• Vooroordelen

    Gisteren werkte ik samen met twee mannen. Het leken mij op het eerste zicht saaie pieten, maar bleken uiteindelijk super toffe mensen te zijn.

    Of hoe een mens zich kan vergissen in mensen. 

  • Weekend

    Het was een bewogen weekend. Ik heb echt enorm veel gedaan, waardoor ik echt het gevoel heb dat er een hele week voorbij is, in plaats van een kort weekendje.

    Ik heb gewerkt, gefeest, (eventjes) gerust, ...

    Ik ben ondertussen ook de fiere meter-in-spe van een klein boeleke. Ik heb een tijdje geleden verteld (enfin, dat denk ik toch, ik weet het niet altijd meer) ver een vriendin wiens vriend het niet zag zitten om het kindje te houden waarvan ze zwanger is. Ondertussen heeft hij dus inderdaad totaal zijn rug gedraaid, en is ze nu heel bang dat hij toch ooit van gedachte zou veranderen en het kindje toch zou "opeisen".

    Enfin, dit was maar kleine samenvatting om de situatie te schetsen hé.

    Gisteren belde ze plots aan. Ze stelde mij de vraag of ik meter wilde worden van haar kindje.

    Die had ik eerlijk gezegd niet zien komen. Wat houdt dat tegenwoordig in feite in: meter zijn. Is het (zoals het bij mij in feite grotendeels was) diegene waarvan je een net iets grotere cadeau krijgt dan van de andere tantes en nonkels op feestmomenten? Of mag ik ook een beetje meebepalen hoe de kleine groot zal worden?

    Maar kom, aangezien ik er in feite wel zin in heb, heb ik besloten om "de uitdaging" te aanvaarden. Mijn ventje vindt het al een grote stap dat ik al meter wil worden, in de weg naar het mama worden. Ik ben eerder van mening dat ik absoluut niet kon weigeren, aangezien ze één van mijn beste vriendinnen is en ze het mij zo lief vroeg.

    Ik vroeg haar nog waarom ik nu juist. Ok, we zijn goeie vriendinnen, maar zo heeft ze er nog. Ze zei mij heel spontaan en al lachend: omdat hij/zij met jou de meest leuke momenten zal beleven. Tja... wat moet ik daar nu onder verstaan :)

  • Vorig jaar

    Uit een soort van mijmerende bui, ben ik eens gaan kijken wat ik exact een jaar geschreven heb. Heel eigenaardig om mijn woorden zo terug te lezen. Als kind deed ik wel pogingen om een dagboek bij te houden, maar dat resulteerde dan vooral in schrijfseltjes over ouders die ruzie maakten en ambras met mijn broers en zussen. Ik had er toen blijkbaar vooral nood aan om de slechte dingen van mij af te schrijven. Dagboekjes van toen geven dus een nogal vertekend beeld.

    Sinds in de wondere wereld van de skynetblogjes heb ontdekt, heb ik nu een veel beter "naslagwerk" over mijn dagdagelijkse leventje. Soms ben ik zelfs aan het nadenken over hoe ik nu al die schrijfsels eens in 1 document zou kunnen krijgen. In mijn wildste fantasiën, die ik dit al door een "talent scout" naar een uitgever sturen en dan overal in de boekenwinkels te liggen met een super leuke cover. Fantasie hé! Ik zou het nooit in mijn hoofd halen om ook maar te denken dat mijn schrijfsels van zo'n kwaliteit zijn dat ze gepubliceerd zouden kunnen worden. Stel je voor :)

    Maar een jaar geleden dus...

    Het was al helemaal uit mijn hoofd gegaan, maar blijkbaar kreeg ik een jaar geleden een chique Natan-handtas van mijn mams. Tja, die heeft het dus niet lang overleeft hé. Aangezien ik de week nadien voor mijn werk naar een vrij delicate omgeving moest gaan (Brussel city), zag ik het niet zitten om met zo'n dure handtas rond te lopen. In mijn ogen is dat bijna een uitnodiging voor gauwdieven. Je kan al bijna net zo goed op de handtas zetten "veel-te-dure-handtas-zoekt-dief". Die dieven zijn ook niet dom hé, die weten dat gewoon al de handtas veel centjes waard is, ook al zit er niets in het kleinood...

    Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik ga tegenwoordig door het leven met een heel goedkoop, merkloos exemplaar dat ik gewoon over mijn schouder moet zwieren en absoluut niet modieus is. En dat gaat dus ook hé.

    Maar om het goed te maken met mijn handtas zal ik ze vanavond eens in ere herstellen, om ermee op restaurant te trekken met mijn liefje. Ik ga er zowaar nog eens madam uit zien op mijn 30ste ;).

  • Indruk

    Wat heeft er de afgelopen dagen indruk op mij gemaakt:

    - Een collega die momenteel een waanzinnig leuk maar moeilijk project aan het begeleiden is, waar ik echt mijn petje voor afneem.

    - Het heeft mij enorm getroffen hoe moe een mens wordt van een weekendje werken in de volle zon. Het was zo afmattend, dat ik er nu 3 dagen later nog steeds niet van bekomen ben. Of zou het dan toch de leeftijd zijn die mij begint parten te spelen? :)

    - Ik prijs mezelf momenteel dagelijks gelukkig dat ik me niet meer moet op gang sleuren om nog maar eens een examen voor te bereiden in een veel te warme slaapkamer. Gewoon al de gedachte aan die vreselijke periode, doet mij al huiveren.

    - Hoe komt het toch dat er steeds een aantal mensen zijn die zich op één of andere "officiële" gelegenheid (vb op uitnodiging van hun werkgever) ladderzat zuipen? Om dan bijgevolg rond iedere vrouw heel vervelend rond haar nek te hangen, de boel bij elkaar te schreeuwen, op ieders zenuwen werken om dan uiteindelijk in een beschonken toestand alsnog naar huis te rijden?

    - Het is vandaag de langste dag van het jaar!! En het begin van de zomer. En ik hou écht van de zomer (ondanks de snotterneus die ik er dan voor lief moet bijnemen ten gevolge van felle hooikoorst-opstoten).

  • Weekend

    Ik moet werken dit weekend... Stom hé. En net nu het zo'n mooi weer beloofd te worden.

    Ach ja, ook dat overleeft een mens ;)

  • Het is zo ver

    Het is dus zo ver hé. Sinds enkele dagen mag ik mezelf tot de groep op tram 3 rekenen...

    Toen ik 's ochtends opstond had ik niet ineens last van reuma. Ook in de spiegel was er niets veranderd. Grijze haren zijn nog steeds niet opgedoken en rimpels zijn enkel met vergrootglas waarneembaar. Oef, dat was dan toch al een geruststelling.

    Blijkbaar voelden heel wat mensen met mijn generatieovergang mee en ben ik super verwend geweest met leuke cadeautjes, onverwachte verrassingen en hartelijke wensen.

     

    Ondertussen gaat het leven weer haar gewone gangetje en ben ik nog steeds dezelfde persoon. Er zijn nog zekerheden in het leven...

  • Weemoed

    Het is in feite heel intrigerend hoe ik mezelf zo door een verdrietperiode zie gaan. Het is alsof ik bij momenten naar mezelf aan het kijken ben en daarbij denk "ach meid, stel je niet zo aan en herpak je". Ik weet het, ik weet het.

    En ja, ik zag hem nog vaak. En ik beken, ik had inderdaad in mijn achterhoofd ergens iets van "wie weet...". Het feit dat ik nu niet meer van tel ben, is een beetje hard. Seppe zal altijd wel iets speciaals zijn. Hij was niet mijn eerste grote liefde, maar wel de liefde waar ik het meest heb mee meegemaakt. De meest doorleefde liefde. We zijn door diepe dalen gegaan. Het is afgesprongen na een heel aantal jaar en net op een moment waarin het (naar mijn mening) niet meer dieper kon zakken.

    Ik kon niet meer verder met hem... Er was geen toekomst en ik voelde mezelf helemaal wegglippen. Het was gewoon destructief op het einde. Maar ik ben hem heel de tijd graag blijven zien. Het was geen gebrek aan liefde dat onze relatie gekost heeft, maar een gebrek aan toekomstperspectief.

    En nu zie ik dat hij dat toekomstperspectief toch heeft met iemand anders. "Mijn werk" en "mijn inspanningen" gaan nu iemand anders ten goed komen. Het heel kinderlijke "waarom niet met mij" komt dan natuurlijk boven. Terwijl ik totaal gelukkig ben met mijn relatie, die wél volwassen en toekomstgericht is.

    Het hart is toch iets raars hoor...

  • Verdriet

     Ik heb het moeilijk tegenwoordig. En de reden daartoe is volstrekt belachelijk, overbodig en fout, maar toch heb ik het moeilijk. Het lastigste is nog wel dat ik er bij niemand mee terecht kan, omdat ik weet dat niemand het zou begrijpen. Ook mocht iemand mij dat verhaal vertellen, zou ik het niet begrijpen. Maar toch zit ik er maar mee.

    Seppe heeft een vriendin. Niet zomaar een vriendin, maar dé vriendin. Naar hem toe doe ik alsof ik het fantastisch vind, maar vanbinnen ga ik een beetje dood. We zijn ondertussen al een dikke 4 jaar uit elkaar. Ik heb in die tijd een fantastische nieuwe vriend gevonden, een toekomst met hem opgebouwd en ik voel mij daar heel goed bij. Toch bleef Seppe een speciaal plekje behouden. Het leek alsof het pad met Seppe nooit echt afgesloten was. Dat werd nog eens verstrekt doordat wij elkaar heel regelmatig zagen en dat we in feite nog heel close waren.

    Nu is er dus iemand anders die slaapt in het bed dat ik samen met hem heb gekocht, onder de lakens die ik hem cadeau heb gedaan. Die proeft van zijn heerlijke kookkunsten en  van de gerechtjes die we samen hebben ontdekt. Die naar dat kleine, groezelige restaurantje gaat, bij hem om de hoek, waar ze mijn naam wisten. En die het hart van zijn moeder zal stelen, bij het zien van haar 5-jarig dochtertje.

    Ik mag er niet aan denken dat hij "mijn lieve woordjes" tegen haar zegt en haar even speciaal doet voelen zoals hij dat zo goed bij mij kon.

    Elke enthousiast complimentje aan haar adres voelt bij mij als een steek. Totaal onterecht, ik weet het... Zij luistert bijvoorbeeld wel graag naar de muziek waar ik de kriebels van krijg. Is dat belangrijk? Absoluut niet, maar voor mij eventjes wel.

    Ik weet ook wel dat ik hier absoluut geen recht toe heb. Ik heb al eerder mijn leven terug op een ander spoor gebracht en ben daar heel tevreden over. Toch voelt het alsof ik nu door een rouwproces moet gaan. Het zal wel helen, maar het doet pijn...

  • Fantasie!

    Ik ben één van die vrouwen die er geen probleem mee heeft om te zeggen dat ik ook af en toe eens mezelf verwen. En dat bedoel ik deze keer echt met een vette knipoog.

    Ik fantaseer daarbij dan ook steeds. Alleen vraag ik mij dan soms wel eens af of het "normaal" is dat in die fantasiëen zelden mijn eigen vriendje voorkomt. Niet dat ik daar wakker van lig hoor, absoluut niet. Het is eerder een klein gedachten-dingetje dat plots passeert.

    Ik ben er trouwens ook zeker van dat die fantasie'tjes altijd een fantasie zullen blijven.

     

    ...

     

    Nu ik dit zo herlees, vind ik dit in feite een iets te intiem stukje en heb ik besloten het niet verder te schrijven...  Het vervolg zal bestaan in ieders fantasie! ;)

  • Here i am again! :)

    Het zonnetjes schijnt en plots heeft een mens terug zin in de dingen. Zin om mijn blogje aan te vullen, zin om gekke dingen te doen, zin in alles en niets!

    én: zelfs zin in vrijen!! Halleluia, maak dat nog mee!!! Mijn vriendje weet niet wat hem overkomt, maar ik heb hem vorig weekend zelfs op een heel lieve, maar suggestieve manier wakker gemaakt.

    Dit geheel ter zijde natuurlijk.

    Vanaf maandag ben ik terug helemaal op post!