• Trouwen

    Miljaar miljaar, alweer mijne tekst kwijt gespeeld aan Skynet... (en ik weet dat ik het in feite eerst in word moet maken...)
    Enfin, hij heeft 5 minuutjes online gestaan, dus wieweet heeft iemand hem gelezen...
     
    In't heel kort:
    Op 1 september: Schoolnostalgie
    Wat word ik als "ik groot ben".
    Vraag aan mijn ventje: "welk getuigschrift wil jij dit jaar halen" (al lachend, met in mijn achterhoofd grappige antwoorden zoals "getuigschrift van het strijken van 150 manden strijk" of "brevet van het snelst gras afrijden in onze gemeente")
    Zijn antwoord: ik wil dit jaar een "brevet van een huwelijk met jou".
    Oei, oei, ik was geschrokken.
    Voor mij hoeft trouwen zo niet (al is dat wel een leuk feest natuurlijk)
    Hij gaat er nu vanuit dat we gaan trouwen
    Ik heb hem gezegd dat hij mij toch eens eerst deftig (en een beetje speciaal), zou moeten vragen.
    Eindbesluit: ik ben benieuwd.
     
    (Het oorspronkelijke bericht was 5 keer zo lang, maar kom...)

  • Parfum

    Ik heb iets met geuren. Ik heb dat al mijn hele leven gehad en ik zal dat altijd blijven hebben denk ik.
    Mijn zicht is niet optimaal, dus ik denk dat mijn neus hetgeen compenseert wat ik hier in mis. Ik herken geuren aan de sfeer die er voor mij aan hangt. Ik zal bijvoorbeeld nooit de geur van de bloemen gecombineerd met het poetsproduct dat er werd gebruikt vergeten van het hotel van mijn eerste vakantie alleen.
    Ik weet ook nog precies hoe een ochtend op kamp met de jeugdbeweging rook...
     
    Ik ben dan ook enorm vatbaar voor slechte geuren. Iemand die stinkt naar het zweet heb ik meteen geroken. Daarentegen vind ik vers zweet bij mannen soms echt wel lekker rieken en zelfs een beetje erotisch.
     
    Je kan je dus al voorstellen hoe fel ik bezig ben met de "juiste parfum". Ik varieer daarin naar gelang mijn stemming, de gelegenheid, de tijd van het jaar en nog heel wat meer factoren. Ik heb dus maw een hele reeks geurtjes.
     
    De parfum die mij altijd weer "raakt" is Fahrenheit. Ok, het is een mannengeurtje, dus ik loop er zelf niet mee rond.
    Maar, er moet maar een man zijn die zich heeft geparfumeerd met die geur, die op 3 meter afstand staat, en ik heb het geroken. Ik ga dan altijd zo eens wat dichterbij om te kunnen snuffen.
    Ik vind dat echt een heel specifieke, beetje opwindende geur. Het heeft iets heel specifieks wat alle andere mannenparfums niet hebben... En man die zo riekt bekijk ik altijd van top tot teen en heeft voor mij altijd al een streepje voor.
     
    En laat het nu net die geur zijn die mijn ventje niet goed vindt. Ik moet dus aan andere mannen gaan snuffelen als ik die geur eens goed wil opnemen. En dat zorgt soms wel eens voor onnozele situaties. Zo stond ik een tijd geleden in een lift, achter een Fahrenheit-man. Ik stond op mijn tippen te snuffelen, toen hij blijkbaar met een zesde zintuig voelde wat ik aan het doen was. Ik zakte met een rood hoofd prompt terug op mijn voeten en ben een verdieping te hoog uitgestapt (en heb dan maar de trappen naar beneden genomen ;)).

  • Look

    Ik ben helemaal gek van deze mooie lay-out, al vind ik wel dat ik binnen enkele dagen terug naar het "originele" gaan...

  • De luchthaven

    Ik was deze ochtend op de luchthaven van Zaventem. Ik had er een saaie meeting met een zo mogelijk nog saaiere potentiele klant in een oersaai bureau. Maar, dat bureau had wel uitzicht op de tarmac van de luchthaven.
     
    Woow, dat is toch altijd nog wel een beetje speciaal hoor. Ik reis vrij vaak, ook voor het werk. Ik weet dus best wel hoe een tarmac en een luchthaven eruit zien. Maar toch ben ik altijd weer een beetje gecharmeerd als ik er kom.
     
    Ik zag in de vertrekhal een heel aantal deftige mannen in pak, met hun laptop onder de arm of in een trolley'ke achter hen. Allemaal doen ze ontzettend hun best om er zo gedistingeerd en onverschillig mogelijk uit te zien. Ze kijken net niet misprijzend naar de enthousiaste reizigers die zich met pak en zak naar de balie van pakweg Sunsnacks of Thomas Cook haasten.
    Dan heb je dus die reizigers... Vele mensen worden gedropt door familieleden. Soms zie je echt emotionele afscheidstaferelen, van mensen die maar een weekje weg zijn ofzo. Daarnet liep er een wat ouder koppel (ik schat ze zo halverwege de 60) rond. Ze waren helemaal over hun toeren en vroegen helemaal in paniek "de vlieger naar Spanje astublieft".  Ze moesten namelijk om 15u10 opstijgen, maar ze konden nergens zien waar ze moesten naartoe gaan. Tja, ook niet moeilijk als je al om 9u15 op de luchthaven rondhangt hé.
     
    Och, die sfeer daar is fantastisch. Zo afwachtend, zo in spanning voor de komende gebeurtenissen. Ook zo groots en mondiaal. Alles en iedereen zie je er echt lopen hé.
     
    Had ik dan toch misschien moeten toegeven aan mijn drang om na mijn studies airhostess te worden? Dan had ik ook met mijn neus in de lucht en met een Oliver Strelli-uniformke "ik hoor hier helemaal, en ik ben fantastisch" de 5 werelddelen veroveren? Ach, misschien later, als ik groot ben ;)


  • Deze ochtend!

    Deze ochtend werd ik wakker met een onweerstaanbaar gevoel om mezelf te strelen en lekker klaar te komen. In de douche heb ik een super orgasme gehad...
     
    Dat overkwam mij vroeger ook al eens hoor. Maar, ik hoop toch stilletjes dat de geen-hormoon-methode succes begint te hebben.
     
     
     

  • Sauna

    Ooit gaf ik eens een commentaartje op een website over sauna's in België. Het ging toen om een welbepaalde sauna, waar ik nogal regelmatig naartoe ga. Dat is ondertussen al meer dan een jaar geleden, dus dat was echt wel volledig uit mijn gedachten gegaan.
     
    Het rare is wel dat ik daar nogal regelmatig mailtjes over krijg. Ik had er toen mijn e-mail-adres bij gezet (ok, ik weet het, niet bijster snugger) en dat blijkt een uitnodiging te zijn voor allerlei snode en minder snode mannen om mij hierover aan te spreken.
     
    Vorige week kreeg ik dus alweer zo'n mailtje in mijn mailbox. Iets in de trant van:
    "ik zag jouw berichtje over sauna x in y. Aangezien ik daar ook graag naartoe ga, maar geen gezelschap heb, wilde ik jou vragen om met mij mee te gaan."
     
    Ik heb meteen een reply'ke gestuurd met daarin iets dat ik in het kort kan samenvatten als :"no way, ik denk er nog niet aan".
    Volgens mij is dit toch vrij cru en duidelijk... niet?
     
    Gisteren opnieuw een mailtje: dat hij ook een vriendin heeft (blijkbaar had ik er ook nog iets ingezet over het feit dat ik meestal met mijn ventje ga) maar dat die dat niet graag doet en dat hij gezelschap zoekt om te praten in de sauna... Hij had geen "vieze dingen" in gedachten...
     
    Raar hé... Wie heeft er nu een wildvreemde nodig om te praten in de sauna? Mijn nieuwsgierige en geïntrigeerde zelf vindt het weeral moeilijk om hier niet op te reageren natuurlijk. Het valt mij ook altijd op dat ik op zo'n moment altijd de neiging heb om op zo'n "uitdagingen" in te gaan. Terwijl mijn verstand, hart en gelijk wat nog, duidelijk weet en vindt dat dat absoluut geen goed idee is.
     
    Jawadde, er zit een klein duiveltje in mij...
    Zou ik nu ook duivelsuitdrijving nodig hebben? ;)
     
    To be continued.
     

  • Baal baal

    Niet leuk hé, die eerste regendagen. We zijn zo lang verwend geweest met zomerse temperaturen en zonnetje...
    Na een paar weekjes druilerige tijden, ben ik eraan gewend en kan ik er mij vrolijk bij neerleggen, maar nu ben ik nog in de protesterende fase.
    Het is ook zo meestal rond deze tijd dat ik allerlei wilde en nog wildere plannen aan het uitdokteren ben om een leven lang zalig niks te kunnen doen, in een zalig klimaat. Onnozele initiatieven zoals: een schandalig rijke, oude, bijna-dode man zoeken, zonder erfgenamen. Of de Lotto winnen (simpel, maar efficient hé...). Of al ons hebben en houden verkopen en een hutje kopen op het strand van Zonneland (en daar af en toe eens een verloren gelopen toerist de weg wijzen, voor een enorme fooi). Of...
     
    Ach, uiteindelijk blijf ik dan altijd gewoon verder ploeteren en ik moet toegeven dat dat zo slecht nog niet is. Maar een mens mag zo nu en dan wel eens dromen van een zonnigere toekomst hé :)

  • Update Libido-barometer

    Zin in vrijen: onder vriespunt
    Erotische gedachten: niet meer of minder als normaal (vrij weinig dus)
    Goesting in mezelf verwennen: wegens veel te moe op de momenten dat ik alleen ben (onder de douche, 's avonds in bed voor ventje komt slapen,...): niet
    Intentie om sexy lingerie aan te trekken: wegens enkele kilo's te veel, onbestaande
     
    Ik ben nu dus een dikke twee weken "hormoon-vrij", maar nog absoluut geen verandering. Ik weet het, ik weet het, ik moet geduld hebben.
    En als je forceert, dan komt er ook niets van, ook dat weet ik.
    Maar toch hoop ik stilletjes...

  • Mijn zus

    Mijn zus heeft een lief. Ze heeft hem leren kennen in de middelbare school en zijn sindsdien een koppel. Ze zijn nu een goed jaar of 3 samen en ze zijn gelukkig. Zeggen ze.
     
    Ik zie mijn zus wegkwijnen. En ik kan er niets aan doen.
    Vroeger was ze een heel speciale meid. Ze was altijd mee met de laatste trends en lanceerde er zelf aan aantal (met wisselend succes evenwel, haha). Ze was leidster in een jeugdbeweging, had enorm veel vriendinnen, deed altijd vanalles en nogwat.
     
    De oplettende lezer heeft het als door: alles is geschreven in verleden tijd.
     
    Haar uiterlijke verandering is het opvallendst. Ze heeft een heel mooi lichaam en kon daar vroeger altijd de mooiste, extravagantse, meest speciale kledij aandoen en het stond haar nog ook. Nu hoorde ik haar laatst zeggen: oh nee, ik doe geen rokken meer aan, want mijn vriend heeft dat niet graag. Ze was ook altijd fan van heel sexy lingerie. Ze heeft mij op haar 14de trouwens ooit nog gechoqueerd door te verklaren dat een string toch echt wel supertof is (toen ik nog bijna niet afwist van het bestaan ervan en toen nog vond dat dat de dagelijkse werkkledij was van een hoer, en verder niet bekend).
    En nu: nu mag ze van haar vriend geen sensueel ondergoed meer aan. Hij ziet haar liever in een witte sloggi + sportBH.
    Dat is dan nog alleen maar de uiterlijke verandering. Daarnaast heeft ze geen contact meer met de vroegere vriendinnen. De vriendin van zijn beste vriend is nu ook haar "beste vriendin". Ze heeft geen enkele hobby meer (buiten: het vertroetelen van haar ventje) en heeft zich volledig afgeschermd van ons gezin.
     
    En ik zie mijn zus stilletjes bij beetjes wegkwijnen. Ze is voortdurend prikkelbaar en op haar hoede dat ze niets zou miszeggen tov haar vriend. Hij heeft haar helemaal "onder de duim" en wij moeten ernaar kijken en kunnen er niets aan doen.
    De minste, iets of wat suggererende, opmerking naar haar levenswijze toe resulteert in een slaande deur en een zicht op haar weglopende rug.
    Ze verdraagt geen enkele commentaar of opmerking. Ik moet tegenwoordig heel erg op mijn woorden letten tov haar want ze is enorm op haar hoede.
     
    Ik vind dat echt spijtig. Ik had zo'n supergoeie band met haar en ik voel dat dat stilletjesaan volledig aan het verdwijnen is. Ik zie of spreek ze bijna niet meer, ondanks mijn pogingen. Haar vriend vindt dat het geen goed idee is om een goeie band met zussen of broers te hebben, omdat die "dan te veel weten en dat tegen jou kunnen gebruiken". Wat een redenering. En ook gemakkelijk als je enig kind bent natuurlijk...
    Het enige wat ik nu kan doen is afwachten. En hopen dat ze ooit bij haar verstand komt en ervoor zorgt dat ze haar eigen leven terug in haar handen kan nemen. Mijn deur blijft in ieder geval voor haar open staan. Ik heb gisteren nog eens een groot risico genomen door te zeggen dat onze logeerkamer altijd ter beschikking is als ze die ooit zou nodig hebben. Resultaat: mijn zus kwaad terug naar huis...
     

  • Libido-barometer

    Bon, ik had dus in feite zaterdag terug moeten beginnen met de pil. Dat wil dus zeggen dat ik nu al 2 dagen "hormoonvrij" ben. Alé, al een week langer natuurlijk omdat daar altijd een pauze-week tussen zit.
     
    Het is grappig om zo af en toe eens mezelf te bedenken of ik nu al misschien zin zou hebben. Hihi. Ik sta dus van tijd tot tijd eens stil en voel mezelf even aan. Niet fysisch hé, gewoon eventjes in mijn gedachten.
     
    Maar, tot nu toe nog geen verandering gemerkt. Het zou ook wel straf zijn dat het effect van meer dan 10 jaar hormoongebruik zou teniet gedaan zijn op 2 dagen. Het is gewoon omdat ik echt hoop dat het effect zou hebben, dat ik er nogal mee bezig ben.
    Ik merk ook dat mijn vriend er blijkbaar ook mee in zijn gedachten zit. Hij vroeg mij deze ochtend vb of ik in een erotische stemming ben. Heu? Ik was gewoon mijn haar aan het drogen in de badkamer... Dan ben ik meestal niet in een erotische stemming. En al helemaal niet als hij dat in mijn oor aan het schreeuwen is omdat de haardroger zoveel lawaai maakt, dat ik hem de twee keren ervoor dat hij mij dat vroeg niet verstond.
     
    Maar, ik leef op goeie hoop :)
    En dan is er natuurlijk het onnozele probleem: ik zou misschien dan toch eens goesting krijgen, maar we kunnen niet vrijen. Enfin, daar wordt aan gewerkt. Er zou een condoom-soort bestaan die voor hem wel bruikbaar is (het is nl. niet zo simpel dat hij "gewoon" allergisch zou zijn aan de hoofdbestanddelen van de condooms).
     
    En als er dan toch een kind  van zou komen... tja, dat is welkom...
    Oeps, heb ik dat gezegd? Zou er dan toch een hele verre sluimerende kinderwens zijn? Eindelijk? :)
     
     

  • Stagiair(e)s

    Het is weer "stage-aanvraag-tijd" bij ons op de firma. Omwille van één of andere onnozele reden (iets ivm mijn studie-achtergrond), ben ik het slachtoffer van dienst om de twee beschikbare stage-plaatsen toe te wijzen.
     
    Concreet kreeg ik dit (school-)jaar dus zo'n 30 aanvragen. De ene aanvraag is gewoon ronduit hilarisch, de andere aanvraag dan weer totaal belachelijk, vaak ook vrij gewoontjes en heel soms eens origineel en degelijk.
    Als ik ooit eens de tijd heb, dan ga ik al de aanvragen die ik ooit heb gekregen (tot nu toe toch al zo'n dikke 100, door de jaren heen), eens in een tof samenvattingske smijten.
     
    Toch al een kleine bloemlezing:
     
    Telefonisch:
    "Hallo, ik ben Saskia, ik zit in het zesde middelbaar en moet een stage doen van 2 weken. Is het bij jullie hard werken?".
    -> Mijn reactie: "euhm... ja". Haar reactie "Ah ok, dan zoek ik nog wat verder."
     
    "Hallo, ik ben Tim en ik studeer Pol & Soc (heeft absoluut niets met onze firma te maken) en ik ben de oplossing van al jullie problemen". Toen ik redelijk verbouwereerd vroeg wat dan onze problemen waren, zei hij dat hij dat gewoon een straffe openingszin vond. Na een gesprekje van 5 minuutjes hebben we dan toch maar samen besloten dat onze problemen niet zijn problemen zullen worden...
     
    "Ja hallo (met een heel nazale, ambetante stem), mijne docent heeft gezegd dat er bij jullie altijd toffe stages zijn met veel BV's en feestjes enzo. En omdat ik graag feest, dacht ik dat het wel tof zou zijn om dan bij jullie mijn stage te doen".
    Dat moet je dus echt zeggen hé hier op de firma. Wij feesten dus een hele dag en werken niet...
    Enfin, na een verder gesprekje bleek er toch meer in te zitten dan alleen maar feestintentie's, ze komt maandag op gesprek.

    "Hallo, ken je mij nog van in 't school "? (hier volgt nen hele uitleg over hoe ik nog naast hem in de klas heb gezeten enzo) (ik denk heel diep na, en er daagt mij iets). "Wel, mijn zus zoekt een stageplaats maar ze durft zelf niet te bellen, dus doe ik het in haar plaats" No comment...

    Via Mail:
    "In bijlage heb ik mijn cv gegoven".
    Tja... heel overtuigend zou ik zo zeggen...
     
    "Beste,
    Ik ben student Bachelor X aan de Hogeschool Y. Nu ben ik nog op zoek naar een stageplaats en ik vroeg mij gisteren af of u misschien nog iemand zoekt of kan gebruiken. En daarom heb ik deze ochtend besloten om in mijn pen te kruipen en u een mail te sturen".
    Heel overtuigend hé... Misschien kunnen we ze gebruiken? ;)
    Het taalgebruik van de MSN'ende generatie gaat er blijkbaar niet echt op vooruit :)
     
    "Héy, ik ben ook zoek naar een leuke stage. Kan ik bij jullie beginnen? Groetjes, Maaike".
    Ik zweer het, dat was hare volledige mail. Geen CV, geen uitleg, geen schoolrichting, geen periode, nikske. Classement vertical!
     
    Via Brief:
    "Ik stuur u graag een mail (!!), om mijn aanvraag te doen".
     
    "Het zal voor mij niet gemakkelijk worden om tot bij jullie te komen. Jullie bedrijf ligt namelijk nogal afgelegen. Toch denk ik dat ik tegen dan misschien mijn rijbewijs en misschien een auto zal hebben"
    (Ter info: er stopt dus een bus plat voor de firma, en we liggen in het centrum van een stad...). Het geeft natuurlijk een heel goeie indruk als je al begint te klagen over de bereikbaarheid van de stagefirma, in de aanvraagbrief...
     
    "Normaal zouden wij 9 weken stage moeten doen. Maar, omdat ik graag op reis zou gaan in die periode, zou dat voor mij maar 8 weken zijn".
    Goeie eerste indruk hé! :)
     
    Enfin, ik heb toch uiteindelijk wel de intentie om 2 gemotiveerde studenten te selecteren. En gelukkig zijn er ook wel een aantal toffe, vlotte en interessante aanvragen.
    Straks zie ik 3 kandidaten en dan ga ik ze nog eens het vuur aan de schenen leggen si! Hihi!

  • Hormonenvrij

    Ik heb besloten om, na meer dan 10 jaar hormonen te gebruiken om kinderloos te blijven, hier eventjes vakantie van te nemen.
    Ik ga dus maw 2 maand volledig "clean" blijven.
     
    Waarom?
    Wel, ik heb het nog steeds enorm moelijk met het feit dat ik mijn vriend niet kan tegemoetkomen in zijn verlangen naar vrijen (amaai, dat is officieel gezegd). Al een aantal keer kreeg ik (ook hier) de suggestie dat het misschien wel aan de pil, hormonaal spiraaltje, pleister,... zou kunnen liggen.
    Dat ga ik dus nu "uit onderving" testen. Als het dus inderdaad een medische reden heeft, dan weet ik ten minste dat ik mij al geen vragen moet stellen ivm mijn verlangens.
     
    Ik ben wel eens benieuwd wat dat gaat geven. Uiteindelijk ben ik al 1/3de van mijn leven "afhankelijk" van hormonen. Alé, mijn leven is dus onder invloed ervan.
     
    Het is nu wel een beetje een bizare situatie. Ik ga dus nu niet meer beschermd zijn tegen zwanger worden, maar zou dus (logischerwijs) wel zin moeten hebben om te vrijen. Mijn vriend kan geen condoom gebruiken (niet dat hij dat niet kan, hij mag gewoon niet, don't ask me why), dus dat is geen optie.
    Ach ja, het zal dus creatief vrijen worden, tenminste als mijn hoop zou uitkomen en ik toch wat meer "goesting" zou krijgen. ;)
     
    Ik ben benieuwd.

  • Ah ja...

    Ah ja, ik was nog vergeten te zeggen dat mijn mysterieuze Brusselse aanbidder blijkbaar onbestaande is. Geen reactie.
    Tja, ik heb mij toch ff heel begeerlijk gevoeld. ;)

  • Poezen

    Wij hebben thuis twee poezen. Het zijn twee schattige katinnen. Poes is  pikzwart, iets meer dan 1 jaar, en superschattig. Haar stiefzusje Muis is iets ouder, een echt grijs tijgertje met de attitude van eigenwijze barones.
     
    Poes was een zwerfkatje en Muis hebben we geadopteerd uit een gezinnetje met kittens op overschot.
     
    Tijdens ons verlof is er (zoals altijd als we weg zijn) een vriend des huizes op onze katjes komen passen. De verwende nesten krijgen hun eigen privé-inwonende-catsit. Amaai, maar heeft die zijn peren gezien seg...
     
    De tweede dag na ons vertrek kwam Poes thuis en moest steeds maar niezen. In het begin was dat blijkbaar best hilarisch om zien, maar toen hij merkte dat er bloedspatjes uitkwamen was het al heel wat minder. Poes in de kattenmand en meteen richting dierenarts. Uiteindelijk bleek dat ze een heel fijn takje in haar neusje had steken. Hoe ze dat gedaan heeft, is mij nog altijd nog een raadsel...
    Twee dagen later: Muis ligt helemaal rusteloos op de grond, wil niet eten en reageert op niets. Ok, Muis in de kattenmand en richting dierenarts. Het arme schatje had zich blijkbaar tegoed gedaan aan een giftige (maar blijkbaar lekkere) plant in de tuin van de buren. Na een spuitje, kwam ze er weer helemaal door. De dierenarts verzekerde hem dat katten dat geen twee keer zullen voorhebben, maar toch is onze catsitter aan de buren gaan vragen om de plant weg te doen (wat ze ook nog gedaan hebben ook...).
     
    Alé, alles terug in orde.
    Tot een dag voor onze terugkomst: Poes komt 's avonds gehavend binnen. Haar oor bloedt, ze mankt een beetje en miauwt onophoudelijk. Na een bezoek aan de dierenarts, twee hechtingen aan het oor en een gespalkt pootje, retour maison.
     
    Ik weet niet of we hem nog gaan kunnen vragen om op onze poezen te kunnen passen, na zijn ervaring bij ons thuis. We hebben hem (en zijn vriendin) in ieder geval getrakteerd op een leuke bon van weekendesk (www.weekendesk.be), waarmee ze samen kunnen bekomen van hun kat-avonturen...

  • Zucht

    Ik had net mijn moed bij elkaar geschraapt en een lang bericht geschreven, maar skynet heeft het niet op mijn blogje gekregen...

  • Verslagje

    Alé, ik heb er mij dan toch eens toe gezet :)
     
    We zijn dus twee weken "met ons gat in de zon gaan zitten". We hadden allebei nood aan rust. Veel rust. Enorm veel rust.
     
    We zijn dus op verlof vertrokken met het vaste voornemen om absoluut niets te doen, aan niets te denken en met niets rekening te houden. We boekten dus een strandvakantie all inclusive in Turkije.
    Ik ben al langer mijn hart verloren in dat land en wist dus op voorhand wat ik er kon verwachten.
     
    Al op de luchthaven werden we begroet door een supergoed zonnetje en een 10-tal grijzende Turkse mannen. Het feit dat ik de laatste drie treden van de luchthaventrap op mijn poep naar beneden ben gegaan, zal er wel voor iets tussenzitten... Enfin, met een geschaafd staartbeentje en imago was onze vakantie meteen goed ingezet. We werden vriendelijk opgewacht aan de luchthaven ("Mister and mistress, Hotel X?" "Yes" "Ah, sorry, you will have to wait for 2 hours, bus kapoet").
    Bon, na heel wat gewacht (maar hé, we zijn op verlof, niet opjagen hé), geraken we dan toch eindelijk in ons hotel. "Maar" 14u nadat we thuis zijn vertrokken.
     
    Ach, het was uiteindelijk allemaal best de moeite. Het hotel was er eentje zoals je er 100-en hebt in de wereld. We hadden gelukkig een rustig gelegen kamer, niet te ver van het zwembad. Om eerlijk te zijn: we zijn zelfs niet eens tot aan het strand geraakt, op 500m van het hotel. Schandalig hé.
    Meer dan een mooie opgraving en een lokale markt hebben we gedurende die twee weken zelfs niet bezocht.
     
    Raar hoor, zo moe op vakantie vertrekken. Ik had echt het gevoel dat we de eerste vier dagen geen woord tegen elkaar gezegd hebben, enkel het allernoodzakelijkste. En dat uiteraard helemaal niet uit boos zijn ofzo, gewoon zo leeg en zonder energie.
    Op de vijfde dag, was het alsof we zo stilaan leken te beseffen dat we met twee op verlof waren. En ah ja, dat dat nu ook nog eens de persoon was die we zo graag zien, waarmee we er waren.
    Gelukkig kan ik zeggen dat we op het einde van de twee weken helemaal onszelf hebben teruggevonden. En elkaar.
     
    En dan nu terug thuis... bweikes. Ik word overstelpt door werk en heb er ondertussen ook nog de job bijgekregen van een collega die overspannen thuis is. De reactie van mijn directeur was best tekenend: "jij kan dat er nu wel bij nemen, jij bent uitgerust". Ik ben nu drie dagen terug aan het werk en heb echt het gevoel dat ik alweer even leeg ben als een kleine maand terug. Zucht.
    Ik heb in ieder geval wel nog leuke (en recente) herinneringen aan het fenomeen "uitgerust zijn".

  • Zucht

    Wat is het leven toch altijd hard hé. Na twee weken genieten en niets doen, wordt je plots terug gemeen wakker geschud door de realiteit: werken...
     
    Ik ben er nu nog niet voor in stemming om een verslagje te maken, want dat doet mij veel te nostalgisch terug verlangen. Ik probeer het morgen nog eens!