• Werken

    Aan 't werk...
    Iedereen, IEDEREEN (of zo is toch mijn indruk) heeft verlof en ik moet uitgerekend nu met een klant zitten die absoluut zijn materiaal nog nodig heeft "voor het einde van het jaar". Wat die pipo er mee zal doen is mij een raadsel, aangezien hij zelf de volledige kerstvakantie thuis zit. Zucht.
     
    Ik zit dus bijgevolg moederziel alleen achter mijn bureau'ke, met als enige troost en afleiding de top 2005 (of was het 2006?) op Radio Donna. Ik ben in feite absoluut geen Donna-fan, maar in zo'n eindejaars-lijstjes-periode, is dit niet slecht hé.
     
    Deze avond ga ik normaalgezien nog eens super genieten van een sauna'tje. Ik zeg "normaal gezien", omdat mijn ventje zei dat we vanavond er nog eens op uitgaan en hij zou mij verrassen met een supergezellige uitstap. Ik gok dus dat het een uitstap naar de sauna zal worden.
    In ieder geval, aangezien we (ondanks de periode van het jaar) allebei blijkbaar niets anders schijnen te doen dan te lopen van het het werk naar verschillende familie-feestjes en dus helemaal geen rustige periode hebben, zal het ons wel goed doen om nog eens samen erop uit te trekken.
     
    Ah ja, voor diegenen die mij op mijn mail-adreske indiscrete vragen komen stellen over de staat van ons sexleven: nog steeds dezelfde gang van zaken... weinig tot niks dus. Maar, ik ben er mij de laatste tijd ook bewust gewoon geen vragen meer bij aan het stellen en ben het eventjes beu om mij er zorgen over te maken.
    We zien wel hé!

  • Kado

    Nee, tuurlijk was het geen vibrator! Seg, dat had ik zelfs niet eens 1 seconde in mijn gedachten gehad.
    Het zou nogal eens iets zijn dat ik daar een vibrator bovenhaalde uit een pakje, in bijzijn van mijn grootouders en de rest van de familie. Stel je voor...
     
    Mijn vrees is wel waarheid geworden daarentegen. Aangezien het te specifiek is, kan ik niet zeggen wat het nu juist exact geworden is, maar ik kan je wel ongeveer het bijbehorende gevoel schetsen.
    Stel je voor dat je als vrouw een strijkijzer krijgt, of als man een vijsmachien (met achterliggende gedachte dat jouw vrouw al eeuwen aan het zagen is over die prachtige kader van Tante Sidonie die nog moet omhoog gehangen worden)... wel, zo voelde ik mij ongeveer.
     
    Aangezien ik ook echt slecht ben in het verbergen van mijn gevoelens op dat vlak, heb ik er ook een redelijk gevoelloos "lap, ik had het al gedacht hé" uitgezwierd...
    Fout dus! Mega fout!!
     
    Enfin, gelukkig heeft mijn ventje toch echt wel op een superlieve manier kunnen uitleggen waarom ik nu juist exact dat kado echt wel nodig heb, en zijn we op een vredelievende manier (in echte kerstsfeer, hihi) 's avonds naar huis gegaan.
     
    Ik denk er toch stevig aan om volgend jaar mijn "subtiele hints en tips" iets explicieter te maken. ;)

  • Bekentenis

    Aan onze kerstboom ligt een grote, in mooi blauw papier verpakte, doos te blinken. Het is het enige cadeautje dat ik niet gekocht heb, dus het is het cadeau van mijn ventje voor mij...
     
    En ik beken, ik kan het mij dus echt niet laten om het te bepotelen. De doos heeft de vorm van een nogal groot uitgevallen schoendoos. Ik heb het al in mijn handen gewogen (redelijk zwaar), er al mee gerammeld (het rammelt, maar het lijkt iets zwaars dat heen en weer schuift) en uitvoerig vastgehad. Het meest intrigerende is nog wel dat er een stickertje opkleeft met de gegevens van de winkel waar hij zijn gift gehaald heeft.
     
    En ik denk dat ik het weet...
     
    Ik vrees dat ik het weet zelfs...
     
    Ik hou mijn ergste vrees nog eventjes voor mij, maar ben in ieder geval al in een gewetenskwestie. Wat als het het cadeau is dat ik denk dat het is? Dan vind ik het absoluut geen goed idee... Zou ik dan doen alsof ik er blij mee ben (om hem niet teleur te stellen) of zou ik gewoon eerlijk zeggen dat ik het zo geen leuk cadeau vind?
     
    Moeilijk...
    En ik moet nog een dikke week wachten :)
     
    En ondertussen weet ik nog altijd niet wat ik voor hem zou kopen...

  • Terug aan de hormonen.

    Gewoon om eventjes te zeggen dat ik vanaf vandaag terug aan de hormonen ben.
     
    Ik geef mijn experiment op.
    Resultaat: geen verandering...
    Gemoedstoestand: moedeloos...
     
    Vanaf nu kunnen we dus weer vrijen (want tot hiertoe waren we aangewezen op hand en mond-werk, waar ik aldus alleen maar beter in ben geworden ;)).
     
    Ik kijk er nu al tegenop dat dezelfde ergenissen en toestanden gewoon terug zullen herbeginnen...

  • kadootjes

    Het is dus weer kadootjes-tijd. Dat wil voor mij concreet zeggen dat ik 's avonds in mijn bed lig na te denken over wat ik voor wie wens te kopen. Overdag probeer ik dan binnen te springen in de winkel van mijn keuze en koop alvast dat geschenkje. Gelukkig moet (!) ik voor mijn werk tegenwoordig heel vaak in winkelstraten en shoppings zijn.
     
    Bij ons in het gezin was het de gewoonte dat er een "naampje getrokken" werd. Je moest dus maar 1 kado'tje kopen voor 1 persoon. In de praktijk kocht iedereen dus 1 "grote cadeau" en dan nog een heel pak "kleine cadeautjes".  Voor mij kwam het erop dan op neer dan ik voor de volledige kerstperiode, zo'n 16 geschenkjes kocht.
    Dit jaar is het ene kado weggevallen, omdat het het doel niet meer bereikt dat iedereen zogezegd maar 1 keer in zijn/haar portemonnaie moest duiken.
    Concreet: dit jaar 15 geschenkjes! :)

    En ik heb een reputatie hoog te houden. Ik sta in de familie bekend als diegene die "juist dat koopt wat je echt nodig hebt, maar niet voor jezelf zou kopen". Qua mentale druk kan dat tellen hé :)

    Maar wat koop je voor een 86-jarige grootmoeder, die leeft op een klein appartementje, geen speciale hobby's heeft en al alle sjalen, mutsen, foulards, zakdoeken, vazen, ... heeft die een mens zich kan wensen?
    Of wat voor een 28-jarig lief van mijn broer? Ik zie ze amper 1 keer per jaar en ze is totaal verschillend van wie en wat ik ben, waardoor ik echt haar interesse-sfeer niet kan inschatten. Vorige jaren gaf ik haar leuke sokken, een goed boek en een mooie sjaal...
    Ook een geschenk voor het lief van mijn zus is echt moeilijk. Ik heb het zowiezo al heel moeilijk met hem (dat hebben jullie al wel gelezen hé), en dan zou ik er nog een geschenkje voor moeten vinden. Ik kan hem moeilijk een boekje "hoe laat ik mijn lief haar eigenwaarde?" kopen, of een ticket naar de maan ofzo. En uiteraard "moet" het niet hé, dat geschenkjes kopen. Maar het zou alleen maar olie op het vuur gieten zijn, als ik hem zou "vergeten" zijn.
     
    Het moeilijkst is dit jaar echter het geschenk voor mijn liefje. Vorig jaar kreeg ik van hem een romantisch weekend cadeau. Ik kocht hem toen een gepersonaliseerde outfit om zijn hobby te kunnen uitvoeren. Beide cadeau's zaten er toen "poenk op" en we hebben allebei enorm veel geniet gehad van die zaken.
    Dit jaar laat de inspiratie mij totaal in de steek. Ik wil er absoluut iets speciaals van maken, maar ik moet toch wel een beetje letten op de centjes...
    Iemand suggesties?

  • Leren beslissen

    Naar de buitenwereld toe ben ik iemand die haar zaakjes netjes op een rij heeft en die heel goed weet wat ze wil.
    Niks is echter minder waar...
     
    Ik ben momenteel dringend op zoek naar een efficiente cursus "leren beslissen". ik word gewoonweg lastig van mezelf over mijn besluiteloosheid.
    Over de kleine dingetjes heb ik het dan niet. Het is heel snel beslist wat ik graag wil als aperitiefje (een rode porto graag), welke muziek ik het liefst wil horen momenteel (Bram Vermeulen plz) of wat ik 's ochtends voor een gewone werkdag zal aandoen (vandaag: een zwarte rok, wijnrood bloesje en een zwart truitje).
     
    Maar... van zodra het geheel wat belangrijker wordt, verzeil ik in een eeuwig getwijfel. Dat gaat dan bijvoorbeeld over domme dingen zoals: wat doe ik aan op het trouwfeest van mijn beste vriendin, naar waar gaan we op reis, welk fototoestel of gsm zal ik kopen, ...
    En dan heb ik het nog niet eens over de belangrijke dingen in het leven... Ik twijfel EEUWIG aan mijn liefde voor mijn ventje (erg, ik weet het), ik geraak er maar niet uit of ik nu kids wens of niet, ik heb ondertussen al minstens 60 huizen gezien en er nog niet 1 echt gekocht, enzovoorts enzovoorts.
     
    En hoe meer moe ik ben, hoe moeilijker dat dat nog wordt.
     
    Het ergste is nog wel dat ook mijn ventje zo'n twijfelaar is. Ik ben ervan overtuigd dat vrienden en zelfs familie dat nooit in hem zou vermoeden. Hij lijkt een stormram die altijd weet wat hij wil, maar de werkelijkheid is heel anders. Het is wel zo dat hij, van zodra hij een beslissing heeft genomen, wel rotsvast bij die beslissing blijft (dus ook als achteraf blijkt dat dat geen goed idee is).
    Ik ben daar ook anders in. Ik blijf altijd maar opnieuw bedenken of ik er wel goed aan gedaan heb om dat zus of zo te bepalen.
     
    Dus: als iemand een cursuske "leren beslissingen nemen" weet zijn: schrijf mij maar in!

  • Dipje

    Ik zit in een dipje. Niet echt fundamenteel, maar ik ben gewoon zodanig moe, dat ik alles rond mij vervelend en vermoeiend vind.
     
    Met als gevolg natuurlijk dat ik het mijn omgeving niet gemakkelijk maak. Op 't werk ben ik momenteel bezig aan een ware marathon. Ik heb het gevoel dat ik op 23 december (de dag na mijn laatste project dit jaar) als een bloemzak in elkaar ga storten en dat ze mij bij elkaar gaan kunnen vegen.
     
    Naast de hoge stapels werk, heb ik ook nog eens een aantal heel belastende hobby's, een vriend die het momenteel even druk heeft als ik en een huishouden dat ook om mijn aandacht schreeuwt.
     
    Ik heb het gevoel dat ik binnenkort best eens een foto van mezelf naar mijn familie toestuur, zodat ze niet vergeten hoe ik er in feite uit zie.
     
    Jullie merken het ook aan de minder frequente berichtjes natuurlijk. Ik heb helemaal niet de tijd noch de energie om over dingen zoals kindjes of sex (what is sex?) na te denken, laat staan te schrijven.
     
    Enfin, laat ik het er maar gewoon op houden dat ik op 23 december terug mijn eigen leven in handen neem (en een dikke week verlof heb), waar ik terug zelf zal kunnen beslissen wat ik met die tijd zal doen.

  • Sinterklaas

    Ik heb gisteren kids gezien die zo'n panische angst hebben voor Zwarte Piet, dat ze zelfs niet op 10 meter afstand durven te naderen. De ouders slepen hun klein grut aan de arm mee, terwijl kind-lief de hele ruimte bij elkaar brult.
     
    Mama en papa van dienst sussen de kleine dan met onzinnige woorden zoals "dit is een goeie zwarte piet" of "wil jij dan geen cadeautje" of "je moet naar zwarte piet".
     
    Na de hele scène hoorde ik een mama, mét vermaandende vinger, zeggen: "en als je niet braaf gaat zijn hé, dan gaat de zwarte piet jou komen halen en steekt hij jou in zijn grote stout zak".
     
    Tja... en dan verbaasd zijn dat het kind niet bij zwarte piet durft...