ach, misschien misschien... Mijn schatje zei mij gisteren ook al dat ik mij nu niet verantwoordelijk moet voelen voor dit voorval. Uiteindelijk heb ik er niets mee te maken dat Steven de receptioniste van té dichtbij bekijkt. En ook niet dat daar roddels over de ronde doen. En ook niet dat Sarah niet verder dacht dat haar eigen sensatie-lust. Tja... alweer een lesje voor de toekomst zeker?