• Weg!

    imagesVoor de verslaafden aan mijn blog: bereid je alvast voor op wat afkicken. Voor de anderen: ik vertrek deze avond op skiverlof. Na een nachtje rijden zullen we dan kunnen genieten van een volle week zon, sneeuw en niks doen. Pff... het leven kan zwaar zijn ;) Tot binnen een dikke week!

  • Ikke sportief???

    Ik heb me zwaar in de nesten gewerkt, dat is wel duidelijk... Vorig jaar rond deze tijd had ik er een leuke skivakantie opzitten. Leuk, want het was met heel wat vrienden en we hebben er écht een goeie tijd van gemaakt. Niet alleen op de piste, maar ook vooral naast de piste: veel gedronken en ENORM veel gegeten. Gevolg: de weegschaal sloeg zwaar door. Dus, Weight Watchers dan maar. En ja hoor, na enkele weken/maanden merkte ik dat ik er toch een dikke kilo of 6 had afgekregen en het ging dus in de goeie richting. Helemaal mezelf zijnde, heb ik me dan achteruit gezet en ben ik vanaf dan afwachtend gaan toekijken naar mezelf. En heb ik mezelf weer zien ontsporen. Eerst kalmkes aan en later was het een fameuze "foert-houding". Logisch gevolg: a-woman is weer een zware brok geworden. Bon, zolang er hoop is, is er leven, dus dedees gaat er weer tegenaan. En deze keer is het geen half werk, neenee, deze keer meen ik het. Zeg ik heel ferm tegen mezelf. En om dat te bewijzen heb ik mij dus in de nesten gewerkt :). Ziehier mijn engagementen: ik ga volgende week skiën en ga meer proberen te sporten dan te eten (mezelf kennende: VERY HARD!!). Nadien ga ik de uitnodiging van mijn teergeliefde zus aannemen en ga ik samen met haar gaan zwemmen. Niet echt op regelmatige basis, maar we hebben ons allebei een abonnement aangeschaft in een zwembad in de buurt van mijn werk en haar school, dus de intenties zijn er. Ik heb mij ook recent een jaar-abonnement aangeschaft op de fitness bij ons in het dorp. Ah ja, er was zo'n 9 maanden kopen, 12 maanden krijgen-aanbod. En aangezien zoiets al lang mijn voornemen was, heb ik dat maar gedaan. En om dan helemaal uit de bocht te gaan, heb ik met Lola afgesproken om te gaan lopen. Nu moet je weten dat we allebei zo sportief zijn als de gemiddelde uitgebluste 80-jarige. Niet dus... Veel intenties en vele straffe verhalen, maar absoluut niet sportief dus. Anyway... Lola en ik gaan "start-to-runnen". En om het opgeefgehalte wat in te perken, gaan we dat zelfs onder begeleiding doen. Ergens in maart starten we dus met volle moed en gaan vanaf dan 3 keer (jaja, 3!!) in de week gaan lopen. En dat voor twee vrouwen die al meteen dachten aan de dikke Dame Blanche die we in de taverne aan de overkant van 't straat van de sportbaan konden gaan eten na de "looples". Kben eens benieuwd... Klein detail: lessen 2 (werk), 3 (werk), 4 (verlof), 5 (verlof) en 6 (verlof) ga ik dus al missen... Kben eens benieuwd of ik dan nog wel zal mogen deelnemen...

  • Firmawagen

    imagesHoe belangrijk is een firma-wagen? Of nog beter: hoe doen mijn collega's erover...Heel toevallig zijn er binnenkort 4 wagens die dienen vervangen te worden. Onze baas heeft het lumineuze idee gehad om dan maar meteen over vier (dezelfde) wagens te gaan onderhandelen. Klein detail: die 4 mensen zijn absoluut niet van hetzelfde profiel... Er is mijn collega Karolien. Zij is nog maar een klein jaar bij ons in dienst en heeft momenteel nog geen bedrijfswagen (wegens toenmalig schoolverlater). Er is er haar nu echter eentje beloofd. Daarnaast is er nog een collega Evelien en zij is er 31, werkt al een paar jaar voor de firma en heeft momenteel een VW Passat. Kurt, 35 jaar en sales medewerker, werkt 1 jaar voor onze firma en heeft momenteel een blitse BMW onder zijn gat geschoven gekregen (overgeërfd van de zaakvoerder toen die zijn BMW beu was). En tenslotte Rik, 34 en een ancien in de firma. Hij heeft nu een Audi A4, met alles erop en eraan. En die vier verschillende mensen krijgen dus nu allemaal dezelfde firmawagen. Tot grote consternatie van de twee mannen, blijkt zelfs dat ze dus hun "eer" moeten delen met de twee dames. En om de zaak er nog wat erger op te maken: ze krijgen alle vier een soort van SUV-model (of een Jeep voor de leken), die geprofileerd wordt als "typische vrouwen-auto". Oei oei, dat is er dus te veel aan hé voor Rik. Hij heeft een zéér hoog machogehalte en nu moet hij dus zijn chique firmawagen omwisselen voor een even chique firma-wagen beneden zijn waardigheid. En daarbij komt nog eens dat het onervaren prutske van de administratie ook nog eens dezelfde wagen krijgt. Ramp oh ramp.Ik wist niet dat zo'n detail zo belangrijk kan zijn. Alé, uiteindelijk is het toch geen probleem dat iemand anders met dezelfde wagen rijdt? Je hebt toch nog steeds zelf die wagen. Of zou het voor hem (en misschien voor mannen in het algemeen) toch nog steeds een statussymbool zijn? En dan moet ik nu even in eigen boezem kijken. Ook ik heb er mij in het verleden aan geërgerd dat een collega schijnbaar steeds voorrang kreeg tov mij. Aangezien hij wél naar de baas was geweest om aan te dringen op nieuw gerief op wielen, kreeg hij dat ook. En ik bleef maar rijden met oude klorren. Uiteindelijk ben ik ook op de tafel gaan kloppen en heb ik ook een nieuwe auto toegewezen gekregen. Maar het zal mij worst wezen of daar nu al of niet speciale velgen, armsteun, poepverwarming, electrisch verwarmde achteruitkijkspiegels,... opstaan. Zolang ik maar wat comfortabel zit (ik zit tenslotte héél vaak in de auto) en ik weet waar ik naartoe moet rijden (gps heet dat tegenwoordig zeker?).Och ja, ook die discussie waait weer over. Maar ik vind het toch grappig om een volwassen man (of 2) te zien "neuten" over zoiets triviaals als het imago van een auto...

  • een kleine, donkere schuif van a-woman

    Een bekentenis van jewelste: ik kijk zo nu en dan graag eens naar een goed stukske porno. En jawel, sliezige en vettige porno. Niet het "er moet een verhaal in zitten"-soort, neenee, de gewone piemel-en-poes-toestanden. En ik word daar eerlijk gezegd ook opgewonden van zo nu en dan.

    In dat kader heb ik dus een ontdekking gedaan laatst. Velen onder jullie zullen dat al wel weten, maar ik ben niet zo'n snelle in zo'n dingen. Ik ontdekte dus youporn.com. Vaak zijn dit heel slechte en donkere filmkes van zogenaamd sexy dames die hun best doen om een penis helemaal in hun mond te steken zonder te kokhalzen. Het zijn namelijk allemaal (zogezegd) amateurfilmkes van mensen die het geweldig vinden om hun gewip/-zuig/-neuk in de groep te smijten.

    Heel af en toe zit er echter eens een goed stukje bij. En met "goed" bedoel ik dan niet dat dat de goddelijkste lichamen zijn of de meest opwindende standjes, maar eens gewoon een mooi en sexy beeld. Zo zag ik gisteren een stukje dat overduidelijk door de heer in kwestie gefilmd werd. Het "interessante" (if I may say so ;)) was dat hij de webcam zo ongeveer op ooghoogte van hemzelf hield. Ik verdenk hem er zelfs stilletje van die cam op zijn hoofd gebonden te hebben, maar dat beeld wil ik mij liever niet voor ogen halen. Anyway. Hij deed het dus in verschillende standjes met een schone madam. Het grappige was dat ik nu (als vrouw) eens kon zien wat een man zoal te zien krijgt tijdens het vrijen. Ik vond het bijvoorbeeld een héél bizar zicht om "op zijn hondjes" vanuit een mannenperspectief te zien. Uiteindelijk zie je vooral een poep en een rug. En dat achterwerk ziet er dan zowiezo al breder uit, vanwege de positie waarin je als vrouw staat/zit. Ik wil dus absoluut niet weten hoe ik er dan in feite uitzie, vanuit het standpunt van mijn vriend. Ik had ook nog nooit nagedacht over het feit dat het een raar zicht moet zijn om borsten heel fel op en neer te zien botsen bij een ontstuimige vrijpartij. En dat vinden mannen dus opwindend? Rare wezens :).

    En toch vond ik het wel iets hebben, die beelden. En toch zou ik er graag eens het beeld van een dame met twee heren tussen zien. Ik ben benieuwd of dat er dan zo uitziet zoals in mijn fantasie ;).

  • BOM

    Ik heb een vriendin die een zoontje heeft. Ik heb er zo wel meer, maar deze vriendin heeft geen vader om voor het zoontje te zorgen. Hij is zelfs niet eens op de hoogte dat hij uberhaupt een zoon heeft.

    In de tijd dat het kindje gemaakt werd, had het koppel al heel wat relatieproblemen. Ze is onverwacht zwanger geworden (jaja, in deze tijden kan dat nog) en hij heeft haar laten zitten. Hij wilde het kind niet en voelde zich bijgevolg niet verantwoordelijk voor het feit dat ze het er emotioneel te moeilijk mee had om kindje te laten weghalen. Uiteindelijk was ze toen al 13 weken zwanger. Zonder het te weten. Anyway, hij verliet haar en haar leven en verdween.

    Ondertussen is de kleine al enkele maanden oud. De vader heeft niets meer van zich laten weten. Hij moet weten dat hij een kind heeft, maar heeft nog nooit iets van zich laten weten sindsdien.

    Ik stel mij dan de vraag: hoe moet je zoiets ooit aan het kind vertellen? Ooit gaat hij zich afvragen wie zijn vader is. En waarom hij niet in de buurt is. Hoe leg je in godsnaam uit aan het kindje dat de relatie best ok was tot hij bestond. En dat lieve papa dan op de concorde richting verwegistan is gesprongen om toch absoluut niets met hem te maken te hebben. Bij een scheiding kan je de "schuld" (voor zover die er is natuurlijk) tenminste nog bij de ouders leggen. Maar hoe verklaar je aan een kind dat zijn vader hem niet gewenst heeft en er zelfs zijn moeder voor heeft verlaten.

    Jawadde, liever zij dan ik...

  • VIP-watching

    Wie ooit al eens een vakbeurs bezocht, kan er van meespreken: ieders ogen leiden af naar borsthoogte. En dat heeft niets te maken met vunzigheid, maar alles met het bepalen van de "belangrijkheid" van de andere persoon. Gisteren was het dus weer zover hé.

    Ik bezocht een vakbeurs en kreeg aan de ingang netjes een badge aangereikt. Die badge heeft een fameus grote afmeting, waardoor het ook voor blinden en slechtzienden duidelijk is wie je bent en in welke firma je tewerk gesteld bent. Bon, ik dus op pad in die wirwar van blitse standen en lachende hostessen, op zoek naar dat éne originele idee/leverancier/concurrent,...

    Nu is het zo dat ik in een firma werk die vrij hoog ingeschat wordt door "de sector". Vergelijk het zo'n beetje met Delvaux onder de handtassen (stoef stoef ;)). Dus, wanneer de ogen (zogenaamd ongemerkt) afdwalen van mijn gezicht naar mijn borsten, kwam de blik meestal met meer (h)erkenning terug als die vertrokken was.

    Bij gevolg: in plaats van het geplande half uurtje rush door de beurs, ben ik er 3u bezig geweest. En aan elke stand kreeg ik een presentje, een drankje en een hapje. Ik zou er verdekke poepeloere zat kunnen buitenkomen als ik dat gewild had. Het grappige is dat ik mezelf ook al betrapte om bij de passerende bezoekers eerst eens even naar hun naamkaartje te staren. Diegenen met een firma-naam die bekend was, werden meteen gefotografeerd met mijn ogen en opgeslagen in "te onthouden gezichten" in mijn hersenen.

    Toch een raar wereldje hoor, dat bedrijfswereldje...

  • Valentijn

    Resize of marie_jo_maxima_saffraan_balconnet_beha_string_2Ik volg Elle helemaal in haar redenering ivm Valentijn. Ik vind elke reden tot feesten goed, hoe commercieel ook, dus ik ben ook een aanhanger van het roze gedoe op Valentijn. En inderdaad, niemand verplicht ons dat dat dan ook nog eens centjes moet kosten hé. Ik heb bijvoorbeeld deze ochtend een lieve boodschap op de spiegel bij ons thuis geschreven. Ok, dat gaat mij een nieuwe lippenstift kosten, maar roze-rood stond mij toch al niet... Ik word deze avond om 19u thuis verwacht. Kben eens benieuwd! En aan alle mensen die ik lief heb: ik wens jullie alle liefde van de wereld toe! Niet alleen van een partner, maar van de kindjes, familie, vrienden,... Dus, kus gewoon iedereen die je tegenkomt vandaag (en die je kent uiteraard, anders gaan dat nogal rare taferelen zijn...). Ik ga dat ook doen!

  • Feelings

    Ik zat gisterenavond op 't wc. Ik bedacht mij plots dat ik graag voel. Ik wreef mijn handen in elkaar en genoot van het gevoel. Ik was mij heel bewust van de warmte van mijn vingers op mijn handpalm. Ook mijn gezellig thuispakje (in fleece) heb ik eens zacht en fel aangeraakt. Heel bewust.En dan de muur (koud en ribbelig), mijn haar (zacht), het toiletpapier (ander zacht), de toiletpapierhouder... Ik denk dat iemand die mij bezig zag mij volledig gek moet hebben verklaard. Maar toch, ik genoot van het voelen. En ik bedacht mij dat het niet alles moet zijn als je gelijk welk van de zintuigen verliest. Ook het voelen...

  • Sneeuw

    Aangezien zo goed als elk blogje het heeft over de sneeuw, kan ik niet onderdoen natuurlijk! :)

    Ik hou van verandering! En zeker als het de verandering van mijn omgeving in troosteloos grijs naar mooi wit betekent! Ik geniet van het kraken van de sneeuw onder mijn schoenen en treur nu bij de drupjes water die van het dak afvallen... Het dooit alweer.

    En ik maar hopen dat ik zou kunnen gaan langlaufen. Ik vrees dat dat toch niet voor dit jaar zal zijn. En dan zeggen dat ik spiksplinter nieuwe langlaufski's heb staan in de berging die mij elke dag smeken om eens aan het werk te mogen.

    Maar, niet getreurd! Nog enkele weekjes wachten en ik mag gaan skiën!! Woepie!!

  • Therapeut

    DepressedIk heb volgende week nog eens een afspraak met een therapeut. Een lange tijd geleden heb ik al eens beroep gedaan op professionele hulp om mijn hersenen te ontrafelen. Ik vond toen (en vind in feite nog steeds) dat mij dat niet enorm fel heeft geholpen, maar ik maak mij langs de andere kant de bedenking dat ik zonder die hulp misschien wel nóg fouter was gaan denken en handelen.

    En het is weer zo ver: ik zit er weer door. Dat is niet iets dat van vandaag op morgen naar boven is gekomen. Ik worstel al een tijdje met een "is het dit nu"-gevoel. Hetgeen een man normaalgezien in zijn midlife-crisis meemaakt. Awel, maak kennis met de vrouw die een midlife-crisi heeft... :) Volgende week op afspraak dus.

    Ik wil het vooral en in eerste instantie hebben over mijn beroepskeuze. Ik ben al een tijdje niet meer heel gelukkig in mijn werk en merk dat ik de motivatie de laatste tijd vaak moet halen uit het feit dat mijn vriendinnen mijn job ook graag zouden willen hebben. En dat kan niet de bedoeling zijn. Ik wil het met haar ook graag hebben over mijn relatie. Ben ik inderdaad op weg naar een onvermijdelijke relatiebreuk, of is het eerder de sleur en angst voor het "gewone" dat mij parten speelt.

    Man man man, ik heb alles wat een mens nodig heeft om gelukkig te zijn: een man die mij doodgraag ziet, een fijne job, een leuk huisje, fantastische familie, enkele super vriendinnen en snoepjes van huisdieren. En toch slaag ik erin om van tijd tot tijd écht ongelukkig te zijn en het gevoel te hebben dat ik niet écht leef.

  • Teruggevonden!: Johan

    Ik was een tijdje geleden plots een stukje kwijt, maar dat blijkt nu gewoon bewaard te zijn als "kladblad". Voor de geïnteresseerden: een tweede versie van een eerder verteld verhaal! Ooit vertelde ik over Johan. Voor diegenen die er meer over willen weten, zet gewoon "Johan" in zoeken op deze blog (who needs tags anyway ;)). Wel, ondertussen is dat een goeie chat-maat geworden en babbelen we over vanalles en nogwat. Heel vaak over het verschil tussen zijn thuisland en België. Waarbij wij Belgen er volgens hem niet goed uitkomen en hij uiteraard wel. En waar ik dan altijd stout voorstel dat hij dan maar moet verhuizen. In ieder geval, we babbelen nu al iets meer dan 2 jaar, soms met tussenpauzes van weken of zelfs maanden, maar toch hebben we vrij vaak gesprekjes. Het was nu weer een hele tijd geleden dat we hadden gebabbeld en gisteren sprak hij mij nog eens aan. Hij vroeg hoe het met mij was en stelde mij wat algemene vragen. Ergens voelde ik wel dat hij met vragen zat. En na een tijdje kwam het er dus uit hé. Hij wil scheiden. Hij (en blijkbaar ook zijn vrouw) heeft het gevoel dat ze niet meer de grote liefde delen. Ze voelen elkaar nog wel heel goed aan als vrienden, vrijen ook wel nog heel regelmatig, maar het is niet meer de roze bloem waarop ze ooit leefden. Reality check: ze zijn al 12 jaar samen en hebben twee (jonge) kindjes. Het lijkt mij dan wel vrij normaal dat je dan niet meer op roze wolk verdieping 9 woont, maar kom... En toch, voor hen is dat dus genoeg reden om een huwelijk op te blazen en kinderen in een gebroken gezin te laten opgroeien. Ik vind nu ook wel dat het weinig zin heeft om willens nillens bij elkaar te blijven, maar je moet toch een beetje moeite doen. Toch zeker als er kids bij betrokken zijn... Ze hebben het dus gisteren beide aan de kinderen verteld. Een jongentje van een jaar of 7 en een meisje van 4. Vooral de jongen had heel wat vragen, maar blijkbaar waren die vooral van praktische aard. Hij vroeg zich af waar zijn computer dan zou staan en of het dan precies zou zijn alsof hij op vakantie was. Hun huis staat ondertussen al op immoweb en de stappen naar de advocaat zijn al genomen. Jawadde, en 1 maand geleden was van dit alles nog geen sprake. Het kan snel gaan in het leven. Johan zag meteen zijn kans schoon om nog eens een poging te wagen om mij in een minnares-rol te steken. Hij stelt dat hij nu volledig vrij is, maar nog steeds behoefte heeft aan sex. Hij had daarvoor aan mij gedacht. De stommerik, hij moest eens weten :) Ik ga iets eten! Smakelijk!

  • Enkele indrukken...

    Aangezien ik er op één of ander mysterieuze manier niet meer kan instellen welk lettertype ik graag zou willen gebruiken en daarbij ook geen "enters" meer kan zetten, ga ik hier eens een overvloed van woorden typen die verband houden met hetgeen waar ik de laatste dagen mee bezig ben geweest. In mijn hoofd, maar ook in mijn leven. Ik heb van mezelf ontdekt dat ik gerust een weekje zonder mijn ventje kan en dat hij dat best wel eens wat vaker mag doen. Ik praat vaak met Johan en de gesprekken gaan verrassend van links naar rechts. Soms heeft hij het over zijn (to-be-ex) vrouw en kindjes, het appartement dat hij gaat zoeken en de moeilijkheden die ermee gepaard gaan en daarna gaat hij de erotische toer op en probeert hij mij te overhalen om een rendez-vous met hem vast te leggen. Op het werk heb ik moeten een collega ontslagen en dat doet mij toch nog wel altijd iets. Ondertussen moet ik bekennen dat ik heel enthousiast op zoek ben naar een vervanger en is de ex-collega al bijna helemaal uit mijn gedachten. En dan verbaas ik mezelf alweer over het feit dat ik het daar niet moeilijker mee heb. Ik ben momenteel elke avond bezig met mijn hobby. Ik loop van 't werk letterlijk naar daar en kom uitgeput tegen een uur of 1 terug thuis. Ik zit momenteel ook vol goeie voornemens om nog eens aan het sporten te slagen. We vertrekken binnen enkele weken op ski-verlof en ik vrees dat ik het ongezondste ga doen dat maar mogelijk is: totaal onvoorbereid vertrekken. Hopelijk levert dat geen gebroken botten op... En om nog eens een bommetje te droppen: ik weet niet of ik nog gelukkig ben bij mijn ventje...

  • Mijn ventje is terug

    Zaterdagavond, rond een uur of 12 ('s nachts weliswaar) strompelde mijn ventje terug bij ons thuis binnen. Hij had er blijkbaar een mega-zware terugrit opzitten. Hij moest een collega meenemen en heeft samen met haar 1.500 km gereden op één dag. En met "samen met haar" bedoel ik: zij op de passagierszetel, haar (blijkbaar triestige) leven vertellen en hij aan het stuur. Totaal onverantwoord natuurlijk. Ik kon er dan ook niet bijster mee lachen toen ik dat verhaal hoorde, eerlijk gezegd. Zondagochtend had ik om 10u afgesproken om met vrienden naar Peer te rijden om te gaan skiën. Mijn ventje ging normaalgezien meegaan, maar zag dat dan toch niet meer zo zitten. Uiteindelijk was ik om 11u ook terug thuis, want door allerlei dingen bleef ik uiteindelijk nog maar met 1 vriendin over en in feite hadden we beiden niet zo heel veel zin. We zouden wel oefenen "in 't echt" binnen een paar weken.Mijn liefje en ik hebben er dan maar een gezellige zondag van gemaakt. En voor de nieuwsgierigen: neen, we hebben zijn thuiskomst niet passioneel gevierd.

  • Johan (tweede poging)

    Ik zal het nooit leren hé... Mijn berichtjes eerst in word intikken en dan pas copy pasten. En ik moest persé testen wat het knopke "kladblad" is. Alles weg dus. Enfin, ik herbegin... Ik praat nog vrij vaak met Johan. Hij vraagt mij zo al eens naar de betekenis van een Vlaams woord (aangezien hij enkel Engels en zijn Europese moedertaal spreekt). Ook heeft hij het vaak moeilijk met specifieke gewoontes en rariteiten van ons volkje, en vraagt mij daar dan verklaringen hiervoor. En hij vertelt mij ook vaak over zijn leven, gedachten, fantasiën. Soms al wat pikanter dan nog als deftig kan beschouwd worden. In ieder geval, hij is getrouwd en heeft twee kleine kindjes. Ondanks zijn vele uitspattingen bleef de constante toch altijd dat hij zijn huwelijk heel waardevol vond en ook voor de kindjes het heel belangrijk vond om er alles voor te doen. En gisteren vertelde hij mij plots dat hij de kids de avond voordien had verteld (samen met zijn vrouw) dat ze gaan scheiden. Blijkbaar hadden ze sinds begin januari nogal wat gesprekken gehad, waarbij ze er beiden zijn achter gekomen dat de "grote liefde" niet meer in hun leven was. Ze deelden nog wel het bed en elkaar (meer dan 2 keer per week...), maar niet meer elkaars gedachten. En dat heeft hen, op een kleine twee weken, doen besluiten dat ze er beter een punt achter konden zetten. En ik maar denken dat alleen te weinig sex een reden kon zijn om te breken met je partner (tenminste, als "sex" het breekpunt vormt natuurlijk). Ik had er nooit bij stil gestaan dat het ook kon als je vaak vrijt, dat het dan ook niet eens voldoende kan zijn. De kindjes reageerden blijkbaar vooral met heel praktische vragen. Zo in de stijl van: waar zal mijn computer dan staan en ik heb te weinig nachtkleedjes om te verdelen over twee huizen. Ondertussen staat trouwens hun huis ook al een dikke week op Immoweb. Jawadde, dat gaat allemaal snel.Johan en zijn vrouw zijn beide buitenlanders, die omwillen van haar werk in België zijn komen wonen. Johan zit dus nu in feite vast in "this shitty country" (zoals hij het noemt) door de keuze van zijn vrouw en het feit dat zijn kids hier dan zullen wonen. En die kan hij niet missen. Maar, hij wist mij wel meteen te vertellen dat hij mij wel eens zou uitnodigen van zodra hij zijn eigen stekje heeft. Hij ging mij dan eens laten zien wat ik die tijd gemist had. Ah ja, want hij is nu vrij "to fuck around" (dixit Johan). Ik kan niet wachten... (zei ze cynisch, voor alle duidelijkheid).

  • Verdomme!

    Een berichtje over Johan volledig gewist.Straks een nieuwe poging!