• Ontslag!

    Ik moet vandaag iets doen waar ik absoluut geen zin in heb. Ik kan het ook niet meer uitstellen, want het einde van de maand is in zicht, en het moet er absoluut voor gebeuren...

    Er rust vandaag een zware taak op mijn schouders, namelijk: een collega/assistente ontslaan. Uiteraard ben ik niet de eindbeslisser in deze zaak, maar omdat ik op haar ontslag heb aangestuurd én aangedrongen, vind ik het ook mijn plicht om het haar zelf te zeggen. Gelukkig gaat ook mijn baas bij dit gesprek aanwezig zijn, maar de cruciale woorden "je kunt gaan" (dixit Rob Heyvaert) zal ik zelf uitspreken.

    Jawadde, hoe is het zo ver kunnen komen. Nicole werkt nu een dik jaar voor mij en ik heb ze zien veranderen in een vlotte collega, zonder een overschot van enthousiasme (maar net genoeg ervan) tot een vervelende ruziestokende dame. Ze verziekt de sfeer met haar insinuaties en roddels en is er momenteel op haar eentje verantwoordelijk voor dat drie collega's elkaar niet meer recht in de ogen kijken.

    Dus, ik ben absoluut blij dat ze er morgen niet meer zal zijn... Alleen, ik vind het immens zwaar om haar dat te moeten zeggen.

    Ik mag er bijvoorbeeld ook niet aan denken dat haar man nog niet zo lang bij haar weg is en dat ze nu zelf instaat voor de opvoeding van haar twee klein mannen... Ook bij het feit dat ze al 44 is, mag ik niet te lang stilstaan.

    Een klein beetje troost heb ik toch uit het feit dat ze 5 maand loon als ontslag-premie krijgt (in plaats van de gebruikelijke 3 maand) en dat we haar ook een trajectbegeleiding in het vinden van een nieuwe job gedurende die 5 maand aanbieden.

    Ok, het zijn maar lapmiddeltjes, maar voor iemand die de firma zo heeft geambeteerd, vind ik dat al grote toegiften.

    Dus, lieve mensen, denk aan mij rond 16u, want dan is het zo ver...

  • Maandag

    Alweer een nieuwe week, alweer een week ouder dus...

    Ik voel de tijd altijd maar sneller voorbij gaan en heb steeds meer de indruk dat ik te weinig doe met mijn leven. Zou de naderende 30 daar iets mee te maken hebben? Heb ik een midlife-crisis, maar dan een vrouwelijke versie ervan?

    Ik stel mij vragen bij mijn leven: mijn werk, relatie, woonsituatie, ... En ben van mening dat het allemaal beter kan.

    Wat blijft er over van mijn grootse plannen... Ik ging in feite voor mijn 30ste een grote wereldreis maken. Of toch op zijn minst een tijdje in het buitenland gaan werken. Ik wilde in feite ook graag kindjes voor mijn 30ste. Ik zag mezelf 10 jaar geleden ook als een zeer geslaagde carrière-vrouw. En daarbij kwam nog eens dat ik ervan overtuigd was dat ik al zou getrouwd zijn, met hét grote feest erbij.

    De realiteit is helemaal anders... Ik moet voor mezelf nog uitmaken of ik niet beter al die achterhaalde toekomstplannen achter mij laat en in mijn gedachten klasseer als "leuk, maar niet haalbaar". Dat lijkt mij in ieder geval beter dan heel de tijd te zitten zeuren over niet behaalde doelen. Dat neemt niet weg dat ik er toch mee zit, met dat gevoel van onbereikte doelen.

    Een oplossing zou zijn om dan nu maar die doelen te beginnen nastreven. Dan zou ik nu in feite dienen ontslag te nemen, op wereldreis vertrekken, ons appartement aan iemand anders verhuren gedurende een jaar, van zodra we terug zijn een groot feest geven en trouwen en meteen daarna een kindje krijgen. Dan zouden al mijn grote dromen kunnen bereikt zijn voor mijn 32ste...

    Maar is dat dan de oplossing? Jawadde, ik denk weer veel te veel na de laatste tijd.

  • Al donderdag!

    Amaai, de week vliegt snel! Het zal wel te maken hebben met een extra dagje verlof op maandag, maar ik vind toch dat het alweer veel te snel voorbij gaat.

    Zo bedacht ik mij gisteren dat ik al een hele tijd verschillende dingen aan het uitstellen ben. Ik moet bijvoorbeeld dringend langs de tandarts en gyneacoloog, want dat jaarlijkse bezoekje heb ik zodanig uitgesteld, dat het ondertussen al bijna 2-jaarlijks is. Schandalig, ik weet het.

     

    Mijn ventje en ik zijn toch wel vooruit aan het gaan ivm onze woonplaats. We zijn plannen aan het maken om nogal zware verbouwingen te doen. Eerst moeten we nog zo'n beetje uitmaken (of soms uitvechten :)) wat er juist belangrijk is. Want eens je begint, is er plots vanalles te doen hé. We spreken dan over de keuken, badkamer, ramen en deuren, vloeren, muurtjes weghalen, ... En zeggen dat ik absoluut niet graag verbouw...

    Enfin ja, we zullen wel zien hé, ik ga in ieder geval blij zijn als ik nadien in een mooie "nieuwe" woonst woon.

  • Hoe lang?

    De Feeling, Flair, Goed Gevoel enzovoorts staan vol van statistieken over hoeveel de gemiddelde Belg, Europeaan, Amerikaan, wereldburger, man, vrouw,... "het" doen. Ik vraag mij dan altijd af of het inderdaad zo is dat iedereen zowat twee keer per week sex heeft. Zou het niet kunnen dat er een aantal zijn die van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat de pannen van het dak vrijen, waardoor die gemiddelden alleen maar naar omhoog gaan? Of zou er ook niet veel wishfull thinking aan te pas komen bij het antwoorden van zo'n vragenlijsten? Het lijkt mij ook ergens te maken te hebben met wat sociaal aanvaardbaar is om te antwoorden. Wie gaat er nu toegeven dat hij/zij "maar" 1 keer per maand sex heeft... Als ik het zo'n beetje goed begrepen heb bij mijn vriendinnen, dan zijn er toch wel meer die niet zo regelmatig vrijen...

    Maar, ik heb nog nergens lijsten gezien van wat nu een gemiddelde duurtijd is van een vrijpartij. Ik bedoel dan concreet het aantal minuten (of uren, wieweet) sex iemand gemiddeld heeft, van de eerste erotische streel (dus een duidelijk gericht voorspel, niet gewoon wat knuffelen) tot het moment waarop beiden relaxed naast elkaar gaan liggen. Uiteraard tel ik hierbij de pauzes bij hé. Het lijkt mij dat je dan nog vollop met sex bezig bent, aangezien je meteen erna herbegint.

    Zou het misschien zijn omdat ik er tegenop zie om telkens zoveel tijd te "verliezen"? Want ik ben wel iemand die zich heel bewust is van de minuten die verder tikken. Ik heb het moeilijk met verloren tijd en kan dus ook echt genieten  van voor dag en dauw uit mijn bed te springen, met het gevoel nog een hele lange dag voor mij te hebben om vanalles te doen. Ik moet bezig zijn, of ik voel mij schuldig.

    Als ik er zo eens over nadenk, dan ben ik er zowat uit dat wij telkens zo'n uur vrijen. Is dat lang, kort... te lang, te kort? Ik zou het niet weten... Wij hebben in feite nooit vluggertjes. Ik denk dat mijn ventje mij het liefst niet te snel loslaat als ik dan toch eens in stemming ben geraakt. Hij "profiteert" dan best van de stemming hé. :)

    Och, ik ga daar nu niet van wakkerliggen natuurlijk, het was zo'n kleine gedachte die door mijn geest spookte, en die perfect is voor de schrijfselkes op mijn blogje.

  • Zondag-ochtend!

    Het was zo'n uur of 10 's ochtends.

    We waren de avond ervoor weg geweest, maar hadden het niet te laat gemaakt en kropen tegen een uur of 1 in ons bed. Ik was echt enorm moe, maar mijn ventje wilde nog graag vrijen. Ik had er niet beter op gevonden dan hem te zeggen dat ik daar nu absoluut geen zin in had, maar de volgende ochtend zeker wel.

    Nu moet je weten dat ik het absoluut verafschuw om te "moeten" vrijen. Ofte: sex op commando en op agenda vind ik echt niet leuk.

    Maar bon, belofte maakt schuld, dacht ik bij mezelf (en zoals jullie weten, zou ik echt graag wat meer willen vrijen) toen ik rond een uur of tien wakker werd. Mijn ventje lag nog gezellig te slapen en was zich van mijn gedachten absoluut niet bewust.

    Daar lag ik dan: zondag-ochtend, nog een beetje aan het nasoezen van een lekker nachtje slaap en helemaal in de ban van een gemaakte belofte. Ik nam mezelf dus voor om zin te krijgen, maar hoe doe je zoiets...

    Bon, ik dacht, ik kijk gewoon naar hem, dan komt dat wel vanzelf. Nope, geen goed idee. Hij lag daar met zijn mond wijd open, een beetje speeksel drupte op zijn kussen en hij snurkte ook. Vertederend hoogstens, maar absoluut niet verleidelijk. Ik stond eventjes op om naar 't wc te gaan en passeerde daardoor de spiegel van de badkamer. Ik bekeek (eerder toevallig) mezelf en zag weer die "zachte rondingen" die er volgens mij te veel aan zijn. Ook niet bepaald bevorderlijk voor de erotische stemming, dus dat heb ik maar snel uit mijn gedachten gezet. Toen ik terug in mijn bed lag, was ik aan het overpeinzen hoe ik in het verleden soms in de stemming geraakte. Na zo'n half uurtje denken betrapte ik er mezelf op dat ik in feite aan het denken was aan mijn laatste strandvakantie en floot ik mezelf (in stilte uiteraard) tot de orde van de dag: zin krijgen.

    Ik krijg op mijn blogje en in mails vaak de reactie dat ik het niet moet forceren, dat zoiets wel vanzelf komt. Wel lieve mensen, ik kan jullie nu met alle zekerheid zeggen: bij mij komt dat dus niet vanzelf hé. Niet als ik er mij absoluut niet van bewust ben en al helemaal niet als ik er mij toe wil dwingen. Wat uiteraard wel logisch is, maar daar had ik op dat moment niets aan natuurlijk.

    Toen ik in mijn bed lag te woelen (ik versta nog altijd niet dat mijn ventje niet wakker werd van mijn gedraai), streelde ik (in feite meer per ongeluk) langs mijn tepel met mijn (koude) hand. Woow, tintelingen!

    Ah, dat was dus het systeem, dacht ik bij mezelf: gewoon mezelf in stemming strelen. Zo gedacht, zo gedaan. Mijn gedachten gingen vanzelf een eigen fantasie-wereld leiden en ik merkte na enkele minuten al niets meer van het oorspronkelijk zeer geforceerde gevoel. Ik vond het, na eventjes, niet meer zo belachelijk dat ik mezelf daar lag te strelen op alle lekkere plekjes.

    Toen ik dan eindelijk in een erotische stemming was (jippie, ik had er zowaar zin in), maakte ik mijn ventje zachtjes wakker. Door mijn nogal expliciete manier van doen, had hij meteen door wat de boodschap was, en ging hij hier gretig op in. Gelukkig maar... stel je voor.

    Na een uurtje zalige sex, zei hij mij: amaai, waar komt dat zo plots vandaan. Plots? Hij moest eens weten ;)

  • ik snak naar 't weekend!

    Het is echt al lang geleden dat ik nog zo getracht heb naar die laatste minuutjes van de werkweek. Ik ben het beu, ik heb geen zin meer en ze kunnen allemaal de pot op!

    Maandag weer op post... zucht...

  • Flirten

    Ik vind flirten zalig! Ik heb al gemerkt dat ik er vrij goed in ben en dat het zelfs één van mijn hobby's is. Het is best grappig dat je om te flirten absoluut geen beautyqueen hoeft te zijn.

    Wanneer ik een café, fuifzaal, ... binnenstap, betrap ik er mezelf vaak op dat ik meteen alle aanwezige mannen eventjes "screen". Ik heb meestal binnen de twee minuten gezien of er "iets interessants zit". Straf hé, nu klink ik al bijna als een man... Hihi.

    De verdere avond weet ik van mezelf dat ik die ene man vaak in 't oog hou en oogcontact zoek. Het gebeurt dan hoogst zelden dat er dan ook effectief een gesprek van komt hoor. En als dat dan al gebeurt, dan is het meestal een koude douche, want dan had ik mij die persoon helemaal anders voorgesteld.

    Maar dat spel van kijken en bekeken worden is toch elke keer weer grappig. En leuk.

    Toen ik dat een tijdje geleden al lachend vertelde aan een vriendin, dan viel die totaal uit de lucht. Ze vond mij altijd een vrij koele persoon, die totaal geen aandacht schonk aan mannen. Alé, dus ik kan dat blijkbaar nog vrij discreet ook.

    Ook met klanten doe ik dat. Ik ben van mening dat je als vrouw (ook als man hoor) alle troeven moet uitspelen die je hebt. En als een beetje flirten kan helpen om een goeie deal te sluiten, waarom niet hé. Maar verder dan wat onschuldig geflirt ga ik niet. Ik doe dat ook absoluut niet bij van die "vettige venten". Mannen waarbij je al van op verre afstand kan zien dat ze zichzelf absoluut onweerstaanbaar vinden en dat je je als vrouw al maar beter in volle aanbidding aan hun voeten stort. En geloof me, zo bestaan ze echt nog hé. Ik heb al mijn deel van expliciete oneerbare voorstellen gekregen. En dat op momenten dat ik mijn saaiste kledij, mijn meest serieuze blikken en afstandelijke houding had bovengehaald.

    Ooit stelde een klant mij voor om met hem "een weekendje op bespreking te gaan", vette knipoog. Ik heb hem toen net niet uitgelachen...

    Ach ja, flirten is natuurlijk altijd een onschuldig, maar tegelijk gevaarlijk spelletje. Eén ding is zeker, ik leef al eens graag op het scherp van de snee. Ik zou het niet kunnen om overal en altijd miss perfect te zijn. Dus tja, zo ben ik nu eenmaal...

     

  • Lotto

    Ik las daarnet het blogje van Leentje en had meteen mijn onderwerp voor vandaag gevonden. Euromillions...

    Iemand (of een groep mensen) in België is een slordige 3 miljard oude Belgische franken rijker sinds een paar dagen. Djees, wat moet dat niet met een mens doen hé... Elke keer als ik zo'n bericht hoor, neem ik mij ten stelligste voor om toch ook maar eens de moeite te doen om zo'n biljet te kopen en ook mijn kans te wagen. Aangezien ik de meest georganiseerde mens ter wereld ben (not!!), geraak ik echter nooit tot in de krantenwinkel en blijft het bij voornemens.

    Dan troost ik mezelf altijd met een uitspraak die een prof ooit heeft gedaan in een les statistiek. Dat moet trouwens zowat het allerenige zijn dat ik van al die lessen nog blijf onthouden. Die slimme man rekende ons voor wat het geldbedrag is als iemand dertig jaar lang elke trekking met het allerkleinste bedrag zou spelen op de lotto. Dat is dus € 1, 2 keer per week, 52 weken, 30 jaar of met andere woorden: € 3120.

    Wel, de kans dat je datzelfde bedrag zou winnen, in die 30 jaar, is zodanig klein, dat ze in statistische termen als "bijna onbestaande" wordt beschouwd. Laat staan dat je dan nog eens € 75.000.000 zou winnen.

    Dus, ik blijf gewoon lui en denk elke week weer aan het geld dat ik toch wel een beetje "gewonnen" heb. :)

  • Hoe kan het zijn?

    Hoe kan het zijn dat in deze tijd van kennis en voorlichting er nog steeds vrouwen in slagen om "onverwacht" zwanger te worden.

    Een kennis van mij (ik heb het verhaal van horen zeggen), is zwanger. Heuglijk nieuws zou je zeggen. Wel neen, haar vriend wil het kindje niet.

    Ze zijn beiden al enkele jaren in de 30, zijn een dik anderhalf jaar samen, wonen nog niet samen, maar zijn wel een huisje aan het verbouwen (dat bijna af is) en hebben allebei een goeie, vaste job. Nu is zij zwanger. Plots.

    Al moest ze er wel voor de eerlijkheid bij vertellen dat ze wel al een tijdje gestopt was met de pil, maar dat ze hadden "opgelet". Tja... Ik veronderstel dat ze ook wel zullen geweten hebben welk risico ze liepen zeker?

    Ze heeft een zwangerschapstest zo lang mogelijk uitgestelt, maar nu ze al een goeie twee maand verder is, heeft ze het toch maar eens gedaan en kon ze het niet langer negeren: ze verwacht een kindje. Ze durfde dit niet te vertellen aan haar vriend (aangezien ze blijkbaar al aanvoelde dat hij daar om één of andere, waarschijnlijk door haar gekende reden, niet blij mee zou zijn). En hij heeft haar gezegd: tja, los het maar op, maar ik wil het niet.

    Jawadde... Twee mensen die het in feite volledig zouden aankunnen (op alle vlakken) om aan kinderen te beginnen en dan hoor je zoiets. Ze twijfelt nu enorm natuurlijk. Zou ze het (voor haar gewenste) kindje toch laten weghalen? Zou ze haar instinct volgen, weggaan van hem en er volledig alleen mee verder gaan?

    Dat lijkt mij toch absoluut geen gemakkelijke situatie hoor. Het is in mijn ogen zo onwezenlijk allemaal. Het gaat uiteindelijk toch om een klein leventje, waar ze het over hebben.

    Djees... en ik maar denken dat zo'n dingen tegenwoordig niet meer gebeurden.

  • Zucht!

    Ik probeer al twee keer een lang bericht te posten, maar het lukt mij niet... Zucht! En uiteraard ben ik weer zo slim geweest om het weer rechtstreeks in te tikken, ipv het eerst eventje in word te doen ofzo.

    Bon, aangezien het lot heeft beslist dat er dus geen verslagje komt, kan ik enkel melden dat ik terug op post ben én helemaal onder invloed van de lente die zich zo stilletjesaan aan het aandienen is. Joepie!!