• Dit weekend!

    Yeah!! Het is zover!!! Bijna weekend!!! :)

    Valt het op dat ik er zin in heb? ;)

    Deze avond ga ik nog eens bewijzen dat ik vlotjes 30 minuten kan lopen (ahum...), en dat ik ook tegen de regen kan. Ocharme die Werchter-gangers...

    Zaterdag ga ik met Lola een stapke in de wereld zetten en dat is altijd superfun. Ah ja, Jeremy komt ook.

    Zondag een rustige dagje met mijn ventje. Ik zou graag eindelijk eens werk maken van enkele laatste dingetjes die zijn blijven liggen bij de verbouwingen. Je kent dat wel: laatste werkgerief terugleggen, laatste retouchkes van de muur, laatste lamp hangen,...

    Ik hou jullie op de hoogte!

  • Business Dress Code

    Ik was laatst nog eens op een congres. Zo'n "ons-kent-ons" ding waar iedereen zijn meest ronkende titel, professioneelste gezicht en businesste business dress bovenhaalt. Of zoals ik ooit al eens beschreef: zo'n gelegenheid waar de ogen steeds zogenaamd ongemerkt afdwalen naar ieders borst, maar dan niet ter bewondering van dat lichaamsdeel, maar wel ter inspectie van het naamkaartje dat er hangt.

    Aangezien ik er niet bijster veel te doen had, zijn mijn ogen aan het afdwalen geweest naar de schoenen van de (weinige) aanwezige dames. Het was mij namelijk opgevallen dat zo goed als elke madam daar in een super saai mantelpakje stond. Met broek, welteverstaan. En wat doet de gemiddelde businesswoman dan om zich toch een beetje vrouwelijk voor te doen? Wel, ze draagt supersexy, vrouwelijke schoenen.

    Je had mij moeten zien zitten met mijn gsm'eke. Stiekem foto's trekkend van het schoeisel van de weinige dames.

    Hier enkele illustratie's:

    07-05-27 Parijs002 Onder een heel saai marine-blauw mantelpakske, mét krijtstreep, draagt deze mevrouw elegante sandaaltjes. Let vooral op de knalrode, gemanicuurde teennagels...
     
     
     
     
     
    07-05-27 Parijs003 Zelfs trendy klompkes kunnen blijkbaar. Onder eenzelfde soort zwart pak, met streepke uiteraard.
     
     
     
     
    07-05-27 Parijs004Het is moeilijk te zien, maar deze schoentjes hebben dus héél hoge naaldhakken en zijn gemaakt uit een soort van blinkend satijn. In mijn ogen zijn dit al bijna de schoenen die je eerder verwacht bij een wulpse dame van lichte zeden... Maar toch, dit is vrij gewoon onder de business ladies.
     
    En ik? Wel, ik was niet in mantelpak. Ik had gewoon een leuk (maar deftig uiteraard) rokje met blousje aangetrokken. Ik zag er ten minste niet uit als een hostess, als iemand die geen persoonlijkheid heeft of iemand die 10 gelijkaardige dingen in de kleerkast hangen heeft. Maar toch vond ik het leuk om op te merken dat vrouwen toch blijkbaar altijd een methode schijnen te vinden om toch dat tikkeltje stout in hun kledij te brengen. Ook al moeten ze allemaal hetzelfde gekleed gaan en er serieus uitzien.
    Way to go, ladies! :)
  • 10 dingen waar ik gek op ben...

    bij mijn ventje:

    - hij kan soms naar mij kijken op een manier waarop ik mij helemaal warm kan voelen. Soms is dat dan wat meewarig, als ik met mijn grote mond weer iets gezegd heb tegen iemand, of soms is dat gewoon omdat hij het apprecieert dat ik liefdevol zijn hemden sta te strijken of gewoon als ik 's ochtends wakker word

    - hij kookt GEWELDIG!!

    - zijn handen. Hoewel ik grote mannelijke handen altijd mooi gevonden heb, hou ik van de kleine elegante handen van mijn ventje. Ze kunnen bovendien zalig masseren! :)

    - hij is een familiemens. Soms tot mijn grote ergernis (wanneer hij zich weer laat ompraten door zijn moeder), maar toch vind ik het een geweldige rijkdom dat hij familie zo belangrijk vindt.

    - hij kan om met mijn chaotische geest. Ook al beslis ik in dezelfde 10 minuten 10 keer iets anders (en uiteraard tegenstrijdigs), dan nog zal hij hoogstens eens gelaten zuchten. En neen, dat is dan niet eens fatalisme, hij blijft mij steunen.

    - hij is slim. En vaak slimmer dan ik. En laat ik nu net geen geduld hebben met domme mensen...

    - hij perst 's ochtends vers fruitsap voor mij. En niet zomaar af en toe he... ELKE ochtend! Als dat geen supermanier is om op te staan.

    - hij gunt mij mijn vrijheid. Ik hou ervan om af en toe eens alleen op stap te gaan. En daarmee bedoel ik echt helemaal alleen, zelfs een weekje met verlof. En hij gunt mij dat!

    - hij is ambitieus. Hoewel dat betekent dat ik hij vaak werkt, ben ik fier op zijn prestaties op 't werk. Als ik zijn collega's ontmoet, spreken die altijd met veel respect voor hem en erkennen ze zijn professionalisme. Ik ben daar geweldig fier op

    - hij houdt van mij. Van elk aspect van mij, ook al doe ik weeral lastig en zeurderig. Meer moet dat niet zijn he.

    Dus, lieve lezers, mijn ventje is een droomventje. Daar ben ik wel zeker van. En voor deze ene keer ga ik zelfs niet eens een "maar" of een kanttekening zetten... Maak dat nog mee...

  • Oepsie...

    Met al dat gezeur en dat zelfmedelijden van en met mezelf zou ik haast nog vergeten dat er toch wel wat leuke dingen te melden zijn ook:

    - Ik heb daarnet, helemaal in mijn eentje en met de tonen van een goeie schijf in mijn oor, een half uur (!) aan 1 stuk gelopen. En dat zonder coach, zonder de leuke (hijgende) babbelkes met Lisa of aanmoedigingen van het thuisfront

    - Ik heb mijn geduld daarnet niet verloren toen een taxi-chauffeur erin geslaagd is om een half uur om te rijden, waardoor ik een afspraak gemist heb

    - Ik bijt al 3 jaar niet meer op mijn nagels en eindelijk eindelijk zien ze eruit zoals ik het altijd gehoopt had: elegant en fijn. Nu durf ik tenminste eens iets aan te duiden in een boek ofzo

    - Ik mag deze week mijn diploma gaan halen van de avondschool. Het waren niet echt moeilijke studies, maar toch ben ik er fier op

    Way to go, a-woman!! ;)

  • Emotie's

    200491049-001Ik leef in onmin met mijn emotie's. Ik vind dat ze absoluut niet doen wat er van hen verwacht wordt. En neen, het is momenteel niet de tijd van de rode vlag en ik ben ook niet zwanger. Dus ik heb niet eens een voor de hand liggend excuus.

    What's going on? Awel, het lijkt alsof ik veel te cool ben bij dingen die mij zouden moeten raken én omgekeerd.

    Of enkele voorbeeldjes:
    - Ik heb een supergeweldigformidastisch cadeau gekregen van mijn ventje voor mijn verjaardag. Zo eentje dat je maar héél af en toe eens krijgt. Neen, geen verlovingsring of een nieuwe cabrio. Het gaat om een verre reis. Die reis die ik al plan sinds mijn 14de verjaardag, maar wegens allerlei redenen niet heb gedaan. En die krijg ik daar zo maar eventjes in een enveloppeke aangereikt van mijn liefje. Ik heb gepast hysterisch gereageerd (inclusief om de nek vallen, joepie joepie roepen en nadien ontdaan in de zetel gaan zitten), maar in feite voelde ik van mezelf dat ik heel die tijd gewoon toneel aan het spelen was. Het was zelfs niet eens dat ik dat nu liever niet meer wil doen, die reis. Neen, het liet mij in feite siberisch koud.
    - Tot ik een reportage zie op tv over het verbod op handel in kattenbont (en zie, de tranen schieten mij dus weer in de ogen hé)... Alleen al het beeld  van die arme beestjes in een kooi was genoeg om mij spontaan te doen bleiten, tranen met tuiten. En als de reportagemakers op de vrt het nieuwsitem dan nog eens sluiten met twee superschattige katjes met doodsangst in de ogen en aan elkaar vastgeklemd, terwijl een boze man met stok ze uit elkaar slaat, dan hou ik het niet meer. Ik ben onredelijk kwaad geworden. Ik kon gewoon niet meer blijven zitten, was totaal van mijn melk en op dat moment in staat om diene vent (met stok) iets heel erg onchristelijks aan te doen.
    - Seppe is mijn verjaardag vergeten. Ach ja, so be it.
    - Mijn broer verwacht een kindje. Wel ja, leuk hé. Maar zonder meer. Ik sta er absoluut niet op te springen om die kleine nazaat van de familie in mijn handen te houden en nog veel minder om er héél de tijd mee geconfronteerd te worden. Het lijkt alsof mijn vrienden (die hem ook wel kennen, maar enkel als "a-woman's broer") er meer naar uitkijken dan ik.

    En zo verder...

    Mijn teergeliefde moeder zei mij gisteren nog dat ze het vreselijk vond om mij zo ongelukkig en droevig te zien (heu?) maar dat ze daar nu eenmaal afstand van moest nemen, aangezien ik een volwassen vrouw ben.

    Ik weet absoluut niet meer wat "the next step" is in mijn leven. Is mijn ventje dé man van mijn leven? Verander ik van werk? Dan toch kids?

    En ik... wel, ik zit erbij en ik kijk ernaar... naar mijn leven dan...

  • Jeremy

    flirt Net op het moment dat ik dacht dat ik mij toch zou moeten gaan neerleggen bij het feit dat 30 toch écht wel de grens is voor onnozele flirtacties, gebeurt er mij weer iets...

    Een tijdje geleden heb ik nog eens een stapje in de wereld gezet, samen met Lola en enkele vriendinnen. We hadden daar toen afgesproken met een groepje vrienden van de vriendinnen van Lola (kan je nog volgen?), die allemaal samen in een volleybal-vereniging zitten. We zijn daar toen ook effectief in de buurt gaan staan, maar aangezien ik ze dus absoluut niet ken, heb ik geen enkel woord met één van de gasten gewisseld. Ik was daar namelijk absoluut niet om nieuwe vrienden te maken, maar gewoon om eens goed uit de bol te gaan.

    Lola had mij op voorhand wel een beschrijving gegeven van de leden van de volleybal-ploeg, en daarbij was vooral de beschrijving over een zekere Jeremy nogal hilarisch. Het kwam erop neer: klein, lelijk & wanhopig. Nen droomvent met andere woorden.

    Enkele dagen na ons uitgaans-exploot, krijgt Lola een mailtje van Jeremy. Hij liet haar weten dat hij helemaal in de wolken was van mij en wilde daarnaast nog zoveel mogelijk info over mij (wie, wat, waar, ...). Want, en nu komt het, hij is in mij geïnteresseerd...

    Heu, in mij? Ik die die avond niets anders heb gedaan dan onnozel en gek doen, zonder zelfs maar heel eventjes te letten op hoe dat zou overkomen op "de mensheid". Ik die met die brave jongen geen woord (!!) gewisseld heb en ik die op geen enkel moment heeft laten doorschemeren geïnteresseerd te zijn in een flirt/relatie/one-night-stand of iets anders van die strekking.

    En nu komt het leuke van het verhaal: blijkbaar heeft die Jeremy in het verleden al een aantal dames nogal slecht behandeld. Waaronder ook één van de vriendinnen van Lola. Die vriendin heeft nu gevraagd om met zijn voeten te spelen. En, voegde ze er fijntjes aan toe, hij valt zowiezo op vrouwen die "hard to get" zijn.

    Mijn slechte zelf is uiteraard uitgedaagd, op deze manier. Toch heb ik medelijden met de jongen, aangezien hij absoluut niet weet in welke wespennest hij zich gestoken heeft door aan te geven dat hij interesse zou hebben in mij. Er is de vriendin van Lola die op hete kolen zit om hem op zijn bek te zien gaan en dan is er nog een a-woman die ervan kan genieten om met mensen te spelen. Versta mij niet verkeerd: ik bedoel daarmee dat ik "in mijn tijd" mijn portie flirten wel ruimschoots gehad heb, en dat ik dat in feite best wel nog eens wil bovenhalen.

    Langs de andere kant: ik heb al medelijden met de gast, bij het idee alleen.

    Dus, nu heb ik besloten om niet tegen hem te liegen. Maar, ik ga hem ook niet uit zijn droom helpen door te zeggen dat ik in de verste verte niet denk over een affaire met hem, aangezien ik ten eerste niet geïnteresseerd ben en ten tweede (zoals Lola het zei) hij niet de kwaliteiten in huis heeft om mijn ventje te vervangen. Niet in de verste verte!

    Arme jongen... :-)

  • Op stap met Lola

    De laatste tijd ga ik vaak op stap met Lola. In onze tienerjaren waren we, samen met nog een vriendin, 6 handen op één (toen nog platte) buik. Het contact met Kato en Lola was door het verder kabbelen van onze levens wat verwaterd, maar we zijn elkaar wel altijd af en toe blijven zien.

    Kato is verhuisd naar het dorp van haar man en in deze contreien betekent dat dat ze zo goed als geëmigreerd is (ook al woont ze op goed 20 minuten afstand). Ook Lola zag ik niet zo vaak meer.
    Beide dames hebben in tussentijd ook een gezinnetje opgestart, waarbij Kato nu trotse mama is van drie kids en Lola eentje.

    Maar, dan liep de relatie van Lola fout. En op één of andere manier zijn we terug naar elkaar gegroeid. Ik denk dat Lola nood had aan vrienden in haar leven, maar ook bij mij was/is die nood er meer dan vroeger. Het is alsof ik er echt nood aan heb aan een leven buiten mijn werk en mijn relatie.

    En uiteindelijk is een goeie vriendin waar je zo eens lekker mee kan roddelen, gek doen, vrouwenbabbeltjes doen, shoppen, puffen tijdens het joggen en gewoon eens samen zijn, iets van onschatbare waarde. Aangezien Lola en ik allebei sociale beesten zijn, hebben we nog heel wat andere vrienden en vriendinnen. Zij gaat vb. met hen op reis, op stap, op bezoek, ... en ik babysit op hun kindjes, praat urenlang over belangrijke en minder belangrijke dingen des levens, ga er lekker gaan eten en nog meer van dat leuks. Toch lijkt het soms alsof hetgeen wij hebben toch iets speciaals is. Waarschijnlijk door onze vrij lange geschiedenis (laatst telden we terug en stelden we vast dat we elkaar al bijna 18 jaar kennen!) en door het feit dat we vaak op dezelfde golflengte zitten op het vlak van levensvisie en humor (zonder het helemaal met elkaar eens te zijn, want dat houdt er natuurlijk de conversatie in).

    Nu lijkt het bijvoorbeeld raar als we het hebben over haar vrijgezellenfeestje en mijn 18-jarige fuifje, waar we niet aanwezig waren. Het lijkt nu zo logisch dat dat wel het geval zou zijn, terwijl dat toen voor beiden logisch was dat dat niet zo was.

    Al is het dan een heel kleine troost, Lola heeft in de plaats van een man in haar leven, een "oude" vriendin terug gekregen. En ik heb peper, zout én cayennepeper in mijn leven gekregen met Lola erin.

    En uiteraard blijft zo'n ferme madam als Lola niet voor de rest van haar leven vrijgezel. En ook ik zal ooit wel eens tijd steken in een gezin ("later, als ik groot ben" ;)). Maar toch hoop ik dat we steeds een plaatske in elkaars leven zullen hebben. Ik hoop dat ik Lola-junior zal zien groot worden en dat ik samen met Lola-mini nog wat leuke gekke dingen mag doen (zoals springen op het grote bed van mama, terwijl mama zuchtend kijkt naar het stof dat dat meebrengt...).

    Toen Kato, Lola en ik, na het rapport in het vierde middelbaar samen naar een openluchtzwembad in de buurt trokken, zagen we drie oudere dames gezellig samen keuvelen. Toen hebben we alle drie de wens gehad om dat op onze "oude dag" ook nog te doen.
    Wel, dat lijkt mij nog steeds haalbaar, en ik kijk er nog steeds naar uit!

  • Weetjes

    Resize of picture_113172_high2Zonder inspiratie zitten is onnozel, dus toch maar enkele weetjes van mezelf:

    - Ik heb deze ochtend een heel kommeke muësli gegeten. Wow, a-woman is goed bezig, zou je dan denken... Wrong thinking: de muësli die ik graag eet bevat geweldig veel suikers.

    - Ik kijk uit over een mooi grasveld van op mijn bureau'tje en ik zie het bijna met de seconde groeien door de hevige regen die erop neerkomt momenteel

    - Ik neem in de Quick altijd een Giant-menu (medium), een cheeseburger én vraag daarbij dan Cola Light. Hypocriet? Neen, dat vind ik niet: alle beetjes helpen immers. :)

    - Ik hou ervan om te schrijven op papier met lijntjes, kan ook wel leven met vierkantjes, maar gruwel van lange ruitjes.

    - Grote mannen met brede schouders vind ik sexy

    - Maar nóg sexier vind ik een uitdagende, "alwetende" blik in de ogen van een man

    - Ik draag vandaag een lingerie-setje van Marlies Dekkers. Sinds ik haar collectie ooit ontdekt heb, ben ik er helemaal verslingerd aan. Bye bye Marie Jo!

    - Ik kijk gigantisch uit naar het bekijken van Shrek 3 en ben al bij voorbaat helemaal vertederd van de snoezige blik van Pooz in Bootz.

  • Wat als jongeheer dienst weigert?

    200443596-001Het is vreselijk slecht voor de zelfzekerheid, het is heel genant en bovendien komt het ons absoluut niet uit: jongeheer weigerde een tijdje geleden mee te werken.

    En uiteraard heb ik het nu over het penseel der liefde van mijn ventje.

    Wat begon als een superleuke en sexy vrijpartij, eindigde nogal in mineur. En aangezien dit de eerste keer is in mijn "sexueel leven", moet ik toegeven dat ik er waarschijnlijk niet optimaal op gereageert heb.

    Nu moet je weten dat ik tot hiertoe steeds relatie's heb gehad met mannen (of indertijd jongemannen) die eerder te klagen hadden over het tegendeel: altijd paraat. Het is dus steeds ver van mijn bed-show geweest als er gesproken werd over vroegtijdig klaarkomen, viagra en meer van dat moois.

    Ook in mijn huidige relatie is daar tot hier toe geen probleem mee geweest. Al moet ik wel even verduidelijken dat er dan toch ook niet echt sprake is van een "overaanbod". Mijn ventje zijn gereedschap werkt goed mee, maar moet toch vaak wat extra aangemoedigd worden. Wat voor mij niet echt een probleem vormde.

    Tot enkele dagen geleden. Hij nam initiatief en ik volgde gewillig. En net op hét moment waarnaar we beiden uitkeken, namelijk hetgeen ze in de stationsromannekes zo mooi "de eenmaking" noemen, weigerde hij dienst.

    Wat ik eerst grootmoedig afdeed als "jij plaagstok", werd nadien een redelijk duidelijke "het zal vandaag niet meer lukken". Ondanks pogingen nieuw leven in meneer te blazen (letterlijk én figuurlijk), was het spelletje uit voor die dag.

    En ik ben dan niet zo slim geweest om dan maar verder te doen zonder die magische éénwording. Het spelletje was gedaan voor die dag.

    We hebben beiden niet veel meer gezegd, die avond. De dag nadien zei mijn ventje iets over "ik voelde mij gisteren wat ziekjes" en daar heb ik wat instemmend op gemompeld.

    En daarmee was de kous af. En tot mijn scha en schande moet ik bekennen dat er ondertussen niets meer gebeurd is. Ik geen initiatief en hij ook niet.

    Ik besef wel het geen goed idee is om dit zomaar blauw blauw te laten. Maar is het echt nodig hierover te praten? Zou het niet kunnen dat dit inderdaad maar een éénmalig voorvalleke is? En dan nog ... is het in feite zo heel erg?

    Ach, daar gaan we weer hé. Net als alles een beetje in de juiste richting aan het evolueren is, gebeurt er weer iets wat ons op een zijspoor zet. Het hoeft absoluut zo erg niet te zijn, maar ik vind het toch geen leuk gevoel. Zeker niet met onze voorgeschiedenis.

    Bon, ik ga er nog absoluut niet over panikeren en ik ga proberen de volgende keer dat we in een leuke stemming zijn extra mijn best te doen om er een leuke tijd van te maken. Of hoe sex toch soms ingewikkeld kan zijn...

  • Ziekjes

    Kvoel mij een beetje ziekjes...

    En dat net in de week van mijn verjaardag. Niet goed hé.

  • Horoscoop van deze week

    Thuis heb ik een kleine verzameling handleidingen van mezelf. Ja, inderdaad, u leest het goed dames en heren: ik kom mét handleiding. En het is zelfs niet eens zo moeilijk te vinden. Mijn handleiding wordt verkocht in elke boekzaak. En dit van de meest exclusieve zaak tot (en vooral) in de winkels stijl 'boekenvoordeel'. Neem gewoon elk boekje met als titel "Tweelingen" en dan ben je al goed. De beschrijving klopt dan ook vaak volledig. Mijn goede én mijn slechte kanten komen naar voor.
    Maar, en langs de andere kant, in horoscopen geloof ik niet. Voor de fun ben ik deze week eens gaan zien naar de horoscoop voor Tweelingen in de Joepie van deze week. Een nichtje heeft daar nl. een abonnement op en liet mij enkele hoogstaande artikeltjes lezen. :)
    Dus: voor alle Tweelingen ten lande: hierbij jouw horoscoop:
    Liefde: Het lijkt niet meer te klikken tussen jou en je lief. Heb geduld. Op het einde van de week gebeurt er iets waardoor je hem met totaal andere ogen zal bekijken.
    Wonder boven wonder heeft Joepie hier toch wel een beetje gelijk. Hoewel ik goede hoop heb voor het einde van de week! :)
    Vriendschap: Een leugentje om bestwil is niet altijd onschuldig. Het kan voor verwarde en pijnlijke toestanden zorgen.
    Oei, ik zou niet weten wat ik zou kunnen misdaan hebben. Of zou Lola doorhebben dat ik toch niet altijd zo gemakkelijk onze start-to-run-minuutjes loop...
    School: Je leraars zullen verbaasd zijn over je resultaat!
    Komt dat even goed uit dat ik deze week een examen moet afleggen! :) Waw, Joepie is straf bezig. Ik hoop dat mijn lerares van de avondschool in positieve zin zal verbaasd zijn. Al lijkt mij dat wel een beetje raar aangezien ze me zelf de resultaten zal geven, na een mondeling examen...
    Bon, na deze geruststellende horsocoop zal ik terug goed kunnen slapen deze nacht. ;)

  • Lezer-werving

    prikkelenIn functie van mijn "kijkcijfers" zou het niet slecht zijn als ik nog eens een stukje schrijf over mijn geweldig (ahum) seksleven. Maar, aangezien ik elke lezer een leuke lezer vind, maar geen extra moeite wil doen voor méér lezers, ga ik mij daar nu eens niet toe forceren si.

    Ik ga het dus met andere woorden niet hebben over een avontuur dit weekend dat leuk begon in onze nieuwe zetel, maar nogal in mineur eindigde in diezelfde zetel.

    Of over het badje dat ik vorige week nam, samen met een trillende eendje.

    Of al helemaal niet over de nogal eigenaardige (maar onverwacht leuke) positie waarin ik mij gisteren plots bevond.

    Al helemaal niet over die knappe gast met de brede schouders die mij tegenwoordig nogal intrigeert.

    En surtout niet over mijn fantasietjes over dominante mannen.

    Dus, lieve lezer, mijn excuses, maar je zal het dus zonder mijn prikkelende woorden moeten stellen. ;)

  • Moehoe!!

    "Oe? Hadde gij geen bestek voor mij meegebracht?", vraag ik aan een collega die dat daarnet had gezegd. "Ja, tuurlijk datte, gebruik dat dat voor uwe neus ligt". Ah ja, uiteraard...
    "Tiens, waar is het potje waar jij jouw soep in hebt opgewarmd?", vraag ik terwijl ik klaarsta om het in de afwasbak te zwieren. "Dat wat je in jouw hand hebt?". Hmm... inderdaad...
    En dan maar blijven beweren dat ik gewoon een beetje verstrooid ben. Gewoon een beetje van de wereld. Terwijl ik in feite voel dat ik door en door moe aan het worden ben.

    Dat heeft vooral te maken met te veel werk, te laat gaan slapen en ook nog eens persé de hippe madam willen uithangen die een sociaal leven heeft.

    Ondertussen ben ik dus aan het solliciteren. Ik schrijf zo'n brief of 3 per week. Kweetet, da is niet veel, maar ik ben kieskeurig.

    Dus, als iemand een job kent voor mij, let me know! Wat ik dan juist zoek? Wel, een job waar ik mijn persoon in kan leggen, maar die mij toch niet opzuigt. Ik wil graag met mensen werken, maar wil er liever niets aan verkopen (sales is dus ABSOLUUT niks voor mij). Aankopen lijkt mij daarentegen wél nog leuk (al is dat nogal een carrière-switch). Maar, als ik heel eerlijk ben, ga ik toch liever niet uit de marketing-sector.

    Anyone? ;)

  • Hoe is het met a-woman?

    Wel, het leven kabbelt verder. Lijkt het wel. A-woman gaat elke ochtend braafjes werken, probeert er alles zo goed mogelijk te doen, voert levendige conversatie's met collega's over de voetbalprestatie's van het 7-jarige zoontje of de laatste stomme stoot van welke politicus dan ook, sluit veel te laat haar pc af (nothing new dus), haast zich naar huis (onderweg rap nog een telefoontje) en werkt 's avonds nog een uitgebreide sociale agenda af.

    Van tijd tot tijd neem ik ook wel eens een pauze en doe ik eens iets leuks, zoals shoppen, sauna'tje, boek lezen,...

    Maar...

    Onder dat rustig voortkabbelend leven, is een fatalistische vrouw aan het wakker worden. Diegene die doorheeft dat ze zelf niet zal veranderen en dat "het lot" er wel voor zal zorgen dat er iets zál veranderen.