• Heuglijke gebeurtenis!

    Search ResultsEen tijdje geleden (berichtje van 5/4/06, "Hoe kan het zijn?") vertelde ik over een vriendin die onverwacht zwanger bleek te zijn, maar waarvan de vriend had beslist dat hij het kindje niet wilde hebben. Ze moest maar abortus plegen...

    Dat heeft ze dus niet gedaan en eergisteren is ze mama geworden van een flinke dochter: Freya. Wij dus, gewapend met de obligate kleine cadeau ("de grotere cadeau volgt nog, baby-lijst hé") naar 't ziekenhuis. Pfff, dat is toch niks voor mij hoor. De geur van een ziekenhuis staat mij zowiezo al tegen, maar de geur van de afdeling materniteit maakte mij gisteren misselijk. Ze ligt op een kamer met 4 (!) dames én hun kids uiteraard. Ik prijs mij sinds gisteren dan ook gelukkig dat ik wél een hospitalisatieverzekering heb voor mocht ik dan toch ooit aan de kinderen beginnen. In ieder geval, de geur die er hing had iets van baby-pampers, maandstonden, ajuinsoep (menu van gisteren) en ontsmettingsproduct. Degoutant gewoon. En dan moest ik nog eens met een smile tot achter mijn oren zeggen op wie de kleine lijkt. Normaalgezien zie ik zoiets nooit, maar nu moest ik vaststellen dat de kleine heel veel trekken heeft van hare (totaal afwezige) papa. Ik heb gezegd dat ze precies de oogjes van haar mama heeft (gelukkig hebben zowel moeder als vader knalblauwe ogen).

    En de papa? Wel, die was dus niet aanwezig. Niet tijdens de bevalling, niet in de kraamkliniek, niet op het geboortekaartje... nergens gewoon. Hij erkent het kind niet en zal dus ook totaal geen deel uitmaken van het leven van de kleine. Zij (de mama) heeft zich erbij neergelegd en heeft zich nu ingesteld op het alleen opvoeden van haar kindje. Ze is nu van het principe dat ze hem niet zal dwingen het kindje te erkennen, maar dat hij er dan ook nooit iets mee te maken zal kunnen/mogen hebben. Freya zal ooit wel te horen krijgen wie haar vader is, maar het zal aan het kindje zijn om er dan ook ooit contact mee op te nemen.

    Toch rare toestanden hoor... In ieder geval: mijn zin in kids is er niet bepaald groter op geworden...   

  • We doen het!

    Hihi, de kogel is door de kerk. Het heeft er lange tijd naar uitgezien dat we dat swingersproject niet zouden onder handen nemen, maar er is uiteindelijk een typsich Belgische compromis gevonden om de centen toch te kunnen binnenrijven, zonder ons gezicht erop te verliezen. Voor de nieuwsgierigen: onze baas en zijn assistent zullen het project organiseren "parallel met de firma". Met andere woorden: ze gaan het met twee organiseren en er niet over communiceren. Niet met de collega's en al helemaal niet met andere klanten. Dit wordt dus nooit een mooie referentie. :)

    En neen, ik ben niet de assistent van de baas. Ik ben wel benieuwd hoe hen het gaat lukken om hiervan niets te laten uitlekken, terwijl iedereen er zo benieuwd naar is.

    Ach ja, zo zie je maar: moraal en principes worden gemakkelijk opzij geschoven als het geweten gesust wordt met een halfslachtige poging om het geheel "geheim" te houden én het juiste bedrag er tegen over.

    To be continued :) (want ik ga in ieder geval mijn best doen om de pieren uit de neus te halen van de assistent van onze baas :))

  • Swingers club ... en nu?

    Het is hier straks algemene statusvergadering. Elke maandag hebben de projectleiders hetaan hun been om te luisteren naar elkaars status. In de ideale wereld zouden we dan snel op de hoogte moeten zijn van elkaars projecten en zouden we daardoor een stukje efficiënter en collegialer kunnen werken. Projectleiders met te veel werk worden wat ontzien door hen geen extra werk te geven, en diegenen die er werk kunnen bijnemen, nemen dat er (in theorie) ook bij.

    In de praktijk komt het erop neer dat diegenen die veel werk hebben, gewoon zeggen dat het wel ok is en dat ze gewoon een tandje zullen bijsteken. Diegenen die steeds vinden dat ze veel werk hebben lichten dat toe in veel geuren en kleuren en produceren er desgewenst ook nog eens meelijwekkende zuchten bij. Eindresultaat: tijdverlies en meer werk. Straks wordt er echter bepaald of we het "swingersproject" gaan aannemen en wie dat gaat doen. Ik ben benieuwd.

     

  • Droom

    Ik heb deze nacht gedroomd van een ex-vriendje. Hij is niet meer, dus ik zal hem nooit meer zien. Hij woont nog wel steeds in mijn hart en de pijn van zijn verlies zal ik altijd meedragen.

    Het meest verwonderlijke was dat ik zijn geur gedroomd heb. Ik heb hem geroken. Hij is nu langer dan 6 jaar weg, maar toch herkende ik zijn geur meteen.Het besef om zijn lijfgeur nog eens geroken te hebben was echt verpletterend toen ik wakker werd. Ik moet zeggen dat ik er nog steeds enorm van onder de indruk ben. Ik had er totaal geen idee van dat je in een droom ook kan ruiken... Ik loop momenteel ergens op een wolkje tussen heden en verleden. En ik wil het verleden toch even proberen vast te houden. Ook al doet het me pijn, zijn herinnering koester ik vandaag nog eens extra fel. 

  • Ethiek op 't werk.

    Google Image resultaat voor http--www.osi.uio.no-dans-swing.gifIk werk in een sector waar we te maken hebben met de meest uiteenlopende klanten, meestal uit de bedrijfswereld. Dat zijn bijvoorbeeld "saaie" banken, transportfirma's, farmaceutische firma's, uitzendkantoren, trendy sport- en kledingmerken en ook een heel aantal firma's waar geen kat ooit van heeft gehoord, maar die wel soms verbazingwekkend veel mensen tewerk stellen.

    Soms krijgen we ook een vraag vanuit de nogal overwachtte hoekjes van de maatschappij. Zo kregen we een half jaar geleden een opdracht van het Vlaams Belang. Het is hier op kantoor een discussie geweest van een week over het feit of we nu wel of niet voor hen konden/wilden werken. Voor mij was het heel duidelijk: ik deed het niet. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om me in te leven in hun filosofie, denkwereld, ... om een perfecte job te kunnen doen. Het is namelijk zo dat we ons in elke klant heel erg moeten inleven om voor hen te kunnen werken. Uiteindelijk hebben we voor de opdracht geweigerd om het mom van "we linken ons aan geen enkele politieke partij, dus ook niet aan het Vlaams Belang". Een verdraaide waarheid, want voor een andere partij zouden we dat wel doen. Ik had het liever eerlijk gezegd tegen hen.

    Vrienden van mij vinden dat dan weer hypocriet. Ze stellen dat het al even onethisch is om te werken voor sommige sport- of kledingmerken, aangezien het een publiek geheim is dat ze arme, hulpeloze kindjes uitbuiten bij het maken van al dat moois. En inderdaad, ergens hebben ze daarin gelijk.

    In de categorie bizarre klanten schoten we vorige week toch de hoofdvogel (denk ik dan zo). We kregen het verzoek een opdracht te doen voor een uitbater van een swingersclub. Voor diegenen die op de maan geleefd hebben de laatste 20 jaar en nog nooit van het "geweldige" Open&Bloot gehoord hebben en nu beelden krijgen van een in de jaren '50 stijl ingerichte discotheek waar je eens goed kan gaan dansen: een swingerclub is een gelegenheid waar mensen (al dan niet in koppel) naartoe gaan om eens gezellig van bil te gaan in een andere omgeving maar vooral met een ander gezelschap dan datgene wat je normaalgezien in jouw bed treft. Klantenonderzoek (harde job ;)) op internet (of wat had je gedacht) heeft mij geleerd dat er steeds een dresscode geldt, waarbij op een bepaald uur de stofjes worden gereduceerd van bijna niets naar zo goed als niets. De omgeving bestaat over het algemeen over een bargedeelte (daar waar je contacten zoekt, denk ik dan zo), een aantal kamers (de ene al gekker dan de andere, of hadden jullie al gehoord van een "automatische lovechair"?) en natuurlijk nog wat watergespetter (een sauna'ke, douches,...).

    Om voor die firma te gaan werken, zouden we ons vrij degelijk dienen in te leven in hun leefwereld. Ik kan je verzekeren, hier zijn vele wenkbrauwen eerst gefronst om dan in een bulderlach uit te breken. De woorden "een gat in de markt" en "we zullen dat eens pikfijn uitwerken" kregen een nieuwe betekenis. Ik kon het niet helpen mij af te vragen of al die heilige boontjes die stonden te giechelen rond de foto's van de bewuste club écht zo uit de lucht vielen bij het bekijken van al dat fraais.

    Voorlopig zitten we nog in de giechelfase (zo'n beetje van "alé, meende da nu?"), maar binnenkort moeten we aangeven of we dit al dan niet willen op ons nemen. En, aangezien in zo'n business nogal veel geld rolt, is het voor onze firma ook nog een vrij lucratieve zaak.

    Ik ben eerlijk gezegd héél benieuwd of we dit gaan aannemen en in feite nog meer benieuwd wie dit dan uiteindelijk gaat uitvoeren. Misschien ik wel, wieweet... ;)

  • Verdekke, vrijdag den 13de

    zwarte kat - Google Afbeeldingen ZoekmachineIk heb een zwarte kat gezien deze ochtend! Aargh!

    Gelukkig is het onze lieve rakker, die mij zoals steeds kwam wekken met vriendelijke dabjes op mijn buik. En zoals steeds, als ik niet snel genoeg reageer door haar te kroelen achter haar oortjes, vond ze het nodig om mijn neus te likken tot dat luie baasje eindelijk aandacht aan haar geeft.

    Ik ben gek op dat poeske! Die brengt mij alleen maar geluk, geen ongeluk! :)

  • Wat een mooie dag!

    istockphoto_385587_busy_dayHet is vandaag zo'n dag waarop ik zou willen dat het hier op mijn werk mogelijk was om zomaar een snipperdagje te nemen. Wat een supermooie herfstdag!! Ik geniet ervan met volle teugen.

    Het lijkt ook alsof ik de laatste tijd weer een pak meer energie heb dan daarvoor. Ik weet uit ervaring dat het effect van een lang verlof bij mij meestal al voorbij is na een weekje, maar ik merk dat het blijkbaar toch blijft duren. En in plaats van daar nu eens echt goed van te genieten, prop ik mijn agenda zó vol, dat ik binnenkort weer ga beginnen te klagen over het feit dat ik er geen zin in heb en dat ik het allemaal moe ben.

    Slimme ik.

    Maar in ieder geval: ik zit weer vol plannen, initiatieven en moed. Binnenkort gaan de verbouwingen bij ons thuis in een hogere versnelling (ik ga mij dus een De Block-achtig gedrag moeten aanmeten), heb ik 4 avonden op de week een hobby gepland en is mijn werk een imitatie van de Mount Everest. Die moed zal ik dus wel nodig hebben.

    Alleen het bloggen lukt mij niet zo. Ik ben een beetje uitgekeken op mijn verhaaltjes. Het is alsof ik geen nieuwe dingen meer te vertellen heb en dat ik hetzelfde stukje al 100 keer herkauwd heb neergeschreven. Ik zal binnenkort nog eens proberen écht vanuit mijn gevoel te schrijven, en niet vanuit mijn angst dat iemand mij zou herkennen of mijn aversie van melige stukjes. Back to the real a-woman dus :)

    Maar nog niet vandaag, dat stel ik nog ff uit! :)

  • Come Again?

    Hier op 't werk staan er wat ze met een mooi woord "herstructureringen" noemen op til. Aangezien we niet zo'n grote firma zijn, is dat concreet gewoon onze baas die alweer het licht gezien heeft en ervan overtuigd is dat zijn nieuwe visie voor het bedrijf nu de échte goeie zal zijn.

    Ter voorbereiding van zijn "grootste veranderingen" is hij met iedereen gesprekjes aan het doen. Deze ochtend was ik bij hem om iets te vragen ivm een project waaraan ik bezig ben en hij vroeg mij om de deur te sluiten. Aangezien hij altijd zijn deur heeft open staan, betekent dit dat er iets belangrijks (of lees: niet voor de oren van anderen bestemd) gezegd moet worden.

    Hij draaide eerst wat rond de pot ("ik ben een nieuwe visie aan het uitwerken, jij hebt daar een belangrijke plaats in, veranderingen, iedereen moet meewillen, bla bla bla") en stelde mij nadien dé vraag: plan jij binnenkort met kindjes te beginnen. Euh... Wat? Ik vroeg hem uiteraard waarom hij mij die vraag stelde. Hij werd wat rood, begon te stamelen en ik zag aan zijn gezicht dat hij besefte dat hij zich op glad ijs bevond. Ik zweeg en keek ondoorgrondelijk (hoop ik ;)). Hij verduidelijkte zich en werkte zich daarmee nog meer in de nesten. Uit zijn verhaal begreep ik dat ik een belangrijke functie zou krijgen in de "nieuwe structuur" en dat het daarom belangrijk was om te weten of ik binnenkort zou zwanger zijn of niet. Dus, met andere woorden: zwanger: geen belangrijke functie, niet zwanger: kans op promotie.

    Tja, ik denk dat de gemiddelde commissie tegen discriminatie hier een vette kluif aan zou hebben...

    Ik heb 5 seconden nagedacht (en dat is lang als er iemand vol verwachting naar uw gezicht staat te kijken) en geantwoord dat ik op dit moment geen zwangerschap plan. Maar dat ik niet in de toekomst kan kijken. Dat is uiteindelijk ook de absolute waarheid. Hij vroeg mij nog om hem te verwittigen wanneer ik daar wel over zou nadenken. Ik heb hem dat beloofd, maar bij mezelf gedacht dat ik dat NOOIT zou doen. Seg, ... Ik begrijp wel dat hij aan de firma moet denken, maar dat hij mij een nieuwe functie zou weigeren, gewoon omdat ik misschien wel eens zwanger zou kunnen worden, jawadde!

    De mensen die beweren dat mannen en vrouwen tegenwoordig gelijk worden behandeld... think again! Uiteindelijk is één van mijn (mannelijke)collega's vorig jaar 3 maand thuis geweest met een zware ziekte (waarvoor hij, oh schande, niet verwittigd heeft) en die heeft ook een promotie gekregen. Waarom zou dat voor mij dan een probleem stellen?

    En dan zwijg ik nog over het feit dat ik dus 10% minder verdien dan mijn mannelijke collega (die nét hetzelfde werk doet) en dat ik rij met een kleine compacte wagen en niet met de toffe monovolume waarmee diezelfde collega rondkart.

    Of: heeft hij gewoon een grotere mond en kan hij zichzelf gewoon beter verkopen? Tja, hij kan niet zwanger worden hé...

  • Het ritueel van een Poolse toerist

    Om mijn relaas verder te zetten... Ik was dus op verlof, in een all inclusive Club hotel. Niet echt mijn ding in feite, maar de prijs was niet te versmaden en we wilden in feite alleen maar rust. Totale en volledige rust. Gelukkig was het hotel voorzien van verschillende zwembaden en een mooi strand, waardoor we wel telkens een leuk plekje vonden waar geen luidruchtige kids of gelijk wat waren.

    Tijdens de eetmomenten waren er steeds mega-grote buffetten opgesteld en dat hebben we geweten. Zoals ik dus al zei, waren er enorm veel Poolse toeristen in het hotel. Die vormen meteen een luidruchtige, kwebbelende menigte maar uiteindelijk laat je die gewoon hun ding doen hé. Alleen ... tijdens het eten.

    Ik liep op een bepaald moment met een bordje lekkere groentjes en wat gegrilde kalkoen naar mijn plaats en passeerde een tafel met Poolse toeristen. Mijn mond viel écht letterlijk open en ik kon nog net een verbouwereerde "amaai" stamelen. Wat had die reactie veroorzaakt? Wel, een tafel waar zo'n 10 personen aan zaten, met daarop ENORM veel eten! Ze waren erin geslaagd om de volledige tafel vol te zetten met bordjes eten, die allemaal voor een imitatie van de toren van Pisa konden doorgaan.

    Blijkbaar is het hun gewoonte om hun maaltijd te beginnen met het hamsteren (ik kan het écht niet anders noemen) van zoveel mogelijk eten. Ze brengen borden volgeladen met groentjes, vlees, frietjes, pasta, dessert, fruit,... naar de tafel. Dit duurt gemiddeld zo'n 10 minuten. Ik kan mij niet voorstellen dat er dan nog 1 gerecht een aangename warme smaak heeft. Dan zetten ze het op het hamsteren van drank. Witte wijn, rode wijn, cola, vodka,... voor elke persoon zeker 6 glazen. Wanneer de tafel dan echt helemaal bedekt is met hooggestapeld voedsel en veel drank, kunnen ze er eindelijk aan beginnen. Het eten wordt dan enkel met gebruik van een vork naar binnen gewerkt. Liefst met de mond open, al smakkend en babbelend met de disgenoten.

    Eerlijk gezegd, ik had gedaan met eten als ik ook maar een blik in hun richting durfde te werpen.

    We hadden toen twee optie's: ofwel zouden we gaan eten tegen het einde van de openingsuren van het restaurant. Het voordeel is dan dat je rustig zit, want die Polen die staan 15 minuten voor openingstijd te trappelen voor de deuren. Het nadeel is dus dat je dan gewoon geen eten meer hebt... Niet echt een optie dus.

    Ofwel kon je kiezen om mee te doen met de ratrace van de Polen. Dan kon je vechten om aub ook een frietje te krijgen (nadat Svetlana het derde bord torenhoog had opgestapeld en bijgevolg enkel nog wat kruimeltjes overliet) of dan kon je mee aan de ingang van de keuken staan aanschuiven om het eten al uit de schotels te pakken alvorens ze ook maar tot aan het buffet geraken.

    Weet je wat we uiteindelijk gedaan hebben de laatste 4 dagen? We hebben de all-in gelaten voor wat ze was en zijn gezellig gaan eten in een superlekker plaatselijk restaurantje. Het is dan wel wat onnozel dat je voor eten moet betalen, aangezien dat nu net de bedoeling is van een all in vakantie. Maar ach, mijn gemoedsrust was mij toen net iets meer waard.

  • Eetgewoontes

    Ingrediënten: een all-inclusive hotel in de zon, een Vlaams koppel en een invasie aan Poolse toeristen.

    Resultaat: in het begin: hilariteit, na verloop van tijd: ontzetting en walging.

    Dag 1 van ons verlof komen we in het hotel tegen 12u 's nachts. We zagen meteen dat het zwembad er ideaal uitzag om er 14 dagen absoluut niks te gaan doen. Super!

    Dag 2 zijn we vrolijk opgestaan rond een uur of 9 en nadien gaan ontbijten. Het viel ons op dat er niet echt heel veel keuze was, maar ik kon mijn hartje ophalen aan lekkere wafeltjes en pannenkoeken, dus dedees was content. Meteen na het ontbijt hadden we ons een plekje gezocht aan het rustigste zwembad en amuseerden ons door totaal niets te doen.

     

    Oeps: de rest morgen, ik moet DRINGEND weg!

  • Back at work!

    Ik ben terug op 't werk. Na het verwerken van miljoenen mails, miljarden memo's en triljoenen telefoontjes (tja, overdrijven kan soms ontstressend werken), kan ik mezelf er terug insmijten.

    Eerlijk gezegd, ik heb er zin in. Versta mij niet verkeerd, ik ben GEK op vakantie, maar ik werk toch ook graag.

    In ieder geval: morgen een langer verslagje!