• Een onverwacht pleziertje

    Wie had ooit gedacht dat een onverwachtte, maar prikkelende conversatie via msn nog een prettig gevoel in mijn onderbuik kon geven...

    Fijn om weten dat ook zo'n dingen de dag kunnen extra kruiden.

    Een prettige avond en verwen je man/vrouw/zelf maar eens extra, want de lente komt eraan ;)

  • Het was te denken...

    Het was natuurlijk wel te denken dat er een addertje onder het gras zat, daar in Zwitserland...

    De collega waarmee ik naar daar moet gaan, blijkt uiteindelijk die vreselijke collega te zijn, die wiens profiel je normaalgezien alleen maar in films ziet. Op eerste zicht ziet hij er best ok uit. Hij is 38, is gescheiden en heeft twee kindjes. Zijn uiterlijk kan door sommigen vrij knap genoemd worden, maar aangezien ik het niet zo heb voor dat type, geldt dat voor mij niet. Hij is steevast ietsje te bruin (zonnebank), hij is iets te gespierd (veeeeeel te veel fitness), draagt zijn (geblondeerde) haar net iets te lang waardoor hij daar altijd met zijn handen doorgaat en is net iets te galant naar vrouwen toe (hallo, ik ben gewoon vrouw, geen hulpeloos wezen). Voor de mannelijke lezers van het blogje: ik weet het, zo is het nooit goed ;).

    Zijn grote nadeel is nog wel dat hij besloten heeft dat er dringend een levenspartner in zijn plaatje past. Hij heeft daar heel duidelijke richtlijnen voor, en zit ook elke vrouw naar die richtlijnen te screanen. Om enkele voorbeeldjes te geven: ze moet knap zijn, minstens 1m72 (echt hé...), moet gestudeerd hebben, van goeie huize, liefst enig kind (ah ja, die erfenis), ze moet zich vrij klassiek kleden (lees: in mantelpakjes en met hoge koltruien) én ze moet er ook nog eens warmpjes bij zitten. Ah ja, om niet te vergeten: ze moet in één moeite ook nog eens zijn twee ettertjes als haar eigen kinderen aanvaarden, zonder zich te moeien met de regels van de opvoeding. Dus: ze moet ze opvoeden, maar mag zelf niet (mee) bepalen hoe.

    Gelukkig val ik al lang niet meer onder deze noemer(s), aangezien ik het lef heb om te veel mijn eigen mening te hebben. Bon, met die man (laat ik hem Dirk noemen) ga ik dus op pad.

    Dat was nog niet eens zo erg geweest, ware het niet dat daar in Zwitserland een potentiële kandidaat voor Dirk-mans werkt. Ik ga dus regelmatig verslag horen van het effect van zijn onweerstaanbare charme op die fantastische madam.

    En om het plaatje compleet te maken: ik heb juist gehoord dat er een nieuwe persoon werkt: Marcos van Spanje. Ik heb hem al ooit ontmoet, en had hem toen meteen "all over me". En als er iets is waar ik NIET tegen kan, dan is het wel amoureuze aspiraties op mijn werk.

    Enfin, wat eerst een ontspannende reis leek, blijkt uiteindelijk een vrij stresserende datingtrip te worden. Ik ga mijn eige coole zelf nog eens extra in de verf zetten en mij vooral niet moeien met al die stomme affaires. Gelukkig blijkt dat mijn collega Dirk niet kan skiën, dus daar heb ik hem toch al niet aan mijn been...

  • Jiha!!

    Ik ben weer van de goei!

    Hier op't werk werd een vrijwilliger gezocht om een weekje naar het buitenland te gaan. Aangezien ik steeds te vinden ben voor een avontuur, had ik mezelf al kandidaat gesteld, nog voor ik in feite wist over wat het in feite ging. Dat had (achteraf bekeken) eigenlijk fameus kunnen tegenslaan. Het zou namelijk niet de eerste keer dat "buitenland" uiteindelijk één of ander industrieel achterdorp van één of andere Duitse grootstad blijkt te zijn, waar het immens hard werken is en collectieve diarree te verduren is door het afschuwelijke eten aldaar.

    "Buitenland" blijkt nu een idyllisch bergdorpje in Zwitserland te zijn, waar we zullen verblijven in een hotel naast een skipiste. We gaan ernaartoe met vliegtuig en taxi (dus niet uuuuuren in de file staan) en beschikken over een appartement-kamer (dus ik zit niet eens opgesloten in een kleine kamer). Het allerbeste nieuws is dat we op maandag een dagje dienen te werken, op woensdagavond een evaluatie dienen te maken van het voorstel van onze Zwitserse medemens en op vrijdagnamiddag de eindbesluiten dienen te maken. Maw: dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdagvoormiddag, ben ik zowaar vrij! Het is namelijk zo dat daar geen aansluiting op ons netwerk mogelijk is (volgens onze IT-manager zou het iets te maken hebben met "die verdomde Zwitsers die maar niet willen inzien dat ze niet alleen op de wereld zijn") en dat ik daar ondertussen niets kan doen.

    Ik heb mezelf dus als een vers potteke zonnecrème aangeschaft, mijn ski's terug bovengehaald (waar ik ze geparkeerd had, na er met tranen in de ogen afscheid van genomen te hebben voor minstens een dik half jaar) en mijn ski-pak in het wasmachien gestoken en ben er helemaal klaar voor!

    Ik ga dus volgende week met vakantie! Of neen... ging ik niet naar daar om te werken?

  • Feesten!

    Wat een weekend! Als bijna 30-er ga ik absoluut niet meer elk weekend stappen. Meestal houden we het op een avondje buurtcafé, of zelfs costa canapé. Ik kan daar echt wel van genieten en heb het niet meer zo nodig om elk weekend de bloemetjes buiten te zetten.

    Deze zaterdag hadden we met een groep vriendinnen afgesproken om nog eens naar de jaarlijkse fuif van het voetbalteam van ons dorp te gaan. Het grappige aan die fuif is dat het echt nog op een super ouderwetse manier wordt georganiseerd. Het is tegenwoordig zelfs zo ouderwets, dat het uiteindelijk nog trendy wordt. :)

    Om een paar voorbeeldjes te geven: er is gewoonweg nog een échte vestiaire, je kan tot het einde van de zaal zien (omdat er gewoon vrij veel zaallicht is), er is een dansvloer (houten platen), de DJ is ouder dan 45 jaar, er staan enorm veel stoelen en tafels in de zaal,... Kortom: een ouderwetse party...

    Met als gevolg dat er ook een aantal oude gewoontes blijven gelden: er worden vrij veel slows gedraaid waarbij mannen steeds opnieuw op zoek gaan naar (hen bekende of onbekende) partners, een ouderwetse rock 'n roll, twist of jive wordt gespeeld, en natuurlijk alle andere belachelijke klassiekers (denk dan maar bijvoorbeeld aan de hucklebuck, In Zaïre, kuskesdans, ...).

    Denk daarbij dan een groep uitgelaten einde 20-ers, begin 30-ers, en je kan je waarschijnlijk al wel inbeelden dat we ons beestig geamuseerd hebben!

  • Heeft iemand vraagjes?

    Ik heb vandaag totaal geen inspiratie...

    Heeft iemand vraagjes? Nog iets wat je graag had willen weten? Suggesties? :)

  • Ski-verlof - the sequel

    Wat vinden jullie het ergste...

    De groep ski-vrienden bestond dit jaar uit een aantal koppels, een aantal vrijgezellen (zowel mannen als vrouwen) en een aantal alleenreizende samenwonenden (vb omdat partner niet mee wilde, zwanger is, moest werken,...). Het zijn over het algemeen mensen die elkaar goed kennen. De "nieuwelingen" situeren zich vooral in de partners van de "habitués".

    Tijdens ons verlof zijn er een paar dingen gebeurd, waarbij ik mij toch echt wel vragen stel bij de reacties hierop ...

    Zo vond iemand het absoluut niet kunnen dat twee mensen (man en vrouw, single en deel van een koppel) samen in de sauna gingen zitten. (Let wel: met badkledij aan - zedig ver van elkaar - en absoluut niet met gesloten deur...). Maar, ze had er dan weer geen probleem mee dat twee anderen, allebei deel van een koppel, elkaar masseerden in de living (ok, met veel mensen errond) onder de mom van "spierpijn wegwerken"...

    Er is ook een verontwaardigde blik geworpen naar een vrouw die vlug, in jeans + bh, uit de badkamer kwam gestormd omdat ze haar gsm hoorde rinkelen in de keuken. Toch heeft de man die heel de tijd in zijn (veel te spannende) slip rondliep geen enkele opmerking gekregen...

    Wat vind je trouwens van twee vrouwen die met elkaar in bad gaan of twee mannen die samen douchen. Ivm het eerste was de (overwegend mannelijke) reactie eerder iets in de trant van "mogen wij mee?" en over het tweede werden meteen opmerkingen gelanceerd in het kader van een mogelijke homo-outing. Terwijl er in feite gewoon te weinig warm water was voor 2 douches en dat beide heren in hun zwembroek zo efficiënt mogelijk hebben geprobeerd te douchen.

    Zo heeft het meisje die een man uitnodigde om op haar kamer te slapen (uiteraard op zijn eigen matras) omdat zijn kamergenoten volledige bossen aan het omsnurken waren, haar voorstel ingetrokken omdat ze daar meteen dubbelzinnige commentaar op kreeg.

    Ach ja, ik zal misschien een iets bredere en openere moraal hebben dan onze gemiddelde dorpsbewoners, maar ik ben toch echt wel van mening dat zulke dingen uiteindelijk allemaal geen probleem vormen...

  • I love to ski!

    Ik deed het vroeger absoluut niet graag, wilde zelfs niet mee op skivakantie met mijn ouders, maar nu ben ik er gek van: skiën!

    En neen, niet op van die blitse mini-ski's, niet op een cool snowboard... geef mij maar the good old real stuff: ski's.

    Ik had mij dit jaar, voor mijne nieuwjaar, getracteerd op een nieuw paar ski's en nieuwe botten en nu voel ik mij the queen of the mountains! Alé, om eerlijk te zijn, een échte queen zou niet bibberen aan het topje van een zwarte (en ok, soms ook rode) piste, zou zich niet laten kennen door een dichte mist met zichtbaarheid minder dan 1 meter en zou ook elke dag om 8u30 aan de liften klaar staan, maar ach, daar kom ik ooit nog wel eens...

    We waren dus met een vrij grote groep op pad, met mensen die elkaar deels heel goed, maar ook deels helemaal niet kenden. Het had dus een complete mislukking kunnen worden, maar gelukkig is alles perfect goed meegevallen. Natuurlijk zijn er wel altijd kleine ergernisjes, maar uiteindelijk zijn we er wel in geslaagd om dat allemaal met veel humor op te vangen.

    Naast het effectieve skiën, hebben we vooral ons werk gemaakt van de après-ski. In het dagdagelijkse leven ben ik niet echt een uitgaanstype, maar na een hele dag op de piste, kan ik daar best van genieten. Het heeft iets heel raars om daar in dikke warme kledij, met ski-botinnen en rode gezichten (oei, weer vergeten in te smeren) te staan dansen op dwaze liedjes van ene Anton uit Tirol (en dat allemaal in Frankrijk). Vooral als er dan nog een paar dwaze Hollanders een weddenschap zijn aangegaan "om het eerst een Belgische tongen", en dat allemaal heel subtiel (helemaal zoals een Hollander dat zo goed kan) aan te pakken. Manman, daar hebben we toch om gelachen, jawadde. Maar, je moet het die onnozele Hollanders nageven: één van de dames heeft zich uiteindelijk laten verleiden tot een portie tongdraaien.  Ze zei achteraf: ik wilde eens zien of een Nederlander effectief beter is... want dat had ze gehoord van een vriendin. Conclusie: neen, hij was net een tornado. Tja, diene Hollander had natuurlijk voor de rest van de week zijn bijnaam vast.

    Korte samenvatting: eens helemaal volledig van de wereld weg (enfin, van mijn wereld dan), in een uitgelaten grappige sfeer en met heel weinig do's en don'ts. Eens heel fijn dus!

  • Ik ben er niet!!

    We zijn gaan skiën (of toch een poging tot) en zal pas op 13 maart kunnen laten weten of ik in 1 stuk ben teruggeraakt...

  • Hihi

    Een vriendin gaat trouwen. Super leuk natuurlijk, want dan mogen we nog eens lekker feesten!

    Maar eerst was er enkele weekends geleden nog haar "enterrement de vie de jeune fille", zoals een vrijgezellenavond in het frans heet (ze is van oorsprong een echte Wallone). We werden eerst uitgenodigd op café (zo'n beetje ons stamcafé), waar er een heuse Upperdare Party was. Nadien zijn we - traditiegetrouw - de stad ingetrokken en hebben we de dingetjes gedaan die je meestal doet bij zo'n gelegenheid, namelijk opdrachtjes, veel gelachen, te veel gedronken én fameus uit de bol gegaan.

    In die sfeer was de "upperdare party" natuurlijk nog een stukje meer uitgelaten dan dat dat al gewoonlijk is. Ik denk dat ieder van ons zo ongeveer een stuk of 3 "dingen" heeft gekocht. En dan niet eens de meer bravere zaken zoals zachte pluimdingskes of pasta in de vorm van piemels... Neenee, we gingen allemaal voor het hardere werk: clitorisverwenners, vibrators in alle maten en vormen, speciale crèmes,...

    En zo komt het dat ik vandaag in een experimentele fase ben voor het item "hartvormige clitorisverwenner". Het is een plastic dingetje, in de vorm van een hartje, van ongeveer 3 cm hoog. Met behulp van een magneetje maak je dat vast op het slipje (op dé strategische plaats natuurlijk), en als dat instrumentje druk krijgt (dus, vb door te gaan zitten, verzitten, naar voor buigen, stappen,...) begint dat te trillen.

    Ik zit hier nu dus ogenschijnlijk heel deftig te werken achter mijn bureau, maar krijg zo nu en dan eens een lekkere prikkel "vanonder". Ik verwacht hier absoluut geen stomend orgasme te krijgen, maar vind het wel  prikkelend. Ik moet zeggen dat ik er tegen deze avond wel in een uitdagendere stemming door zal zijn.

    Alleen pech dat mijn liefje pas morgenochtend thuis komt...

    Maar dit is zeker iets dat in de toekomst wel eens een tikkeltje spicy'ness zou kunnen geven in onze relatie!

  • Waarom?

    Ik kreeg gisteren de reactie: waarom doe je dit in feite nog? Waarom blijf je berichtjes posten op dat blogje? Tja, goeie vraag...

    Uit gewoonte? Of zoals ik toen heb geantwoord: omdat ik wel hou van korte, gewone stukjes te schrijven en dat dit daarvoor een goed medium is. Of omdat ik zo nu en dan ook wel eens hou van een goed stukske discussie? Of omdat ik al heel wat leuke reacties heb gekregen (via dit blogje, maar ook via mail)? Zo vertelde een vrouw mij laatst dat ze haar man stukjes van mijn schrijfsels had laten lezen omdat ze vond dat ik precies had verwoord wat zij voelde én dat dat nog heeft opgebracht dat ze er eindelijk eens een goed gesprek over hebben gehad. Of omdat ik mijn mening "in de groep wil smijten".

    Och, het doet er in feite allemaal niet toe. Zo lang ik er mij goed bij voel, ga ik ermee door!

    Tot spijt van sommige mannen waarschijnlijk... Die door dit te lezen, minder tijd hebben om met een madam te sexen. Laag hé... Ik weet het, ik had er ff zin in! :)

  • Man man man...

    Daar gaan we weer... Ik durf mij nog eens wat cynischer uit te laten over onze bedprestatie's en ik krijg weer een hele lading gefrustreerde raad door mijn strot gejaagd. Hartelijk bedankt.

    Ik kan jullie dan ook meedelen dat ik besloten heb om tegen mijn vriend te zeggen dat we de relatie beter stopzetten omdat ik begrijp dat hij ondertussen al een hele reeks prostitués in het schipperskwartier heeft gehad of gelijk welke andere vrouwen. En natuurlijk niet te vergeten, dat het geen zin meer heeft om samen te blijven als we niet elke avond de sterren van de hemel vrijen. Hij vond dat uiteraard een goed idee en heeft mij van pure opluchting eens goed gepakt op de keukentafel, zijn valies genomen en mij vrolijk vaarwel gewenst.

    Daarna vond ik dat ik het als vrouw niet meer waard was om verder te leven (zoals sommigen suggereerden) en heb mij gezwind een penis aangemeten, zodat ik tenminste een excuus heb om rond te neuken (want mannen hebben nu eenmaal RECHT op sex, dus de vrouwen moeten maar spontaan met hun benen gaan open liggen, liefst elke ochtend en avond, maar toch minstens 2 keer per week).

    Nu ben ik dus een gelukkige vent, die op zoek is naar een madam die sex wil. Ah, en misschien eventueel ook nog de vrouw van mijn leven, maar dat is slechts bijkomstig.

     

    En nu heb ik mij miljaar weer laten vangen door mijn vriendjes Sylvester en Jan...

     

    Enfin, dit gezegd zijnde, kan ik u meedelen dat ik gelukkig blijkbaar een andere soort mannen ken en dat ik weiger te geloven dat iedere man, bij gebrek aan een gelukkig sexleven, dan maar zijn gerief op een ander zoekt. Al ben ik er wel van overtuigd dat hij ondertussen expert is geworden in het masturberen onder de douche. Maar mannen, zeg nu zelf, welke man is dat niet?

    Ah, en nog iets: ik heb binnen een kleine maand een afspraak bij een sextherapeut. Ik heb er mij nogal moeten overzetten om dat telefoontje te doen, maar eens ik haar aan de lijn had, ging het vrij zakelijk ("wanneer had u graag een afspraak gehad?") en heb ik nog helemaal niets moeten uiteenzetten ivm het probleem.

    Ik heb het lange tijd namelijk nogal een dwaas idee gevonden dat iemand zo jong als ik, in een relatie die nog geen eeuwigheid duurt, zo'n therapie zou aangaan. Ik vond altijd dat er mensen zijn die toch nog zwaardere problemen moesten hebben en die daarop in feite voorrang zouden hebben. Maar foert, ik heb een probleem, en ik wil daar iets aan doen.

    Ik ga eerst alleen gaan, zodat ik toch al over die drempel ben, en indien nodig, gaat mijn ventje mee. En voor diegenen die het zich afvroegen: uiteraard weet hij hiervan!