• Over de erotische bezigheid met de allerlelijkste naam...

    Masturbatie...
     
    Argh, alleen aan die naam... Vreselijk...
    Allereerst zou ik dus een oproep willen doen om hiervoor een leuke, toepasselijke naam te zoeken, die niet meteen doet denken aan algemene walging.
     
    Maar, bij gebrek aan zo'n woord, zal ik het hebben over "zelfverwennen".
     
    Zelfverwen jij je wel eens? Heb jij het er al eens over gehad met jouw man/vrouw, vrienden/vriendinnen of zelfs moeder/vader?
    Ik niet...
    Ondanks de welig tierende upperdare-parties, is dat toch nog een taboe-onderwerp. Ik weet wel dat een aantal vriendinnen de trotse bezitters zijn van een heuse Tarzan, maar het gebruik ervan wordt niet besproken. Versta mij niet verkeerd: ik zou dat ook niet willen bespreken hoor! Ik wil niet weten wat en waar Tarzan zoals doet.
     
    Ik bedacht mij daarnet trouwens ook dat dat voor mij nogal los staat van het eigenlijke vrijen met mijn vriend. Vrijen is een samen beleven, is het uitwisselen van gevoelens, dingen op een andere manier tegen elkaar "zeggen"...
    Zelfverwennen is uiteindelijk een puur egoïstische daad. Het is een ontlading of een dierlijke zin in klaarkomen.
     
    Dan is er natuurlijk nog de link tussen beide... zelfverwennen tijdens het vrijen. Ooit had ik een vriend die daar zwaar door beledigd was. Hij dacht dat hij tekortschoot en dat ik het dan maar van hem overnam. Belachelijk hé.
    Uiteindelijk draait vrijen toch ook vooral om een algemeen genieten. Als je dan jezelf een handje kan helpen (hihi), dan is daar toch niets mis mee.
    Ik vind trouwens dat ook bij het "gewone" vrijen er een moment komt waarop je jezelf losmaakt van de partner (figuurlijk dan), om helemaal alleen naar een hoogtepunt te gaan.
     
    Pfiew... nogal expliciet onderwerp hé...

  • Back!

    Zondag-avond, 8 uur. Ik zit gewoon gezellig aan tafel in de keuken, te kletsen met mijn ventje. Hij is alweer een superlekkere maaltijd aan het klaarstomen.
     
    Plots telefoon: of ik binnen een half uur kan vertrekken naar Parijs...
    Een goeie klant van ons, met hoofdkwartier in Frankrijk, was helemaal in paniek geschoten over een project ginds, dat helemaal in de mist dreigde te lopen. En of onze firma mij niet vrij had om daar de boel te gaan rechttrekken.
    Dat is op zich een heel vreemde situatie, aangezien er een concurrerende firma uit een ander land moest gaan zeggen wat ze daar moesten doen om het nog te kunnen redden. Of om eens een dwaze vergelijking te maken: het is al hetzelfde als ze een cassière uit de Delhaize in België naar Frankrijk zouden sturen om de cassière van de Carrefour te zeggen hoe ze haar werk moet doen.
     
    Anyway... Mijn baas weet dat ik het altijd moeilijk heb om 's nachts te rijden (ik ben een pertinente in-'t-slaap-valler) en had al een transport geregeld. Dat doet er mij nu in feite aan denken dat hij er gewoon al zeker van was dat ik al mijn privé-plannen wel zou opzij schuiven...
    Ik ben dus met een privé-chauffeur in grote spoed naar Parijs vertrokken.
     
    Ik heb er geen idee van of het nu mijn effectieve aanwezigheid was, of de motivatie uit de vernedering om te moeten pikken dat er een buitenlandse consultant was ingeroepen... In ieder geval: het ding was af en zag er nog eens goed uit ook.
     
    Gisteren ben ik dan met de Thalys terug naar huis gekomen en ben ik als een blok in't slaap gevallen. Vandaar dus het gebrek aan een verslagje gisteren.

  • Stop de zoekactie's! ;)

    Ik ben terug boven water...
    Straks een verslagje.

  • Heu? :)

    Jolijt jolijt!! Ik zit gewoon op kantoor en plots overvalt mij een gevoel van lust. Ik heb erotische beelden in mijn hoofd en fantaseer heel eventjes over een lekkere vrijpartij...
    Maak dat nog mee...
     
    Alé, nu terug aan 't werk.

  • Ju

    Ik kreeg al onder mijn vijs dat er nog geen nieuw stukje op het blogje stond, dus bij deze ;).
     
    Ik heb eerlijk gezegd niet erg veel te zeggen momenteel. Ik ben immens druk bezig met mijn werk. Het lijkt alsof onze klanten allemaal nog een beetje geld hebben gevonden, dat dringend op moet. Tja, als ze dat niet opmaken, bestaat de kans dat ze het volgend jaar met minder moeten stellen en dat kunnen ze niet laten gebeuren blijkbaar.
    Gevolg: overload hier op 't werk. Ach ja, mijn moeder heeft mij toch altijd gezegd dat ik het beste functioneer onder stress... En wat mama's zeggen, is altijd waar :).
     
    Mijn zusje...
    Ik had een tijd geleden gezegd hoe ze onder de invloed van haar vriend helemaal van alles aan het vervreemden was. Blijkbaar komen daar toch stilletjesaan barstjes in.
    Gisteren stond ze plots aan de deur bij ons thuis. Haar ogen roodgehuild. Ze was buitengezet bij haar vriend thuis. Hij kon het niet meer verdragen dat ze zo weinig aandacht schenkt aan het huishouden. Aangezien hij werkt (maar nu al meer dan 4 maand werkloos thuis zit) en mijn zus nog studeert, is de "deal" dat zij al het huishouden moet doen. Ah ja, want hij brengt het geld binnen, dus ze moet ook iets doen. Hallo???
    Bon, hij vond dus dat de afwas en de strijk niet snel genoeg gedaan worden en vond dat het zo dan niet meer verder kon.
    Ze is deze nacht bij ons blijven slapen, totaal ontredderd en verward.
    Deze ochtend kwam ze met een smile tot achter haar oren verkondigen dat haar vriend een sms'je had gestuurd, waarin hij zei dat ze terug moest komen. Geen sorry, geen lief woordje, geen voorstel om het er eens over te hebben.
    En mijn zus terug content, en met een vast voornemen om deze avond terug naar hem te gaan.
     
    Argh! Het ergste is nog wel dat ik, ondanks alle fluwelen handschoenen en voorzichtigheid, hierover niks kan/mag zeggen tegen haar, want ze neemt hem altijd weer in de verdediging. Hij bedoelt het allemaal niet zo, hij werkt toch ook zo hard (ah ja?), hij ziet haar heel graag, hij heeft het moeilijk momenteel, .... enzovoorts.
     
    Tja, één geruststelling heb ik wel: ik weet nu dat als het misgaat, dat ze dan inderdaad wel mijn deur weet te vinden. Dat is toch al iets.

  • Koud

    Jawadde, wat was het koud deze ochtend toen ik in de auto stapte. Mijn hele lichaam protesteerde tegen de mishandeling. Dat is dan zo meestal de moment waarop ik in mijn hoofd stilletjes verhuis naar zonnigere oorden.
    Ach, als er sneeuw zal vallen, dan weet ik alweer niet hoe snel ik op de latten moet gaan staan (langlauf of ski of mini-ski's, het doet er al niet toe) en dan ben ik weer gelukkig.
     
    Ik heb momenteel een klein probleempje met dit blogje...
    Het bestaat ondertussen een klein jaartje en in die tijd heb ik de meeste contacten die hieruit ontstaan zo oppervlakkig mogelijk gehouden. Ook de vraagjes van verschillende boekskes en radio-programma's heb ik aan mij laten voorbijgaan.
     
    Toch zijn er twee "iets intensere contacten" uit gegroeid. Al moet je dat uiteraard vooral zien als: veel mailen en msn'en. Ik heb ze geen van beide "in het echt" gezien.
     
    Een hele tijd geleden heb ik een superleuke blog-vriendschap gesloten met een hele leuke meid, die echt op dezelfde golflengte zit als ik. Ze zal het ongetwijfeld lezen en meteen weten dat ik het over haar heb. Toen, in het hele begin van onze mailtjes,  heb ik ook hetzelfde gevoeld, als ik nu voel. Namelijk: een sterk gevoel dat ik "het juiste" zou moeten schrijven. Ik had het echt moeilijk om dingen te schrijven die volgens de publieke opinie sterk zouden worden afgekeurd... terwijl dat het in feite mijn oorspronkelijke bedoeling was om nu eens echt te kunnen zeggen wat ik écht denk, ook al denkt de rest van de wereld er misschien anders over.
     
    Vrij recent sprak F. mij eventjes aan. Hij lanceerde een heel intrigerende zin naar mijn mail-adreske, en ik kon het mij niet laten om hierop in te gaan. Ondertussen, na heel wat mailtjes, hebben we allebei onze sherlock holmes-capaciteiten bovengehaald, en zijn we er allebei al achter waar de andere werkt, hoe die echt heet, woonplaats, leeftijd, tja, zelfs mijn schoenmaat is reeds doorgegeven. Ook hij zal dit ongetwijfeld lezen en mij straks waarschijnlijk op de vingers tikken, omdat ik een tijdje geleden gezegd had dat ik niets over hem zou schrijven, omdat ik dat toen geen goed idee vond.
     
    En dus nu heb ik het weer hé. Ik durf weer niet de dingen te schrijven die ik in feite zou willen schrijven. Dat is dan vooral omdat ik het gevoel heb om de juiste indruk te willen maken. Ken je dat ook? Als je iemand ontmoet, wil je toch dat hij/zij de beste kant van jezelf ziet. En in feite beschrijf ik hier voortdurend mijn meest duistere, "onjuiste" kant. De kant die geen mens echt helemaal heeft gezien, en waarvan ik het mezelf af en toe toelaat een fragment te tonen.
     
    Ach ja, lieve F. en T., vergeef me als ik dingen zeg/doe waar jullie het niet mee eens zijn, maar ik blijf ze toch op dit blogje zetten. Nah ;)
     
     

  • Neen... Gelukkig? Spijtig?

    Neen, het is officieel. Ik ben niet zwanger.
     
    Maar, ik heb geen gat in de lucht gesprongen van gelukkigheid... Raar hé.
     
    Ik was er deze keer echt van overtuigd. Zelfs mijn moeder overviel mij plots met de vraag "Zou het kunnen dat je zwanger bent?". Ze gaf mij al heel wat goedbedoelde moederlijke raad in verband met zwangerschappen.
     
    En toen dat testje heel duidelijk maar 1 streepje toonde, in plaats van twee, heb ik een uur lang naar dat ding zitten staren. 1000 gevoelens zijn door mij heen gegaan. Ik had het super gevonden als ik dat uurtje had kunnen registreren. Het zou tof geweest zijn dat ik die gevoelens nu allemaal terug zou kunnen bekijken. Ik heb gelachen en geweend. Ik heb mijn toekomst met en zonder kindje gezien in de nabije toekomst. Ik dacht aan alle plannen die ik had gemaakt voor de komende 6 à 7 maand, die nu niet meer konden doorgaan. En dat was in feite niet met spijt in het hart, eerder zoiets van "dan moet ik dat en dat nog regelen"...
     
    En spijtig genoeg hebben wij, als koppel, deze test voor onze relatie in eerste instantie absoluut niet goed doorstaan. Hij zat voor tv, toen ik met de test bezig was. Voor mij was dat op dat moment het allerbelangrijkste in de hele wereld. En hij presteert het om op dat moment een doldwaze opmerking te maken over een programma op de Duitse tv (!!). Hij is twee seconden komen kijken naar het resultaat en vroeg mij toen wat ik graag wilde eten die avond.
    Door mijn hoofd gingen toen, tegen 250 km/u, enorm veel gedachten.
     
    Op zo'n moment ben ik dan echt gelukkig dat ik een supergoeie relatie heb met mijn moeder. Ik heb ze meteen gebeld en zelfs vanop afstand en alleen maar door mij te horen wist ze de juiste dingen te zeggen.
     
    Deze ochtend hebben we er dan wel op een goeie manier over kunnen babbelen. We hebben allebei een halve dag verlof genomen en zijn deze middag in het bos gaan wandelen. We hebben heel goed kunnen praten en dat heeft ons goed gedaan.
     
    In ieder geval, ik ben enorm geschrokken van mijn eigen reactie. Ik had echt gedacht dat ik nog absoluut niet klaar was voor kindjes. Blijkbaar is het toch (eindelijk...) aan het keren.
    Maar dat ik er zo'n moeilijke momenten voor moet meemaken, dat is wel minder natuurlijk.
     

  • Baby?

    Ik ga nu naar huis en ga meteen een zwangerschapstest doen.
    Eerlijk gezegd, ik denk dat ik zwanger ben...
     
    Meer nieuws morgen dus.

  • Johan S.

    Bon, als ik nu gewoon vorig berichtje ff vergeet en naar het berichtje daarvoor ga, heb ik nog wel iets te zeggen:
     
    Johan S. is volgens mij een hele leuke, sympathieke man die blijkbaar nadenkt over het leven. Hij doet toch wel een beetje mijn ogen opengaan ivm het feit dat ik soms toch wel krampachtig bezig ben met mijn "ontspanning". Ergens daagt het mij inderdaad wel dat ik mij soms enorm veel stress op de nek haal door zo persé te willen gaan ontspannen.
    Het doet mij absoluut goed om zo nu en dan eens op weekend of vakantie te gaan, maar het is inderdaad geen constructieve oplossing. Het is in feite telkens bekomen van de enorm veel te hoge druk, om er dan terug tegenaan te kunnen en terug naar die hoge druk toe te werken.
     
    Sommige anderen hadden mij al gesuggereerd om dan maar van werk te veranderen. Hier is het voor mij echt wel duidelijk dat dat geen oplossing is. Ik ken mezelf en weet gewoon dat ik ongelukkig zou zijn in een job waar minder uitdaging, afwisseling en tja, stress is. Er zijn natuurlijk wel grenzen, en die ga ik soms (ok, vaak) over. Maar, dat is dan eerder mijn fout.
    Ook al zou ik "gewoon" aan de kassa van de Lidl werken, dan nog zie ik mezelf alle verjaardagsfeestjes organiseren, lid zijn van de vakbond, en binnen de kortste keren geëngageerd voor 101 dingen.
     
    Een osteopaat zou dus volgens Johan de oplossing kunnen zijn. Hij heeft meteen ook al goed ingeschat dat ik het daar inderdaad moeilijk zou hebben om mijn probleem uit te leggen. Het is één ding om al die dingen op een anoniem blogje te smijten, maar dat tegen iemand vreemd moeten uitleggen is iets helemaal anders. Ik had er trouwens ook totaal geen idee van dat een osteopaat hier een rol in zou kunnen spelen. Maar, het is inderdaad zoals Liza zegt: als wat Johan zegt niet waar zou zijn, dan kan het toch nog altijd een goeie zaak zijn om die osteopaat eens te gaan bezoeken.
    Alé, ik ga mezelf opwerpen als testcase in dienst van de wetenschap van de goesting, en ik ga alle moed bij elkaar schrapen om eens een afspraak te maken.
     
    En dan kan ik misschien die lang uitgestelde afspraken met de tandarts, gyneacoloog, oogarts en huidspecialist ook eens maken ;)
     
    En Johan, hiermee kwets je mij absoluut niet hoor... Wie met respect praat, kan niet kwetsen, alleen wakker schudden (of totale onzin vertellen, hihi).

  • Lap, het is weer zover

    Alé, het is dus weer zover: ik heb weer een vermoeden dat ik zwanger zou kunnen zijn. Op den duur zou ik nog gaan denken dat mijn onderbewustzijn een mama-wens heeft en mijn bovenbewustzijn (nieuw woord zeker?) nog helemaal niet. Ik erger er mij blauw aan dat ik daarvoor zo oud moet geworden zijn, om dat tegenwoordig zo vaak voor te hebben.
     
    Wees gerust: mijn passie is niet zo allesoverheersend geweest, dat ik mijn liefje heb besprongen zonder enige bescherming te gebruiken. Neen, "het" zou dan moeten gebeurd zijn op verlof in Turkije, toen ik nog helemaal onder invloed was van de juiste hormonen. Ik ben er dan ook vrij zeker van dat ik toen helemaal veilig was.
    In ieder geval, het is sinds toen geleden dat ik nog eens "de rode vlag heb buitengehangen"... Langs de andere kant, mijn hormoonhuishouding zal wel wat door elkaar zijn door plots en na meer dan 10 jaar helemaal "clean" te zijn.
    Bon, als ik morgen nog geen verandering in de situatie merk, zal ik donderdag nog eens zo'n testje doen.
     
    Toeme toch, ambetant gevoel...

  • Zucht...

    Ik had er echt veel van verwacht, maar ik vrees dat het niet werkt... Ik heb nog steeds geen zinderende zin in erotiek, nog altijd geen kleine spookjes in mijn hoofd die mij in een erotische stemming brengen en ook geen onbedwingbare nood om mijn liefje te overvallen.
     
    Of toch niet meer dan hiervoor...
     
    Ik had het zo leuk gevonden om eindelijk "normaal" te zijn. Versta mij niet verkeerd: ik ben niet frigide... ik heb gewoon echt weinig zin. Nog steeds.

  • Vragen

    Ik ben vandaag in een vraagstemming... Ik vraag mij weer veel te veel belangrijke en totaal onbelangrijke dingen af en dus ga ik ze hier eens filteren si. Het zijn absoluut (!!) geen levensvragen... Sommigen hadden het lef om mijn gedachten gedurende 2 seconden binnen te dringen en ik heb ze gevangen om op papier te zetten...
     
     
    Waarom is het voor mannen zo belangrijk met welke auto ze zich verplaatsen?
    Zou ik in 2080 nog leven?
    Hoe voelt het als man om een vrouw te penetreren?
    Hoe zullen mijn kinderen of zelfs kleinkinderen eruit zien?
    Is klaarkomen voor iedereen hetzelfde?
    Waarom verdienen mannen nog altijd meer dan vrouwen, voor hetzelfde werk?
    Hoe komt het dat het kindje van mijn vriendin het niet gehaald heeft?
    Zouden mijn katten beseffen dat ik ik ben?
    Zal het echt ooit zo ver komen dat VB ooit een machtspositie krijgt?
    Waarom heeft mijn collega al 20 jaar zo'n afgrijselijk lelijke snor?
    Hoe zou het leven zijn als ik was geboren als Mathilde?
     
    Ach ja... het leven is één groot vraagteken hé.

  • Huwelijksfeest

    Het is alsof ik word achtervolgd door huwelijksfeesten...

     

    Ik ben zaterdag naar een huwelijk geweest. Een nicht van mijn ventje trouwde en had een oerklassiek feest in elkaar gestoken.

    En met oerklassiek, bedoel ik dus OERklassiek. Alles erop en eraan.

     

    Met heel kleine oogjes (wegens een uit de hand gelopen feestje de dag ervoor...) waren we present om 11u (!) aan de kerk. Jaja, het bestaat nog: de gelovigen (of toch onder morele verplichting van de ouders, gelovig geworden).

    Bon, het was een mis om bij in’t slaap te vallen. Mannekes, hoe slagen ze er toch in. Ik begrijp wel dat je er geen rock werchter van kan maken, maar er was zelfs niet eens ruimte voor een persoonlijk woordje, een aangrijpend tekstje of zelfs een uitgekozen liedje. Ze hadden aan de pastoor gezegd dat hij zijn zin mocht doen ivm muziek. Resultaat: 2 Ave Maria’s (van een heeeeel slecht jaar) en daartussen alle “hits” van Elly & Rikkert (of zoiets) om af te sluiten met een gouden ouwe van Dana Winner. Jongens jongens toch.

    Bij het buitenlopen uit de kerk hebben ze (oh, hoe origineel) twee duiven laten vliegen. Alleen… de ene duif is de kerk IN gevlogen… Hilarische taferelen, moet ik zeggen.

     

    Spijtig genoeg zette de saaie trend zich verder gedurende de receptie en het avondfeest. Enkele gegevens:

    -          Bijna 4 uur aan tafel (geeuw geeuw) voor een 3-gangen-menu

    -          Ne zatte nonkel of 4, met das rond het voorhoofd gebonden, zingend op een rijtje

    -          Een “geweldige” film over de vrijgezellenavond van meneer (waarbij enkel de 5 genodigden alles enorm grappig vonden en de andere genodigden zeeziek werden van de filmtechniek van de “cameraman”.

    -          Een DJ die het zich niet kon laten om in de micro te kwebbelen om de 2 minuten, waarbij het de ene golden oldie na de andere Frans Bauer-hit aan elkaar reutelde.

    -          Een ijstaart die onder luide krakende bruidsmarsmuziek wordt binnengereden (en uiteraard ontbraken de kleine vuurwerkskes niet)

    -          Een familieruzie (en dan al meteen tussen de twee schoonfamilies, dus dat beloofd voor de eventueel nog te komen doopfeesten, communiefeesten enzovoorts).

    -          Ah ja, en dan, als kers op de taart: een afgrijselijke Waalse traditie, die blijkbaar op een blauwe maandag tot in Vlaanderen is gekomen: het kousenband-opbieden. Ik heb echt grote ogen getrokken tijdens dit “licht erotisch” (ahum) optreden van de bruid. De blozende madam ging dus op een tafel staan en dan kon het bieden beginnen. De DJ (ceremoniemeester van dienst) vroeg de aanwezige heren en dames om euro’s. Bij elke euro van een heer ging de rok van de bruid 5 cm omhoog, en alweer omlaag bij de euro’s van de dames. De man die de euro geeft die leidt tot het ontbloten van de kousenband “mag” die eraf halen met zijn tanden. Eindresultaat: een aantal hitsige geile nonkels, een stuk of wat helpende bruidsvriendinnen en zo’n kleine € 400 (!!!) euro rijker. Walgelijk gewoon…