• Sex-crisis

    We zijn alweer een aantal weken verder sinds de laatste keer dat ik het over ons seksprobleem heb gehad. Om de huidige situatie samen te vatten: totaal GEEN ZIN!!! Jawadde, erg gewoon...

    Voorheen probeerde ik tenminste nog in de mood te geraken, maar tegenwoordig doe ik die moeite zelfs niet meer. Ik vind het vreselijk om te moeten zeggen, maar ik voel zelfs niet eens meer de nood om te werken aan een gezond bed-en-daarbuiten-leven.

    Ik hoop momenteel stillekes dat mijn ventje nu ook eens zelf over dit probleem zou beginnen. Ik bedoel: ik heb het gevoel dat we allebei best wel beseffen dat dit geen manier van doen is, maar het is schijnbaar alleen ik die daarover ook kan/wil praten. Awel, nu kan/wil ik daar niet meer mee starten. Ik heb geen zin om nog eens tegen een muur van "och, zo erg is dat niet" of "kom eens hier, dat ik u nekeer pak" te botsen (ok, veel te cru gesteld, maar je hebt waarschijnlijk wel de boodschap begrepen). Ik wil het hierover echt eens fundamenteel hebben, en spijtig genoeg schijnt hij daar geen nood aan te hebben.

    Dus: voorlopig laat ik het er gewoon bij, en hoop ik dat hij ooit eens de moed en het initiatief zou vinden om hieraan te werken.

  • 100.000

    Ok, het is nog veraf, maar toch stel ik vast dat ik met rasse schreden naar de 100.000 hits aan het gaan ben met dit blogje. Wie had dat ooit gedacht...

    Nu moet ik natuurlijk zeggen dat dat er in feite niets toe doet, maar ik moet toch bekennen dat de gedachte dat er al bijna 100.000 keer naar mijn blogje is geklikt (of dat er dan ook echt gelezen is in de tekstjes, laat ik uiteraard in het midden), mij iets doet.

    Voor diegene die kan bewijzen dat hij/zij 100.000ste bezoeker was:

    Make a wish!

  • Ik heb Seppe nog eens gezien!

    Het was al eventjes geleden, maar ik heb deze week Seppe nog eens gezien...

    Enkele dagen geleden had ik nog een gesprekje met een vriendin die het moeilijk heeft om over haar vorige relatie te komen. Ik heb toen (met de nodige overtuiging én geloof in mezelf) verteld dat ik eindelijk totaal en volledig over mijn gevoelens voor Seppe ben geraakt. Met diezelfde zekerheid zei ik haar dat als ik hem nu zou tegenkomen, dat mij dat niets zou doen.

    Tot hij natuurlijk plots en overwacht voor mijn neus stond. Tot daar al mijn grote woorden. Ik voelde (erg tot mijn eigen verbazing én tegen mijn zin) dat mijn maag samenkneep, mijn benen week werden en mijn hoofd begon te zweven. Ik werd in mezelf kwaad op mijn eigen lichaam, dat mij zo in de steek liet.

    Hoe kan het toch dat iemand, die ik al een tijd niet meer had gezien, die mij in feite echt wel enorm veel pijn heeft gedaan in het verleden en waarvoor echt niet meer de liefde noch verliefdheid voel die het ooit is geweest, nog zo'n zwaar effect op mij kan hebben?

    In ieder geval: ik heb maar niets gezegd tegen die vriendin, toen ze mij gisteren alweer zei dat ze haar ex niet uit haar hoofd kan zetten...

    Hypocriet hé...

     

  • stagiaires

    Ik had een stagiaire... met de nadruk op "had".

    Het arme kind was hier vol goede moed begonnen, zo'n week of drie geleden. Spijtig genoeg hebben we snel moeten vaststellen dat er met de meid geen sikkepit aan te vangen is.

    Op haar eerste werkdag had Mireille haar boekentas en pennenzak netjes mee, om er met volle moed aan te beginnen. Toen ik haar zo'n beetje wegwijs maakte door het gebouw (ofwel : gebouwtje), gaf ze af en toe nogal rare opmerkingen, maar ik weet dat eerder aan een bizar gevoel voor humor of enorm veel zenuwen.

    Toch hadden de zinnetjes "mag ik 5 minuten vroeger vertrekken, als ik 5 minuten minder middagpauze neem" of "is het mogelijk om vrij tickets te krijgen van bv-feestjes" al de alarmbel moeten laten luiden.

    Enfin, het lieve kind is dus vol goede moed begonnen aan haar stage-periode. Spijtig genoeg heb ik (na écht heel wat problemen) gisteren een vrij serieus gesprek met haar moeten hebben, aangezien ze er niet in sloeg om ook maar 1 mm vooruitgang te maken.

     

    En deze ochtend had ik een mailtje van haar in mijn mailbox, met de illustere woorden "ik kom niet meer naar ..., ik heb het er niet naar mijn zin".

    Tja, ook goed hé... ik had dus een stagiaire :)

  • Bijna vakantie!

    Ok, het is pas maandag, begin van de werkweek en helemaal nog niet zover, maar toch kijk ik al heel erg uit naar het ski-verlof dat er binnenkort aankomt!

    Op zaterdagnacht, 3 maart, vertrekken we met een groepje vrienden richting sneeuwland!

    Dit jaar ga ik voor het eerst eens proberen een aantal andere sneeuwglijmethodes uit te testen. Ik ski al jaren met de klassieke ski's, en zie al even veel jaren beginnende snowboarders hun kont, kniën en polsen bezeren. Telkens denk ik dan dat dat toch wel een te groot offer is, al heeft het toch altijd gekriebeld.

    En dit jaar waag ik het erop. We gaan met drie vriendinnen proberen de kunst van het snowboarden min of meer onder de knie te krijgen, met als motto: gedeelde smart,...

    Ah, en ik heb mezelf ook voorgenomen om eens een dagje te gaan langlaufen, te gaan bladen (zo met van die kleine ski'tjes) én te gaan sneeuwwandelen.

    Kwestie van mezelf bezig te houden...

  • Valentijn

     

    Ok, ik weet het, het is pure commers. En het is zo artificieel als dat het groot is. En ik ben al te oud geworden om er nog over te zwijmelen...

    En toch: ik hou van valentijn!

     

    Ik ben van filosofie dat elke reden om te feesten een goeie reden is, al is die dan nog zo commercieel, artificeel of melig... Zo hebben we er bijvoorbeeld geen probleem mee om eens lekker melig te doen op valentijn, maar kunnen we er ook van genieten om een fleske champagne te kraken omdat het dinsdag-avond is...

     

    Gelukkig heb ik een ventje die mij volgt in die stelling! :)

     

    Deze ochtend heb ik een zalig lekkere ochtendzoen gekregen om mij wakker te maken, gevolgd door een versgeperst fruitsapke. We hebben net zo'n nieuwe sapcentrifuge gekocht en dat ding bewijst al dat het nuttig kan zijn.

    Nadien (toen mijn ventje al naar zijn werk vertrokken was), stond er een lekker ontbijtje klaar helemaal compleet mét een zoetsappige kaart met een hartje.

    En het is blijkbaar nog niet gedaan... ik moet vanavond niet koken, want ik ga verrast worden.

    Ik ben benieuwd!

  • Drukke tijden

    Het zijn drukke tijden ten huize van A-Woman... En al weet ik soms niet meer waar eerst te beginnen, toch geniet ik wel van de actie.

    Op het werk is het momenteel zelfs relatief kalm (ofte: net niet zo superhectisch als anders, dus voor mij is dat relatief kalm), maar in mijn thuisleven ben ik nu echt met heel veel verschillende projecten tegelijkertijd bezig.

     

    Zo kwam is gisteren pas tegen 2u30 terug thuis. Mijn ventje lag al in bed en was een beetje ongerust, aangezien hij vergeten was dat hij zijn gsm had afgezet en bijgevolg mijn berichtje niet had gezien ivm mijn late thuiskomst.

    We konden geen van beide slapen, dus hebben nog eventjes liggen babbelen met elkaar over de voorbije dag en nog vanalles (koetjes en kalfjes). Op een bepaald moment merk ik op dat ik echt nog wakker was. Hij blijkbaar ook. Heel suggestief (zeg nu zelf, hoeveel duidelijker kan ik nog zijn), merk ik met een knipoogje op dat er ons dan maar één ding te doen stond, nl. eens lekker vrijen.

    Ah ja, zei hij, inderdaad...

    En toen draaide hij zich om en viel spontaan in 't slaap...

     

    Hihi, dan wil een mens al eens iets doen aan een gebrek aan sexleven :). Misschien had ik er toch een betere moment moeten voor uitkiezen dan om een uur of 3 's nachts, op een gewone werkdag...

     

    Ach ja, dit is voor mij gewoon een grappig voorvalletje. Ik wil hiermee absoluut niet zeggen dat hij daarmee dan "zijn kans verkeken heeft" ofzo. Gewoon ff tussen twee haakjes...

  • Hoe?

    Hoe leg je een klant uit dat zijn/haar budget écht te laag is...

     

    Of: hoe leg ik een klant uit dat je geen Delvaux-sjakosh kan kopen in de Wibra ...

     

    Zucht

  • Prettig weekend!

    Ik heb mijn blogje deze week een beetje verwaarloosd. Dat was vooral te wijten aan het feit dat ik mij echt niet goed heb gevoeld. Niet goed in mijn vel, een beetje ziekjes...

    Kortom: niet goed.

    En, ik had ook geen zin in klagen, dus dat heb ik jullie maar bespaard.

     

    Maar, nu is het weekend en ik ga er eens goed van genieten!

    Salut. 

  • Dubbel gezegend

    Ik ben vandaag dubbel gezegend... ik ben absoluut ziekjes én heb een koortsblaasje.

    Daarbij komt dan nog eens dat het morgen de eerste dag van "de rode vlag" is, waardoor ik vandaag absoluut niet te genieten ben.

    Door al deze heuglijke feiten op een hoopje, kan ik mezelf zelfs niet eens hebben, laat staan mijn omgeving!

     

    Mijn grootmoeder had altijd - zogezegd - steunende woorden als ik vroeger alweer rondliep met een joekel van een koortsblaas. Ze zei altijd dat dat een ziekte gespaard was. Ik vond dat toen al weinig opbeurend, aangezien ik er toen voor koos om dan gewoon eens lekker ziek te zijn en vertroeteld te worden door ons mama.

    En nu is haar "wetenschap" dus weerlegt hé: het kan gewoon tesamen! Ofwel ben ik een wetenschappelijk wonder en word ik binnenkort op de onderzoektafel gelegd bij de les "rare gevallen".

     

    Resultaat: niemand wil mij zoenen! Het kussen met klanten (kuis op de kaak) kan ik gerust missen. Ook de zoenen van mijn mama (een lieve smak op de kaak), kan ik wel voor eventjes missen... maar niet te lang.

    Alleen de zoenen van mijn liefje mis ik nu! Hij geeft mij nu 's ochtends een lieve zoen op mijn wang, maar dat is toch helemaal iets anders dan die lekkere zoen op de lippen die we elkaar zo vaak geven. Ik wist niet dat ik dat zo nodig had in mijn leven.

     

    Ik kijk er dus echt naar uit om terug met genezen lippen een dikke, lekkere zoen aan mijn ventje te geven... en nadien nog één, en nog één,...