• A-woman in wonderland

    Ik ben dus alleen thuis... Nog steeds... Ik mis mijn ventje wel, al moet ik eerlijk bekennen dat ik ook wel geniet om de dingen te doen waarvan ik weet dat hij het niet graag heeft. Zo heb ik lekker al mijne rommel laten liggen. Hij is in principe een veel grotere sloddervos dan ik, dus ik probeer (als hij thuis is) zo ordelijk mogelijk te zijn, om te vermijden dat het écht een mesthoop wordt. Maar nu ik alleen thuis ben, is het enkel mijne rommel die het huis siert. Of ontsiert. ;)Ik eet pasta met enkel kaas en champignons, en dat in een diep bord met enkel een vork om de massa in mijn mond te proppen. En om het helemaal af te maken: al liggend in de zetel. Boy, wat zou mijn culinaire prins daarvan walgen. :)Ik sta veel te laat op, waardoor ik mij gigantisch moet haasten om op tijd in mijn auto te geraken. Mijn ventje is van het type 'een-uur-voor-ik-weg-moet-ga-ik-opstaan'. En ik doe dan maar mee hé. Uiteindelijk zien we elkaar al zo weinig, dus dat is dan nog eens een moment om samen gezellig de krant te lezen enzo. Maar nu dus niet. Nu rol ik uit mijn bed, strompel ik slaperig naar de douche, haal een haardroger door mijn haar en stap in de auto. Met een koekje in de hand, want honger natuurlijk. Mijn zus is gisteren komen zagen en klagen over haar lief en ik heb haar eens helemaal laten uitspreken. Ik weet dat mijn ventje daar niet tegen kan, want hij is (in feite net als ik, maar ja, het is mijn zus) van mening dat ze het dan maar moet uitmaken in plaats van blijven zagen. En toch mis ik hem wel... Mijn ventje... Ik mis zijn aanwezigheid, zijn vitaliteit, zijn complimentjes,... Kortom: hem. En dat mag wel eens vind ik. Zo eens goed beseffen wat je mist. Daarentegen... (en dit is een klassieker): toen ik deze ochtend zag dat de stop op de tandpasta zat, wist ik weer dat hij er niet was. Anders had die zeker nog open gestaan... :)

  • Alleen

    Ik was alleen dit weekend. Een raar gevoel, in feite. Zo helemaal alleen thuis en mijn ventje niet in de omtrek. Het gebeurt uiteraard wel meer dat hij voor 't werk weg is naar 't buitenland, maar meestal is dat enkel gedurende de week. En meestal heb ik ook altijd zoveel te doen, dat ik het niet eens merk dat hij er niet is. Maar nu was ik dus het hele weekend alleen thuis en had ik geen fluit te doen. Correctie: had ik geen zin om een fluit te doen. Door de verbouwingen bij ons thuis zijn er nog 101 kleine jobkes (van gordijnen ophangen tot stopcontacten vervangen en van grondig opruimen tot garage uitmesten en nog veeeeeel meer). Vooral zaterdag-avond had ik het moeilijk. Grappig, ik heb dat nu nooit... Ik had een goeie vriendin een sms'ke gestuurd om te informeren naar haar plannen. Ze trekt er namelijk in 't weekend zo af en toe eens op uit om eens zwaar uit de bol te gaan met een aantal single vriendinnen. Aangezien ik mij ook single voelde, zag ik dat wel zitten. Maar, ze had al een leuke date versierd, waardoor ik niet bepaald welkom was in het gezelschap. Can you blame her? :) Ik kon ook naar het plaatselijk café trekken, waar altijd wel iemand zit die ik ken, maar daar had ik precies geen zin in. Mijn moeder zag een filmke wel zitten, maar ik had geen zin in gepraat over hare vriend.Dus ben ik thuis gebleven. Ik heb een pyama aangetrokken, een martini'ke ingeschonken, mijn donsdeken van mijn bed getrokken en gezellig in de zetel gekropen. Ik heb een melige film bekeken (50 first dates) en vroeg in mijn bed gekropen. En eerlijk gezegd... dat heeft mij deugd gedaan!

  • @ Liza

    Oeps, nee hoor, D-Day heeft niets te maken met eisprongtoestanden. Dat zou een beetje vroeg zijn in "het proces" (gezegd dat we dus inderdaad aan kinderen zouden begonnen zijn) om mij al zorgen te maken over zo'n dingen. Niet?

    Neenee, D-day had te maken met een heel ingewikkeld en zwaar project op mijn werk. Hoe kon het ook anders hé :) Ik moest in een belachelijk korte periode een project afwerken dat heel belangrijk is voor onze firma. Er keken heel wat ogen via vergrootglazen naar mij en mijn prestatie, waardoor er een heel hoge druk kwam op te staan. Daarbij kwam nog eens dat de mensen waarmee ik diende samen te werken heel gespannen verhoudingen onder elkaar. Om niet ronduit te zeggen: elkaars bloed konden drinken.

    Maar, hip hoi, het is me gelukt! Ik heb complimentjes gekregen van de mensen van wie ik het apprecieer en hoopte te krijgen.

    Dus, nu hoop ik dat ik de volgende weken iets rustiger mag werken, want dit tempo hou ik gewoon niet vol.

    En Liza, ik heb gezegd dat we er dit jaar werk van gingen maken (kids), maar dit jaar is nog lang hé!!!    

  • D-day!

    Duimen vandaag!

     

    Het wordt een lange, vermoeiende dag, dus ik zal het nodig hebben. Vanaf zo'n uur of 3 deze nacht mogen jullie de duimen uit de knoop halen!

  • Slapeloze nacht

    Ik ging gisteren slapen om 1u.

    Ok, dat is nogal wat later dan van gewoonte, maar ik was nog wakker. Ik heb nog wat dvd gekeken, boekske gelezen, slaapmuts gedronken. Na een tijdje vielen mijn ogen toe en trok ik dus naar ons bedje. Mijn liefste was blijkbaar even moe en we kropen gezellig onder ons donsdeken. Nog een dikke knuffel en dan slapen.

    Althans, dat was het plan... Om 3u: rise and shine!! Ik was wakker. En niet gewoon mijn ogen open, neen, écht wakker. Er draaiden 101 gedachten door mijn hoofd in verband met mijn werk. Ik moest (moet) ook nog 101 dingen doen voor iets vrij groots en belangrijk deze week.

    Bon, dan maar alle trukken proberen boven te halen: op mijne rug gaan liggen, armen boven het dekbed, onder het dekbed, proberen te mediteren, aan iets anders denken, mijn liefje nog eens goed vastpakken. Zucht, niets hielp... Dan maar opgestaan, want ik merkte dat door al mijn gewoel ook mijn ventje onrustig begon te slapen. In de hoop om toch wat slaap te krijgen heb ik een dvd-box bovengehaald met alle afleveringen van Desperate Housewifes (de eerste reeks). Normaalgezien val ik daarvan in 't slaap. Maar... no such luck...7 afleveringen later (en ondertusen nog verschillende pogingen om in 't slaap te vallen), kwam mijn ventje in de living. Hij vroeg me wat ik aan het doen was, want het was 7u30.Oeps... niet geslapen dus.

    Resultaat: ik ben prikkelbaar, ambetant, moe én lastig. En om het geheel nog eens helemaal af te maken: ik heb ook nog eens mijn regels vanaf vandaag.

    Zucht... Het leven zit me effe niet mee...Morgen beter!

  • Oef

    Ik ben ervan af! Ik heb voorschriftjes voor een jaar gekregen, alsook een voorschriftje voor een speciaal vitamien dat ik zou moeten nemen als we dan toch zouden beslissen om zwanger te worden. Want volgens de dokter ben ik al in de categorie "oudere dames". Ne mens maakt wa mee...

  • Horror en huiver

    Het is weer zo ver... ik moet naar de gyneacoloog... Ik stel dat altijd veel te lang uit, maar nu kan ik er niet meer van tussen, de afspraak is gemaakt, morgen wordt ik verwacht. De zenuwen gieren nu al door mijn lijf en ik stel mij vragen waarvan ik mij kan voorstellen dat de gemiddelde luxe-hoer ze zich zou stellen als ze zou te horen krijgen dat haar volgende klant pakweg Leonardo di Caprio of Orlando Bloom is.

    Hilarische gedachtengangen kruisen mijn hersenen: zou ik mijn vagina scheren, zouden die extra kilo's ook vanuit zijn perspectief zo opvallen, wat is de ideale kleding voor een gyneacoloog-bezoek,...? Of zou dat een verkeerde indruk geven als ik mijn scheermeske zou bovenhalen? Of als ik dat niet zou doen, zou hij dat dan niet vies vinden of vinden dat ik mezelf niet zou verzorgen?

    Mannekes mannekes, belachelijk gewoon. Precies een bakvis die voor de eerste keer naar bed zou gaan met haar liefje en zich daarvoor zorgen maakt. Alleen is het in mijn geval niet eens een erotische ervaring, maar gewoon een doodsaai medisch onderzoek.

    Dus: wens me sterkte voor die (ochotte) tien minuten dat ik weer door de grond ga gaan van schaamte, met mijn benen wagewijd open, in zo een vreselijk ongemakkelijke stoel.

    Welke persoon (man of vrouw) die hierover sexuele fantasieën heeft, heeft naar mijn mening toch een heel bizare gedachtenkronkel...

  • Oops, i did it again

    Ik heb weinig geduld met domme mensen. Ok, dat klinkt enorm denigrerend en dat zal het ook wel zijn, maar het is nu eenmaal zo, ik heb weinig geduld met domme mensen...

    Daarnet liep ik in een drukke winkelstraat, op weg naar een afspraak met een klant. Ik wilde nog net even vlug binnenspringen in "Oil & Vinegar" om een cadeautje mee nemen voor een jarige vriendin. Ik stelde de dame van de winkel een heel eenvoudige vraag: hoeveel kost deze olie mevrouw, want ik zie hier nergens een prijs.

    En zij zegt: ja en hoe moetekik dat dan weten?

    Euhm... tweede poging: Tja mevrouw, aangezien u een schort draagt met het logo van de winkel, ben ik zo vrij informatie bij u te vragen. Dus, kan u mij hiervan aub de prijs geven.

    En het groot licht zegt: "joah seheg, den boas is hi na just ni mie. Kundegij binnen een half uurke nekier terug komen?".

    Bon, aangezien ik dus effectief eerst een vergadering had en toch nog voorbij de winkel diende te komen, zo gezegd zo gedaan.

    Een uurtje later passeer ik terug bij mijn vriendin en informeer opnieuw naar de prijs van een bepaalde olie (die dus in verschillende flesjes kan gegoten worden en dus bijgevolg per hoeveelheid dient afgerekend te worden).

    Haar reactie: joa, mijnen boas is na nog ni trug moa ik hem nekier in den boek gekeken. Het kost 36 euro. Slik...Ah, een doorbraak, er was een prijs gevonden.

    Opnieuw een moeilijke vraag: "en hoeveel kost dan zo'n klein flesje gevuld?".

    Waarop ze begint te zuchten alsof ze elke minuut kan bevallen en mij met zeer grote ogen aankijkt. Er komt zelfs geen woord meer uit.

    En toen bedacht ik mij: ik heb weinig geduld met domme mensen.Ik heb dan maar een assortiment pasta's gekocht. Daar stond een prijs op.

  • Deze avond

    Wie zei ook alweer dat hij/zij nog een extra verborgen lade van mij wilde ontdekken? Wel, here it comes!

    Ik ga deze avond naar de film. Niets bijzonders uiteraard, ware het niet dat het met Seppe is. Mijn ventje is daar 100% van op de hoogte en heeft daar ook geen probleem mee. Hij weet alleen niet dat ik hem elke keer weer bedrieg. Enfin, in mijn gedachten dan toch. Ik moet Seppe nog maar zien en ik ben alweer helemaal in de wolken over zijn looks. Ik stel mij dan voor dat ik diep in zijn armen kruip voor een goeie knuffel. En meer.

    Het is geen realistische fantasie, dat weet ik ook wel. Het is zo'n beetje wat de meeste vrouwen hebben met pakweg Brad Pitt, George Clooney en Koen De Bouw. Ik heb dat dus met Seppe hé. Man man man, is dat nog ne keer ne sexy vent...

    Maar bon, deze avond dus een filmke met Seppe. We gaan waarschijnlijk naar Happy Feet. Stoer hé :)

  • Zondagochtend

    200440369-001Het was zondagochtend, 11u. We hadden het de avond ervoor redelijk laat gemaakt, aangezien we veel te lang op café zijn blijven hangen. "Even iets gaan drinken" is uitgelopen tot een avondje lachen, praten, dansen, drinken en vooral dat alles veel te lang. We lager er dus in om een uur of 4.

    Het was dus zondagochtend, 11u.

    Ik was al eventjes wakker, maar genoot nog gezellig na van de rust en de stilte die een zondagochtend met zich mee kan brengen. Het zonnetje scheen gezellig door onze gordijnen, waardoor de slaapkamer een zomerse touch kreeg. Ik was een tijdschrift aan het lezen, met mijn rug naar mijn ventje. Hij snurkte een beetje, maar dat is voor mij eerder een geruststellend en huiselijk geluidje, dan dat dat vervelend is (maar, er zijn grenzen hé ;)). Hij werd wakker en knuffelde zich nog eens gezellig tegen mij aan. Ik voelde meteen dat hij blijkbaar van iets leuks gedroomd had ;). Een lekker gevoel tegen mijn billen. Mijn eerste reactie was mij meteen wat te verleggen, zodat de "druk" minder werd, maar toen heb ik mezelf even streng toegesproken dat er geen reden was om hierover vervelend te gaan doen. Hij streelde mij superzacht en lief en op één of andere manier (jubel en juich!) sloeg mijn "gezellige-zondag-ochtend"-stemming over naar een opgewonden stemming.

    En ja hoor, een hele tijd later, nog nagenietend en samen onder de douche, kon ik het mij niet laten om op te merken dat het mij deugd had gedaan. Niet zo'n soort deugd als een liter water na een uur of vier sporten, maar een allesomvattende, diepe en intense deugd. Het deed me goed om me nog eens écht 1 te voelen met mijn ventje. Nog eens die intimiteit voelen, uithijgend naast elkaar, maar nog helemaal verstrengeld.

    Dus, "de kop is eraf" zoals ze zeggen. De druk die ik mezelf meer en meer had opgelegd omdat het al veel te lang geleden is, is nu weer even weggevallen. Ik zou het nu alleen nog maar zover moeten kunnen krijgen dat het eerder een leuke gewoonte (verkeerd woord, maar kan zo snel niet op iets anders komen) wordt en geen aftellen en statistieken proberen te benaderen.

    In ieder geval: het was superleuk, en dat is belangrijk...

  • Stokske

    Elle wierp mij een stokske en wie ben ik dan om zoiets niet aan te nemen hé...

    Met de stok onder mijn arm, trek ik naar mijn cd-collectie en stel allereerst vast dat het hoog tijd wordt om nog eens naar de Fnac of aanverwanten te trekken, aangezien ik zie dat dat al veel te lang geleden is dat er blinkend nieuwe cd'tjes zijn toegevoegd. Al heeft de aankoop van een blits iPodje daar ook iets mee te maken natuurlijk. (En for the record: neen, niet alle muziek daarop heb ik ook in cd-versie, maar ik ben wél vaste klant bij itunes).

    Ik ben als kind echt overgoten met muziek. En dan gelukkig niet met de traditionele Will Tura's en The Beatles. Neen, mijn ouders (en dan vooral mijn vader) waren echt mee met alles wat muziek was, waardoor ik al van heel jonge leeftijd vanuit de nek van mijn vader concerten van Iggy Pop, Arno, Blue Blot,... heb mogen meemaken. En dat vormt je natuurlijk wel hé.

    Uit het verre verleden herinner ik mij vooral dat al mijn vriendinnen tape'jes van Madonna, Wham en Michael Jackson hadden en dat ik begot niet wist wie die mensen nu ook weer waren. Wat mij uiteraard heel wat pesterijen heeft opgeleverd, maar dat is een ander verhaal.

    Tegenwoordig moet ik zeggen dat ik ook mijn eigen muziekkeuze heb, en die is enorm breed. Ik kan mij vlijtig amuseren op van die liedjes van Juanes, Gnarls Barkley en Fedde le Grand. Maar dat is dan feestmuziek hé.

    Ik heb het nog steeds voor Arno. Ik moet hem ondertussen al een keer of 30 live gezien hebben en telkens weer weet hij mij te verbazen met nieuwe uitvoeringen van bestaande songs, fantastische nieuwe dingen en een onnoemelijk doorlevingsvermogen. Al is dat (eerlijkheidshalve) dan waarschijnlijk ook wel eens te wijten aan de fles vodka die ik er al eens zie staan op podium.

    Het liedje "The Climb" van No Doubt heeft mij door mijn unief-carrière gesleurd. Iedere keer als ik er niet zag zitten om nog maar eens een boek van 1000 pagina's (in mijn ogen) nutteloze kennis op te slorpen, heeft ons Gwen er mij weer door getrokken. Ondertussen ben ik ook heel erg gecharmeerd door haar recent werk. Hoe gek dat soms ook is.

    Bram Vermeulen zal ook altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Dat heeft vooral te maken met zijn teksten, pianomuziek en enthousiasme op het podium (telkens weer).

    Grootse muziek van David Bowie (voor mij nog steeds "the king of music"), Prince, Tom Waits, U2, AC/DC,... klinkt ook regelmatig.

    Och, ik hoor zoveel muziekjes graag... The Beautiful South (vooral de zangeres en ook die super toffe teksten), Beuna Vista Social Club (fantastisch gewoon!), El Tattoo del Tigre (vooral dan hun live optredens), Praga Khan (vooral live), Bob Sinclar,...

    Ik pak het stokske en zet het op een schoon plaatske op mijn kast. Ah ja, cadeautjes van Elle geef ik niet af hoor! :)

  • Kids

    Dit jaar zou het moeten gebeuren! Dit jaar heb ik voor mezelf uitgemaakt dat ik zwanger ga zijn. Dit jaar is uiteraard ook nog 31 december 2007, maar in ieder geval: dit jaar.Er is niet meteen een specifieke reden waarom ik dit zo zeg. Of misschien toch wel: het is er tijd voor. Ik weet het, het is absoluut geen lyrische reden, maar het moet er gewoon ooit van komen. Ik weet van mezelf dat ik écht wel moedergevoelens ga hebben voor een klein dutske in mijn armen. Maar, spijtig genoeg is dat moedergevoel er nu nog niet. Maar dat komt wel, eens het zo ver is. Daar heb ik vertrouwen in.En ik nog steeds maar kijken naar zwangere vriendinnen. Maar mij toch steeds weer ergeren aan de conversatie's die tegenwoordig enkel en alleen gaan over ochtendmisselijkheid, aambeien bij de bevalling, vroedvrouwen, crèches,...If you can't beat them, join them ;)...

  • Verbouwingen

    Onze verbouwingen zijn klaar, en eerlijk gezegd is dat geen minuut te vroeg. Uiteraard zijn er nog verschillende kleine zaken die moeten gebeuren, maar we wonen ondertussen wel terug gezellig in ons huisje. De katten zijn blij (verbeelden we ons, want ze hebben in feite wel het huis voor henzelf gehad gedurende enkele lange weken) en wij komen zo stilaan ook terug op "ons effen", zoals wij dat hier in de buurt zeggen.

    Het is dus duidelijk: wij zijn niet gemaakt om te renoveren. Hoewel we in feite heel wat hebben laten doen door verschillende kleine aannemers, heeft het in onze relatie toch wel voor de nodige stress tussen ons gezorgd. Het was niet alleen die stress die ons niet echt gezond is gebleken, maar ook het feit dat we het ook nog eens allebei uitzonderlijk druk hebben gehad op ons werk. Ook het gegeven dat we voor even terug bij ons thuis (thuis thuis dus) zijn ingetrokken, was ook soms een opgave. Er zijn daar nooit harde woorden gevallen, maar het is mij nu pas duidelijk hoe fel we op relatief korte tijd gehecht zijn geraakt aan onze vrijheid. Uiteindelijk heb ik maar zo'n 10% van mijn leven doorgebracht onder "mijn eigen dak", en toch kan ik het ondertussen niet meer missen.

    In de periode dat we niet meer in ons huisje woonden hebben we dus veel ruzietjes gehad, verschillende keren een andere mening gehad en vaak op de toppen van onze tenen gelopen. Het is dus geen verrassing dat we in die tijd niet echt hoogdagen beleefden in bed. Of beter gezegd, we sliepen elk op onze kant en dat was het dan. Vaak nog met een nazinderend meningsverschil en altijd aftellend naar betere tijden.

    Of om het nu eens klinkklaar te stellen: we hebben bijna drie maand niets uitgestoken op het erotische of zelfs maar intieme vlak. Gelukkig hebben we wel momenten gehad waarop we elkaar heel stevig hebben kunnen knuffelen. Ik voelde op die momenten écht wel dat het nog steeds ok was tussen ons. Maar, het was eerder een afwachtende houding.

    En eerlijk gezegd, zelfs al was de zin ergens opgedoken (you never know) dan nog had ik het niet in mijn hoofd gehaald om in de slaapkamer naast mijn broer, en boven mijn moeder iets uit te halen. Alleen dat al was voldoende om alles te bekoelen. Ook bij mijn liefje.

    Maar nu zijn we dus terug alleen. Het is alsof we elk uur terug dichter tegen elkaar leven en steeds herontdekken hoe leuk het is om samen te zijn. Echt samen.

    Dus, hopelijk volgt binnenkort een jubelend blogstukje met een gedetailleerd verslag van een stomend vrijpartij'tje. Of... misschien zonder details ;)...

  • Terug op post!

    Hey lieve mensen!Superveel kusjes (2007?) en alle goeie wensen voor het nieuwe jaar hé!Na het verwerken van de vele mailtjes, facturen en dergelijke, ga ik mij hier nog eens in smijten si!

  • Nieuwjaar

    Ik hoop dat het nieuwe jaar leuker wordt dan het afsuiten van het oude. Niks feesten tot we erbij neervielen, niets eten tot een bolle buik en drinken tot een kater.In mijn geval: ziek in bed om 22u, grommend wakker worden om 24u van het vuurwerk en onrustig een nach woelen in mijn bedje. Dit jaar beter dus...