• Celine

    Ik heb een vriendin, Celine. Ze heeft een vrij normaal leventje en daar versta ik dan onder dat ze al meer dan 12 jaar met dezelfde man een relatie heeft, al eeuwen dezelfde (niet echt uitdagende job), dezelfde (niet echt uitgebreide) vriendenkring en al heel lang dezelfde hobby's.

     

    Je zou zeggen dat ze absoluut niet veel te vertellen heeft... 

    Wel, dat is dus absoluut niet waar. Het is echt grappig om met haar op café te gaan. Ze slaagt er elke keer opnieuw in om op een heel  grappige, animerende manier de dingen die ze zowat dagelijks meemaakt te verwoorden en te vertellen. Zonder daarmee uit de hoogte te willen doen, kan ik stellen dat ik een veel "interessanter" en gevariëerder leven heb, maar ik zal er nooit in slagen om mijn "toehoorders" zo te boeien, zoals Celine dat kan.

    Ze vertelde mij gisteren bijvoorbeeld dat ze een heel lastige klant had gehad in haar winkel (ze is verkoopster). Het verhaal was simpel: madam kwam binnen, wilde iets in een bepaalde kleur, die kleur bestaat niet in de winkel, madam dringt aan, Celine moet zeggen dat het er echt echt niet is, madam gaat buiten.

    Ik zou dat verhaal zelfs niet vertellen, maar zij maakt er een gebeurtenis van die in de eerste de beste onnozele soap niet zou misstaan.

     

    Dan valt mij altijd op dat alle mensen toch steeds weer over specifieke talenten beschikken, die je absoluut niet zou verwachten. Wie zou nu denken dat een saaie winkeljuffrouw, met een al even saai leven zo'n leuk talent zou hebben dat ze elke dagdagelijkse gebeurtenis een superverhaal kan maken.

  • Onze buurman is gek

    Het is erg om te moeten zeggen over iemand, maar ik ben er zeker van: onze buurman is gek.

    Sinds de kleine twee jaar dat we daar nu wonen hebben we hem zien evolueren van brave huisvader met drie kindjes (waarvan geen enkel van hem, maar dat wisten we toen nog niet) tot vrolijke losgeslagen vrijgezel. Als hij dit spiraal van zelfdistructie aanhoudt, dan is het statistisch zeker dat hij binnen dit en enkele maanden in de hemel kan het spel op stelten gaan zetten.

     

    Vorige nacht hoorde ik plots de bel. Mijn ventje slaapt door elke bomexplosie, dus ik heb hem echt moeten wakkerschudden. Tegen dat we dan allebei wat convenabele kledij hadden aangetrokken, stond er al iemand aan onze voordeur te roepen en te tieren.

    Het bleek dus onze buurman, die zichzelf had buitengesloten. We kregen een hoogst eigenaardig verhaal te horen over het feit dat hij zijn naam had horen roepen, naar buiten was gelopen en dan de deur had dichtgetrokken. En nu geraakte hij niet meer binnen...

     

    Hij stond daar in onze gang... zo zat of stoned als 1000 man en hij zei: "ik kan niet meer binnen". Voila, los het maar op, moet hij gedacht hebben.

     

    Ik zag het echt niet zitten om zo iemand bij ons te laten overnachten en in feite was daarmee zijn probleem nog niet opgelost. Het resultaat was dan uiteindelijk dat we een 10-tal personen uit hun bed hebben gebeld om 3u 's nachts, omdat hij geen enkel telefoonnummer meer van buiten wist.

     

    Uiteindelijk heeft hij zijn voordeur ingeklopt...

    We zagen hem plots over 't straat rennen, en dan in volle snelheid tegen zijn deur rammen. Dat ging niet, dus hij heeft er niet beter op gevonden dan een plakkaat "verboden parkeren" die daar toevallig stond, door zijn voordeur te smijten.

     

    Soms is het toch eenvoudig om een probleem op te lossen hé... als je gek bent.

  • Startpagina

    Oei, ik zie dat ik op de startpagina sta...

    Het is grappig dat dat bijna dag-op-dag 1 jaar geleden is sinds de eerste keer dat "ze mij dat gelapt hebben". :)

     

    Dit is dan misschien de perfecte gelegenheid om eens een rechtstreeks blogje te sturen aan "mijn lezers".

     

    Toen ik met dit blogje begon, had ik vooral zin om een online dagboekje te maken. Aangezien ik sneller typ dan schrijf, leek het mij voor de hand liggend dat ik dit zou intikken.

    Ik weet niet meer hoe ik op mijn eerste skynetblogje terecht gekomen ben (om het te lezen hé), maar ik weet nog wel dat het door het lezen van a-girls' blogje was dat ik de stap heb gezet. De naam van mijn blogje was dan ook niet erg moeilijk (danku girlie! :)).

     

    Toen ik met dit blogje startte, was ik net in een zeer dubbelzinnige bui. Ik was enerzijds helemaal aan het opgaan in grappige en een beetje stoute mails en gesprekjes met een mysterieuse internetman, en anderzijds aan het worstelen met enkele dingen die zich in mijn persoonlijke leventjes belangrijk waren (en zijn).

    Die vele fascetten in mijn gedachten wilde ik op één of andere manier ordenen door ze neer te schrijven. Het was (en is nog steeds) niet mijn bedoeling om hier dan oplossingen in te vinden, oplossingen te krijgen of op één of andere manier een "bijdrage in de maatschappij" te willen leveren.

     

    Ik had ook nooit kunnen denken dat er op iets meer dan een jaar meer dan 80.000 keer geklikt is naar mijn woordjes. Uiteraard leest niet iedereen iets en uiteraard zijn er ook een aantal die zo af en toe eens komen doorklikken, zonder echt iets te lezen.

    Toch fascineerd de gedachte mij wel dat er nu een aantal lezers zijn die mij op een heel andere manier "kennen" dan de mensen waarmee ik dagdagelijks omga. Het zou best kunnen dat er iemand is die mijn gedachten beter kent dan bijvoorbeeld een collega op een andere dienst. Die collega weet dan wel wie ik ben, in persoon, maar kent mij misschien veel minder dan de dagelijkse blog-lezer...

    Eigenaardige gedachte...

  • Deze ochtend

    ... zalig lekker met mijn schatje liggen vrijen.

     

    En dat zonder dat ik er mij verplicht toe voelde, zonder dat ik mezelf moest moed inspreken (alé, het is al zo lang geleden...) én zelfs op mijn initiatief.

     

    Dat mag ook wel eens, dacht ik zo!

  • Ben ik saai?

    Deze week kwam een vriendin van mij 's avonds eens eventjes op msn, terwijl ik ook thuis nog achter de computer een beetje zat te werken.

     

    Ik wist dat ze dat weekend in het buitenland naar een huwelijk was geweest en vroeg haar hoe het geweest was. Sahinde (mijn vriendin dus) had een jaar in dat land gestudeerd en was nu uitgenodigd op een huwelijk van een vriendin van toen. Na wat "gewone" dingen, zoals "mooie bruid, lekker eten, rare buitenlanders,...", kreeg ik een heel ander verhaal te horen...

     

    Blijkbaar starten ze daar "in den vreemde" huwelijken al veel vroeger. Ze waren met de volledige groep genodigden al zwaar aan de champagne vanaf 14u, dus iedereen was al vrij fel beschonken tegen dat het avondfeest eindelijk van start ging. Blijkbaar was ze daar nog een heel stel vrienden 'van toen' tegengekomen en was ze daarmee al snel onnozel aan het doen. Om haar man wat uit te dagen, maar ook omdat dat daar blijkbaar veel gewoner is dan hier, was ze al heel de tijd zowat aan het knuffelen en zoenen met een vriendin van ginder. Hij was daar enorm door opgehitst en heeft er zelfs foto's van zitten trekken.

     

    Later op de avond waren Sahinde en hare man aan het slowen (tegen een uur of 12) en stelde hij voor om naar de hotelkamer te gaan, om te vrijen. Aangezien zij het feest toch wat moe was en er wel zin in had, besloten ze om inderdaad naar boven te gaan.

    Die vriendin van Sahinde had blijkbaar een paar kamers verder op de gang en had hen horen naar boven komen. Ze klopte bij hen aan om te vragen of ze geen zin hadden om nog even iets te drinken bij haar op de kamer, dus zodus zodoende.

     

    In een nog wat beschonkener toestand (het moet daar wat geweest zijn), stelde 1 van de 3 voor om samen een sauna te nemen (enig idee over welk land het gaat ;)).

    Allen daarheen dus. De dames in hun ondergoed en meneer met zijn jongeheer bloot.

    Na een tijdje gaan beide vriendinnen even afkoelen onder de douche en keren terug zonder hun ondergoed. Na een tijdje beginnen ze in de sauna heel giechelig met koud water naar elkaar te gooien en merken ze dat er ondertussen een lichaamsdeel van meneer zeer veel interesse toont.

     

    Blijkbaar moet één van de drie dan voorgesteld hebben om samen naar de kamer te gaan. Daar is er zowaar een trio van gekomen.

    Ze hebben meer dan een uur heel hevig gesext. Alle drie, met alle drie. Sahinde vertelde zelfs dat ze ervan heeft genoten om haar man te zien vrijen met haar vriendin. Ze is er alleen van overtuigd dat ze absoluut niet graag een vrouw likt.

     

    Jawadde... en dat te horen van Sahinde... die normaalgezien zo "gewoon" is.

    Het is wel zo dat ze er nu wat spijt van heeft, en haar man is helemaal in

    de nopjes van hetgeen er gebeurd is. Ze is nu echt bang dat hij gaat denken dat ze vanaf nu wel voor meer zo'n dingen te vinden is, terwijl zij in feite aanvoelt dat ze voor zichzelf een stap te ver gegaan is.

    Gelukkig kunnen ze er wel goed over praten.

     

    Ik kan mij toch niet van een gevoel ontdoen: Ik ben saai... ;)

  • Centjes

    Aangezien we momenteel druk op huizenjacht zijn, worden we zowat dagelijks geconfronteerd met het financiële aspect ervan. Ik ben ondertussen specialist in alles wat leningen en tarieven betreft en ik word daar dan ook nogal vaak over "geconsulteerd" door vriend en vijand.

    Ik vraag mij daarbij altijd af hoe sommige mensen ooit aan een eigen stekje moeten komen. Mijn ventje en ik hebben niet veel spaarcentjes, maar we hebben wel genoeg om alle kosten te betalen én we verdienen beiden niet slecht. En toch schijnen we er niet in te lukken om een leuk, niet al te groot, en nog niet eens afgewerkt huisje te kunnen kopen in de buurt waarin we aan het zoeken zijn.

     

    Zo hadden we gisteren toevallig een babbeltje met een neef van mijn ventje, die samen met zijn madam graag een huisje wilde kopen/bouwen. Ze hadden een nieuwbouwproject op oog gekregen, waar er zo'n 30-tal dezelfde huizen zullen gebouwd worden en bijgevolg "goedkoop" zijn.

    Ze kennen geen fluit van wat lenen juist is, en hadden eens hun berekening gemaakt. Was dat een domper voor hen amaai.

     

    Het huis dat ze willen kopen kost € 190.000. Dus (volgens hun redenering): de afbetaling op 20 jaar tijd kost: 190.000 + 4% (€ 7.600) gedeeld door 240 maand. Voila.

    Het viel hen dan heel goed mee dat ze "maar" € 823 moesten afbetalen.

    Tja... hen uitleggen dat die redenering totaal niet opging hielp niet.

    En met een leeg spaarboekje en een halftijds loon (poetsvrouw) en een voltijds loon (adminstratief bediende), ga je natuurlijk ook niet erg ver komen.

     

    Ze gaan vandaag naar de bank gaan om hun lening te bespreken...

  • Moe!

    Ik ga zagen, dus ik verwittig al maar op voorhand:

     

    Ik ben moe, echt moe... Ik vind het al enorm veel energie vergen om hier gewoon een paar zinnekes op papier (alé, op scherm) te zetten.

    Het is geen "te laat opgebleven" moeheid, ook niet "te veel gewerkt"... het is gewoon in en in moe.

     

    Ik ben ook dingen moe. Ik ben het moe om te moeten voldoen aan allerlei verwachtingen en beelden die de mensen van mij hebben. Ik ben mijn schoonmoeder moe, die mij wil dwingen om elke week op familiebezoek te gaan, terwijl ze absoluut niet beseft dat wij daarvoor telkens zo'n 300km dienen te rijden en dat we nog wel andere dingen willlen/kunnen doen. Ik ben mijn werk soms echt moe. Het is zo'n fake wereld waarin ik zit, waar ik een beeld van mezelf naar buiten moet brengen (dat ik niet altijd ben). Ik ben de problemen "in bed" zo beu als koude pap. Ik wil niet elke avond zitten piekeren over hoe dit zo verder moet, maar gewoon een spontaan en levendig sexleven hebben. Voor de goede verstaander: het voornemen op 10/01 is dus uitgedraaid op een sisser.

    Ik ben dit weer ook moe. Ik wil terug zon en warmte!

     

    Enfin, ik ga nu mijne computer afsluiten, eten maken en er proberen nog een leuke avond van te maken.

    Salut!

  • Deze avond!

    Ik ben normaalgezien er absoluut van overtuigd dat vrijen spontaan zou moeten komen.

     

    Vrouw heeft zin, man heeft zin en op de één of andere manier beginnen ze te vrijen...

     

    Dat blijkt in onze relatie dus een utopie te zijn. Deel één van de zin is zo goed als altijd onbestaande (ik heb nooit zin), deel twee van de zin is maar al te zeer waar (hij heeft altijd wel zin) en deel drie lijkt mij al helemaal een wensdroom.

    Bon, ik ga het dus (alweer, ik weet het...) eens anders aanpakken.

     

    Het "grote nieuws" is: ik heb mezelf voorgenomen om vanavond te vrijen met mijn liefje.

     

    Ok, het klinkt zo romantische als ne pot choco, maar ik ben zo'n beetje uit inspiratie aan het geraken over hoe ik ons probleem zou moeten aanpakken.

    Ik ga mijn ventje ronduit proberen te verleiden, en daardoor zelf in stemming te geraken. Ik weet van mezelf dat dat wel eens goed mogelijk zou moeten zijn. Ik moet me alleen over een aantal dingen zetten zoals mijn afkeer voor al wat onspontaan is, over het feit dat het zou kunnen dat ik mij in het begin van mijn poging hopeloos belachelijk kan voelen én het waterkansje dat hij er nu eens geen zin in zou hebben.

     

    Iemand supertips voor een leuke verleidingspoging?

    Aangezien ik al zeker tot een uur of 8 moet werken, heb ik geen zeëen van tijd voor romantische dinertjes, jacuzzi-baden of wat anders...

     

     

  • Ik

    Door een gesprekje dat ik daarnet gevoerd heb, ben ik nu al een hele tijd in een leuke, sexy bui.
     
    Het enige stomme is dat ik momenteel met iets heel saais en serieus bezig ben op 't werk, waardoor ik die bui zo voel wegvloeien.
     
    Zonde hé...

  • Natalia

    Ik ben gelukkig ontsnapt aan de Clouseau-gekte, maar Natalia was niet te omzeilen...
     
    Onze leveranciers (op 't werk uiteraard) geraken, om hun klanten eens goed te pamperen, meestal niet verder dan een uitnodiging voor een concert van de Proms, Clouseau, Disney on Ice,... en meer van dat moois.
    Ik heb een uitnodiging of drie voor Clouseau kunnen afwenden ("een collega zou zo graag gaan", "ik ben met verlof" en "neen, dank je"), maar deze keer kon ik er niet van onderuit: een klant vroeg mij mee...
     
    Vrijdag had ik dus mijn dancing shoes aangetrokken om naar Natalia & The Pointer Sisters te gaan.
    Na een lekker (maar oersaai diner), werden we naar onze plaatsen gestuurd. Ik zal plat voor het podium, maar dan op de stoeltjes die al wat naar boven gaan (op een "gradin" dus, ofzoiets). Best wel een goeie plaats.
    Natalia en de Sisters hebben mij eerlijk gezegd aangenaam verrast. Ik was er naartoe gegaan in de veronderstelling vooral pubers en hun moeders te zien. Het bleek uiteindelijk te gaan om een grote groep madammen rond de 30. Feestbeesten die nog een buiten mogen, met andere woorden ;).
     
    De show was vrij sterk, al had ik wel wat meer verwacht van het podium. Natalia heeft geshaked met haar hele, helemaal in topvorm zijnde, lijf. Ze zag er vooral schitterend uit in een wit strak shortje en top. De Sisters zagen er ook enorm gestroomlijnd uit en hebben hun ding goed gedaan.
    Toch vond ik dat "onze eigen Belgische griet" meer energie in haar mars had, dan de drie madammen tesamen.
     
    Het hele stomme is dan dat je het hele middenveld en alle balkons ziet rechtspringen bij leuke nummers. In de blok met de "vip's" gaat het er allemaal een heel pak "bezadigder" (lees: blasé) aan toe. Rechtspringen is dus "not done" en je mag ten hoogste eventjes "wohow" roepen als het leuk was.
     
    Ach ja, ik had een leuke avond, en dat in aanwezigheid van een supersaaie klant, mag een wonder heten :)

  • Zwanger... helemaal spontaan...

    Bij ons in het dorp zijn er nogal wat intriges en gebeurtenissen. Dat zal wel overal zo zijn, maar ik heb de indruk dat het bij ons allemaal inteelt is.
     
    Een hele tijd geleden ging een koppel uit elkaar, na 7 jaar. Hij (Steven) wist in die periode niet meer of hij nu wel voor de juiste redenen bij zijn Cathy bleef en was er ook meer en meer van overtuigd dat zijn eerste grote liefde (toen hij amper een jaar of 13 was) zijn échte liefde was.
    Enfin, na heel veel vijven en zessen (en zevenen enzovoorts) gaat dat koppel dus uit elkaar (huis verkocht, inboedel verdeeld,...) en nog geen weekje later geeft Edwine (zo heet de eerste grote liefde van Steven) haar toenmalige relatie ook op en zijn Steven en Edwine een koppel.
     
    We zijn ondertussen minstens 2 jaar verder en een tijdje geleden is Steven plots opnieuw aan het twijfelen geslagen. Hij zat er toch mee dat hij misschien toch eerder voor Cathy zou kiezen en dat zijn grote liefde toch niet meer hetgeen was, wat hij ervan had verwacht. Cathy ook helemaal van haar melk uiteraard, want zij is nog maar net over de breuk heen en was heel recent aan een nieuwe relatie begonnen.
    En dan zeggen dat alleen vrouwen zo kunnen twijfelen.
     
    Edwine heeft op Steven's twijfels echter een creatieve oplossing gevonden (ahum...). Ze "vergat" 3 maand haar pil te pakken, en is nu tot haar grote verbazing (!?) dus zwanger.
    Steven twijfelt nu niet meer (zegt hij...) en ze leefden nog lang en gelukkig...
    Hopelijk... Wieweet...

  • Happy New Year!!!

    Ok, het is een cliché zo hoog als de ooit zo trotse WTC-gebouwen in New York, maar toch hou ik eraan om iedereen al het geluk van de wereld toe te wensen in 2006.
     
    Hebben jullie goeie voornemens? Ik doe daar normaalgezien niet aan mee, aangezien ik die toch niet volhou.
    Maar, dit jaar doe ik het eens anders en heb ik voor mezelf enkele doelstellingen...
     
    - wat meer proberen te genieten van het leven
    - 8 kg vermageren
    - werk maken van de volgende stap in mijn job-carrière (en dus eens bepalen wat ik wil doen "als ik groot ben")
    - een huisje kopen & verhuizen
    - meer genieten van mijn schatje
     
    De volgorde doet er niet toe, ze zijn allen ongeveer even belangrijk voor mij.
     
    En voor jullie: een goeie gezondheid en veel geluk (ok, ook cliché, maar broodnodig!)