• A-woman-doos

    Ik vertoef de laatste tijd vele uren in de auto. Ik probeer tijdens die momenten zo weinig mogelijk telefoontjes te doen voor 't werk, want de ervaring is dat je dan toch geen deftige conversaties kan doen, aangezien je niets kan noteren. Niet in de agenda, geen to do's,... Pogingen daartoe hebben al veelvuldig geleidt tot zéér gevaarlijke toestanden met pen in de ene hand en een stukske rekening van den delhaize in het andere hand, geklemd tegen mijn stuur (dat dan uiteraard een eigen leven begint te leiden en dingen doet die niet koosjer zijn). Bon, niet meer bellen voor 't werk in de auto dus.

    Radio 1 vormt tegenwoordig mijn hoofdanimatie al rijdend. Ik blijf dan goed op de hoogte van de dingen in Vlaanderen en bij uitbreiding, de wereld. Maar, ook die kunnen mijn hoofd soms zot-tateren.

    En dan begin ik te mijmeren. Na te denken.

    Zo dacht ik daarnet aan mijn herinneringen-doos in de kelder. En dat dat in feite een mislukte missie is.

    Toen ik zo'n jaar of 10 was is de verzamelwoede gestart. Ik begon heel consequent een collectie aan te leggen van dingen die voor mij belangrijk waren. Toen bestond de collectie uit mijn eerste schoentjes, mijn eerste ballet-tutu, een tekening uit het eerste studiejaar, het brevet 50m zwemmen, later aangevuld door dat van 100m (mét 1 minuut watertrappelen), en dat allemaal netjes weggestopt in een mooi versierde schoendoos.
    Toen al verbeelde ik mij dat ik die schatten ooit heel fier zou tonen aan "iemand" en dat die persoon vol aandacht en bewondering naar mij zou luisteren. Naar mijn levensverhaal in feite, geïllustreerd met bewijsmateriaal.

    Die schoendoos werd uiteindelijk integraal in een grotere doos gestoken, samen met nieuwe prullaria: liefdesbrieven die mij nauw aan het hart lagen, een toneelscript uit het middelbaar onderwijs, een labeltje dat ik ooit omkreeg in het ziekenhuis, het geboortekaartje van mijn zus, een vlagje van een hotel waar ik vele goeie herinneringen aan heb...

    Die doos vertegenwoordigt dus in feite voor een stukje mijn leven. En ze is groot hoor tegenwoordig! Ze heeft het formaat van een stevige uit de kluiten gewassen verhuis-doos.

    Maar...

    Niemand wil naar de verhalen uit de doos luisteren. En ik maar mijn best doen om interessant te zijn. ;)
    Een tijdje geleden kwam ik die doos terug tegen in een hopeloze zoektocht naar iets wat ooit "goed weggelegd is in de kelder". Ventje en ik hadden nog net geen pikhouweel en koplamp bij, tijdens onze zoektocht. Ik vond toen mijn doos. Enthousiast diepte ik die op en zette mij, te midden van een gigantische rommel, op de grond. En nodigde fier mijn ventje uit om samen met mij door de schatten te gaan. Niet dus. En can you blame him? ;)

    Dus, ik vrees dat ik zal moeten wachten tot ik op één of andere manier een intrigerende persoonlijkheid wordt. Dan zullen "de mensen" wel zoeken naar a-woman-geschiedenis.

    Nu ben ik alleen nog aan het twijfelen of ik dat dan goedschiks of kwaadschiks ga bereiken...

  • Geen nieuws

    Gewoon even een kort berichtje om te melden dat er geen (publiceerbaar) nieuws is en dat inspiratie mij niet vindt.

  • Sex en "wetenschap"

    Ik was dit weekend aan het snuisteren op HLN. Of voor de leken: Het Laagste Nieuws. Of was dat "Laatste"... kan ook zijn. In ieder geval, ze zijn heel erg begaan met alles wat er gezegd wordt over "sex & relaties" en publiceren te pas en te onpas de resultaten van verschillende zogenaamde studies. De ene uiteraard al wat geloofwaardiger (wegens wél genoeg proefpersonen en een logische gevolgtrekking) dan de andere.

    Een kleine greep uit het aanbod:

    - Nederlanders willen vooral romantische seks. In dit artikel stelt de auteur een beetje smalend dat onze Zuiderburen het "maar" 96 keer per jaar doen. Of om het iets aanschouwelijker te maken: dat is dus 1,8 keer per week. En ik woon daar niet eens om de gemiddelden er naar beneden te halen... Grieken zijn daarentegen échte sexbeesten: gemiddeld 3,1 keer per week...
    Wat mij (als kritisch persoon) dan meteen doet afvragen of Grieken misschien een beetje te veel slachtoffer zijn van een syndroom van wishfull thinking en dat de Nederlanders gewoon nuchter zeggen waar het op staat... En om nog een paar cijfers te poneren: Jappen doen het maar 0,9 keer per week, Nederlanders doen het gemiddeld 20 minuten aan één stuk en in India is dat slechts 13 minuten. Dan stel ik mij zo voor dat er wetenschappers in witte jassen met cronometers naast de echtelijke (en niet echtelijke) bedden staan te observeren.
    Geweldige kennis hé.

    - Sekspretpark opent zijn deuren.
    Alvorens jullie massaal een ticket naar Londen boeken, toch even dit: alhoewel je in de "Amora Academie van Seks en Relaties" kan genieten van het zoeken van de g-spot (mét bijbehorende kreun als hét gevonden is), je er striplessen krijgt en een muur met penissen kan aanschouwen, is het geheel toch vooral in een educatief tintje gegoten. Ah en nog iets: uiteraard mogen de kids niet mee naar dit pretpark. :)

    - Overmatige seksdrang leidt tot problemen bij mannen.

    Voor alle duidelijkheid: daar heb ik dus geen last van. Bij mijn ventje bedoel ik dan. Hij heeft geen overmatige seksdrang volgens mij, gewoon een "gewone". Maar diegenen die hun pietje achterna hollen riskeren zowel fysische als emotionele problemen. En het ergste is nog wel dat heren met zo'n grote drang naar sex niet eens meer sexen dan anderen. Ze hebben wel meer solo-sex, meer anale sex (zijn daar dan liefhebbers voor?), hebben meer betaalde en cybersex, kijken meer naar porno en masturberen meer.
    (tussen haakjes: mijn hits gaan nu écht wel omhoog gaan met al die "vieze woorden")

    - Anale seks maakt mannen gelukkiger.
    Over dit onderwerp ga ik niet te fel uitwijden aangezien ik er nog absoluut niet uit ben wat ik daar nu over moet denken. Langs ene kant ben ik een moderne vrouw die altijd wel open staat (klinkt vunzig in de context) voor 'iets nieuws', langs de andere kant weet ik toch niet goed of dat wel iets voor mij is. Anyway, uit het onderzoek (in Australië gedaan), blijkt dat mannen die openstaan voor lichte SM en anale seks gelukkiger zijn en dat daar niets mis mee is omdat ze "gewoon" een breder seksueel repertoire hebben.

    - Stress vermindert seksleven.
    Dit lijkt mij trouwens niet echt nog wereldschokkend nieuws. Elk kind weet ondertussen al dat stress ongezond is en vaak een negatieve invloed heeft op het leven. Een kleine geruststelling: ik ben blijkbaar niet alleen: slechts 44% zou tevreden zijn met zijn/haar seksleven.

    Pittig detail: al deze artikels kan je op de website van Het Laagste Nieuws vinden onder de rubriek "Kanaal Vrouw".

    Voor de geïnteresseerden is er nog nieuws te rapen over een seksatlas voor in de Deense natuur, hulpdiensten die opgetrommeld worden door een man omdat zijn vrouw niet wilde sexen met hem (lucky me, dat heeft mijn ventje nog niet gedaan), een Nederlands (hoe kan het ook anders) escortbureau dat enkel diensten levert aan maagden (of "knapen", zoals ze het beschrijven) en voor de liefhebbers: een man die betrapt is op seks met een schaap!

  • Later, als ik groot ben...

    droomEen intrigerend vraagje op het superblogje van Lilith vandaag:

    Can you list 10 things you still want to be when you grow up?

    Een hele uitdaging, vond ik zo. Dus bij deze:

    - Radiopresentatrice (jaja, het kribbelt toch nog een beetje)

    - Rentenier

    - Moeder (maar, dus enkel als ik eindelijk groot ben hé)

    - Poezenboot-uitbaatster (maar dan zoooo'n grote boot, dat er altijd maar poesjes bij kunnen en er nooit een spuitje moeten krijgen)

    - Actrice (al was het alleen al maar omwille van de vele gedaanteverwisselingen, nieuwe plaatsen en mensen ontmoeten,...)

    - Uitbaatster van een hotelletje waar het zonnetje altijd schijnt, waar geen insecten of andere vieze beesten zijn en waar ik mij veel personeel kan permiteren die voor mij het ontbijt verzorgen, zodat ik kan blijven liggen.

    - Styliste voor een madammenblad (moet leuk zijn om altijd de nieuwste producten te kunnen uittesten en ontdekken).

    - Hotel-uittester. En dan nog steeds de hotellekes die ik mag uitkiezen uit een lijst van telkens 20 top-hotels.

    - Vrouw van een diplomaat. Het heeft mij altijd geïntrigeerd hoe zo'n leventje zou zijn.

    - Prinses. Maar dan zou ik Mathilde of Claire moeten uitschakelen. Om dan nog maar te zwijgen van de man waar ik dan mee zou moeten leven... Argh! En diene William is mij toch wat te jong en te blond hoor. Zijn er nog prinsen in de aanbieding? En liefst van het rijke soort :)

  • Murphy was gisteren mijn vriend

    Gisteren, 8u15: ik trek gezwind de voordeur achter mij dicht en bedenk mij te laat dat ik mijn huissleutels nog op de tafel heb liggen. Geen probleem, bedacht ik mij, ik ben toch later thuis dan mijn ventje deze avond en in het ergste geval kan ik nog altijd terecht bij de buren, die een reserve-sleutel hebben.
    Gisteren, 18u45: ik sta voor een gesloten deur. Geen vriend die thuis is en ook de buren geven niet thuis. Zucht.
    Dan maar een belletje naar vriendje-lief en die verzekert mij dat hij binnen de vijf minuutjes thuis is. Tien minuten later (toen ik mezelf al redelijk belachelijk begon te voelen, aangezien ik aan de deur stond te drentelen) had ik de post al uit de postbus gepeuterd, waardoor ik toch iets om handen had en 5 minuten later was ook mijn ventje thuis.
    Alé... thuis... Ook hij bleek zijn sleutel vergeten te zijn. Laten liggen op bureau. Dat komt ervan als je je autosleutel apart bewaart van de andere sleutels.
    Bij gebrek aan verdere inspiratie, hebben we de buren gebeld en vernomen dat ze nog een half uurtje tot een uurtje zouden wegblijven. Te kort om erop uit te trekken en te lang om op de stoep te blijven zitten. Dus zijn we achterom geslopen, via de tuin van enkele buren, om zo in onze tuin terecht te komen.
    En daar, in het gezelschap van onze katten die niet snapten waarom wij niet door het kattenluikje konden, hebben we voor het eerst sinds lang gepraat. Echt gepraat. Niet over mijn werk, zijn werk, mijn familie, zijn familie of onze volgende vakantie, maar over ons. Het ging nog heel stroef. En ik moet zeggen dat we allebei schuldig zijn aan "in de verdediging kruipen", maar kom, het is een begin.
    Ik heb hem durven zeggen dat het probleem heel diep zit bij mij. Dat ik zelfs twijfel om bij hem weg te gaan.
    Het is mij vooral opgevallen dat mijn ventje niet goed kan praten over zijn gevoelens. Ik heb mijn zegje kunnen doen, maar hij reageerde er niet echt op. Het leek alsof hij luisterde, verwerkte en klasseerde. En spijtig genoeg ben ik iemand die feedback nodig heeft.
    Ik heb hem vb gezegd dat als ik hem vertel over iets dat mij bezig houdt, dat ik dan niet meteen een oplossing van hem verwacht. Ik zou het dan fijn vinden als we over dat "probleem" van gedachten kunnen wisselen, het erover hebben en dat hij mij uitdaagt om er misschien op een andere manier mee om te gaan. Maar hij begint dan meteen naar methodes te zoeken om het beter te maken.
    Een voorbeeldje: als ik hem vertel dat ik mijn werk niet graag gedaan heb die dag, stelt hij mij meteen voor om dan maar van werk te veranderen. Terwijl dat dat in feite niet eens noodzakelijk is, maar dat ik het leuk zou vinden om er gewoon even over te kunnen praten.
    Ach ja, het is een begin. We hebben het ook over ons (gebrek aan) sexleven gehad, en daar zijn toch wel een aantal zaken boven gekomen waar we allebei nog niet hadden bij stilgestaan.
    Onze buren kwamen ons ontzetten en dan zijn we verder gegaan met ons gewone leventje. Toch voel ik aan dat hij het misschien eindelijk doorheeft dat het zo absoluut niet verder kan en dat er actie moet ondernomen worden. En dat is toch al iets.

  • Eco-stokske

    Ik kreeg van Tientjuh een eco-stokske.
    Bij deze:

    Noem 3 dingen die jij doet om bij te dragen aan een beter milieu.
    1. Ik heb geen auto. Fiew, dat klinkt goed hé. En volgens de letter der waarheid, is dat ook zo. Ik heb zelf geen auto. De waarheid is echter dat ik van mijn baas mag/moet rijden met een firmawagen en dat dat tot mijn grote spijt zelf niet eens een zuinige of milieuvriendelijke auto is.
    Ter compensatie was ik die auto bijna nooit (dus geen waterverspilling) en als ik dat dan wel eens doe, gebruik ik water uit de regenwaterput.

    2. Ik ga met de fiets boodschappen doen. In plaats van mijn benzine-veelvraat boven te halen, stap ik op de milieu-vriendelijke fiets. Al denk ik wel dat ik bijdraag aan het afbreken van de ozon-laag door het gehijg om de berg (of heuvel in feite, maar klinkt zo straf niet) op te komen om naar de bakker te gaan.

    3. Ik gebruik zo weinig mogelijk spuitbussen (dus: deo-stick ipv spray, geen lak maar gel,...), koop zoveel mogelijk glazen flessen (en geen plastic), sorteer bravekes zoals het moet, mijn etensresten gaan naar de kippen van de buren,... Kortom: i'm beiing a good girl!

    Maar ik geef het toe: geen extra inspanningen tot hiertoe. Ook in de verbouwingen hebben we vooral rekening gehouden met de centjes en niet zozeer met het milieu. Al zal een dubbele beglazing toch een stuk beter zijn dan de enkele die er voorheen in stond.

    Ah en ik geef stokjes nooit door! Ik hou mijn cadeautjes graag zelf! :)

  • Zalig weekend

    Awel, het was zalig! Echt ontspannend en rustgevend. Ik moest me af en toe in de arm knijpen, want wie had er ooit verwacht om half april in het zonnetje te kunnen liggen en het dan nog eens te warm hebben ook.
    Mjammie, zo mogen er meer weekends komen.
    Enig probleem: ik ben in vakantiestemming en schijn daar gewoon niet uit te geraken.

  • Ik trap het af!

    Het is beslist, het is besloten, ik trap het af!
    Ik pak mijn koffer en ik ontsnap naar de zee. Ok, ik ga er absoluut niet alleen zijn en inderdaad, ik zal in de file staan, maar ik heb er nood aan.
    Ooit heb ik (denk ik) verteld (onder andere hier) over een vriend die mijn hart gestolen had. Hij was ook mijn "eerste keer". En bij mij was dat dus wel een fantastische ervaring en dat blijkt (als ik mijn vriendinnen mag geloven), redelijk uitzonderlijk te zijn.
    Wel, die vriend is niet meer. Al enkele jaren nu, maar ik mis hem vaak nog zo fel dat het pijn doet. Rond 1 mei trek ik jaarlijks helemaal alleen naar de kust. Het lijkt alsof hij daar plots terug bij mij is. Het klinkt wat pathetisch en eigenaardig, maar dat is mijn manier om hem te eren.
    Aangezien ik dit jaar op 1 mei moet werken, en ik tegenwoordig nogal wat sentimentele buien te verwerken heb, ga ik dit weekend op pad.
    Mijn bagage: bikini, badhanddoek, een goed boek, mijn herinneringen aan hem, en vele vragen.

    Dat wil zeggen dat ik zondag niet zal kunnen gaan joggen. Maar ach, één keer overslaan zal wel zo'n ramp niet zijn zeker? Ik kan natuurlijk altijd mijn loopschoenen meenemen en de dijk onveilig maken, maar in een helder "ken-uzelf-moment" weet ik gewoon dat ik er de energie niet voor ga kunnen opbrengen.

    En over energie gesproken: ik moet dringend (!!!) op dieet. Uit mijn historieken zie ik dat die dieet-koorts blijkbaar elk jaar toeslaat in de maand april. Wat mij dan weer doet afvragen hoe ik er toch telkens weer in slaag om gedurende een jaar zo'n 5 kg af te slanken, om er dan tijden de eerste maanden van het jaar terug zo'n 7 bij te kweken. Huidige stand van zaken: 75kg (en dat is dus té veel voor 1m70). Shame on me...

  • Trouwens!

    Ik ben helemaal vergeten om de mensen te bedanken die een comment hebben nagelaten op vorig stukje. Ik kan het enorm appreciëren, en heb er in feite ook heel wat aan!

  • Zaag ik?

    zonBen ik nu écht een dikke zaag als ik volgende dingen zeg? ;)

    - Ik hou van het zonnetje, maar ik verafschuw hooikoorts! Ik ben alweer het slachtoffer van tranende ogen (waar ik uiteraard niet kan afblijven, waardoor ze nog meer jeuken en tranen), lopende neus (met de bijbehorende rode plek boven mijn lippen en onhoudbare niesbuien.
    - Het gras in den hof groeit véél te snel. Met bovengenoemde hooikoorts is het dan ook geen pretje om dat eens per week te moeten afdoen.
    - Lola en ik lopen "al" 3,5 minuut aan één stuk. Ben ik te ongeduldig als ik vind dat het toch allemaal vrij traag gaat?
    - Ik leef op voet van oorlog met mijn weegschaal. Waar ik ze ook zet in de badkamer, gang of living, ze blijft volhouden. Ook eens vriendelijk naar hem/haar lachen of geweldig kwaad worden heeft geen zin. Of ik er nu heel traag met ingehouden adem ga opstaan of erop spring met twee voeten tegelijk... steeds hetzelfde: meer dan 10kg boven het gewicht dat ik voor mezelf voor ogen heb.
    - Ik heb beslist om van werk te veranderen. Ik heb heel goed voor ogen wat ik graag zou willen gaan doen, maar in drie weken tijd heb ik welgeteld 1 (!) vacature gevonden die er zowat op aansluit.

    En toch hé. En toch kan ik genieten van het zonnetje. En dat maakt bovenstaande klaagfeiten al bijna helemaal goed. Ik snak ernaar om dit weekend mijn hangmatteke terug eens boven te halen en mij samen met een chick-lit-boekje een hele dag bezig te houden. Als ik daarbij eens heel lief lach naar mijn ventje, zal hij mij ook voorzien van bijbehorende coctails en snakjes. Wat wil een mens nog meer hé...

  • Probleem

    Wij hebben een probleem...mijn ventje en ik.
    De gemiddelde a-woman-bloglezer had het uiteraard al langer door: het is niet al rozengeur en manenschijn ten huize a-woman. We zwommen al eerder door woelige waters, maar deze keer lijkt het zeestorm.

    Alhoewel. Mijn ventje schijnt absoluut de ernst van de zaak niet in te zien of probeert het althans volledig te negeren, ondanks veelvuldige signalen (duidelijke en minder duidelijke) van mijn kant. En dan bedoel ik absoluut niet dat ik hem verwijten maak ivm onze relatie. Het lijkt eerder dat we stilaan een perfect team vormen voor alles behalve de dingen die een koppel speciaal maken: intimiteit, geborgenheid, elkaars  diepere gedachten kennen,...

    We leven perfect gelukkig samen. Maar er ontbreekt iets. Het is alsof ik samenleef met mijn broer of beste vriend. Alles behalve de sprankel.
    Is dit een onomkeerbaar proces? Is er nog iets aan te doen? Ik weet het niet. Maar het zou al helpen als mijn ventje ook maar een teken van (h)erkenning zou geven als ik hem er concreet op aanspreek dat onze relatie niet meer zo is zoals het zou moeten zijn. Niet dat er een "ideale formule" is voor wat een relatie zou moeten zijn, maar die van ons is verre van ideaal. Of met andere woorden: wij hebben een probleem. En dat probleem zal niet op te lossen zijn met een gezellig dinertje of een weekendje weg. Werk aan de winkelen, met andere woorden. En laat ik nu net absoluut geen zin hebben in dingen waar ik aan moet werken.

  • Pasen

    Terwijl er blijkbaar al 20 km file richting kust staat, ga ik genieten van een zonnig weekendje thuis. Er moet nog heel veel gebeuren in huis en daar gaan we ons eens aan zetten.

    Momenteel heb ik zo'n beetje het gevoel dat ik op 2 snelheden zit. Ik leef het "gewone" leven en daarnaast heb ik nog de wereld die zich grotendeels in mijn hoofd afspeelt.

    Ik neem steeds meer en meer (vooral materiële) engagementen in mijn relatie, waardoor ik ook meer en meer het (door mij grondig verafschuwde) gevoel van gebondenheid voel. Ik worstel met een gevoel dat ik doorgaans toeschrijf aan zielige mannen in mid-lifecrisis. Een "is dit het nu?"-gevoel en ook een fel "jij trekt mij in die richting, ik wil dus in de andere richting"-gevoel.

    Mijn ventje is hard aan het werken aan onze materiale toekomst. Die ziet er zeer rooskleurig uit. Ook "op papier" zijn wij het perfecte koppel. Allebei hogere studie's, allebei verantwoordelijke en goed betaalde functie, gelijkaardige levensbeschouwingen, ... Maar in mijn gedachten heb ik meer en meer moeilijk.
    Alleen ben ik er dus totaal niet uit of dat door mijn eigen rottige karaktertrekjes komt (dat eeuwige ongebonden gevoel willen nastreven), waardoor ik bij niemand gelukkig zal kunnen zijn, of dat het nu echt concreet om mijn huidige relatie draait.
    En ja, Seppe is inderdaad in the picture.

  • SMS

    EvaInbox a-woman:

    23:55: "Waarom blijf ik toch van je houden? Dit is niet normaal. X"

    23:57: "Zou je ja zeggen?"

    00:02: "Maar dan je geweten. Ik marginaal. Jij alles. Ik niks. Maar alleen dan dat hart. Alleen ik die je zoent. En ik?"

    00:05: "Ben je dan zo onzeker als ik je zoen?"

    00:10: "Ik ben alleen. Jij niet. Ik ben diegene die wacht. Jij niet. Steek dat eens eindelijk in je hoofd. Ik heb inderdaad niets te bieden. X"

    07:44: "Jij vlucht. Ik niet."

  • Werken en vakantie

    Zaterdag stapte ik gelukzalig ons huisje terug binnen. Het is goed geweest, de vakantie, maar ik was toch blij dat ik terug mijn katjes zag, mijn beddeke kon voelen 's nachts en het eten kon klaarmaken dat ik graag klaar maak.
    De hoofdreden waarom ik zo graag terug thuis was, is omdat het een vakantie geweest is die enorm intensief was. Stel je voor: een groep uitgelaten jongelingen (sommigen nog 20'ers, anderen al vergevorderde 30'ers) en mensen van alle "lagen van de maatschappij" (een bakker, een broodjeszaakuitbater, een cassière van de Delhaize, een verkoper van dichtingsmaterialen, een huisvrouw, een burgerlijk ingenieur, een student, medewerker UPS,...).

    Straks meer... nu eerst vergaderen.

    Vergadering is gedaan, en ik heb nu ff lunchpauze, dus tijd om een vervolgje te schrijven...
    Wat ik dus in feite wilde vertellen, is dat er tussen die groep mensen (we waren uiteindelijk met 18, kindjes niet meegeteld), een heel andere visie is op "werk". Diegenen die het serieus menen met hun werk, bekijken het concept vakantie helemaal anders. En dan wil ik absoluut niet suggereren dat de "witte boorden" het "beter" doen dan de "blauwe boorden"... Diegenen die hun werk serieus menen, die komen op vakantie om nadien beter te kunnen werken. Met andere woorden: ze komen uitrusten van het vele werk, om nadien er opnieuw tegenaan te gaan. Diegenen die weinig waarde hechten aan hun job, vertrekken volledig rustig op vakantie, maken er elke dag een feestje van en zullen wel recupereren tijdens hun werk.
    Dit klinkt logisch, maar ik vond het toch eerlijk gezegd een bizare vaststelling. Om een voorbeeldje te geven: de burgerlijk ingenieur in onze groep, werkt op een interne helpdesk (uiteraard vrij hoog niveau, gezien zijn diploma). In de praktijk (zegt hij zelf) doet hij in feite niets. Als er iets misloopt in zijn firma, stuurt hij één van zijn collega's. Het is bij hoge uitzondering dat ze eens een aanpassing moeten doen in het weekend of 's avonds, en daar worden dan vlotjes dubbele overuren voor gerecupereerd.
    De uitbater van een broodjeszaak was doodmoe bij aankomst. Onderweg had hij alleen geslapen. Toen hij na enkele dagen eindelijk terug wat bij positieven was, heeft hij zich heel erg kalm gehouden om nadien er terug tegenaan te kunnen. Ook de vertegenwoordiger in de groep had dezelfde filosofie.
    En ik? Wel, ik sloot mij (dik tegen mijn zin, maar ja) aan bij de niet-feesters. De groep die vakantie neemt om beter te kunnen werken. En dus niet diegenen die werken om dan eens goed op verlof te kunnen gaan.
    Ik ben dus nu terug helemaal op en top in form. Maar voor hoe lang deze keer? Wanneer ga ik weer schreeuwen dat ik dringend van job zou willen veranderen en het dan toch maar weer op de lange baan schuiven, wegens geen tijd.

    Maar geen nood, er is een plan aan het groeien in mijn achterhoofd. Aangezien een grote verandering er gezien mijn karakter niet echt inzit, ga ik vanaf nu op zoek naar een nieuwe uitdaging langs de andere kant van de tafel. Met andere woorden: ik wil klant worden van mensen zoals ik... Dan kan ik ook eens onhaalbare deadlines stellen... Gnigni! :)