• Plannen

    Ik zei dus dat ik vrijdag altijd vol plannen zit voor het weekend. Ik wilde er nog wat sarcastisch aan toevoegen dat het meestal bij die plannen blijft, maar heb dat maar niet gedaan. Ik wil nu ook niet helemaal sceptisch en cynisch overkomen hé.

    Toch even een overzichtje van mijn plannen voor dit weekend: terraske gaan doen met de vriendinnen van mijn dorp, start-to-run eindelijk beginnen, zwemmen, in de tuin werken (gras afdoen en onkruid wieden), interieurwinkels gaan bekijken en eventueel daar laatste soldes doen, laatste soldes doen in mijn favoriete kleding- en schoenwinkels, uitslapen, langs de mama om nog eens een klapke te doen, feestje op zaterdag-avond.

    Realiteit: terraske is gelukt op vrijdag, start-to-run is gestart (jiha!!), 1 interieurwinkel bekeken, niet kunnen uitslapen (8u: rise and shine... zucht), feestje op zaterdag-avond.

    Dat moet zowat een slaagpercentage zijn van 50%. Niet erg goed dus... Langs de andere kant: ik was hier tijdens mijn studies ook heel gelukkig mee :)

  • Weekend

    Jippie, weer weekend! Ik kan daar toch zo naar uitkijken hé! Tijd voor mezelf. Tijd waarover ik helemaal alleen mag beslissen. Vrije tijd.

    Ik zit op vrijdag altijd vol plannen...

  • En inderdaad

    Geheel volgens mijn eigen stijl ben ik dus gisteren niet gaan lopen. Een samengaan van verschillende excuses (écht nog te warm, iets slechts gegeten 's middags én geen zin) heeft er dus voor gezorgd dat ik in plaats van een sportieve inspanning te doen, alweer op een terraske ben terecht gekomen.

    Ik heb in ieder geval wel mijn armspieren doen werken want ik heb minstens 8 waterkes gedronken. Al een geluk dat dat geen pintjes waren...

    Shame on me dus en volgende keer beter!

  • Sporten

    Ik heb een haat-liefde verhouding met sport... Ik besef dat het nodig is en dat het ook enorm veel voldoening kan geven, maar ik doe het echt niet graag. Zo heb ik al meerdere pogingen ondernomen om toch maar eens een fitnessclub te zoeken die mij wel aanstaat, maar is het mij al meer dan eens gebeurd dat ik na de enthousiaste eerste 5 à 6 keer dat dure abonnement zomaar laat passeren.

    Het zou misschien een optie zijn om samen met mijn ventje te gaan sporten, maar spijtig genoeg is dat nu net iets waar we absoluut niet voor bij elkaar passen. Hij squasht en tennist graag, ik haat dat!

    Ik zwem wel graag in feite en kan dat ook best wel goed. Ik heb laatst zelfs een lijstje gemaakt met openingsuren van de verschillende zwembaden hier in de buurt, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik weer heel sterk ben in het departement "goeie excuses vinden". Inspiratie genoeg: ik heb mijn haar net gewassen en geen zin om het opnieuw te drogen, dat ene comfortale badpak is in de was (maar wie doet de was denk je... en hoeveel andere badpakken liggen er nog netjes in de kast), mijn zwembril laat precies een beetje water door en moet dus dringend vervangen worden, het zal wel druk zijn in het zwembad want het is vakantie,...

    Bon, niet goed dus.

    Aangezien ik sinds kort deel uitmaak van de hippe iPod-generatie, had ik het alweer gevonden! Ik zou dat start-to-run-programma van Evy Gruyaert downloaden en er eens een lap op geven. Maar uiteraard heb ik ook hiervoor weer 101 excuses... Een kleine (!) greep uit het gamma: ik heb geen goeie sportschoenen, het is te warm, geen leuke looproutes in de buurt, alleen is ook maar alleen hé (stel je voor dat ik overvallen wordt, tja, je hoort dat toch af en toe hé), ook een short mankeert blijkbaar in mijn kleerkast, ik heb dan wel een iPod maar ik kan die toch moeilijk in mijn hand houden om te lopen, is lopen wel gezond voor de rug? Zucht, soms wordt ik dus moe van mezelf hé.

    Maar, deze avond geen excuses meer: ik ga mezelf gewoon dwingen en ga ervoor. Er is een doel gezet (een loopevent in de buurt) en excuses zijn niet meer van tel. Ik ga dus deze avond lopen. Of misschien toch maar niet ;)

  • Herhaling

     Ik betrapte mezelf gisteren op iets vreselijks... Ik noemde mijn ventje op een onbewaakt moment "dutske". Waar zit dan het vreselijke? Wel, dat was mijn troetelwoordje voor Seppe...

    Ik had dus in feite de verkeerde naam tegen mijn ventje gezegd, maar gelukkig had hij dat niet door. Het was ook wel op een vrij ambetant moment. Ik nam hem vast en ik zei "ik zie je graag, mijn dutske". Hij blonk van tevredenheid, maar ik voelde mij betrapt.

    Stom hé :)

    Later bedacht ik mij dat er nog zo'n dingen zijn. Speciale schrijfwijzen voor "ik zie je graag" (een snelle IZJG), of hoe graag je iemand ziet (van hier tot de maan en terug), ...

    Of is luisteren naar dezelfde zwijmelmuziek met een "nieuw lief" wel gepast? Of het verrassen van je nieuwe liefde op een romantische picknick-plek in het park waar je ooit mooie momenten hebt beleefd met ex? Kan je die t-shirt die in de kast is achtergebleven met een gerust gemoed doorgeven aan de nieuwe hij die er nood aan heeft? 

    Ach ja, zo lang het maar niet in de weg zit van die nieuwe relatie zeker?

     

     

  • Doet het formaat ertoe?

    Naar aanleiding van een topic in de laatste Flair, geraakten we weer aan een grappig onderwerp op een zomers terras, onder vriendinnen... Does size matter?

    De meningen waren nogal verdeeld en gingen van "och, een kleintje kan ook fijn zijn" tot "ja, ik moet hem wel voelen hé, geef mij maar ne goeie grote". Uiteraard werden ook de cliché-items boven gehaald: het is niet de lengte die ertoe doet, maar de breedte. Of ook nog: is er verschil tussen een besneden penis en een onbesneden exemplaar.

    Kortom: elke madam had er blijkbaar een uitgesproken mening over.

    Waar we toen geen rekening mee hadden gehouden, was dat wij net achter een struik zaten, met daarachter een groep mannen (ons onbekend). Wat ons ook niet was opgevallen, was dat die conversatie daar oorspronkelijk zeer geanimeerd was, maar na een tijdje volledig stilgevallen.

    De heren hadden blijkbaar zeer geïnteresseerd zitten te luisteren naar ons "vrouwen-gesprekje". Toen we nog wat aan het nagiechelen waren, maar ondertussen al het volgende onderwerp hadden aangesneden, kwam plots een man naar ons toe. Of hij en zijn vrienden er even mochten komen bij zitten. Ze hadden onze conversatie gehoord en waren zo verbaasd over een aantal zaken die we gezegd hadden, dat ze er een extra woordje uitleg over wilden. Het bleek voor hen blijkbaar over gekomen te zijn als zouden ze even hebben kunnen binnen kijken in de vrouwelijke geest en enkele duistere geheimen te horen hadden gekregen.

    Eén van de vriendinnen (niet op haar mondje gevallen) vond dat wel een grappig idee. Na wat schuiven met de tafeltjes, zaten we met een 10-tal vrouwen én mannen op een terras. En toen viel er een stilte...

    Na een extra pintje (of wit wijntje) besteld te hebben, werd het uiteindelijk een vraag en antwoord rondje tussen "de mannen" en "de vrouwen" en heb ik volgende zaken bij geleerd:

    1. Mannen geloven niet dat de maat er iets toe doet (terwijl verschillende vrouwen daar weldegelijk van overtuigd waren)

    2. Mannen kruipen in defensief wanneer hun Willy wordt besproken, ook al is het niet over hun persoonlijk exemplaar én niet tegen hen.

    3. Mannen komen inderdaad van een andere planeet ;)

  • Zwoele zomeravond

    Vanavond plan ik iets leuks met volgende ingrediënten:

    - Enkele ijsblokjes

    - Ons bed

    - Opgemaakt met die zwarte satijnen lakens die ik nooit durf op te leggen omdat ze er nogal suggestief uitzien

    - én mijn schatje natuurlijk!

     

    Verfrissend en heet tegelijk...

  • Mailtje

    Gisteren schreef ik een mailtje naar een man die ik via mijn blogje heb leren kennen. Hij en ik zijn er goed in om zoals regelrechte kletstantes eens goed tegen elkaar te kunnen zagen, maar toch nog steeds met respect over onze partners te blijven praten.

    Een goeie kletsvriendin dus... Al is het dan via mail en is hij in feite een man. Ach, dat zijn details hé :)

    Ik wilde jullie volgend mailtje niet onthouden (een beetje gewijzigd omwille van de privacy van mijn vriendin):

    Grappig hoe ik al uitkijk naar jouw volgende mailtje! Het zal zijn omdat we blijkbaar op één of andere manier op dezelfde golflengte zitten. Of toch althans in het vertellen (of moet ik zeggen: zagen :)) over onze leventjes...

    Je schreef trouwens ooit eens dat jij in feite hunkert naar wat extra spanning. Een stevige flirt ofzo. Ik ken dat gevoel zo goed hé! Ik betrap er mij vb op dat ik de laatste tijd jaloers ben op een goeie vriendin uit het verleden, die recent alleen is gevallen. Haar man heeft haar laten zitten voor een andere vrouw. Plots valt zij dus in een situatie waarvoor ze absoluut niet had gekozen,  helemaal alleen met haar kindje.  En toch... Ze is terug aan het daten geslagen, maakt hopen nieuwe vrienden en is voortdurend aan het feesten. Soms slagen de twijfels uiteraard eens toe, maar ze amuseert zich toch echt wel. Ze zegt zelfs dat ze nu veel gelukkiger is dan dat ze in 2 jaar is geweest.

    Ik herinner mij nog levendig die "versier-periode". De tijd waarin je openstaat voor alle nieuwe mensen en indrukken. De leuke momenten waarop je afwacht of het iets kan worden of niet. De spanning net voor de allereerste kus. Het lichte hoofd bij een complimentje van een leuke, beschikbare man.

    Enfin... ik zie het waarschijnlijk allemaal te zwart-wit, maar zo voel ik het nu eenmaal aan. Ik ga mijn vriendin een mailtje sturen om haar te zeggen dat ik ga komen meedoen met haar vrienden-clubje. Ik ben dan wel niet "available", maar ik kan mij ook komen amuseren hé. Belachelijk... dat ik al bij een groep singles moet gaan aankloppen om wat spanning te hebben in mijn leven... :)

    Ah trouwens, ik ga dit gebruiken in mijn blogje si... Dat is nog eens een goed onderwerpje. Je brengt inspiratie :)

    Dat schreef ik dus gisteren. Ik heb er deze nacht over nagedacht en eens bedacht wat ik allemaal in de plaats heb. Die spannende periode (waarin ik ongetwijfeld de negatieve kanten gemakkelijkheidshalve vergeten ben) weegt absoluut niet op tegen de liefde die ik deel met mijn ventje. Wij zijn hij en ik en meer. En dat is een rijkdom die ik niet wil opgeven voor tonnen complimentjes van anderen, honderden vlindertjes in mijn buik voor een eerste zoen of 10 dates met interessante "nieuwe" mannen.

    Geef mij maar mijn ventje... Mijn vriend, mijn man, mijn partner, mijn minnaar!

  • Tweede adem

     Blijkbaar moet ik ergens een tweede (of was het al 15e?) adem gevonden hebben voor mijn blogje... Ik zie juist dat ik tegenwoordig terug vrij regelmatig een stukje bijvoeg en dat ik er ook steeds weer inspiratie voor heb. Het voelt terug goed om zo af en toe eens mijn gedachten te laten gaan en een kort woordje zwart op wit te zien staan. Ik kan tegenwoordig ook beter leven met de reactie's op de berichtjes. Of zou dat zijn dat de grootste criticasters het (eindelijk) opgegeven hebben om dingen te lezen waar ze toch niet meer akkoord waren?

     

    Of ook: bedankt voor het aanklikken van mijn blogje, het lezen van de stukjes én het leveren van commentaar. Ik geniet van jullie aandacht. Ah ja, ik ben menselijk :)

  • Schoonmoederblues

    Alsof ik het zelf nog niet moeilijk genoeg heb met mijn pas gepasseerde 30ste verjaardag, doet de moeder van mijn liefje er nog een schepje bovenop.

    Zwaar tegen mijn zin, maar om de lieve vrede te bewaren, hadden we zijn ouders uitgenodigd voor een barbeque bij ons thuis. Om niet heel de tijd enkel met hen te moeten praten, had ik er ook nog wat van "mijn" volk bij gevraagd (mama, zus, ...). Waarom zo tegen mijn zin? Wel, ze is het klassieke voorbeeld van de moeder die haar zoon niet wil lossen en ervan overtuigd is dat geen enkele vriendin goed genoeg is voor haar zoon-lief. Daarbij aarzelt ze niet om dat ook klaar en duidelijk te maken aan de vrouw "van dienst", ik dus. Gezellig is anders.

    Zondag heeft ze zichzelf overtroffen. Ze moet al de hele tijd aan het uitkijken geweest zijn naar een moment waarop ik eventjes alleen was, want plots stond ze daar voor mijn neus. In de living, terwijl ik nog enkele servietjes uit de kast ging halen. Ze haalde een mapje boven met daarin allemaal artikels die ze had afgehaald van internet. Centraal thema: de gevaren van zwanger worden op oudere leeftijd.

    Jawadde, daar had ik nu eens echt nood aan si. Ze wil mij dus zo snel mogelijk aan kindjes laten beginnen onder het mom van "anders zou je jouw gezondheid nog schade kunnen toebrengen". Ik wist dat ze graag nog een kleinkind wilde, maar dat het zo dringend was, daar had ik geen benul van.

    Ik heb haar fijntjes gezegd dat als het inderdaad zo'n groot gevaar is, dat ik er dan misschien maar beter helemaal niet aan moest beginnen.

    Toen ik dat 's avonds aan mijn ventje vertelde gierde hij het eerst uit van het lachen. Aangezien mijn reactie eerder een groen lachje was, heeft hij mij beloofd het er eens met zijn moeder over te hebben. Ach, voor mij hoeft dat niet eens, ik had het leuker gevonden dat ze geen moeite had moeten doen om mij gewoon te aanvaarden zoals ik ben. Aangezien dat dat nu eenmaal niet het geval is, klasseer ik ze onder "rare gevallen, waar rekening mee dient gehouden te worden". En ik ga gewoon door met ONZE relatie (dus, met twee en niet zijn moeder erbij ;)).

  • Teleurstelling

     Eén van de sterkste emoties is volgens mij teleurstelling. Ik herinner mij nog levendig dat mijn moeder mij er helemaal onderdoor kon krijgen met de gevleugelde woorden: "ik ben niet boos op jou, maar wel teleurgesteld". Dat was (en is nog steeds) voor mij één van de ergste dingen die ze tegen mij kon zeggen.

    Ik vind het echt vreselijk om iemand teleur te stellen en zal er ook alles aan doen om dat te vermijden.

    Maar nog erger is het gevoel zelf teleur gesteld te zijn. Ik kan er echt van afzien als ik dat beleef. En spijtig genoeg ben ik de laatste tijd al heel vaak teleur gesteld. Enkele voorbeeldjes: ik had gehoopt op een gunstig verloop van een delicate financiële kwestie. Helaas is het verdikt: € 10.000 extra kosten. Teleurstelling uiteraard...  Een vriendin vertelde mij gisteren dat ze al 4 maand uit elkaar is met haar vriend maar het mij niet heeft willen/durven vertellen omdat ze mij er niet mee wilde lastig vallen. Teleurstelling. Mijn vader is voor de zoveelste keer mijn verjaardag vergeten. Teleurstelling. Ik krijg maar geen hoogte van mijn liefje de laatste tijd en moet vaststellen dat hij zich meer en meer in zijn werk stort. Ik weet niet meer wat te doen om die leuke, grappige, afwisselende, ontspannen,... relatie terug te krijgen, die we ooit hadden. Teleurstelling. Het jurkje dat ik zo graag in de solden had gekocht, hangt er enkel nog in mini-maten 34 en 36 en daar krijg ik mij met de beste wil van de wereld niet in gepropt. Teleurstelling. Mijn collega blijkt meer en meer een achterbakse roddelnonkel (is dat de mannelijke versie van roddeltante?) te worden, terwijl ik had gehoopt hier op een vriendschappelijke basis te kunnen werken. Teleurstelling. Ik doe zo mijn best om de kilo's op de weegschaal te zien verdwijnen, maar dat schijnt enkel een omgekeerd effect te hebben. Alweer teleurstelling.

    Och, ik heb het dus een beetje moeilijk de laatste tijd. Ik voel mij slecht in mijn vel en weet met mezelf geen blijf. Ik hou mezelf ook voor dat dit maar tijdelijk is en gelukkig kan ik wel enorm mijn batterij'tjes opladen aan het (schijnbaar) immer schijnende zonnetje.

    Times will change!

  • Vakantie

    Ik zie momenteel de ene na de andere collega met vakantie vertrekken. Jaloers dat ik dan ben!!! Maar wacht maar, mijn tijd komt nog wel! In september heb ik twee weekjes geblokkeerd en dan ga ik het er eens goed van pakken. We hebben dan nog geen concrete plannen, maar ik heb wel al thuis verwittigd dat we er zowiezo zullen op uit trekken! We hebben dan nog wel geen kids en ook geen ingewikkeld huishouden, maar toch doet het ieder koppel deugd om eens 100% op elkaar gefixeerd te zijn en nog eens écht te kunnen genieten van elkaar.

    Tegen begin augustus ga ik eens starten met mijn zoektocht naar de ideale vakantiebestemming. Aangezien het budget beperkt is (ah ja, aankoop van een eigen stekje mét bijbehorende verbouwingen), zal het al niet één van die droombestemmingen zijn die ik al zo lang eens wil bekeken hebben. Aangezien ik niet verwacht dat lijstje te kunnen afwerken voor mijn 150ste, zal dit toch wel grotendeels utopie blijven. Back to reality dus. We kunnen altijd een last-minute richting “klassieke bestemming”, zoals Turkije, Egypte, Spanje, Tunesië,… boeken. Dat blijft voor mij altijd wel een optie. Daarnaast was ik graag nog eens gaan kamperen. Ik heb dat als kind enorm vaak gedaan, en altijd leuk gevonden. Het blijft dan natuurlijk wel nog steeds een beetje behelpen met kleine kookfornuisjes, vieze insecten in de tent, douchen in gemeenschappelijke douches,… Toch heeft het echt wel zijn charmes. Vooral de enorme vrijheid die erbij hoort vind ik super.

    Een citytrip kan mij ook altijd bekoren, maar dat vind ik niet echt een alternatief voor een zomervakantie. We kunnen nog altijd op fietsvakantie gaan, een hotel boeken en met de auto ernaar toe, een klein huisje huren, een stapvakantie,…

    Fieuw, veel plannen en veel mogelijkheden!
  • Collega's

    Het verbaasd mij dagelijks hoe collega's er steeds weer goed in zijn om "onder mijn duiven te schieten".

    Neem nu mijn collega Steven. Naar ons toe is hij de joviaalheid zelve. Toch staat hij er bij mij en de andere collega's om bekend dat hij alles meteen gaat doorbriefen aan onze baas. Onder het mom van "ik dacht dat ik daar goed aan deed", slaagt hij erin om dingen die je gewoon even wil filteren onder collega's, te gaan klikken aan de baas. Hij is er ook de beste in om situatie's zo naar zijn hand te zetten, dat hij er steeds beter uitkomt. En jij natuurlijk en bijgevolg steeds slechter. Om een concreet voorbeeldje te geven: vandaag voelde ik mij serieus gepasseerd in verband met een belangrijk project. Ik ben al maanden bezig aan de voorbereiding van een belangrijk concept en ondertussen heb ik daar al heel wat bloed, zweet en tranen in gestoken. De voorbije dagen was ik voor een ander project vaak buiten kantoor. Vandaag kom ik terug op mijn bureau en merk ik dat Steven de kaft ondertussen op zijn bureau heeft liggen. Ik haal dat bij hem weg om er verder aan te kunnen werken, maar hij komt zoals een hondje achter mij gelopen. Hij zou dat wel even verder opvolgen voor mij en ah ja, by the way, dat project is ondertussen bevestigd.

    Ja lap... Meneertje wil dus al mijn voorbereidend werk als pluim op zijn hoed steken en dan nog onder de mom van "jij hebt toch te veel werk hé meisje, ik zal het voor jou doen". Nu wacht ik dus al weken en maanden op de bevestiging van dat ding, heb ik daar écht al veel energie in gestoken, en op de moment dat het dat uiteindelijk bevestigd wordt, gaat meneer met mijn ding lopen.

    En om de zaak er nog erger op te maken, loopt hij (uiteraard achter mijn rug om) meteen naar de baas. Hij is daar gaan vertellen dat ik het de laatste tijd veel te druk heb en dat hij mij wel zal helpen met project X (het grote dus) terwijl ik mij wel zou bezighouden met projecten A, B, C en D (mini-dingskes van hem, die hij net niet de soep in heeft gedraaid). Hij heeft er nog fijntjes aan toegevoegd dat hij vermoed dat ik zwanger ben of toch althans aan het proberen ben, aangezien ik deze middag hoogst gehumeurd was en een glas champagne heb geweigerd.

    Ik werd meteen nadien op het matje geroepen: allereerst proficiat voor het binnenhalen van het project, maar Steven zou het wel even van mij overnemen, aangezien ik het met mijn zwangerschap al moeilijk genoeg zou krijgen.

    Krijg nu godverdekke wat seg.

    Ik heb daar dus echt energie moeten steken in mijn betoog dat ik dus niet zwanger ben, het ook niet van plan ben en dat onnozele (dat heb ik niet gezegd natuurlijk) Steven met zijn fikken van mijn projecten moet blijven en zijne bucht mag houden.

    Het is mij gelukt, maar toch vind ik dit allemaal serieus overbodige energie. En ik maar denken dat enkel vrouwen roddeltantes en manipulatoren zijn.

  • Afscheid aan een vriend

    Kleine conversatie op msn:

     

    A-woman zegt: Hey, ik belde jou vrijdag om te vragen of je geen zin had om naar de film te gaan. United 93 is uit en schijnt een goeie film te zijn.

    Seppe zegt: ah ja sorry, ik had afgedrukt, was druk bezig

    A-woman zegt: geen probleem, dat kan al eens gebeuren hé. Trouwens, geen zin om naar de film te gaan?

    Seppe zegt: mja, misschien

    A-Woman zegt: Misschien?

    Seppe zegt: Ja, als ik tijd heb

    A-woman zegt: ah ok, geen probleem. Hoe is t trouwens met jou?

    Seppe zegt: heel goed, en heel gelukkig

    A-woman zegt (met een klein hartje): Alé, dat is super hé

    Seppe zegt: S**** is echt super. Ik ben verliefd zoals nog nooit ervoor

    A-woman zegt (met een nog veel kleiner hartje): Ik ben blij voor jou! Het geluk is jou gegund.

    Seppe zegt: Ah trouwens, hier is een foto van mij hoe ik er nu uitzie. Vind je niet dat ik verdikt ben?

    (Toont een foto van zichzelf; hij stralend van geluk, een beetje ronder als normaal, maar nog steeds super knap. Slik)

    A-Woman zegt: mooie foto, en ik ga niet meer zeggen, want dan ben ik je weer aan het bestoefen ;)

    Seppe zegt: dat is door S**** getrokken. Die kan mooi foto's trekken. Enfin, ze is ook gewoon mooi natuurlijk

    (Veranderd de foto naar nog een stralend mooie foto).

    Seppe zegt: en deze?

    A-woman zegt: sorry, kmoet gaan, baas roept mij.

     

    Ik kon gewoon niet meer verder. Mijn maag kneep samen, tranen stonden al in mijn ogen.

    Ik gun het hem hoor, maar heb het er verdomme zo moeilijk mee!!

  • Erotische dienstverlening

    Ik las zopas een boek. Dat is niet bepaald een wereldschokkend feit en ook al niet zo ongewoon voor mij. Ik ben altijd wel in één of ander boek bezig en verslind alles met lettertjes. Laatst moest ik een nachtje op hotel doorbrengen voor 't werk en ik was totaal vergeten lectuur mee te brengen. Aangezien TV-kijken niet bepaald mijn hobby is en het al na 19u was, ben ik de plaatselijke supermarkt binnen gestormd en heb eens gekeken tussen hun boekenaanbod.

    Het is een boek met de intrigerende titel "Diary of a married call girl" geworden. Het is in feite eerder vakantielectuur, maar op hotel is het altijd een beetje vakantie hé (ook al is het voor 't werk).

    Het grappige is dat ik mij altijd volledig inleef in boeken en vaak nog dagenlang "onder invloed" ben van een boek. Aangezien ik het boek nog diezelfde avond (én nacht) heb uitgelezen, wordt dat effect natuurlijk nog eens versterkt. Versta mij niet verkeerd: het is GEEN goed boek. Het is een slecht geschreven would-be mix tussen Bridget Jones Diary en Sex and the City. Het is ook fictie, dus niet eens te toetsen aan de realiteit.

    Een korte samenvatting van het gewéldige boek:

    Nancy Chan is is een succesvolle callgirl in New York en pas getrouwd met Wall Street bankier Matt. Die combinatie blijkt al snel behoorlijk gecompliceerd te zijn. Terwijl ze probeert haar huiselijke imago hoog te houden door lekker te koken en overhemden te strijken, wordt het steeds moeilijker om haar werk als exclusieve call girl geheim te houden. En nu will Matt ook nog kinderen. Maar een zwangerschap is echt onmogelijk te combineren met haar werk. Zelfs haar call girl vriendinnen weten geen uitweg uit dit dilemma...

    De volgende dag verliep in feite helemaal in een speciale erotische sfeer (in mijn gedachten dan) en ik heb mij van elke man afgevraagd of hij al eens zou gebruik hebben gemaakt van “erotische dienstverlening”. Ik stelde mij dan voor hoe zoiets dan in zijn werk gaat.

    Het boek heeft ook enkele vrij pittige erotische passages. Uiteindelijk was dat nog het meest interessante en levensechte aan het boek. Ik stel mij dus voor dat de schrijfster er zelf een nogal afwisselend sexleven op nahoudt, of toch op zijn minst een goeie research daarin heeft gedaan. Of zou ze gewoon een sexshop binnengesprongen zijn en haar inspiratie uit stomende sexfilms gehaald hebben?

    In ieder geval, ik voelde mij eventjes “vriendin van een call girl”. Ik wist er alles van en was even dame van de wereld. Of wat een rare invloed een stom boek soms kan hebben hé.

    ’s Avonds kwam ik thuis en ontdekte ik een berg strijk, afwas en gezaag van mijn schoonmoeder. De speciale erotische sfeer van die dag, was dan ook maar meteen voorbij… Spijtig.

  • Tweede zitting

     Ik werd dus een weekje later opnieuw verwacht bij "mijn" therapeute. Ik had er thuis al uitgebreid verslag over uitgebracht en mijn ventje voelde zich toch wel een beetje buitengesloten. Hij vond dat we hier samen uit moesten geraken en vond het nogal een raar idee dat ik met een vreemde over zo'n intieme dingen ging praten, terwijl hij er niet bij was/is. Aangezien ik mij daar inderdaad wel in kon vinden en ik ook wel het gevoel had dat ik toch al lang genoeg verteld had over "mijn probleem" en dat het nu wel eens "ons verhaal" mocht worden, had ik gebeld om te vragen of ze het een probleem vond om samen te komen. Naar haar idee was het wel nog wat vroeg, maar als ik er echt op stond, kon het wel.

    Bon, wij dus met twee richting huisje van therapeute. Aangezien mijn vriend een hekel heeft aan te laat komen (ik zo niet :)) en het toch een eindje rijden is, waren we ruim op tijd vertrokken. Meer dan een half uur te vroeg stonden we al aan de voordeur. We hebben dan maar eventjes een toertje gewandeld en zo'n 10 minuutjes te vroeg gaan bellen. Niemand thuis. Geen probleem, dan maar eventjes wachten. Om 19u30 was er nog steeds niemand thuisgekomen, maar hebben we toch nog maar eens aangebeld (misschien zat ze in bad ofzo hé), maar nog steeds niemand thuis. Uiteindelijk zijn we om 20u maar naar huis gegaan, want er kwam niemand opdagen.

    De dag erna heb ik gebeld om haar te vragen of er iets mis was en ze viel totaal uit de lucht. "Hadden wij een afspraak?". En dan te zeggen dat ik haar dus twee dagen eerder had gebeld met een heel specifieke vraag over onze afspraak.

    Geen nood, dan maar een nieuwe afspraak.

    Vier dagen later: telefoon... Of het mogelijk zou zijn om de afspraak met een weekje te verschuiven, wegens onoverkomelijke agenda-problemen. Toen ik een beetje gepikeerd opmerkte dat het dan toch wel zou doorgaan, zei ze mij plataf "Nu ik erover nadenk, het lijkt mij misschien beter dat ik jou doorverwijs naar een collega. Ik heb de gewoonte om om te gaan met mensen met zeer zware seksuele remmingen en jouw probleem is niet ernstig genoeg". Nogal uit mijn lood geslagen zweeg ik even aan telefoon en vroeg haar dan wie die collega dan wel zou zijn. "Oh, kijk eens op de website van het CGSO, daar zal je wel meer info vinden".

    Ik moet bekennen dat ik ondertussen de moed een beetje kwijt ben en nog niet de moeite heb gedaan om een nieuwe afspraak te maken. Ik zie er tegenop om mijn verhaal nog eens te moeten doen om dan misschien opnieuw te moeten horen dat mijn probleem in feite niet erg genoeg is.

  • Op de zetel

    Een goeie vraag van Pol van Merlina :)

    Ik had dus een hele tijd geleden een afspraak gemaakt bij een "specialiste in het behandelen van seksuele vraagstukken", ofte een sextherapeute. Ik vond het toen een groot voordeel dat het een vrouw was, aangezien ik er voor mezelf toch wel uit was dat ik het er moeilijk mee heb het er met een man over te hebben.

    Bon, d-day (of moet ik zeggen s-day) kwam nabij en ik was er eerlijk gezegd toch wel redelijk zenuwachtig om. De afspraak met haar was dat ik eerst alleen zou komen en van zodra nodig of indien nodig, ook mijn ventje er na een aantal sessies zou bij komen. Op de bewuste dag, was ik al heel de dag aan het oefenen wat ik haar zou vertellen. Ik was al zelf "therapeutje" aan het spelen door voor mezelf antwoorden op mijn vragen te formuleren.

    Ik werd om 19u30 verwacht. Uiterlijk heel kalm (enfin, dat dacht ik toch) maar vanbinnen vreselijk nerveus belde ik aan. De deur werd open gedaan door een man van halverwege de 30, met een baby op zijn arm. "Ah, kom je voor mijn vrouw?". Ik kon wel sterven... Alleen al de gedachte dat die man nu perfect wist waarom ik daar aan de voordeur stond, bracht mij al helemaal van de wijs. Ik bedacht mij toen vliegensvlug dat dat ongeveer hetzelfde moet voelen voor mannen die aan de deur van een hoertje staan. In diezelfde seconde vroeg ik mij af of ik iemand in de buurt kende, die mij eventueel zou kunnen herkennen.

    Belachelijk allemaal, ik weet het...

    Na een kwartiertje wachten op een ongemakkelijke stoel in een halletje van een gewone gezinswoning, was het mijn beurt. Ik moest nog eventjes opzij stappen voor een koppel die buiten stapten. Zij, halverwege 40, rood behuilde ogen en nog aan het nasnotteren en hij, eind 40 en heel zorgelijk kijkend. Slik.

    "Mijn therapeute" was een nogal kleurloze dame, enkele jaartjes ouder dan ik, heel onmodieus en onflatterend gekleed en overduidelijk heel erg vermoeid. Ze vroeg mij heel eventjes te wachten want ze moest nog snel iets doen.

    Ze liep naar boven en ik hoorde haar tegen iemand zeggen "jawadde, dat was zwaar, hopelijk is dit een minder hopeloos geval". Toen zonk de moed al in mijn schoenen. Maar, dapper als ik ben, ik heb doorgezet en niet vlug een stap naar de voordeur gezet.

    Ik werd in een zeteltje gemanouvreerd (zittend uiteraard, niet zoals in de amerikaanse films) en ze nam plaats recht tegenover mij. Ze nam een nieuw dossiertje en begon mijn gegevens op te vragen. Het had wat weg van een politieondervraging vond ik. Naam, geboortedatum, leeftijd, getrouwd of samenwonend, beroep, hobby's,... Ik heb mij meermaals afgevraagd wat het er allemaal toe deed. En dan was het zo ver. Ze vroeg mij "en wat is nu het probleem". Uit pure zenuwachtigheid flapte ik het eruit: "ik heb geen zin". Een vragende blik. "Euhm, ik heb dus geen zin in sex".

    En toen volgde een gesprek dat ik evengoed met een gewone vriendin zou kunnen hebben. Ik vertelde haar wat meer over mijn 'sex-geschiedenis', over mijn problemen, gevoelens,... En zij zat daar maar begrijpend te knikken tegenover mij. Na ongeveer 45 minuten, 4 volgekriebelde pagina's en twee plat waterkes verder, was de sessie afgesloten. Het resultaat voor mij: nihil. Maar ja, ik gaf haar wel nog het voordeel van de twijfel, aangezien ik wel vond dat ze eerst mijn verhaal moest horen. Ik maakte een tweede afspraak en ging braaf naar huis. Ik was wel wat teleurgesteld. Vooral omdat we het helemaal niet gehad hadden over haar werkwijze. Ze had mij ook niet in het minst een signaal gegeven dat ze mij eventueel zou kunnen helpen. Maar, aangezien ik ook wel besefte dat dat misschien voor een volgende keer zou zijn, betaalde ik braaf mijn €80 (!!) en beloofde een week later terug te komen.

     

    Oef... genoeg getypt voor vandaag. De rest later!