• Ziehiek!!

    Search ResultsIk ben thuis en ben dus niet gaan werken. Dat is iets wat mij niet vaak overkomt en zeker niet wegens ziekte. Ik ben zo van het soort dat willes nilles blijft werken, ook al heb ik koorts en hoest ik mijn ingewanden eruit. Niet slim natuurlijk, want ik steek daarmee alleen maar de anderen aan en mijn werk is toch niet optimaal gedaan. Maar, nu ben ik dus écht geveld.

    Het snot loopt met rivieren uit mijn neus (ik word momenteel omringd door 10-talle volgesnutte zakdoeken), mijn ogen blijven tranen alsof ik 20 kg ajuinen aan het pellen ben en ik mijn hoest zal de buren doen vermoeden dat we er een zware hond bij hebben. En normaalgezien zou ik nu mijn donsdeken naar de zetel sleuren, de dvd's van alle melige films die ik heb bij de hand houden en mezelf verliezen in onze goeie grote zetel. Ware het niet dat diezelfde zetel momenteel onder een grote plastiek in de garage staat, net als zowat al de rest van ons meubilair. 

    Het arme dutske (ik dus :)) moet nu in een huis in verbouwingen in haar bed blijven liggen, tussen het stof en zonder keuken, badkamer of living. Snif, ik ben zielig!! 

    Ah en trouwens: ik ben dus niet ziek geworden van het eten bij onze vrienden. Al bij al viel het wel nog mee. Vooral omdat het hoofdgerecht zodanig verbrand was, dat zelfs onze gastheren al lachend hebben beslist om dan maar een dubbele portie dessert te maken en dat was best wel lekker. 

     

  • Eten bij vrienden

    Deze avond gaan we eten bij vrienden. Leuke gebeurtenis zou je zo zeggen. Inderdaad... Ware het niet dat onze vrienden overtuigde veganisten zijn. En dan nog van het superstrenge soort. Met andere woorden: geen dierlijke producten en bij uitbreiding, ook geen producten die van ver of dichtbij in aanraking zijn geweest met dieren. En geloof mij vrij: dan blijft er niet zoveel over.

    Toch ben ik ervan overtuigd dat je nog altijd lekker kan eten, ook als veganist. Ook alweer: ware het niet dat onze vrienden absoluut niet kunnen koken. Het resultaat is meestal een hete brei van iets dat lijkt op spinazie, gecombineerd met iets dat ooit zeewier is geweest en gekruid met... niks.

    Dus... een opgave, deze avond. En het heeft geen nut om ze uit te nodigen op restaurant, aangezien ze dat dus niet willen/kunnen. Ook zelf iets klaarmaken willen ze niet meer, want het is "hun beurt".

    Gelukkig zijn ze allebei écht wel heel sympathieke mensen, dus ik heb vandaag nog totaal niet gegeten, zodat ik deze avond superveel honger zal hebben en toch kan "genieten" van het "heerlijke" diner. En nadien kunnen we altijd nog langs 't frituur. :)

  • Weekend

    Het was dus naar het schijnt weekend, de afgelopen twee dagen. Naar het schijnt, want ik heb er zelf niets van gemerkt. Ik heb mogen (moeten) werken. En dat allemaal in het kader van de brave man die onze contreien weer teistert. Wat de Sint met mijn werk te maken heeft, ga ik hier niet helemaal uit de doeken doen, maar laat ik het er gewoon op houden dat de zin om kindjes te krijgen alweer op Zuidpooltemperatuur zit (in de winter daar weliswaar).

    Al moet ik toegeven dat ik het best schattig vind als zo'n dutske in haar beste kleertjes op de schoot van de Sint wordt gezet en dan heel spontaan aan de mama vraagt: "Mama, waarom riekt de Sint zoals papa als hij thuiskomt van 't café?". Echt joh, ik wist niet wat ik hoorde en ik ook al niet waar ik moest kijken. En die mama maar iets stamelen over sigaretten enzo, waarop dat dat kindje dan heel serieus beweerde, maar neen mama, papa rookt toch geen sigaretjes, papa drinkt pintjes.

    Tja... de Sint betrapt door een 6-jarige. Je moet het maar meemaken op uwe oude dag ;)

    In ieder geval: ik ga heel blij zijn als de brave man op 7 december terug op zijne stoomboot zit richting hemel of Spanje ofzo.

  • Verborgen Lade

    Search ResultsIk had het een tijdje geleden over "kleine geheimpjes". Toevallig kwam ik via via op de blog verborgenlade. Prachtige intro!

    Ook ik heb zo'n kast met verborgen gedachten. Dingen die ik de mensheid liever niet meedeel. Mijn blogje is zo één grote verborgen lade. Maar er zijn nog schuifjes. Nog schuifjes die nog niet zijn open geweest "in publiek". En daar zijn een heel deel kleine geheimpjes bij.

    Zo lijkt het mij niet echt relevant dat ik toch écht wel gespiekt had bij mijn examen wiskunde in het eerste middelbaar. Hoewel ik nu nog steeds bij hoog en laag beweer dat ik per toeval mijn nota's in mijn bank liggen had (yeah right). Toch is dat een geheimpje. Ik heb nooit aan een levend ziel durven vertellen dat de goudvis van mijn jongste broer geen natuurlijke dood gestorven is. Tenzij "gekookt in heet water" natuurlijk kan genoemd worden. Wist ik veel dat de kraan nog op warm water stond en dat het niet slim is om rechtstreeks water in een klein visbokaaltje te laten stromen (mét de vis er nog in).

    Ik hou absoluut niet van de oliebollen die mijn grootmoeder maakt. Toch krijg ik het niet over mijn hart om haar te ontmoedigen op het moment dat ze er in vol ornaat mee komt aanzetten op elk (!!) familiefeest. Ze ziet er dan steeds zo gelukkig uit.

    Maar, er zijn ook donkerdere lades. Lades die niet zo'n klein geheim herbergen. Ik heb ooit een vakantieliefje gehad en er gezellig een nachtje mee doorgebracht. Klein detail: ik had toen ook een liefje thuis zitten, die (hopelijk :)) smachtend op mij wachtte.

    De donkerste lades zijn soms zo ver weg, dat ze zelfs in mijn gedachten zoek zijn geraakt, maar ze zijn er wel.

    Ik denk dan bij mezelf: dat geeft mijn persoon diepte. Of hoe ik aan alles een uitleg kan geven.

  • Tja

    Ik bedacht mij daarnet: al meer dan twee maand niet meer gevreëen met mijn schatje...

    Niet goed.

  • Ik wil de Lotto NOOIT winnen! Deal?

    Ik wil de Lotto niet winnen! En dat heeft alles te maken met kansberekening...

    Gisteren karde ik zoals steeds braafjes naar huis tegen een uur of 6. Het was fameus donker en druilerig op de baan en ik had de indruk dat vele moekes viskes gebakken hadden, want iedereen snelde zich alle richtingen uit. De ene al roekelozer dan de andere. Het kon dus niet lang duren of daar had je het al: wreed accident. Ik heb dan altijd de neiging om in paniek te schieten want ik vrees dan steeds rampenscenario's dat daar één van mijn geliefden zou tussen zitten. Ik bedacht mij dat de kans klein is, maar dat er toch nog altijd een kans is. Oef, niemand die ik kende (tja, kweetet, egoïstisch... but i'm human). Ik had de Lotto dus niet gewonnen. Want zo zie ik het dus ook hé. Kijk, er zijn bijna 11 miljoen mensen in België. Om eventjes gemakkelijk te rekenen, tel ik zo'n 100 mensen tot "mijn" mensen. Het is dan wel nogal ruim en omvat bijvoorbeeld ook de buurvrouw (die ik niet zo héél graag heb, maar kom). Als er dus een ongeluk gebeurt, dan is de kans dat het iemand is waar ik grote waarde aan hecht, 1 op 110.000. Dat lijkt mij toch al stevig te gelijken op het meespelen met de Lotto hé. Alleen wil ik deze Lotto niet winnen. Kun je volgen?

    Zo bedacht ik mij ook dat ik het best wel leuk zou vinden om onweerstaanbaar knap of super intelligent te zijn. Maar... dat is bijna net zo uitzonderlijk als mega-archi-lelijk of oerdom te zijn. Dus, alweer het Groot Lot winnen... zowel positief als negatief.

    En dan denk ik zo bij mezelf: ik wil het groot lot niet winnen. Wieweet zou dat dan wel eens heel negatief kunnen uitdraaien en is mijn prijs niet de verwachtte miljoenen euro's, maar een levensbedreigende ziekte. Dus, slotsom: ik wil NOOIT de lotto winnen... Waar kan ik hiervoor tekenen? 

  • notablokske

    Als ik nu eens altijd een notablokse zou meehebben en altijd de kans om er eventjes nota in te maken, dan zou ik dé meest fantastische blog ter wereld hebben. Enfin, dat is misschien net ietskes overdreven (hihi), maar het zou toch een veel beter blogje zijn.

    Daarnet nog... Ik was vlijtig mijn lengtes aan het zwemmen en ik bedacht plots iets leuks. Ik vond meteen dat dat een perfect item was om op mijn blogje te zetten en nam mij ten stelligste voor het goed te onthouden.

    Om het dan natuurlijk vergeten te zijn hé! Argh :) Het was natuurlijk niets wereldschokkends, helemaal niet, maar gewoon een leuk onderwerp. Denk ik. Want ik ben het dus vergeten.

    Zo doen schrijvers dat dus (bedacht ik mij). Die zorgen er gewoon voor dat ze altijd iets bij hebben om hun fantastische gedachten te noteren en maken er dan "gewoon" een boek van... Als die een notablokske bovenhalen, dan stel ik mij voor dat iedereen begrijpend kniks. Het genie krijgt een inval. Maar, ik denk dat het nogal raar overkomt als ik plots "kleine geheimpjes, to know or not to know" zou noteren.

    Wat mij naadloos brengt naar het onderwerpje voor morgen! Kleine geheimen, en hoe belangrijk ze soms kunnen worden. Slaapwel!

  • Druk!!

    Ik loop mezelf weer zwaar voorbij. Ik doe drie dingen tegelijk en vergeet daarbij dat ik nog drie andere dingen moet doen.

    Pff, dat eindejaar heeft zich dit jaar vroeg ingezet en ik vrees dat ik er tot en met 23 december zwaar aanhang. Gelukkig heb ik tussen Kerst en Nieuw al een weekje verlof gepland, dus ik heb uiteindelijk wel goeie vooruitzichten...

    Bon, ik ga niet zagen, ik ga gewoon verder doen!

    Salutjes!

  • Cinema

    Ik heb ze dus allebei gezien: Borat én The devil wears Prada. En ik moet zeggen: ik heb van allebei enorm genoten!

    Borat is een filmke met een stijl waar je voor moet zijn. Ik heb écht goed gelachen tijdens de film, maar ik heb gezien dat er een aantal mensen voor het einde van de film zijn vertrokken. Het moet dus niet zo meegevallen zijn voor hen. Je moet wel een portie geschiedenis en algemene kennis hebben om de jokes te snappen. Ik ben er vb zeker van dat ik een gedeelte van de humor heb gemist door het feit dat ik niet alles goed begreep. Maar toch, leuke film met een humorgehalte dat ik best kon appreciëren.

    Ik ben gisteren dan nog eens naar de film geweest (getrakteerd door een vriendin met gratis tickets) en toen kon het niet meer anders: The devil wears Prada. Het verhaal is heerlijk hersenloos en voorspelbaar. Maar, aangezien ik nu eenmaal een vrouw ben en ook graag bezig met mode, vond ik het toch een prachtfilm. Het Bridget Jones-gehalte is enorm hoog, maar de kledij is veel mooier. Ik heb er echt van genoten om de (voorspelbare) evolutie van Assepoester naar prinses van hoofdpersonage Andy. Maar ook van de sterke rol die Meryl Streep neerzette. Kortom: hersenloos entertainment, maar wel verplichte kost voor elke vrouw die graag eens heeeeeeel veel outfits wil bekijken.

    Mijn weekend was dus nogal bioscoopgericht, maar dat was een leuke afwisseling met de chape, ramen, afbreken, puinzakken en behang afsteken. Tot morgen!

  • Vandaag

    Vandaag was het best een druk dagje op kantoor. Ik heb deze voormiddag een poging gedaan om een aantal projecten af te werken, maar ben helaas weer veel te veel onderbroken geweest, waardoor mijn goed voornemen weer de mist is ingegaan. Ik ben hier op kantoor blijkbaar diegene die je het best aanspreekt voor de meest banale dingen. Zaken zoals "hoe werkt het koffiemachien", "de printer is geblokkeerd, wie weet raad", "kan je mij even helpen om die tabel te bekijken",... zijn nogal eens voor mij gereserveerd. Ik zou natuurlijk de bitchy collega kunnen uithangen en zeggen dat ze het allemaal zelf maar moeten uitzoeken, maar zo  ben ik niet. Toch zou het soms beter zijn, want ondertussen geraakt mijn werk niet af.

    Ach ja, en zo heeft iedereen verzuchtingen hé.

    Deze middag heb ik de hele tijd bij een klant gezeten. Die beschouwt mij (denk ik) soms als een gezelschapsdame. Ik heb het gevoel dat hij mij laat opdraven als hij zich nog eens eenzaam voelt op kantoor. Dan doet hij heel gewichtig over zijn (heel klein) projectje en moet ik steevast nog een aantal zaken uitzoeken/dubbelchecken/bekijken,... Nutteloze tijd natuurlijk, maar ja, klant is koning hé.

    Deze avond ga ik naar de film. Normaalgezien zal het Borat worden, al ben ik ook benieuwd naar "The devil wears prada". Maar, ik vrees dat mijn (mannelijke) mee-kijker eerder voor de eerste zal gaan. Nog een prettige avond!!

  • one year ago!

    Het leek mij nog eens leuk om terug te blikken op hetgeen ik exact een jaar geleden door-/meemaakte. Dus, ik keer eventjes terug naar begin november 2005. En ok ja, ik geef het toe, ik heb even geen inspiratie voor een totaal nieuw stukje ;).

    Ik zie dat ik het vorig jaar blijkbaar op 8 november had over "mijn trouwe lezer" Johan S. Als ik mij niet vergis komt hij hier zo nog eens af en toe bijlezen. Ik had het er toen over dat ik nog eens heel dringend afspraken diende te maken in het kader van een "groot onderhoud" van mezelf. Ik had het toen over de tandarts, gyneacoloog, oogarts, huidspecialist en osteopaat. Tot mijn scha en schande moet ik dus toegeven dat er alweer een jaar gepasseerd is zonder veel initiatief op dat vlak. Alhoewel: de tandarts heb ik gehaald dit jaar (geen gaatjes, jippie), met de gyneacoloog heb ik in december een afspraak (jeeeeeeks) en de huidspecialist is niet meer nodig (tja, sommige dingen gaan gewoon vanzelf over, als je maar lang genoeg wacht). De osteopaat was in feite in het kader van mijn "geen zin". Ik had toen plechtig beloofd dat ik een afspraak zou maken en mij onderwerpen aan de wetenschap. Dat is er dus nog niet van gekomen... Ik kan mij dus nog steeds niet voorstellen dat een osteopaat mij ten eerste serieus zou nemen en daar ten tweede ook nog iets aan kan doen ook. Ik ken 1 osteopaat, maar daar zie ik het mezelf nog niet aan uitleggen. Hij is er te jong voor (ik zou mij doodschamen om zoiets te zeggen tegen een bijna-leeftijdsgenoot in de fleur van zijn leven) en bovendien is hij de ex-man van een goeie vriendin. Ik zou hem nog eerder zwaar onder zijn vijs willen geven om zo'n toffe madam zomaar te laten schieten, dan dat ik hem zou durven opbiechten dat hij mij maar meer zin moet inkraken. Als dat al zou kunnen.

    Bon, op zoek dus naar een openminded en oude osteopaat :). Het zou handig zijn als ze dat op hun deurbel zouden hangen: Dokter, Osteopaat, kan ook meer zin geven, kom maar binnen.

  • Verbouwings-blues

    Search ResultsWas ik maar een rijke madam. Zo'n madam die kon zeggen tegen aannemer "wij-verbouwen-zonder-dat-u-er-iets-van-merkt". En dan zou ik nu een hotelkamer huren in Hotel Amigo in Brussel (liefst de penthouse natuurlijk) en af en toe eens mijne werfleider (Go Sanchez) sturen naar mijn huisje om te zien of alles in orde is. De realiteit is echter bedroevend anders. Ik betrap er mezelf op dat ik al even irritant ben als andere verbouwers en alleen nog kan spreken in termen van chape, afvalcontainers, gyproc,... en daar dan heel fel bij kan zagen en zuchten. Dus, om het eens goed van mezelf af te zetten: de klaagzang van a-woman-in-verbouwing:

    Waarom geeft verbouwen zoveel stof? En waarom komen werkmensen (of ze nu in 't wit of zwart zijn) nooit op tijd? Waarom kom je altijd extra verrassingen tegen die altijd negatief zijn? Het zou vb fantastisch zijn dat je bij het wegbreken van een muur plots een schatkist vindt. Maar nee hoor, wij vinden een leiding met een lek of een volgesmeten schouw en nog van dat fraais. Waarom moeten de mannen van de Gamma altijd smalend antwoord geven als je hen een perfect normale vraag stelt? Of weet iedere man van geboorte af al wat het verschil is tussen voegmortel en cement? Ok, ik geef toe, ook ik had kunnen weten dat een stopcontact éénpolig of tweepolig kan zijn, maar hoe zit dat dan juist? En om het geheel van zagefeiten af te sluiten: waarom duurt verbouwen ALTIJD langer dan voorzien? Waarom heb ik net op het cruciale moment geen veiligheidsbril, -schoenen, -handschoenen aan. Autsj!

    En toch kijk ik uit naar elke kleine verbetering. We hebben zopas onze keuken definitief besteld en die gaat er écht mooi uitzien. Daarnaast kijken we nu op een volledig kale muur (3456 lagen behang eraf gekrabbeld, met dank aan het machientje van de Gamma) en ben ik nu vleitig op zoek naar de mooiste kleurtjes behang en verf.

    Och, we komen er wel. Maar, omdat je nu eenmaal moet zagen als je aan het verbouwen bent, kan ik er maar beter aan meedoen. Dat lucht op. :)