• Hoe belangrijk is de status van een beroep?

    Ik heb de indruk dat het "algemene job-wissel-tijd" is bij mijn vrienden en bekenden. Het is met de regelmaat van de klok dat ik hoor van mensen die hun huidige job opzeggen en naar een nieuwe job gaan. En ik moet zeggen: het begint bij mij ook te kriebelen. Ik ben nu zo'n goeie 6 jaar hetzelfde aan het doen en ik ben precies toch toe aan iets anders.

    Alleen moet ik daar nu iets bij bekennen... Mijn huidige job is er zo eentje waar ik enorm veel plezier in heb beleefd en nog steeds vaak beleef. Als mensen mij vragen wat ik doe, dan hoor ik ook altijd dezelfde reacties. Dat varieert van "amaai, dat is écht leuk" tot "dat heb ik ook altijd willen doen, maar er zijn zo weinig jobkansen in". En ja, inderdaad, niet veel mensen zitten in de sector waarin ik zit en ook inderdaad, ik heb het geluk gehad er wel een job te vinden.

    Maar ondertussen ben ik aan het twijfelen en zou ik misschien iets anders willen gaan doen. Ik vind het heel moeilijk om uit te leggen, maar ik kan het zo'n beetje als volgt: stel dat ik mijn beroep van vandaag vergelijk met het beroep van een topmodel. Een meisjesdroom van velen, voor velen een job waar over het algemeen enkel goeie kanten aan zijn (hoewel dat uiteraard vaak anders is) en uiteindelijk vooral een kans uit de duizend. En ik overweeg momenteel een overstap naar een job die ik kan vergelijken met dat van een treinconducteur. Niet bepaald dé droomjob, al vindt iedereen dit een noodzakelijk beroep, maar het is toch gewoon eerder een "gewone" job, waar niemand van opkijkt.

    En dan komt er een arrogant duiveltje op mijn schouder zitten. Dat beestje stelt mij de meest vervelende vragen over die gedachtengang en stelt mij heel de tijd op proef. Zo vraagt het mij of ik wel de voldoening in die nieuwe job ga vinden zoals ik die nu heb. Het vraagt mij ook of ik niet zo af en toe stiekem geniet van de status die ik door mijn beroep heb. En of ik die "bewondering" (als ik het zo mag noemen uiteraard) niet zou missen als ik dat opgeef voor een heel gewone job. En ik moet eerlijk bekennen: ik zou dat (denk ik) wel missen... Het geeft mij vaak een gevoel dat ik toch wel iemand ben die een beetje speciaal is. En dat is een gevoel dat ik vroeger NOOIT heb gekend.

    Dus: hoe belangrijk is de status van een beroep, in de beroepskeuze? Ik weet bijvoorbeeld dat hamburgerrestaurants het heel moeilijk hebben bij het recruteren van mensen. Ook al zijn de voorwaarden, arbeidsomstandigheden en lonen vrij goed (in vergelijking met andere horeca-jobs), toch blijkt dat de gemiddelde mensen opteren voor een "mindere" job, dan voor een hamburgerrestaurant te werken. Waarom vinden vele ouders het nog steeds moeilijk als hun kids moeten "zakken" naar een "lagere" richting, terwijl er tegenwoordig heel veel centjes valt te verdienen als goeie vakman/vrouw.

    Status, of het belang dat wordt gehecht aan status is volgens mij één van de typsiche kenmerken van de mens. En ik moet bekennen: ik ben ook een slachtoffer. Of zou ik moeten zeggen: ik ben ook een schuldige?

  • Single's - Het vervolg

    Mijn middagpauze heeft niet zo lang geduurd hoor ;)

    Lola en ik togen dus in het gezelschap van twee andere vrienden vanhaar (ook single's) naar de fuif. Ginds toegekomen merkten we dat we in ons enthousiasme in feite veel te vroeg waren en nog net niet mee konden helpen om de togen op te starten. Maar, geen nood, op die manier konden we een strategische positie innemen. We stonden naast de toog, niet ver van de ingang (om iedereen te kunnen zien binnenkomen) en toch nog redelijk centraal. Ik heb een aantal dingen geleerd over het hedendaags uitgaan en het leven als single vrouw:

    1. Een lief vinden op zo'n fuif is geen sinecure. Het lijkt mij dan ook niet bepaald de ideale plaats om iemand te leren kennen, aangezien je een potentiële mister right al van bij het begin in zijn oor moet schreeuwen om je verstaanbaar te maken. En dat dan nog op voorwaarde dat je hem durft aan te spreken, want:

    2. Oogcontact maken en daarmee een verleidelijke move doen, is blijkbaar geen strategie meer die werkt. Waar zijn de tijden van het verleiden op zo'n gelegenheden? Ooit kwam je een zaal binnen, screende je de aanwezige meute, pikte er meteen de interessantste uit en begon hem met de ogen jouw interesse door te geven. Op de fuif waar ik was, werkte dat niet.

    3. Diegenen die je dan zelf durven aan te spreken, zijn ronduit onnozel en zat. Weg was elke illusie toen een niet onknappe jongeman ons met lallende tong kwam vragen of we toevallig niet voor de vrouwen waren. Heu? In ieder geval, die jongeman was absoluut niet uitgeslapen genoeg om mij van antwoord te kunnen dienen, toen ik de bal naar hem terugspeelde en hem uitdaagde te vertellen wat hem ertoe had aangezet om ons aan te spreken. De platte sjat!

    4. Leeftijden klitten samen. Is je dat ook al opgevallen? Het was echt heel duidelijk dat er telkens groepjes mensen stonden van ongeveer dezelfde leeftijd. De jongeren rond de 16 jaar stonden in de ene hoek, de 20ers op een andere plaats en de 30'ers stonden verdacht dicht tegen de toog allemaal. Het grappigste vond ik nog wel dat die groepen elkaar meestal zelfs niet eens kennen, maar gewoon bij elkaar gaan staan omdat dat blijkbaar goed aanvoelt.

    5. Jumpen is echt belachelijk! Al is dit geheel ter zijde ;)

    Kortom: een single die een lief zoekt op een fuif is er (volgens mij) aan voor de moeite.

    Toch enkele denkpistes:

    - Loop 100 keer naar 't wc, misschien kom je hém onderweg wel tegen.

    - Koop ook al eens een vettige hamburger in het vettige hamburgerkot. Aangezien je daar toch altijd te lang moet wachten, kan je een klapke beginnen over de prijs van de hamburgers in dit kot, vergeleken met de Quick ofzo.

    - Wuif eens naar een groep mensen, met een blik op oneindig. Als een knappe man "quasi" out of the blue terugzwaait, kan je nog altijd zeggen dat je in feite iemand achter hem had herkend, maar dat je nu toch wel verder met hem kan praten

    - Trek de allerkortste rok ooit aan en sta midden op de dansvloer. Succes gegarandeerd. Al vrees ik dat het niet het juiste succes is... Het is mij trouwens ook nogal belachelijk overgekomen dat er een aantal madammen niet doorhadden dat je beter niet met witte cowboybottekes komt naar een fuif waar over het algemeen Studio Brussel-muziek wordt gedraaid. Tenzij je écht wel wil "gefuckt" worden...

    In ieder geval: ik vond het fuifke geweldig! Ik heb hartelijk gelachen met Lola en haar vrienden en vond het in feite best voor herhaling vatbaar. Al kan ik zeggen dat ik er minstens even fel van heb genoten om gewoon bij haar in de zetel thuis te zitten en lekker te roddelen en tetteren over 101 dwaze en minder dwaze onderwerpen...

  • Single's

    Ik trok er dit weekend nog eens op uit! Ik had met een vriendin afgesproken om naar een fuif te gaan van de lokale jeugdbeweging. In feite is dat pure nostalgie, want dat was de fuif waar we ooit naartoe gingen met de fiets en gingen overnachten in tentjes in de tuin van Lola (de vriendin in kwestie). In die tijd moesten we nog op een bepaald (en natuurlijk veel te vroeg) uur thuis zijn en slopen we steeds terug op onze tippen weg om opnieuw te gaan fuiven.

    In ieder geval, er is in die jaren toch wel wat veranderd... Zo gaan we er tegenwoordig comfortabel naartoe met de auto en vertrekken we (in tegenstelling tot vroeger) veel te vroeg. Ik herinner mij ook nog dat we ons vroeger weinig tot geen zorgen maakten over ons uiterlijk, maar dat is tegenwoordig toch ook veranderd. We hebben rustig de tijd genomen om ons gezicht te plamuren, een passend topke uit te zoeken en we hebben ons afgevraagd of de kleur wel flatterend genoeg was. Ijdele 30'ers dus :)

    In ieder geval: we hadden een missie! Lola is vrijgezel en ik had mij voorgenomen nog eens te kijken wat er zoal "op de markt" is. Of om het iets minder plastisch uit te drukken: ik ging nu wel eens rond mij heen kijken en zien hoe de mannen (en vrouwen) er tegenwoordig zoal uitzien.

     

    Verder verslag na mijn middagpauze! :)

  • Seppe - een rechtzetting

    Uit de mailtjes en berichtjes die ik krijg, leid ik af dat sommigen denken dat ik twijfel tussen mijn ventje en Seppe.

    Wrong thinking! Waarschijnlijk heb ik het niet helemaal goed uitgelegd, maar het is niet zo dat ik nu plots zwaar aan het twijfelen ben geslagen. Voor alle duidelijkheid: ik hou van mijn ventje en ik blijf absoluut bij hem.

    Maar... Ik ben er blijkbaar menselijk toe in staat om ook gevoelens te hebben voor een tweede man. En die tweede is Seppe, die al veel langer in mijn systeem zit. Als ik hem niet hoor of zie, dan heb ik daar zelfs niet eens zo'n probleem mee. Maar nu hij er emotioneel door zit en zich daardoor tot mij richt, is de situatie voor mij natuurlijk nog moeilijker.

    Dé oplossing zou kunnen zijn dat ik hem gewoon negeer. Maar dat kan ik niet. Hij is nog steeds een belangrijke persoon in mijn leven en voor zo'n mensen ga ik door het vuur. Ook al doet mij dat pijn en heb ik er een moeilijke tijd door.

    Dus: alles blijft bij het oude, al maken mijn gevoelens overuren.

  • Seppe - The Sequel

    Nu had ik er mij juist overgezet... Seppe en ik zijn geschiedenis en zullen geschiedenis blijven. Ik kon nog niet naar de cd's luisteren die we samen zo mooi vonden, maar ik had mij wel verzoend met het feit dat we beiden andere keuzes hadden gemaakt.

    De conversaties tussen ons stonden op een laag pitje, aangezien ik niet van plan was om zijn relatie te verstoren. Het deed ook nog pijn, moet ik bekennen. Horen hoe lief, mooi, fantastisch, attent enzovoorts ze was. Zelfs horen dat hij zo gelukkig bij haar was, deed me wel iets. Waarom kon dat toen niet met mij.

    De attente lezer heeft mij al kilometers ver horen afkomen: het is uit tussen Seppe en zijn nieuwe vlam. Ze waren samen op verlof geweest en dat is blijkbaar dik tegen gevallen. Als ik zijn exacte woorden mag citeren: het is een "egocentrische frigo". En hij is een wrak.

    Vorige week vrijdag kreeg ik een telefoontje van Seppe. Hij was twee dagen terug van verlof en had eerst geprobeerd om het gebeuren zelf op een rijtje te zetten. Uiteindelijk heeft hij mij gebeld om het verhaal eens tegen een vrouw te kunnen doen, die hem kon uitleggen wat er in zijn vriendin "S" haar hoofd omging en wat ze nu écht wilde zeggen.

    Seppe en S waren vol plannen vertrokken naar Tunesië. Ginder toegekomen bleek dat de kamer en het hotel tegenvielen, dus dat zette al een domper op het geheel. Seppe had dat hotel geboekt en daar heeft S hem meermaals fijntjes attent op gemaakt. Daarbij kwam nog eens dat ze zich de hele vakantie heeft geërgerd aan de kleine dingen die ze mis vond aan hem. Hij is te dik, niet attent genoeg, is slungelig, zegt niet wat ze graag hoort, is gierig,... Met als gevolg dat hij op den duur op de tippen van zijn tenen liep om er toch maar voor te zorgen dat hij reageerde/sprak/deed zoals hij dacht dat zij het verwachtte. Onhoudbare situatie dus. En om dat alles nog erger te maken, heeft ze alle vormen van fysisch contact (zelfs knuffelen en zoenen) proberen te mijden. Dat vraagt natuurlijk om problemen. Door haar gedrag op vakantie (vooral door hetgeen ze hem heeft gezegd) is ze erin geslaagd om het (relatief verse) zelfvertrouwen van Seppe serieus te beschadigen door allerlei vrij belachelijke beweringen.

    Met als gevolg dat ik dus nu de brokken die S van hem gemaakt had kon oprapen om er terug een nieuwe Seppe van te maken. Toch was mijn eerste reactie een afwijzing. Ik wilde er liever niets mee te maken hebben, omdat ik wist dat het een heel emotionele ervaring zou worden. Toch kon ik de noodkreet van iemand die mij nauw aan het hart ligt niet negeren. Zelfs niet als het voor mij moeilijk zou worden.

    We spreken, mailen en msnen ondertussen terug voortdurend en ik voel dat hij weer heel erg in mijn richting komt. Hij is mij en onze vroegere relatie (idealiserend) aan vergelijken met wat hij nu gehad heeft. Ik moet zeggen... S komt er slecht vanaf... Het is alsof hij mij aan een touw heeft gehangen en mij heel de tijd dichterbij trekt. De ene keer geef ik mee en de andere keer trek ik tegen.

    Emotie's zijn zwaar!

  • Vakantiefoto's

     Ik ben het vervelende type als het foto's aangaat. Net als elke vrouw heb ik mijn nodige dosis onzekerheden over mijn uiterlijk. Ik leef op voet van oorlog met mijn weegschaal, heb een haat-liefde verhouding met mijn spiegelbeeld en heb geregeld aanvallen van "ben ik wel mooi?" (tot grote ergernis van mijn vriend).

    Toch ben ik over het algemeen vrij tevreden met mezelf. Het valt zelfs voor dat ik er mij kan bij verzoenen dat ik nooit dat beoogde maatje 38 zal bereiken, de oogverblinde glimlach van de gemiddelde Cameron Diaz kan benaderen of de heren (én dames :)) spontaan op hun kniëen kan doen vallen voor mijn verschijning. :)

    Toch zijn er ook zo van die andere dagen... Een tijdje geleden gingen we naar het huwelijk van goeie vriendin van ons. Speciaal voor de gelegenheid had ik mezelf helemaal in het nieuw gestoken, een afspraak bij de kapper geboekt en de tijd genomen om mij tot in de puntjes een laagje plamuur op te leggen. Ik voelde mij die avond in mijn nopjes over mijn verschijning en kreeg dat ook regelmatig bevestigd door mijn ventje. Het was echt een topavond, waarbij ik me eens goed heb laten gaan op de dansvloer. Super gewoon.

    Tot mijn vriendin gisteren enthousiast met de cd-rom met alle huwelijksfoto's kwam zwaaien... Bij elke nieuwe foto waar ik er weeral in was geslaagd om er totaal onappetijtelijk uit te zien, werd ik wat stiller. Dat rokje leek mij toch echt niet zo te flatteren zoals ik het dacht. Die bandjes van mijn schoenen deden mijn kuiten net het uitzicht hebben van de gemiddelde spits in een eerste klasse voetbalploeg. Dat topje is blijkbaar in de richting verschoven waarin ik het liever niet had zien schuiven (open-deur-dag-décolté) en mijn make-up zag er ronduit overdreven uit op foto's.

    En zo heb ik mij dus voorgenomen dat ik op ons verlof in september alleen maar achter de camera ga staan en er niet meer voor. Op die manier kan ik enkel goeie herinneringen overhouden aan de vakantie en moet ik mij achteraf geen zorgen maken over mijn uiterlijk!

  • MSN

    Hihi, dat had ik dus niet moeten doen hé. Van 't slag een heleboel verzoekjes op msn en een heleboel mensen die mij aanspreken. Superleuk natuurlijk. Maar het gevolg is nu wel dat ik absoluut niet heb afgewerkt wat ik in feite wilde doen en dat ik nu ook nog eens in 't weekend ga kunnen werken.

    Domme ik :)

  • Mail, MSN en nog van dat moois

    Recent krijg ik terug heel wat mailtjes op mijn A-woman-adreske. Superleuk! Echt, ik krijg graag mail! Ik doe er dan ook steeds mijn best voor om ze te beantwoorden en zo ontstaan er soms écht leuke heen-en-weer gesprekjes.

    Uit nieuwsgierigheid heb ik mij een tijdje geleden ook eens ingelogd met dat adreske (a-woman@hotmail.com) op msn, en ik kreeg meteen 13 verzoekjes (of hoe moet je dat noemen). Ik heb ze heel enthousiast allemaal aanvaard en verheugde mij al op de boeiende conversaties die er zo zouden ontstaan.

    Aangezien ik laatst per toeval zelf iemand had uitgenodigd, besloot ik deze week om ook eens wat te chatten als a-woman. Ik log mij in, zie dat er 4 mensen online zijn en sta met mijn vingers op de toetsen, in afwachting van een "hallo" of gelijk wat. Resultaat.... niets... Blijkbaar hadden een aantal mensen wel de moeite genomen om mijn adres in te vullen in hun msn, maar durven/willen/doen niet de stap om mij dan ook maar aan te spreken.

    En girly als ik ben, had ik niet de moed om anderen aan te spreken. :)

    Toch grappig in feite hoe er door zo'n "nieuwe" dingen als msn hele nieuwe gedragsregels ontstaan. Zo is het bijvoorbeeld absoluut geen probleem om gedurende een hele tijd te verdwijnen zonder iets te zeggen en nadien gewoon ff te vermelden dat je telefoon had of zoiets. In een gewone conversatie zou je dat nooit doen hé :)

    Enfin, hierbij dus een dienstmededeling: ik ontvang supergraag mailtjes en je mag mij absoluut uitnodigen op msn, maar SPREEK DAN OOK TEGEN MIJ. ;)

  •  En zij zocht verder!

    Gelezen op:http://www.trendystyle.net/lounge/liefde/geenzin3.html

    Titel: Waarom heb jij geen zin in sex?

    Een klein fragment:

    Verder is het volkomen normaal dat één van de partners (ook hij kan geen zin hebben) soms geen zin heeft. Een drukke week, stress, problemen op het werk of een zware training in de sportschool... soms kun je je er niet toe zetten. Het is belangrijk dat je dit van elkaar accepteert en het niet als een afwijzing opvat als je partner eens geen zin heeft.

    Maar nu we het over 'afwijzing' hebben... er is iets waar wij vrouwen voor op onze hoede moeten zijn en dit punt vergt enige (véél) eerlijkheid tegenover onszelf. Soms verwarren we onze vermoeidheid of hoofdpijn met een andere reden om geen seks met onze partner te hebben. Want onbewust weten wij vrouwen allemaal dat we over een heel sterk wapen beschikken en dit wapen heet 'afwijzing'. Door hem af te wijzen, hebben we in zekere zin een soort controle, macht over hem en het kan gebeuren dat we, misschien zonder dat we ons ervan bewust zijn, hem afwijzen omdat we ergens diep in ons hart boos op hem zijn, of verdrietig of geïrriteerd omdat hij iets gedaan heeft, of iets niet gedaan heeft dat hij volgens ons had moeten doen...

    In deze situatie is eerlijkheid tegenover jezelf en tegenover hem heel belangrijk. Vertel hem wat je dwars zit, ook als je weet dat je geen gelijk hebt maar volhard niet in je afwijzing. praat met elkaar, maak desnoods ruzie, maar geef lucht aan je hart. Doe je dat niet dan kan de situatie verharden en zal het steeds moeilijker om 'je zin in seks' weer terug te vinden.

     

    En toch denk ik dat ook dat niet de verklaring is voor mij...

  • Aan het werk!

    Het is weer zo ver. De halve natie is thuis en ik ben weer aan het werk. Toch is het deze keer niet zo erg en zou ik het ook niet graag gemist hebben. We hebben vandaag een buitenlandse klant op bezoek (waarvoor het dus vandaag geen feestdag is) en we laten hem enkele mooie Belgische plekjes zien en gaan nog eens lekker eten op de koop toe. Toerisme voor een zakenmens dus.

    Tussen de obligate plekjes (noodzakelijk voor het werk) door, gaan we ook nog de typische Belgische plaatsen zoals Manneke Pis, Grote Markt en het Atomium bezoeken. Op speciaal verzoek van onze Meneer de Klant uiteraard. Hij arriveert binnen enkele ogenblikken en dan zijn we ermee weg.

    Ik ben eens benieuwd wie hij deze keer zal meebrengen. Die man heeft namelijk de gewoonte om telkens een andere vrouw mee te brengen. De eerste keer dat we hem zagen sprak ik zijn dame aan als zijn vrouw. Hij corrigeerde mij meteen en zei zonder blikken of blozen dat dit "a woman for this occasion" was. Come again? Ik wist niet meteen hoe ik hierop moest reageren, maar hij legde mij geduldig uit dat hij niet graag steeds op dezelfde vrouw haar gezicht kon zien. Hij kon dat enkel maar met zijn secretaresse, maar die was al gelukkig getrouwd en had drie kindjes. Hoe hij dat zo zei, kon ik eruit opmaken dat dat eerder een grapje was en geen verloren grote liefde.

    En sindsdien heeft hij dus telkens een andere mevrouw bij. De ene keer is het een verveeld kijkende blondine van een jaar of 25 (betaald gezelschap) en de volgende keer is het een zeer leuke én geïntereseerde dame van een jaar of 40, die zich gedraagd alsof ze zijn levenspartner is. Maar nooit twee keer dezelfde. En ik heb hem ondertussen toch al zo'n keer of 12 gezien.

    Bizarre man. Maar als hij zo gelukkig is, why not hé.

  • IRC... of hoe chatten soms te ver gaat.

    Irc... het heeft toch een paar jaar een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Ik startte ermee toen ik in mijn eerste jaar unief zat. Ik weet niet meer wanneer "mijn eerste keer" was, maar ik weet wel dat ik er binnen de kortste keren totaal aan verslingerd was.

    Het IRC-systeem was (en is?) zodanig dat hoe meer je er komt, hoe hoger je in een soort van hiërarchie komt. Aangezien er toenertijd ook nog niet veel dames de weg naar internet gevonden hadden, was ik ook vrij snel populair op het chat-kanaal. Al zou dat misschien ook wel kunnen gelegen hebben aan mijn onnozele manier van converseren... In ieder geval, ik werd vrij snel vereerd met een "opke" (waaruit ik later verstond dat ik "operator" was geworden), waardoor ik ook zo'n leuke dingen kon doen als chat-mensen eraf smijten, blokkeren en nog veel van dat moois.

    Het duurde ook niet lang of we spraken af met verschillende mensen. Trouwens, nu ik dit zo aan het typen ben, vraag ik mij af of ik dit al niet eerder heb verteld. Voor diegenen die een deja-voe (moet je dat niet zo uitspreken beyoncé?) hebben, close your eyes :).

    Bon, we spraken dus af met verschillende mensen. Of duidelijker: wij (twee meisjes) lieten mannen (of moet ik jongens zeggen) komen naar onze universiteitsstad (aangezien de meesten blijkbaar uit een andere stad kwamen) en beslisten dan of we hen wilden leren kennen of niet. In realiteit wilde dit zeggen dat we meer dan één man hebben laten staan op een metroperron of Grote Markt. Mocht een man/jongen zich herkennen... sorry hiervoor :)

    Het ergste is nog wel dat we hen ook altijd een herkenning lieten dragen, zodat we ze konden vinden. Ooit stapte een clown (mét rode neus) van de metro en hij was spijtig genoeg één van die slachtoffers die we hebben laten staan.

    Och, ik heb in die tijd heel wat gelachen. Ik heb er uiteindelijk zelfs een vriend aan overgehouden (dat is dus die ex-vriend, na een vreselijk bed-avontuur).

    Aan mijn IRC-avontuur kwam een einde toen ik mij realiseerde dat het allemaal niet zo verstandig was. Dé druppel was een verzoek van het welbekende fantastische (ahum) programma Telefacts om mij te mogen interviewen over mijn irc-addiction. Toen realiseerde ik mij dat ik ondertussen al zo "interessant" was, dat ik ermee op tv zou kunnen komen. Dan moest het toch echt wel al erg zijn. Die dag ben ik er totaal mee gestopt. Gelukkig maar... Zo'n irc-community is het uiteindelijk niet waard om er geen diploma door te halen.

  • Slechtste minnaar

    Ik was er als jonge 20-er lang van overtuigd  dat er niet zoiets bestond als "slechte minnaar", aangezien ik vond dat je altijd met twee bent in bed (hihi, toen ik er dus ook van overtuigd was dat iedereen altijd met twee is in bed). Het zou dus even goed aan de vrouw liggen (volgens mij), als aan de man als de bed-ervaring niet goed was.

    Tot ik Bert ontmoette... Hij was een unief-lief, zoals ik er een drietal gehad heb (dat was dus mijn "wilde periode"). Ik leerde hem kennen via een heel oud voorhistorisch chat-systeem, dat toen mIrc heette. Ik heb er geen idee van of dat nog bestaat. In ieder geval, ik studeerde in de ene stad, hij in de andere. We waren aan het babbelen geslaan en na een tijdje besloten we elkaar eens te ontmoeten. Meteen viel hij mij enorm mee, zowel uiterlijk als innerlijk. Hij had prachtige blauwe ogen die mij heel leuk konden bekijken, zag er best knap uit en had een heel open gezicht. Hij was iets te zwaar, maar daar had (en heb) ik geen probleem mee.

    Na die eerste afspraak bleek er toch echt wel een klik tussen ons te zijn, want we vonden nog vele momenten om eens af te spreken. Niet veel later gebeurde het: de eerste zoen. Mjammie, lekker. Een weekje later hadden we beide te veel gedronken en dan zijn de zeden al iets losser. Ik zou bij hem blijven slapen (ah ja, ik kon niet terug naar huis, laatste trein handig gemist). We zijn braaf gaan slapen, na nog wat knuffelen.

    De volgende ochtend gebeurde hét. Ik had er helemaal zin in en was echt totaal opgewonden. En toen volgde de koude douche. Figuurlijk weliswaar.

    Ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen, maar het kwam erop neer dat ik op een moment het gevoel had dat er iemand op mij lag te zwoegen. Het was alsof ik er enkel nog maar was als een veredelde plastic pop. Het ergste was nog wel dat hij altijd naar beneden scheen te glijden (ik voelde dat zijn buik tussen mijn benen lag, ipv op mijn buik... jekkes). Om terug "in positie" te komen, duwde hij zich snel snel op met zijn voeten. Kruip kruip kruip naar boven. En weer verder pompen.

    WALG!! Ik denk niet dat ik mij ooit zo slecht gevoeld heb in een vrij-partij. Nadien lag hij naast mij en zei de gevleugelde woorden: "voila, was het even goed voor jou als voor mij?"
    Djeses... wat zeg je daarop. Hij keek mij in mijn ogen met een mengeling van mannelijke trots en alwetendheid.

    Ik denk dat ik hem gewoon gezoend heb (dat was tenminste lekker) en even later ben ik naar huis gegaan. Ik kon het mij niet laten om dit aan een vriendin te vertellen en we hebben nog gegierd van het lachen toen ik dit aan haar probeerde uit te leggen.

    Op de chat heb ik hem nadien heeeeeeel voorzichtig gezegd dat het niet bepaald een fantastisch avontuur was, aangezien hij mij aan het bestoken met vragen naar herhaling. Ik heb hem nadien nog vaak gezien, maar we waren geen koppel meer...

  • Volledig ....

    ... zonder inspiratie...

    Sorry!

     

    Suggesties?