• Blogvakantie

    Vakantie CuracaoIk neem een weekje "blog-vakantie". Ik heb er ff geen zin meer in en ga mij eens een weekje niet bezig houden met het aanvullen van mijn blogje.

     

    Tot 29 mei!

  • Vraagje!

     Aangezien er vandaag blijkbaar meer volk op mijn blogje passeert dan anders (Dankje Skynet...), heb ik de ideale gelegenheid om "mijn vraag" nog eens te stellen aan een iets ruimere doelgroep :)

    Dus, hou je vast, hier komt het (in 't heel kort samengevat, wie meer wil weten, lees gewoon heeeeeel mijn blogje, hihi). Helemaal in "liefste Joepie" of "beste Flair"-stijl :) :

    Ik heb reeds een tijdje een hele leuke relatie, met een dot van een ventje! Ik zie hem doodgraag en we hebben het echt goed samen. Toch ontbreekt een vrij essentieel gedeelte: ik heb namelijk nooit (NOOIT!) zomaar zin in hem of in vrijen in 't algemeen. Aangezien mijn vriend veel natuurlijkere behoeften heeft daarin (lees: hij zou het fijn vinden mochten we "het" toch minstens 2 keer per week doen, zonder dat als "regel" te stellen natuurlijk), stelt zich daar een probleem. Versta mij niet verkeerd: dat is zeker geen breekpunt. Al vind ik het wel spijtig dat het voor de rest zo super met ons gaat, maar dat het daarin gewoon niet helemaal schijnt te lukken.

    Ah ja, hierbij kort samengevat ook eventjes de dingen die ik heb gedaan om er iets aan te doen: stoppen met de pil (kwestie van de hormonen wat in toom te houden), sexspeeltjes, sexfilms, ontspannen op alle mogelijke momenten, therapeute, praten met hem, proberen te beschrijven waar ik misschien van opgewonden zou geraken en ongetwijfeld nog een aantal dingen waar ik nu niet op kom.

    Iemand suggestie's? :)

  • Delhaize

    Sinds de Delhaize, dicht bij mijn werk, opent om 8u30, loop ik daar nogal vaak eens langs voor 't werk, zodat ik al een gezond slaatje ofzo kan inslaan voor de middag. Kwestie van dan geen tijd te verliezen, maar toch iets degelijks gegeten te hebben.

    Deze ochtend stond ik zelfs al om 5 voor half acht voor de (gesloten) poort van de winkel. Naast mij stond een koppel oudere mensen, ik schat ze zo'n 70 à 75 jaar. Ik vraag mij dan altijd af waarom gepensioneerden persé 's ochtends vroeg, bij het krieken van de dag, hun boodschapkes moeten doen, maar dat zal mij binnen een jaar of 40 misschien wel duidelijk worden.

    Ik moet zeggen dat ik totaal gechoqueerd was van de manier waarop bompa omging met bomma. Ik denk niet dat ik haar in die 5 minuten iets heb horen zeggen, maar hare vent vond het wel nodig om de hele tijd echt smerige opmerkingen tegen haar te maken.

    In de stijl van: "seg, hedde gij nu nog geen kar gehaald?", "ja, gij hèt zekers weer giene euro zekers?", (waarom bomma braaf voor bompa staat, met haar hand open, om de euro te krijgen), "voila, raapt hem maar op" (en hij smijt diene euro gewoon voor haar voeten). Bomma raapt het centje op en terwijl ze dat doet zegt hij heelr charmant: "jawadde, wa hebt gij toch een dikke kont seg". Tegen een menske van 75 jaar hé!!! En zo ging het nog een tijdje door.

    Ik moet eerlijk zeggen, ik heb bijna mijn tong doorgebeten. De verleiding was zo groot om iets te zeggen, maar ik weet uit ervaring (20 jaar ruziënde ouders) dat dat alleen maar de situatie erger maakt voor die vrouw.

    Het toeval wil dat ik hen passeerde in één of andere gang, op mijn weg naar de kassa. Toen hoorde ik hem heel luid schreeuwen tegen haar: "ENE POT MAYONAISE HAD IK GEZEGD, GEEN TWEE".

    Miljaarde... Als er binnenkort een berichtje in de krant staat over een oud vrouwke die "zomaar" hare vent heeft vermoord: ik ga voor haar supporteren... Dat is gewoonweg geen leven zo. Ik stel mij dan voor dat die dat waarschijnlijk al meer dan 50 jaar moet verdragen. Die zou gewoon de nobelprijs voor geduld moeten krijgen, vind ik.

    In onze "tegenwoordige tijd" zou het allemaal iets simpeler kunnen zijn. Ze zou gewoon van hare man kunnen weggaan, maar ik veronderstel dat het voor haar een vastgeroest patroon van ellelange vernederingen is. Djezes... en ik maar klagen over mijne man die 's ochtends niet altijd even vrolijk uit zijn bed springt...

  • Maandag

    Nieuwe collega's kunnen soms echt wel eigenaardige effecten hebben op de firma...

    Een kort tijdje gelegen startte Steven zijn nieuwe job, bij ons op de firma. Al meteen kreeg ik van verschillende collega's te horen dat hij echt wel heeel knap is en - zwijmel zwijmel - zo'n mooie ogen heeft. Ik had zelf, eerlijk gezegd, alleen nog maar opgemerkt dat hij er inderdaad wel vrij representatief uitzag, maar het was mij totaal ontgaan dat hij blijkbaar een man is waar vrouwen (en sommige mannen :)) zich voor omdraaien.

    Onze receptioniste was mij dat al opvallend vaak komen zeggen en had ook al een aantal keer opgemerkt dat het toch wel wat raar was dat hij "zo knap was en geen vriendin heeft". Bon, nu, nog geen 2 weken later blijkt Steven reeds de koe (zijnde onze receptioniste) bij de horens gevat te hebben en hebben die twee een affaire. Alleen heeft de koe (vergeef me de uitdrukking) eventjes geen rekening gehouden met het feit dat ze thuis ook een stier en twee kalfjes heeft (hihi, ik ga gewoon voort met de beeldspraak) en dat ze hun affaire niet bepaald geheim houden.

    Zucht... en zo zal het altijd wel iets zijn.

  • Vriendinnen

    Inderdaad, ik had dus nog geen verdere details verteld...

    Eén van de vriendinnen is dus recent vrijgezel geworden.Ze heeft 2 kindjes (een tweeling van 2,5 jaar). Net zoals je dat wel vaker kan zien, heeft ze zich volledig gesmeten op de dating-markt. Het is alsof ze nu heel snel wil bewijzen (voor zichzelf en/of voor anderen) dat ze wel nog goed in de markt ligt. Ze heeft zich ingeschreven op dating-sites, gaat naar (dans)café's die ik in mijn vroege jeugd al bezocht en ontmoet de ene na de andere nieuwe, potentiële vriend. Toen ik haar voorzichtig vroeg of het wel een goed idee is om zo gekwetst zoals ze nu is al op zoek te gaan naar "de nieuwe liefde", kreeg ik een nogal bitsig antwoord terug... Ze had toch ook het recht om, net als hij, terug gelukkig te zijn. Tja, natuurlijk heeft ze dacht recht. Alleen, ik weet niet of ze dat nu niet gewoon allemaal doet om dingen te bewijzen die helemaal niet moeten bewezen worden.

    Uiteindelijk waren zij en haar (bijna) ex-man al meer dan 16 jaar (!!) samen. Ze heeft hem leren kennen op haar 13 en is sindsdien nooit meer met iemand anders geweest. Voor haar is heel dat daten dus helemaal nieuw. Zo vertelde ze vol trots dat ze in 4 maand al met 8 verschillende mannen naar bed was geweest. Gewoon voor de fun.

    Ik ben de laatste om daar iets van te gaan zeggen. Uiteindelijk moet ze voor zichzelf bepalen wat haar gelukkig maakt. En als dat dan kan bereikt worden door met alles wat een beetje man is in bed te duiken, so be it. Ik twijfel alleen dat dat wel de juiste oplossing is.

    Maar ach, ze is volwassen en slim. Dus ze moet hier waarschijnlijk vooral zelf uit leren hé. Dat neemt niet weg dat ik het van op een afstandje toch een beetje argwanend bekijk. Hier moet ze, volgens mij, toch gekwetst uitkomen... 

     

  • Kletsavond

    Zo eens om de paar maanden, spreken we nog eens af met "4 op een rij". In de middelbare school, had ik namelijk een groepje van 3 vriendinnen, die alles zowat samen deden. Tegen het zesde middelbaar zaten we niet meer allemaal in dezelfde klas (of zelfs dezelfde school), maar toch is het contact altijd zeer intensief geweest tussen ons. 

    Nadien is dat wat verwaterd, aangezien we allemaal zeer belangrijke zaken te doen hadden (studeren - of toch doen alsof -, de liefdes van ons leven ontmoeten, onze eigen weg zoeken). Toch zijn we steeds blijven afspreken, al kan er soms tot zelfs een jaar tussen onze afspraakjes liggen.

    Nu we alle vier in het magische jaar zitten, waarin we 30 worden, vonden we het nog eens tijd om naar het café'tje te gaan, waar we ettelijke uren versleten hebben. Het grappige was dat alles daar hetzelfde was gebleven, alleen nog iets ouder geworden was. Van de tafelnapjes, de barstoelen, tot de uitbaatster. Ze herkende ons nog en herinnerde ons aan onze bijnaam: 4 op een rij. Blijkbaar moeten we vroeger altijd met "4 op een rij" aan de toog gezeten hebben en refereerde ze zo naar ons.

    We hebben alle 4 werkelijk een heeeeeeeeeeel ander leven ondertussen. Eentje van ons is nu een gelukkig getrouwde, halftijds werkende mama van 4 (!) kids. Een andere vriendin is recent gescheiden en probeert nu haar weg te zoeken in een oneindige juridische strijd om het hoederecht over de 2 kinderen. En de derde vriendin is happy single, die een leventje heeft waar een "sex in the city"-madam nog iets van kan leren.

    En toch klikt het elke keer weer... Ook al zien we elkaar zo weinig.

     

     

  • Hoe heter, hoe zotter

    Met het betere weer, worden klanten blijkbaar alleen maar gekker. Ne mens zou nog gaan verlangen naar regen en onweer :)

    Of: start nu met een project dat eergisteren moest af zijn...

     

    Bon, ik terug aan het werk!

  • Kabbel kabbel

     Het leven kabbelt voort en ik geniet ervan! Ah ja, het goeie weer doet absoluut wonderen met mij. Al ben ik wel één van die ongelukkigen die zich in deze periode te pletter snotteren en niezen, maar dat neem ik er met alle plezier bij.

    Ik ben in sneltempo overgeschakeld van bijna winterse kledij, naar "kledij-die-toch-een-beetje-zomers-is, maar-niet-overdreven", tot bijna strandjurkjes. Zo liep ik deze ochtend vrolijk ons kantoorgebouw in met een rokje (zedig tot op de knie, maar wel zomers), een vrolijk t-shirtje en sandaaltjes. Om dan te horen dat ik meteen moest vertrekken naar mijn meest serieuze, 2-pièces-dragende, in een airco-building-werkende klant. Miljaar...

    Ik had een aantal optie's: ofwel zou ik de conventie's aan mijn laars lappen en toch in mijn zomerse outfit gaan, ofwel zou ik raprap naar huis crossen en iets anders aantrekken ofwel kon ik ook hier op de firma in ons departement "hostessen-kledij" duiken en er iets geschikt trachten samen te stellen.

    Optie 1 was al meteen uitgesloten want ik had geen zin om mij heel de tijd opgelaten te voelen ivm mijn kledij. Temeer omdat het een heel moeilijke madam is die de kunst heeft om mij met één blik op mijn plaats te zetten. Dan ben ik liever "uitgerust met de juiste wapens". Ook al omdat ik geen idee had waarom ik werd ontboden (want dat is bij haar écht wel het juiste woord) en ik vermoedde dat het zou gaan over een aantal delicate onderwerpen (contract vernieuwen enzo...).

    Dus, dan maar naar huis? Nee, dat zou een omweg van zo'n 70 km betekenen én minstens een uur file.

    Gelukkig ben ik de laatste tijd een aantal kilo'tjes afgevallen, dus ik veronderstelde wel dat ik in hostessen-uniformkes zou passen. Ik heb mij dan maar in één of ander lelijk (echt joh, amaai, wat laten ze die juffrouwen toch dragen) broekpakske gehesen... Zwarte broek, zwarte vest. Mijn zomers t-shirtje heb ik eronder aangehouden, uit puur protest. Hihi :) En mijn tenen kwamen ook vrolijk piepen onder de zwarte broekspijpen, waardoor ik toch nog een beetje een leuk gevoel had.

    Ik ben nu net terug op kantoor en ben mij snel terug gaan omkleden. Ik voel mij instant al veel beter, amaai.

    Summer rules :)

  • Ontslag - The Sequel!

    Ik zal het nooit leren hé, om eerst mijn stukjes in word in te tikken….

    Bon, bij deze: poging nummer twee!

    Enkele minuten voor we Nicole het nare nieuws gingen brengen, zei mijn baas dat het misschien toch beter zou zijn dat ik er niet bij was. Hij zei dat hij me achteraf wel zou verwittigen, zodat ik met hen de laatste details kon overlopen. Hij stelde dat ik “als vrouw toch veel te emotioneel zou worden bij het brengen van zo’n onheilspellend nieuws”. Gedverdekke. Nu heb ik dus al zo moeten knokken om als vrouw in mijn sector au serieux te worden genomen en dan zal uitgerekend mijne baas nog eens gaan twijfelen aan mijn emotionele stabiliteit ook. Ok, toegegeven, er zijn prettigere dingen dan iemand moeten zeggen dat ze ontslagen is, maar tja, that’s life hé. En aangezien ik vond dat dat mijn taak was, heb ik aangedrongen op mijn aanwezigheid én op het feit dat ik de boodschap zou overbrengen.

    Nicole wordt dus in de vergaderruimte gevraagd, tegen 16u. Aangezien ze steeds stipt (!) om 16u30 vertrekt, was dit zowat het einde van de dag voor haar. Ze zei bij het binnenkomen nog iets in de aard van “seg hé, niet te lang hé, want ik moet dringend naar huis zenne, ik hem nen tupperware vanavond”. Eerlijk gezegd, als ik bij mijn twee superieuren zou worden geroepen, heel officieel, in vergadering, zou ik toch iets minder doemp bovenhalen, maar kom.

    Ik vond het niet op zijn plaats om lang rond de pot te draaien, dus ik heb haar na een korte inleiding gezegd dat ik, samen met Baas, had besloten om haar niet langer in dienst te houden. Vooraf had ik verschillende dingen verwacht van haar, maar eerlijk gezegd niet de reactie die ze had. Het kot was te klein joh. Ze heeft rond zich heen zitten schoppen (figuurlijk weliswaar) zoals een halve gare. Heelder “boekskes over collega’s” zijn er open gegaan. Allemaal in de stijl van “als je mij ontslaat, zal ik er eens voor zorgen dat je niemand meer kan vertrouwen en dat je achteraf nog spijt zal hebben dat je mij hebt buiten gegooid”.

    Als er ook maar één haartje op mijn hoofd had getwijfeld over haar ontslag, was dat toen ook bekeerd…

    Ze heeft nog gedreigd met een proces en het niet ondertekenen van haar ontslagbrief, maar na een telefoontje met haar vakbond, heeft ze toch maar stillekes een handtekening onder het document gezet. Ik hoorde ze bellen en hoorde haar blijkbaar herhalen “dat de madam dus vond dat ze dat maar moest ondertekenen want zo’n goeie voorwaarden krijgen er niet veel”.

    Het stomme is wel dat ze alle hulp weigert om aan een nieuwe job te komen, ook al zou die hulp komen van een externe firma. Ik heb haar proberen uit te leggen dat wij geen contact zullen hebben met die firma en dat dat een overeenkomst zou zijn tussen haar en die firma, waarvan alleen de factuur na 5 maand bij ons zou komen. Nee, ze weigert. Tja, daar kan ik dus niet veel aan veranderen hé.

    Vandaag is haar vervanger al gestart, dus ik ben eens benieuwd.