• a-woman stelt te koop

    te koop... of hoe een goed idee toch soms Amerikaans kan zijn. Ik heb het niet zo voor Amerika. Ik vind hun president maar niks, kan niet om met de "we are free" mentaliteit terwijl ze in feite helemaal niet vrij zijn en zou absoluut niet kunnen leven met het overaanbod aan reclame en marketing die er heerst. Toch moet ik uiteraard niet alles uit dat werelddeel zomaar gaan veroordelen, al was het alleen al maar onder het motto "onbekend is onbemind". Wieweet zou ik er nooit mee weg willen, mocht ik er ooit eens voor langere periode gaan wonen.Ik zal waarschijnlijk ook al veel "Amerikaanser" leven dan ik in feite zou willen... Ik hou best wel van sommige serie's die er gemaakt worden (ik heb zelfs de box van Sex and the City, om maar iets te zeggen), mijn loopkledij is bijna allemaal Nike-makelij (al kan er een discussie worden opgezet over hoe Amerikaans die kledij in feite is, want ik denk niet dat die ooit dat landsgedeelte gezien hebben), luister ik naar Amerikaanse artiesten, ben ik gek van mijn iPod Nano en zal ik hoogstwaarschijnlijk nog meer dingen van "ginder" in mijn leven hebben, zonder dat ik het zelf besef.Er is alvast 1 idee dat ik super vind, dat van USA afkomstig is: de website www.make-me-move.beHet is in feite een neven-site van een grote immo-website. Via die site zou je meteen kunnen laten schatten (online!) hoeveel jouw huis in feite waard is. Het gaat weliswaar om huisen die te koop staan in USA, niet hier in Europa. De make-me-move-site heeft in feite een heel simpel principe: je zet je huis te koop, maar in feite is het niet de bedoeling om het huis ook effectief actief te willen verkopen. Toch kan je op deze site een prijs vernoemen. Als iemand zo gek is om die prijs voor uw huis te willen neerleggen, dan verhuis je. Of met andere woorden: make me move.

    Dus, lieve mensen, als iemand een mooi huisje wil kopen in ******, kan dit voor € 550.000. Een koopje hé. ;)

    Reacties:

    - hey a-woman, we zitten hier al een hele week te wachten op wat pittiger avontuurtjes van jou. Laat ons eens iets anders lezen dan schoenen of mannen die niet willen fluiten. Kijk eens op de homepage van flair, dubbellevens, how to kiss, wilde fantasieën. Dat is wat we willen :). (Somebody)

    - Idd 550 000 Euro een echt koopje ! Toch maar beter even ook de kleine letters lezen en voor alle zekerheid checken of the incredible A-women is inbegrepen... (idd ;))

  • a-woman roept op

    bouwvakker... of hoe vrouwen het stiekem toch fijn vinden dat bouwvakkers fluiten.

    Ik liep gisteren in Brussel van de parking naar plaats van afspraak en passeerde onderweg een drie-tal bouwwerven.

    Er weerklonk vrolijk heen-en-weer geroep, de krakende tonen van een werfradio en veel geklop en getimmer, maar ik heb iets gemist: ze hebben niet gefloten!

    Ik herinner mij nog, van een ver verleden, dat ik soms het blokje om stapte om niet voorbij een bouwwerf te moeten komen. Ik vond het in mijn early twenties namelijk hoogst vervelend om het voorwerp van aandacht te zijn van de harde werkers bovenop een stelling.
    Maar nu ik de 30 ben gepasseerd is elke vorm van appreciatie welkom! :) 
     

    Er overvielen mij meteen twijfels of dat niet-fluiten de oorzaak is van mijn tanende verschijning of van een verhoogde werkdruk bij de bouwvakkers. Of zou de bouw-unie een regel gelanceerd hebben om vrouwen niet meer "lastig te vallen"?

    Dus bij deze: een warme oproep aan alle bouwvakkers (en laten we er meteen de medewerkers van de groendienst ten lande en de ophalers van ons vuilnis bij betrekken): fluit en joel zoveel jullie willen!! We worden er alleen maar vrolijker van. ;)

    Reacties:

    - Goed idee, ik vind het nu ook leuker als er gefloten word dan toen ik 20 was. Dus mannen, hou jullie niet in, eigenlijk hebben we niet liever! (Elle)

    - hahaha! i know the feeling! tis maar dat we weten dat we hét nog hebben. ;) (Beate)

    - In een winkelstraat in Hasselt staat bij goed weer een papegaai de hele dag te fluiten. Het is de straat die van The Century loopt tot aan de Grote Markt. Vrouwen, allen daarheen, jullie ego's zullen een flink stuk groeien. Succes. Guy. (Guillaume de Montségur)

  • a-woman op crocs

    crocs2... of hoe ik het alweer over schoenen ga hebben.

    Vergeef het me, ik ga tegen schenen sjotten, maar er moet mij iets van het hart.  

    Enkele dagen terug ben ik verzeild geraakt op een grootse bijeenkomst van BV-minnend Vlaanderen. Elke zichzelf respecterende handtekeningjagende Vlaming was weer op post om de gemiddelde Kelly Pfaff, Wendy Van Wanten en Sergio een boekske (bij voorkeur van Diddl, Megamindy of Spring ofzo) onder zijn/haar bekende neus te duwen om een krabbeltje in ontvangst te nemen.

    En wat viel mij deze keer weer op in het schoenen-departement: de Crocs zijn in de mode. Weet je waarover ik het heb? Wel, ken je zo van die groen, gele, blauwe, paarse (en nog heel wat felle kleurtjes) plastic klompen die op één of andere manier ontsnapt zijn aan de veilige omgeving van een ziekenhuiswerkvloer, de tuin of de dagelijkse kuisdag? Dat zijn dus Crocs. Ik vind ze ronduit lelijk!

     Het enige excuus dat een mens zou mogen hebben om die ondingen te dragen "op openbare weg" is als je onder de 12 jaar bent (dan vind ik ze best nog wel schattig), in de tuin loopt te werken, de keuken staat te kuisen of in een kliniek werkt.

    Ik zag familie's met 3 kinderen, waarbij elk lid van de familie zijn paar Crocs had, inclusief moeder én vader. Uiteraard elk in een ander helder kleurtje.

    Om het geheel af te maken, bestaan er blijkbaar een soort van pins om de ondingen op te fleuren. Dat staat superschattig bij een meisje van 3 jaar, met roze crocjes, maar het is geweldig belachelijk om als 40-jarige vent op uw helpaarse (!!) overzetboten met gaten figuurtjes van lieve-heers-beestjes en zonnetjes te spelden.

    Ik kan mij trouwens ook niet van de indruk ontdoen dat je daar heel snel stinkvoeten in krijgt (die zijn toch van plastic?), dat die heel snel uitvallen en dat iedereen daar 4 schoenmaten grotere voeten mee lijkt te hebben.

    Reacties:

    - Hihi, ik kan me wel vinden in deze post... De genoemde situaties om Crocs te dragen, inderdaad, tot daar aan toe... Maar ik kan er ook niet bij waarom een volwassen vrouw zoiets vrijwillig draagt om bv. te gaan shoppen...
    Ik heb wél ergens gelezen dat ze heel gezond zijn voor je voeten (zowel om je voeten te laten ademen als de vorm enzo...). Nu ja, da's in mijn ogen nog geen excuus, maar bon ;)

    Alvast proficiat voor je nominatie hier bij Battle of the blogs! Keep up the good work! (CIA)

    - Geweldig, je verwoordt exact wat ik erover denk! Ik snap niet dat je dat als volwassen vrouw ook maar overweegt om zoiets aan te doen, het lijkt nergens op. Naar't schijnt zijn ze zooo gemakkelijk. Who cares? Er bestaan genoeg schoenen die gemakkelijk én mooi zijn. (Life is a dance)

    - *schaam* (*of misschien toch niet*)
    Ok, ik heb ook een paar van die felroze gaatjesschoenen staan. Eerlijk waar, ik vind ze ook archilelijk, maar ze zitten toch zo verdomd gemakkelijk! Ik ga er inderdaad het huis niet mee uit (op de ene keer na, maar dat was per ongeluk) en gebruik ze voor de alledaagse huis-tuin en keukenklusjes! (An)

    - ja ik ben ook geen zo een fan van crocs . ik heb enkel een paar gekocht voor in het ziekenhuis stage te gaan doen . (ze zijn makkelijk afwassbaar) .Maar het ergste van al vind ik dat er sommige mannen ze dan nog zouden dragen met witte sportsokken .ik krijg al nachtmerries als ik er aan denk  (Lorelei)

    - Ik snap niet dat sommige ouders hun jonge kinderen zo van die stelletje plastieken schoenen kunnen aan doen.Ook al lijken ze ooo zo schatig en bovendien nog hip ook.Ten eerste ze krijgen er volgens mij zweet voetjes van en ten tweede stevigheid is ver te zoeken. (Vicky)

    - yep, die flashy lompe gevallen verbazen mij ook telkens weer. Ik neem aan dat ze makkelijk zitten - er moet toch één reden zijn waarom jong en oud ze draagt! Je hebt een schitterende schrijfstijl, a-woman, fijne onderwerpen, herkenbare hersenspinsels, je steekt er met kop en schouders bovenuit! En als iemand me nu ook nog kan vertellen hoe ik hier in godsnaam kan stemmen, dan haal ik de statistieken ook eens een keer! (Anneke)

    - Ik vraag me al een hele tijd af waar die trend vandaan komt. In Blankenberge zag ik ze voor het eerst. Het strand was een aanvaardbare context. Doch, toen ik terug thuis kwam in hartje binnenland zag ik die ondingen daar te pas en te onpas opduiken. Sindsdien rijst er elke keer ik ze zie een ?!? boven mijn hoofd. Bizar, bizar! (Twinkeltje)

  • a-woman dwaalt af

    Hoe kent men iemand... of hoe een saaie meeting soms rare gedachten kan boven brengen Ik was daarnet in meeting met enkele collega’s en luisterde met volle aandacht naar de mateloos interessante uiteenzetting over het nieuwe serversysteem bij ons op kantoor en plots daagde mij de vraag: heeft die man ook sex? Het is nogal een stupide vraag, aangezien hij de trotse papa is van 2 zoontjes, maar net zoals dat vroeger bij de nonnekes zo was, had ik mij nooit vragen gesteld hoe die jongens er zouden gekomen zijn. Uiteraard weet ik wat de methode ervan is, maar het echte beeld van hem, samen met zijn vrouw, leek mij plots een raar zicht.  Aangezien er van mij niet in het minst enige reactie werd verwacht op dat fameuze nieuwe systeem, kon ik veilig in gedachten verzinken en enkel af en toe eens heel geïnteresseerd met een (hopelijk) geweldig geïntrigeerde blik in mijn ogen te knikken.   Ik stel me voor dat die man ’s avonds thuiskomt en zijn vrouw (die ik ondertussen ook ken van enkele personeelsfeestjes) op de keukentafel trekt. Ondertussen hoorde ik hem in mijn onderbewustzijn iets vertellen over “vermijden van overbelasting van de server”. Die lippen die ik nu zie bewegen al pratend, dienen op dat moment dus om haar te kussen. Op alle lekkere plekken van haar lichaam. Jekkes… diene durft…   Ook de (vrouwelijke) collega die mee aan tafel zit heeft mijn onderzoekende blik te verwerken gekregen. Ze ziet er zo braaf uit hé! Toch heeft ook zij een relatie (ze is zelfs al getrouwd, dat 24-jarig meiske) en zal ze dus waarschijnlijk ook (al dan niet) regelmatig met hare man rampetampen. En stel je nu eens voor dat ze in feite bizarre voorkeuren heeft. Wieweet loopt ze met hare man de deuren van een parenclub plat en verandert ze daar van een gedwee vrouwtje (zoals ze bij ons op kantoor overkomt) in een wulpse mannenverslindster. Zei ze me laatst niet dat ze nieuwe mensen had leren kennen in 't weekend? Lap, daar heb je het dus al hé...  Ik bekeek ook mijn ijverig uitleggende collega nog eens goed. Hij had een heel serieuze blik in zijn ogen. Zo'n beetje alsof hij ons met zijn gezichtsuitdrukking wilde overtuigen van de serieux van zijn exposé.  
    Hoe zou zijn gezicht staan als hij klaarkomt, vroeg ik mij af. En wat zou hij op dat moment tegen zijn vrouw zeggen. Zou hij schreeuwen, of gewoon een stille euh-euh uitstoten?  
    Of nog erger: hoe zou die eruit zien in zijn adamskostuum? Aargh, niet aan denken, a-woman...   

    Met als gevolg dat ik uiteraard geen jota gehoord heb van de uiteenzetting van het volledige systeem. Ik kan toch moeilijk vragen om mij dat nog eens uit te leggen, aangezien ik bezig was met het bekijken van de mensen in functie van hun sexleven? :) 

    Reacties:

    - hahaha, ik ben blij dat ik niet de enige ben met zo van die gedachten ;) (Roos)

    - En ik dacht dat zo'n gedachten de prerogatieven waren van mannen. (Snoeper)

    - Winden deze gedachten je ook op? (Snoeper)

  • a-womans battle met een weegschaal

    weegschaal2... of hoe zo'n stom toestel een dag kan bederven. Ik geef het toe en ik beken: ik ben in oorlog met mijn weegschaal. Het is geen korte en krachtige oorlog, maar een langslepend conflict. Zo in de stijl van de oorlog in Irak. Ik dacht snel een overwinning te scoren, maar het slaagt tegen. Ik vrees dat het vooral komt omdat ik er niet dagelijks het nut van inzie om op mijn eten te letten en te sporten. De ene dag ben ik volledig gelukkig met mezelf en hou totaal geen rekening met de strijdpunten met mijn weegschaal. De volgende dag sta ik bijna te snotteren in de badkamer bij het zicht van mijn lichaam. Dan probeer ik een lekker maar light ontbijtje te eten, een slaatje 's middags (in plaats van die heerlijke smos met hesp en kaas) en ga ik 's avonds vlot toerkes lopen met Lisa, waarna een lekker stukje vis verorberd wordt.Maar, de volgende dag is een collega jarig en kan ik die lekkere dame blanche niet afslaan, wordt er 's middags een lunchke georganiseerd onder de collega's en die "vollevent" met frietjes is er zo lekker en plof ik gezellig in de zetel thuis met een pizza uit de diepvries. Shame on me.Ik had nochtans een strijdplan. Ik ben begin maart met volle moed aan een joggingscursus begonnen en daar had ik mijn boontjes op te week gelegd. Daarnaast had ik een actieplan ivm voeding enzo, samen met Lisa, maar mijn eigen buik en de inhoud ervan heeft daar een stokje voor gestoken.Het resultaat is dus nu dat ik Lisa met de minuut zie vermageren en ik ben nog steeds dezelfde madam. Ik gun het haar écht, want ik weet dat ze er super veel moeite voor doet, maar ergens kan ik mezelf wel voor het hoofd slaan dat het in feite voor mij ook zo had kunnen zijn.Soms denk ik eraan om de strijdbijl gewoon te begraven en mijn weegschaal in diezelfde put te steken. Uiteindelijk mag ik niet klagen met hoe ik eruit zie. Ok, ik ben geen slanke den, maar wil ik dat wel zijn? (ja, fluistert een duiveltje in mijn hoofd) Ik pas nog steeds in de kledij die ik 5 jaar geleden ook aan kon, waardoor ik ook geen volledig nieuwe garderobe moet (mag? :)) gaan kopen. Mijn ventje is volledig tevreden en heeft liever een "happy iets rondere", dan een zagende diëtende magerdere versie van mezelf. Ik mag niet klagen over mannelijke aandacht en een stoel kreunt niet onder mijn zitvlak.Maar dan zie ik weer die klote programma's op tv met mensen die allemaal zorgeloos skinny zijn, mijn zus die staat te flippen over het feit dat ze moeilijkheden heeft om in maatje 36 te passen (wat is er in godsnaam mis met een 38??) en vriendinnen die van die kledij aankunnen waar ik nog niet over moet piekeren om dat te proberen.

    En dan laat ik die stoeme weegschaal toch weer in de badkamer staan. Al ben ik er zeker van dat het apparaat een complot gesmeed heeft met het frituur van om de hoek, de ijsjesboer die elke dag langskomt, het lekkere lunchrestaurant nabij mijn werk en het smoutenbollenkraam op de kermis. De dag dat de weegschaal plots goudkleurig is, heb ik mijn bewijs van zijn samenspanning. Voorlopig hou ik hem gewoon goed in het oog!

    Reacties: - HeyIk zou zeggen, geef de strijd nog niet op. Jaren was ik iemand die huiverde om een weegschaal te zien, ik wou de confrontatie niet aangaan. Nu 1 maand terug heb ik mij weegschaal gekocht, ééntje die zelfs bijhoudt of ik vermager of verdik. Jaren sukkel ik al met mijn gewicht, altijd beetje mollig geweest. Ik begon minder en minder te eten en toch bleef ik verdikken, gaf de moed op, zag het niet meer zitten. Tot ik mijn vriend leerde kennen, hij zei dat ik te weinig at. Heb de stap gezet om bij een diëtiste te gaan, waar ik te horen kreeg, jij eet veel te weinig, wel gezond maar veel te weinig en verkeerd. Ze stelde samen met mij een plan op, ik eet nu liefst drie keer zoveel als vroeger en zelfs meer snoep. Heel prachtig systeem dat ze heeft uitgezocht voor mij. En nu ben ik al 3 KG kwijt, en iedere dag stap ik met veel moed op mijn weegschaal. De dagen dat de weegschaal tegen mij een complot smeed is gedaan, nu ben ik het tegenover mijn weegschaal en het doet me zo plezier dat die weegschaal die me jaren terroriseerde, nu iedere morgen moet aangeven dat ik alweer enkele grammetjes vermagerd ben.

    En weet je wat nog het tofste is, heb helemaal het gevoel niet dat ik op dieet ben.  (Gwenneke)

    - Heel herkenbaar en goed geschreven. En trouwens, wat is er mis met een 40-ske? :-) (Elle)

    - Wow A-woman je bent even super als op je blogje! Keep on going! PS. De reactie van Gwenneke klinkt veelbelovend niet??? MEEEEER ETEN (kan bij mij wel waar zijn) (Anneleen)

    - Denk dat veel mannen eens iets anders en interessanter willen dan een jong popemieken van 50 kg. Als je jezelf maar goed in je vel voelt, dat straal je echt uit in alles wat je zegt en doet.  (Pieter)

    - Doe er nog maar een schepje bovenop ... Wat is er mis met een 42-ske? ;-) Laten we gewoon ons zelfbewuste zelf blijven! Veel succes! (Sanne)

    - vrouwen en weegschalen... het blijft een haat-liefde, euhm... haat-haat-relatie.
    ;-) (Beate)

    - Ik ben op dokteradvies recent begonnen vetvrij eten. Helemaal niet gemakkelijk, maar ik moet het doen om gezond te blijven. En de kilo's die gaan vanzelf naar beneden. Maar toch.. maatje 38?? in my dream.. ;) (Contessa)

    - Goh, alsof ik in een spiegel kijk. Ik begin straks met het proteïnedieet, mijn vriend zweert daarbij. I'll keep you posted! ;o) (C.)

     
  • a-woman met zakenmaniertjes

    taxi2... of hoe een mens een totaal ander mens wordt in een andere omgeving.

    Oef, de kop is eraf, een eerste berichtje staat op de Flair-site en er volgden meteen 3 leuke comments. Het is wel een beetje raar dat ik hier mag beslissen of ik de comments toelaat of niet, aangezien dat dat bij mijn "oude" blogje gewoon automatische gebeurt. Ik kan ze zelfs aanpassen of corrigeren... Dus, hier kan ik zwaar aan censuur doen. Maar je kent mij hé, zo ben ik niet. :)

    Het voelt een beetje raar om hier gewoon "business as usual" mijn stukjes te schrijven. Het is alsof ik op hotel ben, en daar doe je toch ook een beetje anders dan thuis hé. ;)
    Ik wil in feite graag enkele dingen opnieuw uitleggen, maar Pauline van Flair heeft mij gevraagd geen oude stukjes te recycleren en om het nu opnieuw in andere woorden te vertellen, dat lijkt mij ook maar niets...

    En over "anders doen" gesproken:

    Ik heb een vrij drukke job. Zo eentje met redelijk wat verantwoordelijkheid en het ontmoeten van vele nieuwe mensen.
    Hoewel ik er prat op ga dat ik in mijn dagelijks leven steeds ongeveer hetzelfde gedrag vertoon (dus zowel op 't werk, bij vrienden als bij familie), moet ik toch toegeven dat dat niet helemaal zo is. Zo zat ik een tijdje geleden op restaurant met mijn beste vriendin. We kwetterden wat af, vroegen speciallekes aan de ober (mag dat met wat meer champignons en extra veel saus?), en hadden (waarschijnlijk nét iets te luid) leute om alle domme streken die ze in haar date-histories meemaakt. Kortom, een superleuke tijd.

    Nu wil het toeval dat ik de dag nadien in datzelfde restaurant terecht kwam met een klant. Op zich is dat een superleuke madam, maar het is natuurlijk een totaal andere verhouding die ik met haar heb. De ober wist blijkbaar nog wie ik was en begon meteen op vrij joviale wijze mijn bestelling op te nemen. Van zodra hij zag dat ik een stuk serieuzer was, bond hij ook al in. Ocharme. :)

    Zo stapte ik laatst in een taxi. Ik weet zowiezo al geen blijf met mezelf in een taxi (moet je nu voorin zitten of achterin? Praten tegen de chauffeur of net niet?...) en al helemaal niet in mijn deftige "ik-ben-geweldig-belangrijk"-kledij die nodig was die dag. De vriendelijke chauffeur vroeg mij of ik voor vakantie in 't land was. Ik maakte mij prompt zorgen over meneer zijn gezichtsvermogen (wat hij toch wel nodig heeft om mij veilig van punt A naar punt B te brengen), want ik kon mij niet voorstellen dat hij mij met mijn klein valiesje op wielekes, mijn laptop-tas en zwart broekpak, al gsm'end én helemaal alleen, naar mijn vakantiebestemming bracht.

    Het wordt pas écht eigenaardig als beide werelden om één of andere reden samen komen. Zo ging ik een hele tijd geleden naar een voetbalmatch met een klant. We waren samen (dus enkel wij twee) in Nederland. Net die dag speelde Nederland een belangrijke kwalificatiewedstrijd tegen Tsjechië. De hele dag hadden we heel serieus vergaderd over dingen zoals budgetten en contractvoorwaarden en dag 2 zou dat nog verder gaan. Op één of andere manier zijn we er toe gekomen om tickets te kopen voor de voetbalmatch op de zwarte markt. Ik zal nooit vergeten hoe ik die dag, samen met mijn klant eerst een heel deftig zakenrolletje heb gespeeld, om dan later op de dag de longen uit onze borst te schreeuwen om Nederland aan een goal te helpen, om dan de volgende ochtend heel beheerst een tikkeneike te bestellen aan het ontbijt in één of ander poepchique hotel. Alsof we nooit naar voetbal gekeken hadden...

    Ach ja, ik geniet daar in feite wel van. Niet van het "doen alsof", maar wel van de verschillende aspecten en facetten in het leven...

    Reacties:

    Liefste,

    Spelen we niet allemaal wel eens een rol? Communicatie is een interactie, en automatisch passen wij ons aan. Diegene die zegt altijd zijn eigen zin te doen speelt op dat ogenblik volgens mij ook een rol.

    Uit je verhaal blijkt mooi "kleren maken de man!".

    Dikke zoen

    Je Snoeper Geplaatst door: Snoeper

  • A-woman te gast bij Flair - De Start

    rode jurk2...of hoe een aantal stukjes van mezelf kunnen leiden tot een plekje op de Flair-website.

     

    Eind 2006 las ik sporadisch eens een blogje. In die tijd had ik het gevoel dat de dingen "op papier zetten" misschien zou helpen om de chaos in mijn hoofd op een rijtje te zetten. Ik worstelde toen (en nu nog steeds, in feite) met twee cruciale vragen: waarom heb ik nooit zin in sex én hoe komt het dat iedereen rond mij plots kids wil en ik daar absoluut niet aan wil meedoen.Door de maanden heen is het blogje stilaan uitgegroeid tot een plek waar ik terecht kan met mijn bedenkingen, vragen, verzuchtingen en verhaaltjes in verband met mijn leven. Hét leuke aan dat blogje is dat ik ook heel wat interactie heb met de lezers ervan. Uiteraard is niet iedereen het met mijn visie eens, maar dát is nu net hetgeen het blogje zo interessant maakt voor mij. Wie ben ik? Een vrouw, zover is duidelijk. De tijd heeft mij niet lang geleden een cijfertje "3" als eerste getal van mijn leeftijd gegeven. Dik tegen mijn zin, maar daar kan ik spijtig genoeg niets aan veranderen. Ik heb een schat van een ventje, twee katten, een héél drukke job, een grote kring vrienden, familie en kennissen en enkele tijdrovende hobby's. Daarnaast leef ik in eeuwige strijd met mijn weegschaal en hou ik ervan mensen observeren.
    Kortom: mijn leven is best ok, maar dat neemt niet weg dat het vaak aanvoelt als een grote strijd. Oftewel: a-woman's struggle.
    Ah ja, voor diegenen die het héle verhaal willen kennen, kijk even op: a-woman.skynetblogs.be. Maar schrik niet, volgens een lezeres die mij enkele dagen geleden een leuk mailtje stuurde, is het momenteel zo'n vier dagen lezen om echt álles te kunnen doorworstelen.

    Ik kijk er in ieder geval naar uit om in 14 dagen te tonen wie a-woman zoal is. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik ook wat plankenkoorts heb om "aan te treden" voor een groep nieuwe lezers en in de schoot van hét vrouwenblad.
    Hierbij dan ook meteen een warme oproep om me te deze twee weken te steunen.

    Reacties:

    - Ik ben benieuwd naar de topics die je gaat aansnijden, ik kijk er naar uit! (Elle)

    - Ik kom je ook volgen hier :o). Veel succes ! (Stekelbeesje)

    - A-woman heeft mij al twee maal naar de krantenwinkel gekregen om een Flair te kopen. Ik had het nochtans lang geleden op de index gezet.
    Ik ben sedertdien als man wijzer en rijper geworden. Ik kijk nu niet meer meewarig, maar met een zeker begrip, naar de vrouwen die zichtbare tekenen van vertonen van Flairitis.
    Het is een herbegin.
    Veel succes
    Wim (Guillaume de Montségur)

  • Flair... op algemeen verzoek...

    Ik kreeg een aantal mailtjes van mensen die de stukjes die ik geschreven had op Flair niet hadden kunnen/willen/mogen (;)) lezen.

    Dus, op speciaal verzoek zorg ik ervoor dat alle stukjes hier ook worden gezet.

    Hou je dus maar vast aan de takken van de bomen, want er volgt nogal wat lectuur!! :)

  • Flair - bijna over and out...

    Net terug van vakantie (regen, spijtig genoeg, maar ik heb het mij zo min mogelijk aangetrokken) en natuurlijk meteen naar de flair-site gezocht om even te kijken hoever het staat met de battle of the blog.

    Ik zie (buiten het feit dat stoute Lola mijn Flair-blogje geïnfiltreerd is ;)) dat ik momenteel nek aan nek sta met Christof (je weet wel, de CD&V'er die een luttele, maar vrij onhandige poging, heeft gedaan om zijn sex-leven op het net te zwieren, in het kader van een vrouwenbladje... ochotte).

    Er zijn dus nu twee keuze's: ofwel begin ik zelf als een gek te stemmen (aangezien het zéér eerlijke systeem eindeloos stemmen toestaat). Dat zou in feite alleen maar eerlijk zijn aangezien er, terwijl ik als een pasha op vakantie was, voor gek gestemd is door mijn zusje en Lola. Het zou nogal oneerbiedig tov hen zijn om nu niet zélf een extra inspanning te doen.

    Ik kan natuurlijk ook gewoon de boel de boel laten en het geheel aan het "toeval" over te laten. Plots minder ambitie om voor Flair (op de website, welteverstaan) te schrijven? Neen, in feite niet. Al moet ik toch wel zeggen dat ik wat twijfels heb over de wedstrijd. Ik heb niet de indruk dat het veel lezers heeft (alleszins minder dan er hier zijn), ik voel me er niet goed bij dat het zo manipuleerbaar is (op het vlak van stemmen, het feit dat reactie's zo gemakkelijk niet gepubliceerd kunnen worden of zelfs gewijzigd) en ik vind de druk die erijb gepaard gaat niet comfortabel. Hier, bij Skynet, is het "mijn" ding. Ik schrijf waarover ik wil en wanneer ik het wil. Bij Flair is er meer een prestatie-plicht.

    En een detail, maar toch niet onbelangrijk (en Lola wist het al naar voor te brengen): ik mis de reactie's van de mannelijke helft. Hoewel ik absoluut kan genieten van reactie's van vrouwen, is het voor mij altijd verrassend hoe mannen reageren. Uiteraard niet altijd even positief, maar dat zou onlogisch zijn. Het lijkt alsof mannen hun weg niet (durven, willen, ...) vinden naar de Flair-blog. En dat is toch wel spijtig.

    Wat meer is: aangezien ik dit blogje altijd als een soort van dagboek heb beschouwd, heb ik het nooit moeilijk gehad met het feit dat mijn ventje hiervan niet op de hoogte was. Een dagboek is uiteindelijk "geheim", al is de grens vrij vaag met het feit dat het een publiek dagboek is.
    Zwijgen over een soort van colum bij  Flair is een ander paar mouwen. Dat kan ik voor mezelf in feite niet langer goedpraten.
    Alternatieven zijn er in mijn ogen niet echt. Ik zie het niet zitten om een heel gedeelte van dit blogje te wissen, waardoor ik het  voor zijn ogen "aanvaardbaar" zou maken. Het zal voor de meeste lezers ook al wel duidelijk zijn dat lang niet alle op waarheid berust is. Het is echter moeilijk om zoiets te kunnen opdelen naar een partner toe.
    Daarenboven zijn vele stukjes opgeblazen momentopnames. Op dat moment denk ik er misschien wel zo over, maar enkele minuten later is alles alweer gezakt en gerelativeert...

    Ach ja, ik ga nog wat stemmen, al is het maar om de inspanningen van mijn zus en Lola te eren ... :) 

  • met vakantie!

    Jippie, ik ben bijna met verlof!!

    Deze avond nog snel onze koffers pakken, want morgen vertrekken we richting zon. Alé, hopelijk is er ook effectief zon, want ik vrees dat mijn lichaam (dat op zonne-energie werkt) anders 'out of order' gaat vallen.

    Wat met mijn Flair-blogje? Wel, ik heb de afgelopen weken mijn best gedaan om een aantal stukjes voor te bereiden. Het Flair-blogsysteem is zodanig dat ik berichtjes kan plannen. Dus hopelijk loopt daar niets mis mee. Kweetet, tis een beetje artificieel, maar het moet nu maar zo...

    In ieder geval, op maandag 27/08 zal ik dan kunnen zien of ik het win van een Genkse CD&V politicus met een (blijkbaar) grote achterban of een studente met lange tenen. Oeps, ben ik nu toch iets te fel aan het opgaan in de "battle"? ;)

    Dat de beste (lees: diegene die de moed heeft om het meest op het stem-knopke te duwen) moge winnen. Ik zal het wel horen als ik terug thuis ben. ;)

  • a-woman's struggle

    Hela hola!! Ik sta "maar" tweede in het "grote" gevecht...

    Ik moet wel toegeven dat het skynet-blogsysteem iets gemakkelijk in gebruik is. Althans voor mij. Misschien ook wel door het feit dat ik hier al wat langer bezig ben, maar dan nog. Een pluimpje voor Skynet dus.

    Wat vinden jullie trouwens van die leuke tekeningetjes bij mijn berichtjes? Mijn dierbare zusje heeft zich er op gestort om mij te steunen in de Flairstrijd en ik moet zeggen dat ik er ENORM blij mee ben.

    In ieder geval, het zou leuk zijn om even op mij te stemmen, via de Flair-site: www.flair.be. Ok, ik weet het, je krijgt dat een wekelijkse nieuwsbrief toegestuurd, maar beschouw het dan maar gewoon als een update van wat vrouwen zou moeten bezig houden tegenwoordig.

    Dus: ik reken op jullie!! Alvast bedankt!

  • a-woman's struggle

    rood kleed

    A-woman gaat op uitstap. Niet in't echt, maar naar de website van Flair.

    Dus: wil je graag mijn stukjes blijven volgen, dan zal je vanaf 13 augustus, en dit gedurende twee weken even moeten door klikken naar www.flair.be.

    En uiteraard hoop ik dat jullie mij gaan komen steunen he!!

    Tot binnen 14 dagen!

  • Zij heeft Flair!! Joepie!!

    flair 1I did it!! Jihaa!!

    Komt het door mijn schrijfstijl, onderwerpjes, aantal hits en/of de look van mijn blogje, ik zou het niet weten. Eén ding is zeker: ik heb van Pauline bij Flair gehoord dat ik mag deelnemen aan de grootse strijd "Battle of the blogs".

    Kort samengevat: ik en twee andere bloggers (een man en een vrouw, maar ze houden het verder spannend bij Flair, dus alle info is welkom!!) nemen het tegen elkaar op gedurende twee weken. We hebben elk ons blogje via de Flair-site (een nieuw blogje dus) en het meest recente stukje wordt op de zichtbaar op de Flair-site. Tenminste... als ik het goed begrepen heb...

    Het enige stomme is dat ik nu nét die twee weken (vanaf 13/08) écht geen tijd heb om mij goed bezig te kunnen houden met bloggen. Ik ga dus proberen van op voorhand enkele stukjes te schrijven en ze er al op voorhand in te zetten. Het ambetante is dan wel dat ik niet ga kunnen écht reageren op mijn collega-concurrenten... En dat had ik nu net wel graag gedaan.

    Ah en dan nog zoiets: bij Flair hebben ze niet graag dat ik oude stukjes overneem of herschrijf. Ik begrijp dat uiteraard, maar het is mij momenteel nog een beetje duister hoe ik dan in godsnaam op twee weken tijd eenzelfde sfeer kan oproepen/maken als hier, op mijn thuis-blogje.

    In ieder geval: a-woman's struggle (zoals het gelegenheidsblogje gaat heten) is te volgen vanaf 13/08 op www.flair.be. Ik kom dan wel niet écht in Flair, maar een heel klein stukje van mijn meisjesdroom komt hier toch mee in vervulling.

    Duimen maar!!

    Update: ondertussen heb ik de twee namen van de andere blogs "in de strijd" kunnen zien: het gaat om "Goelie!" en "Christo's Wacky World". Maar meer weet ik er voorlopig niet van...

  • Eikes!!

    07-08-05 Thuis001

     

    Ik was deze ochtend goed vroeg opgestaan om van een lekker ontbijtje te kunnen genieten. Alleen,we hadden (alweer...) geen brood meer in huis en in feite ook niets wat dat zou kunnen vervangen.

    Dus, hups de fiets op en richting bakker in 't dorp.

    Met een half versuft hoofd sta ik wat naar onder te staren in afwachting van mijn beurt en zie dat de twee dames voor mij afschuwelijke sandalen aanhebben. Het is erg om zeggen, maar ik bedacht mij dat het écht afschuwelijk is dat zo'n schoenen nog durven gedragen te worden.

    De dame rechts heeft nog het excuus dat ze al op iets oudere leeftijd is en daardoor dient te kiezen in het gamma "gemakkelijke schoenen". Al kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat er toch écht wel iets mooiers op de markt moet zijn dan dat. En heeft die nu geen maat te groot aan?

    Maar de juffrouw rechts (ik schat ze een jaar of 25) heeft geen excuus. Alé, ze is al zo klein, maar slaagt er nu in om met de totaal foute sandalen haar benen dik en lomp te laten lijken.

    Ach ja, valt het op dat ik vandaag geen inspiratie heb? ;) Triviaal, ik weet het, maar waar let een mens zoal op in het dagelijks leven hé...

  • Of hoe een man zich kan vastzetten ;)

    BA10487De situatie was als volgt: a-woman en Lola waren goed op dreef. We waren allebei uitgelaten en zéér mondig (tot spijt van onze omgeving). Voor even kon het allemaal niet vrolijk genoeg zijn.

    En dan botsen ze op P... Hij vertelt vrolijk over een vriend. Overmoedig als we zijn (Lola en ik), stellen we dat het raar is dat die vriend een lief heeft, aangezien hij zelf niet knap is (kleine kanttekening: we weten ook wel dat dat geen maatstaf is, anders zouden we zelf niet aan een lief geraken ;)).

    P. bevestigde dat die vriendin toch écht wel geen misse is en er best mag wezen. Waarop Lola en ik onverminderd doorgaan en met alle gemak dat argument van de tafel zwieren door te zeggen dat ze dan op ons lijkt.

    En hier beging arme (niet op zijn hoede zijnde) P. een kapitale fout door te zeggen: "neenee, helemaal niet, ze weegt maar 50 kg ofzo".

    Waarop Lola en ik bijna gelijktijdig jubelend stelden: ah, dat is geen misse en die weegt maar 50kg? Jawadde, dan zijn wij dus niet knap ofzo?

    Arme P.. Hij wilde ons in feite een complimentje maken, maar het draaide verkeerd uit. Ik denk dat hij was weggekropen onder de zetel, had hij gekund. Hij heeft ons nog proberen te verwurmen door ons bubbels aan te bieden, maar zelfs dat wilden we niet meer.

    Of moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat het al lang het uur van ons schoonheidsslaapje gepasseerd was en dat we daarom liever doorgingen?

  • Een theorie over bindingsangst bij mannen

    Voor het volgende stukje, vraag ik je even te denken in louter en alleen cliché's. Ik weet het, er zijn er anderen, maar ik wil een poging doen om een algemene theorie te vinden, en dit op een logische wijze:

    Feit: ik heb de laatste tijd succes bij mannen.

    Ik zeg dit niet om op te scheppen en al helemaal niet omdat ik vind dat iedereen zonodig moet horen hoe geweldig ik ben, neem nu maar gewoon aan van mij dat dat op één of andere manier gewoon zo is.

    Stelling: ik denk dat dit weinig te maken heeft met mijn persoontje, de tijd van het jaar of de plotse zoektocht van mannen, maar dat dit alles te maken heeft met het feit dat ik niet vrij ben. En om dan wat verder te gaan in mijn denkpatroon: ik durf zelfs te stellen dat dit te maken heeft met het feit dat kiezen voor mij vrij veilig is en dus geen risico vormt voor serieuze engagementen. Of, de bindingsangst van de mannen mag gewoon blijven verder leven.

    Nogmaals: ik denk hier in cliché's en wil absoluut niet beweren dat dit dé algemene regel is. Maar bekijk even mee met mij: ik ben een extravert persoon, flirt graag en stel mij open voor mensen. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik actief op zoek ben naar affaire, maar ik moet waarschijnlijk wel iets uitstralen dat mensen (of concreet: mannen) aanzet om even wat langer in mijn richting te kijken.

    Ik maak er ook absoluut geen geheim van dat ik een relatie heb (dat is vroeger wel anders geweest), maar dat blijkt voor vele mannen geen obstakel te zijn om mij beter te willen leren kennen. Tot op dat punt heb ik daar ook absoluut geen probleem mee. Met mijn rusteloze aard ben ik namelijk bewust en onbewust steeds op zoek naar nieuwe mensen, kennis, omgevingen,... Dus ik sta open voor zulke contacten. Of dat nu in't echt of in cyberspace is.

    Toch enkele voorbeeldjes: hier op 't werk worden onze kantoren gepoetst door een poetsman. Hoewel we hier niet met veel vrouwen zijn, heeft hij toch duidelijk zijn keuze gemaakt. Ik vind het nog steeds héél grappig als mijn bureau wél wordt opgeruimd (terwijl er bij anderen rond den bucht wordt gepoetst), dat er elke week verse veldbloemen staan in een vazeke op mijn bureau (ok, wel gewoon uit de tuin en ze stinken vaak voor zot, maar het is het gebaar dat telt hé) en dat er ook steeds een post-it-woordje ligt.

    Zo is er ook nog een vriend van mijn zus (ochotte nog maar 23 jaar, maar kom), die het (volgens haar) helemaal voor mij heeft. Hij vraagt  vb altijd hoe het met mij gaat en of ik nog samen ben met mijn vriend.

    En dan zijn er nog de serieuzere (lees: interessantere) mannen die blijkbaar een boon voor mij hebben. Een klant hier op' werk, een man bij ons in 't dorp, een vriend van lang geleden,...

    Kort samengevat: ik lig momenteel goed in de markt.

    En aangezien ik er absoluut niet van overtuigd dat dat aan mij kan liggen, heb ik er een theorie over verzonnen...

    Waarschijnlijk wel iets té kort door de bocht, maar kom.

  • Reclame

    Aangezien ik gisteren een avondje thuis was, kon ik de roep van mijn manden strijk niet langer negeren en moest ik mij gewonnen geven. Strijken zou ik doen. Bah.

    Vol goeie moed mijn strijkplank opgesteld, mijn supersonisch stoomstrijkijzer van onder het stof gehaald (wat weegt zo'n ding veel...) en de tv aan gezet. Ik kan namelijk niet alleen maar strijken, want dat is véél te saai.

    Al strijkend heb ik er een avondje VTM van gemaakt. Het mocht wat lichtvoetiger, aangezien er bij strijken niet nagedacht moet worden.

    Zo was ik getuige van een reportage over onderdanige vrouwen (waar ik, al strijkend, luidkeels mijn ongenoegen heb over geuit) en de belevenissen van de bewonders van Schildestrand.

    Het meeste heb ik mij geërgerd aan de reclame. Normaalgezien zap ik die meteen weg, maar met een strijkijzer in de hand, was ik veroordeeld tot het bekijken van de meest dwaze filmkes.

    Als ik die tuttebel nog één keer "spijsverteringsprobleempjes" had horen zeggen, had ik ze door de televisie getrokken denk ik. Ik behoor namelijk spijtig genoeg ook tot die 60 % vrouwen met spijsverteringsprobleempjes (met nadruk op het verkleinwoord... zucht), maar een potteke actimel gaat dat niet oplossen hoor.

    Het viel mij gisteren trouwens op dat vrouwen écht van geluk mogen spreken dat ze 1 keer per maand hun regels hebben. Je zou al wensen dat dat gewoon constant is, als je de reclame mag geloven. Er bestaan geweldig goeie pillekes tegenwoordig blijkbaar, maandverband wordt tegenwoordig gemaakt met speciale geurtjes (waar is dát in godsnaam voor nodig) en mét maandverband (of het nu tegen "de kleine lekjes" of de simpele maandelijkse doortocht van de vrouw met de rode vlag is) is een vrouw vééééél gelukkiger.

    Oef, wat ben ik blij een vrouw te zijn.

    En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle pottekes die een mens tegenwoordig moet drinken om gezond te zijn: pottekes Yakult ("voor een goede darmwerking"), Actimel ("versterk onze natuurlijke weerstand"), Danacol ("verminder actief uw colesterol gehalte"), Essensis ("voedt uw huid van binnenuit") en Knorr Vie ("50% van je dagelijkse behoefte aan groenten & fruit"). Ik zie mij al bezig 's ochtends...

    In ieder geval, ik heb 1 ding geleerd: strijken doe ik in de toekomst nog enkel als er leuke dingen op tv zijn. Ocharme mijn ventje... hij gaat lang mogen wachten op zijn hemden en jeans. :)