• Aftellen

    Jiha! Ik ben weer van de goei! Ik vertrek straks nog eens op vakantie. Voor diegenen die denken dat ik wel enorm veel verlof heb: ik ben nog bezig aan mijne recup van 2005 en 2006. En dan heb ik nog niet eens een voordelig systeem van overuren. Enkel de uren die ik buiten kantoor werk, kan ik recupereren. Dus, tot 10u 's avonds een project afwerken: no go! En dan nog, enkel de blokken vanaf 4u zijn recup: een halve dag. En als ik 7u gewerkt heb (vb in 't weekend): een halve dag!

    Ach, niet om te klagen hoor. Gewoon om een beetje te verklaren hoe het komt dat ik toch vrij vaak weg ben, ondanks het feit dat ik voortdurend klaag dat ik te veel werk.

    But, who cares! Zondag sta ik nog eens op de latten en ik ga ik het er nog eens goed van pakken. 

  • Level 4!

    Op een blogje dat ik nog maar recent heb ontdekt, las ik het volgende:

    Meer seks ...voor vrouwelijke gamers.
    Uit een enquête blijkt dat vrouwen die vaak computerspelletjes spelen, meer seks hebben dan zij die dat nooit doen. Wat is dit onderzoek waard als je weet dat het gehouden werd onder slechts 200 vrouwen!? Zou het misschien enkel met de outfit te maken hebben? Ik zou zeggen proberen maar. Voor de echte non-gamers heb ik hier een goeie om te beginnen. Elke blogger moet minstens in level 4 geraken. Strek je vingers en .....start!

    Wel, ik geraak dus tot level 4 hé! Ik haalde een score van 41!! Die enquête trekt dus op niks, of ik ben de uitzondering die de regel alweer moet bevestigen.

  • Callgirl Bruna lost mijn seksproblemen op!

    BrunaHet staat in de Flair! En wat in de Flair staat, is juist hé!

    Blowjob-bibbers? Laag libido?
    Vrij de sterren van de hemel: Callgirl Bruna lost je seksproblemen op.

    Ik ga het eindelijk gaan weten si! Van het eerste heb ik geen last (blowjob-bibbers), maar ivm het tweede zoek ik al lang een antwoord. Nog 7 keer slapen en mijn libido-probleem is opgelost. Jiha! ;)

  • Je moet niet mooi zijn.

    Een meisje bij ons in 't dorp, Winny, is vorig jaar getrouwd. Geen groot nieuws uiteraard, ware het niet dat ze maar 21 is, en al 4 jaar mama van een flinke zoon. De zoon is ook effectief van de bruidegom, dus tot daar is het nog een vrij normaal verhaal.

    Ze hebben enorm veel tegenkantingen gekend van de familie, maar ondertussen was het koppel toch wel redelijk goed aanvaard door iedereen. Het leek erop dat ze hun jeugdzonde (véél te vroeg zwanger worden) hadden overstegen en goed bezig waren aan een "degelijk" gezinsleven. Alé ja... het marginaliteitsgehalte bleef toch redelijk hoog (kweetet, het klinkt geweldig denigrerend). Ze zijn allebei thuis. Te veel zorgen zeggen ze. Zij moet zorgen voor hare zoon en hij is te moe om werk te zoeken. Zij ziet er ondertussen ook echt niet uit. Ze is geweldig dik (ik schat zo'n 120 kg en ik schat ze niet groter dan 1m65), verzorgt zich absoluut niet, kleedt zich ook helemaal niet naar haar figuur, hecht geen belang aan lichaamshygiëne. Enfin, niet meteen een droomprinses dus.

    En nu komt het hé: ze heeft nen andere. Hoe ze het heeft gedaan, is een raadsel, maar ze heeft gisteren haar koffers gepakt en is bij haar minnaar ingetrokken. Volgens de dorpsroddels is hij een rijke meneer van een jaar of 30, zonder kindjes, niet onknap, met een interessante en leuke job én een villa enkele dorpen verder. 

    Hoe doet die dat? Nu heb ik in mijn vriendenkring minstens 8 veel interessantere, knappere, intelligentere, ... vrijgezel-dames zitten en die vinden hun droomprins maar niet. En dat lelijk schepsel, die te lui is om haar gat op te heffen om aan het werk te gaan, die vindt dan een "ideale vent"... 

    De wereld is niet eerlijk...

  • Met het licht uit!

    55991499Zaterdag-avond. Wij samen in bed. Het is al vrij laat en we zijn allebei flink moe. Ik doe het licht uit en nestel me tegen mijn ventje. Zo in lepeltjes. We doen dat nooit een hele nacht, want dat is te warm, maar zo indommelen is zalig.

    Ik voel zijn penis tegen mijn poep groeien. Dat is standaard. Daaraan merk ik dagelijks dat hij mij nog aantrekkelijk vindt. Of dat het machien nog werkt ;).

    Zijn hand omvat mijn borst. Zachtjes, maar erotisch. Ik duw mezelf wat naar achter. Voor hem het teken dat ik mee ben. Hij pikt de boodschap meteen op.

    En hij neemt me. Ik geef me over.

    Een dik uur later doe ik het licht terug aan. We zwalpen beide nog nagenietend naar de badkamer en nemen nog een lekkere douche. Ik beken hem dat ik het wel leuk vond. Zo met het licht uit. Ik ben niet bepaald fan van mijn eigen lichaam, maar ik ben er nu ook weer niet zo ontevreden over dat ik steeds absolute donkerte nodig heb om me te kunnen laten gaan. Maar gisteren was het voor mij een extra stimulans om ook eens die standjes te doen, waarvan ik weet dat ze in onflatteus vol licht absoluut niet zo sexy zijn.

    En mijn ventje heeft ervan genoten. En ik ook.

    Het was al heel laat toen het licht terug uitging. Enkele minuten later vielen we allebei voldaan in 't slaap.

  • Alweer vrijdag

    imagesEen huizenhoog cliché, maar het haalt mij alweer in: de tijd gaat veel te snel. Het is begot alweer vrijdag... Binnenkort is het ook weer Pasen, in mei realiseer ik een groot project voor 't werk, ik plan al een citytripje naar mijn favoriete stad in juni, en dan ben ik al ongemerkt 31 geworden... Miljaar dedju, wil iemand even op de pauze-knop duwen?

    Geef me aub een week of twee. In die periode zou ik graag een overzichtje krijgen van mijn leventje tot nu toe en een duidelijk beeld krijgen op wat er in de toekomst zoal op mij staat te wachten. Zal ik het geluk hebben om even gezond te blijven en daarbij gespaard blijven van de ziektes die in mijn donkerste dagen mijn nachtmerries vullen? Zal mijn ventje mij even graag blijven zien en ik hem? Zal ik mijn familie nog lang mogen houden, ook mijn 87-jarige superoma? Zal mijn werk mij de voldoening blijven schenken die ik nu heb, of zou het verstandiger zijn om het kalmer aan te doen.

    Vragen vragen vragen... En gewoon de tijd niet hebben (ok, ook niet nemen) om daar wat verder op in te gaan. En bijgevolg blijf ik in datzelfde stramien verzeild.

    Lees een berichtje van mij van pakweg 2 jaar geleden en er is niets veranderd...

    Correctie... ondertussen hebben we een veel diepere relatie (mijn ventje en ik). We hebben ook een eigen stekje gekocht en dat is voor een twijfelaar als ikzelf een heel grote prestatie. Ik heb ook een veel diepere vriendschapsband met enkele goeie vriendinnen opgebouwd (daar waar er vroeger misschien meer in aantal waren, maar minder in "diepgang"). Laat ons dus maar zeggen dat ik toch iets volwassener geworden ben. Maar toch hé... geef mij wat tijd, en je zal eens wat zien ;)

  • Voetbalkoorts

    Ik prijs mezelf gelukkig dat ik een vriend heb die geen voetballiefhebber is. Beter nog, hij is zelfs niet eens een sportmens. Hij beoefent zelf wel een aantal sporten maar kan het zich gelukkig met alle gemak laten om uren voor TV te hangen in adoratie voor één of andere sportheld of nog erger: zijn keel schor te schreeuwen op de zijlijn van een voetbalveld, veldrijparcours of tenniscourt. Oef!

    Dat neemt niet weg dat ik toch zo nu en dan wordt geconfronteerd met de heldenverering van sportlui. Zo kwam ik vorig weekend sinds lang nog eens bij ons in 't dorp in 't café, en daar was een feestje aan de gang. Gezien de kleuren die werden rondgezwaaid, veronderstelde ik al meteen dat het om een heldendaad ging van de voetbalploeg, waarvan de supportersclub in het café gevestigd is.

    Olé olé olé olé, we are the champions!! En dit zo'n keer of 100.

    Toen ik iemand vroeg wat er was gebeurd (ik durfde wat vragen ;)), kreeg ik te horen: "We hemme gewonne!". Je had de blik in de ogen van mijn enthousiaste medemens moeten zien toen ik hem vroeg: "Ah super, en hoeveel goals heb jij gemaakt?".

    Plotse stilte, een blik in de ogen alsof hij tegen het domste mens ooit stond te praten en hij deed verder: Olé olé olé olééééé,...

    Tja, ik kan het dus niet hé. Die vereenzelviging met een ploeg. Ik hou wel van een potje supporteren, zo nu en dan. Maar ik zou mezelf nooit zo één voelen met een ploeg/persoon, dat ik het al bijna mijn prestatie zou vinden dat die andere(n) gewonnen hebben.

    Ach ja, i'm a woman... daar zal het misschien aan liggen?

     

  • Keuzes

    Ik ben er laatst achter gekomen waarom ik het zo moeilijk heb om te kiezen. Gesprekken met een therapeute en met Lola hebben mijn ogen geopend. Ooit stelde ik mij nog de vraag waarom ik het zo moeilijk heb om te beslissen. Wel, ik ben erachter...

    Blijkbaar ben ik in feite absoluut niet zo'n twijfelaar. Ik vond dat van mezelf ook al niet maar de realiteit scheen het tegendeel te bewijzen. Wat mij blijkbaar doet twijfelen of doet beslissingen uitstellen is het feit dat ik pas kan beslissen van zodra ik het gevoel heb dat ik alle optie's heb én ken. Ik moet er de voor- en nadelen, de consequentie's en alle mogelijke elementen van kennen. Dan pas kan ik ook effectief tussen al die optie's een keuze maken. En dan kan dat enorm snel gaan.

    Dus, de reden waarom ik heel snel mijn ideaal kledingstuk vind in een winkel, is omdat ik heel snel zie wat er allemaal is en daar meteen een selectie in kan maken. Ook een file kiezen in de winkel is niet moeilijk, ik bekijk alle files, bekijk alle winkelkarretjes voor mij in de rij (gevuld of niet), alle klanten (zijn ze met twee om de boodschappen in te pakken) en naar de cassière (is het een ervaren dame)? Yep, kassa 9 is the best. Nog 101 dagdagelijkse of zelfs moeilijkere dingen kan ik heel snel beslissen.

    Maar... het is volledig anders voor het kiezen van een huis (hoe kan je daar alle mogelijke optie's hebben bekeken...), een job, een reis en zelfs een vriend/man voor het leven, of het feit om al dan niet voor kindjes te gaan. Simpel: het is aartsmoeilijk voor mij, aangezien ik nooit alle mogelijke optie's zal kennen. En daar wringt het schoentje.

    Dan blijf ik mij dus eeuwig afvragen of het wel de juiste keuze was. Dan blijf ik ook altijd een "poortje open houden". Het is bijvoorbeeld een stuk gemakkelijker om te kiezen voor "geen kinderen", aangezien de optie "wel kinderen" dan nog aanwezig is. Omgekeerd is nogal moeilijk. Daarom ook dat ik mij nog dagelijks de vraag stel of mijn ventje wel mijn ideaal ventje is. Want wie zegt er mij dat er op de wereld niet nog een beter/liever/schoner/idealer,... dekselke is voor mijn potteke.

    Bon, dat weet ik dus nu hé. Ik ben een optie-kiezer. Voorlopig ben ik er dan nog niet uit wat dat dan concreet wil zeggen en hoe ik die "wetenschap" ga gebruiken om mijn leven misschien wat gemakkelijker te maken. Of gewoon al: of het mogelijk is om er mijn leven gemakkelijker of rijker (emotioneel, niet financieel) van te maken. Maar zelfkennis is begin van alle wijsheid, hebben ze mij ooit eens wijsgemaakt, dus ik ga ervoor!

  • Moby & Co!

    Het Moby-DJsetje van gisteren was dus écht wel te pruimen! :) Al ben ik er niet van overtuigd dat iedere aanwezige er even veel van zou genoten hebben als het niet juist Moby was die achter de draaitafel stond. De "geheime locatie" bleek uiteindelijk gewoon de depot te zijn van Bacardi Martini. Tja, daar was ik dus nooit zelf op gekomen hé ;).

    Het feestje was in feite georganiseerd naar aanleiding van een design-wedstrijd. Hier bedenk ik mij dan zo'n beetje wat er dan uiteindelijk in "de massa" zal bij blijven... Dat dat gin-merk (Bombay Sapphire) een designwedstrijd heeft gedaan of dat Moby is komen spelen op "een feestje". Uiteindelijk veronderstel ik dan toch dat het de bedoeling is om het gin-merk bekend te maken hé...

    Bij het binnenkomen heb ik gezien dat het winnend design op een sokkeltje stond, maar dat was al weg toen ik tien minuten later nog eens wilde gaan kijken. Ik denk zelfs niet eens dat de winnaar zijn/haar naam ergens te zien was.

    Tja, so be it. Ik heb té veel gedronken, té veel met mensen gepraat die ik feite van haar noch pluim ken en ben té laat weg gebleven. Gevolg: heel kleine oogjes vandaag op 't werk, maar ik zou het niet anders gewild hebben.

    Hop naar het volgende feestje! :)

  • Tandarts & Seppe

    tandBij de tandarts is het uiteindelijk allemaal nog wel mee gevallen. Een zenuw minder. Dan maar hopen dat ik het in de toekomst minder op mijn zenuwen krijg hé.

    Ik was mij wel aan het bedenken (met mijn mond wijd open, met verschillende naalden in de wortels van mijn tanden gestoken en nog één of ander machien in de aanslag) dat dat toch écht niet het moment zou zijn voor een electriciteitspanne. Stel je voor... Ik was daar toen echt op aan het focussen en ontdekte dat de lichten precies toch wat aan het minderen waren. Of was het toch wat flikkerend? Mannekes, aan wat denkt ne mens in zijn meest onnozele momenten hé. ;)

    Bij het betalen bij meneer den tandarts, bleek dat hij ondertussen gemoderniseerd is en over bancontact beschikt. Super gemakkelijk natuurlijk! Hij vertelde dat hij dat vooral doet omdat meer en meer mensen niet voldoende centjes bijhadden en bijgevolg niet betaalden. Of "later gingen betalen". Nu hebben ze dus een excuus minder om dat niet meteen te kunnen doen. En plots, out of the blue, werd ik er weer aan herinnerd waarom ik destijds absoluut niet verder kon met Seppe... De tandarts weet nochtans dat ik al lang niet meer met hem samen ben, maar het zit hem blijkbaar hoog, dus hij sprak mij aan op de onbetaalde rekening van hem. Blijkbaar moet hij nog € 350 (!!) betalen en dat als langer dan vier jaar. Ik stond daar een beetje verbouwereerd en voelde mij opnieuw zoals ik mij destijds heb gevoeld bij de bank (ah nee mevrouw, jij kan lenen, maar Seppe niet, die staat op de zwarte lijst), in mijn stamcafé (zoude gij nekeer aan diene Seppe zijn oren kunne trekken om te zeggen dat hij nog 55 euro moet betoale?), bij mijn ouders (tja, we vinden het niet erg om af en toe eens te trakteren, maar nu ook niet altijd en systematisch), bij de bakker (een bestelling? Ah, die moet je meteen betalen, we kennen dat bij jullie anders, dan zien we ons geld pas na maanden),... Onhoudbare situatie dus.

    Ik heb de tandarts gezegd dat ik hem enkel Seppe zijn gsm-nummer kon geven, maar ik voel mij er eerlijk gezegd niet (meer) verantwoordelijk voor om nog achter Seppe zijn veren te gaan zitten. De tandarts had Seppe al verschillende brieven gestuurd en proberen te telefoneren, maar het was hem niet gelukt zijn geld te recuperen.

    Nu wil het toeval dat ik gisteren dus naar Seppe ging. Ik had mezelf voorgenomen om daar niets van te zeggen, omdat ik dat enerzijds mijn zaken niet (meer) vind, en anderzijds ik geen zin had om de sfeer te bederven. Tja, ik was dus nog geen 5 minuten bij hem of Miss Flapuit wist zich weer niet in te houden. Hij vroeg mij hoe het geweest was bij de tandarts en of hij niet had gevraagd wanneer hij nog eens langskwam (onze tandarts heeft namelijk de gewoonte om familie, vrienden en kennissen te herinneren aan jaarlijkse nazichten van elk van ons). En toen flapte ik het er dus uit: ja, hij heeft naar jou gevraagd, enfin, naar jouw geld...

    En toen startte een half uurtje complete deja-vu... Eerst 10 seconden stilte, dan complete ontkenning en nadien een heel verontwaardigde houding. "Als dat dan al zo zou zijn, dan had hij toch kunnen bellen (zou hij dus gedaan hebben, en ik kan niet echt inbeelden dat de tandarts daarover zou liegen) of een brief kunnen schrijven (idem)". En dat het niet aan de tandarts was om dat via mij te vragen (inderdaad, maar €350 is ook niet mis hé als je dat als zelfstandige moet mislopen). En dat hij dat allemaal zo snel mogelijk in orde zou brengen.

    Yeah right... dat heb ik nog gehoord. Plots herinnerde mij ik ook alweer dat ik met de mantel der liefde ook enkele honderden euro's heb kwijtgescholden. Seppe heeft die (in zijn gedachten althans) volledig terug gegeven, maar ik weet wel beter.

    Het was uiteindelijk een vrij gezellige avond, maar er hing toch een bepaald sfeertje in de lucht. Heel geforceerd en absoluut niet spontaan meer. En toen wist ik weer waarom het ooit is misgelopen. Aan liefde geen gebrek, wel aan vertrouwen.

  • This Week!

    AgendaHelemaal in Elle-stijl geef ik hierbij een overzichtje van wat ik zoal ga uitspoken deze week:

    - Deze avond moet ik naar de tandarts. Beikes, jekkes, eikebah. Ik moet op jaarlijkse controle, maar ontsnap daar zo goed als nooit aan het herstellen van enkele tanden. Ik ben namelijk gezegend (ahum) met een stel mega-broze tanden, waar wel altijd is aan scheelt. Ik gruwel al van het idee om zo'n stofzuiger in mijn mond te moeten steken (die toch nooit niet het speeksel opzuigt, maar zich steevast aan mijn tong vastzuigt), het spoelen in het veel te kleine pompbakje (en dan die vieze slijmen die je met zo'n stug stukje papier zou moeten wegvegen van een half verlamde mond) en het voze gevoel in mijn wang en lippen van die verdoving.

    - Woensdag heb ik overdag een onprettige meeting (een ontevreden klant, die in feite nog gelijk heeft ook) maar ga ik 's avonds op stap met Seppe. We gaan eerst een lekkere spaghetti gaan eten en nadien een filmke doen. We moeten ook nog wat bijkletsen, want het is alweer lang geleden.

    - Donderdag mag ik naar Moby!!! Joehoehoe!!! Het voordeel van mijn werk is dat ik vaak op de hoogte ben van de leuke feestjes. Heel vaak krijg ik er ook uitnodigingen voor. Donderdag is het de uitreiking van één of andere prijs (iets met ontwerp van glazen of zoiets, voor een coctailmerk) en Moby komt er een DJ-set draaien. En ik heb toch weer geen tickets gekregen zekers! Jiha! Dus, donderdag ga ik tegen een uur of 11 ('s avonds dus) vollop kunnen genieten van goeie muziek.

    - Vrijdag zal ik dan wel moeilijk uit mijn bed kunnen, maar dat heb ik ervoor over. 's Avonds ga ik een pintje drinken met enkele vriendinnen van 't dorp, want het is al even geleden dat we nog eens bijgepraat zijn.

    - Zaterdag gaan mijn liefje en ik op hotel. We moeten naar een familiefeest, maar aangezien zijn familie nogal ver woont, kijk ik er altijd tegenop dat we dan 's nachts nog terug moeten rijden. Voor mij is het logeren bij hen geen optie, en dus nu hebben we via Flair een hotelleke geboekt in de buurt. Zijn familie weet daar niet van (want dan zouden ze willen afkomen, zo zijn ze wel), maar het geeft ons de kans om rustig te kunnen genieten van niet ver te moeten rijden na het feestje.

    - Als we zondag dan terug zijn in ons huisje, hebben we nog een hele waslijst aan taken die moeten gebeuren. Onze "grove" verbouwingswerken zijn dan wel in orde, maar er moet nog ZOVEEL gebeuren. Een kort lijstje: lampen hangen, plinten plakken, binnendeuren afschuren, binnendeuren herschilderen, kaders van de binnendeuren afschuren & herschilderen, garage opruimen, overige meubels op ebay zetten (om de garage wat vrij te kunnen maken), stopcontacten vervangen, lichtschakelaars vervangen, de tuin terug op orde brengen,... Onmogelijk dat allemaal zondag te doen, maar we kunnen er al aan beginnen hé...

  • Sneeuw!

    Ik was er een beetje bang voor, maar het is toch allemaal goed gekomen: er was sneeuw. En dat is nu eenmaal noodzakelijk als je de sportieveling wil gaan uithangen, zonder heldhaftig genoeg te zijn om ook op ijsplekken en andere koude toestanden te willen vallen.

    Het verlof heeft ons goed gedaan. Het is alweer in hetzelfde patroon gelopen zoals steeds: de eerste twee dagen bijna niets tegen elkaar zeggen (buiten: rij jij nu eventjes? of Zou het er goed weer zijn? of Heb je ook zin in een koekje?), dag 3 en 4 stilletjesaan op ons effen komen, om dan de volgende enkele dagen stilaan terug tot leven te komen en in staat te zijn even verder te kijken dan de façade van alles.

    Zaterdag zijn we bijna naar huis gevlogen, zo snel ging het. Verkeersregels nog net niet (of misschien net wel, dat zullen we de komende weken ontdekken) overtreden, heel vroeg vertrokken en niet gestopt. Enkel om te wisselen. We wilden namelijk allebei naar huis. Hoe snel we de week ervoor ons huis wilden achterlaten, zo snel wilden we dit weekend terug genieten van ons eigendommetje. En genoten hebben we. Van elkaar, van de omgeving, van de rust, van het niet moeten gaan werken,... Maar, voor alle duidelijkheid: tot vrijen zijn we helaas niet gekomen. Ik vrees dat we daarvoor nog wat meer moeite zullen moeten doen.