• a em liiiiiiiiiiving, on e dsjetpleen....

    imagesJiha, het is zover! Morgen vertrek ik voor 2 weken (15 volle dagen, bijna 360 uren!!!) op verlof.

    De valies is bijna gepakt, straks nog enkele onnozele tijdschriften inslaan en a-woman is er klaar voor: 2 weken luieren in de zon, cultuur opsnuiven, babbelen met mijn ventje en absoluut niet aan mijn werk denken.

    Zalig!!!

    Tot in oktober! Tot in de herfst...

  • Deadlines

    Hoewel mijn leven voor een groot stuk bestaat uit deadlines, heb ik het er toch vaak moeilijk mee. Op 't werk is het een opeenvolging van (mogelijke en vaak onmogelijke) deadlines, maar ook in mijn privé-leven wordt ik er tegenwoordig mee geconfronteerd.

    Hetgeen ik altijd al heb gevreesd, lijkt er nu aangekomen te zijn: de twee belangrijkste mannen in mijn leven hebben mij een concrete deadline gegeven. Het lijkt alsof ze het met elkaar hebben afgesproken.

    Mijn ventje wil kids. Dat is geen geheim en dat was altijd al zo. Alleen is het nu veranderd in: mijn ventje wil NU kids. En hij heeft mij met zoveel woorden laten verstaan dat die kinderwens zo groot is, dat ik hem dringend moet laten weten of het voor mij ook ooit aan de orde zal zijn. Het is niet dat hij niet nog even wil wachten, maar dan moet hij er wel zeker van zijn dat hij die kids ooit zal zien rondhuppelen. Aangezien bij mij nu eerder het gevoel van "nooit kinderen" primeert, moet hier dringend een antwoord op worden gevonden. En moet ik dus dringend weten of ik dat ooit zou willen.
    En als ik dan toch zou besluiten dat ik geen kinderen zou willen... wel, dan gaat hij op zoek naar iemand anders. "Nu het nog kan". En ik begrijp dat wel, in feite.

    De tweede deadline komt van Seppe. Hij wil dringend weten (tis te zeggen: na mijn verlof) of het ooit terug goed zou kunnen komen tussen ons. Hij heeft namelijk in de voorbije 5 jaar een aantal relatie's gehad, maar nooit 100% ervoor kunnen gaan omdat ik steeds in zijn hoofd bleef rondzwerven. Als ik hem zeg dat we nooit meer "wij" zouden worden, dan wil hij mij uit zijn leven schrappen, zodat hij met een open vizier naar een nieuwe relatie kan gaan.

    Aaarrgh!! Ik kan het niet. Het zijn meer dan redelijke en logische vragen, maar ik weet er geen antwoord op. Twijfel slaat weer toe en ik stel mij weer 100000 vragen in alle richtingen. De "wat alsen" en "indien hij dit of datten" komen weer geweldig naar boven.

    Om enkele voorbeeldjes te geven:
    - wil ik tout court geen kinderen, of aarzel ik nu omwille van een niet 100% juistzittende relatie met mijn ventje?
    - Gaat een relatie met Seppe écht wel zo fantastisch zijn als ik denk?
    - Wat dan met ons huisje? Met de katten? Met alle andere praktische dingen,...
    - Zie ik mijn ventje niet graag meer? Of niet graag genoeg meer?
    - Zijn de kriebels voor Seppe échte kriebels? Echt genoeg om er mijn huidige relatie voor op stelten te zetten?

    Miljaar... ik heb hulp nodig. En dat ga ik zoeken ook...

  • Aftellen geblazen!

    Jiha, nog 5 nachtjes slapen en dedees is van de goei! Ik vertrek gezwind gedurende 14 dagen en laat het Belgenlandje eventjes voor wat het is.

    Het is immers al een hele tijd geleden dat ik nog zo lang ben weggeweest, dus ik kijk er echt naar uit!!

    Maar vooraleer het zover is, moet ik nog heel wat doen. Ik heb een to-do-lijstje waar de slimme mensen onder ons gemiddeld een maand voor zouden nemen. Ik ga dat fiksen op 5 dagen. Nadien toch nog genoeg tijd om uit te rusten hé...

    Wat moet ik nog zoal doen (kwestie dat ik het zelf ook eens neerschrijf, om het niet te vergeten):
      - De was die nu in de kelder een hoog Toren van Pisa-gehalte begint te krijgen.
      - Al die was gedroogd krijgen (tja, niet alles mag in de droogtrommel hé...)
      - Al diene gedroogde was gestreken krijgen
      - Nog 2 inentingen gaan halen (en die mogen niet samen, dus dat is nog twee keer naar de huisarts lopen)
      - Naar de notaris voor het ondertekenen van enkele officiële documenten.
      - Deze avond gaan eten met een vriendin
      - Morgenavond dus naar de huisarts
      - Woensdag eerst gaan lopen en nadien op bezoek bij een vriendin wiens baby bijna zijn plechtige communie gaat doen, als ik nog lang wacht om er even langs te gaan...
      - Donderdag voor mijn werk tot laat bezig
      - Vrijdag: idem...
      - En dan niet te vergeten: mijn valies maken
      - Het huis aan de kant hebben, zodat house-sitters niet schrikken van de toestand van ons mooie huisje
      - Het gras afdoen (ah ja, anders staat er binnen enkele weken een brousse)
      - Langsgaan bij de mama om haar nog wat leuke zomerkleedjes af te luizen, om op vakantie aan te doen.
      - Een cadeautje voor mijn ventje in elkaar steken (we hebben iets te vieren op vakantie).
      - Naar de tandarts gaan (ik heb nu een beginnend pijntje, maar zou niet graag op vakantie ergens in paniek naartoe moeten gaan)
      - Naar de parfumerie om nog enkele schoonheidsproducten te halen, inclusief goeie zonnebrand-crème.

    Pff... dat is het zowat. En spijtig genoeg is het op 't werk zó druk, dat ik er niet van durf te dromen om deze week een half dagje verlof te nemen. Het zal integendeel elke avond laat overwerken worden...

    Ach ja, ik weet al langer als vandaag dat je als "werkende mens" uwe verlof moet "verdienen"...

  • Radio 1

    Ik hoorde vorige week een interview op radio 1. Het ging over herinneringen. Het ontglipt mij wie de persoon was die zo'n treffende uitspraak deed, maar de uitspraak zelf is mij toch bij gebleven. Ik weet enkel nog dat de geïnterviewde man sinds een auto-ongeluk blind was, ooit architect was, maar nu bezig met andere dingen zoals muziek.

    De slimme mens zei dat er maar twee zaken heel sterke instant-emotie kunnen oproepen. Een kwestie van enkele seconde.
    Ik dacht vroeger altijd dat dat voor mij vooral geuren waren, maar hij specifieerde naar geuren en muziek. En inderdaad, ik ben voor beiden ook héél vatbaar. Het volstaat om ergens te komen en meteen weer een geur te herkennen en kunnen plaatsten.

    Zo liep ik laatst in een shoppingcentrum en kreeg instant beelden voor mijn ogen van een hotelkamer in de Dominicaanse Republiek. Het was het kuisproduct van de poetsploeg dat het hem deed...
    Muziek kan ook zo'n sterke emotie's oproepen. Als ik mij plots ongemakkelijk voel, dat is de kans groot dat er op de achtergrond ergens van die zachte jazz speelt. Ze van dat honkietonkie, met een drum bedient met van die borstels, in plaats van stokken. Jekkes...
    Het omgekeerde is ook waar. Er zijn muziekjes die sterke emotie's blijven naar boven brengen. Gelinkt aan situatie's, personen, plaatsen.

    Ik heb mij al vaak afgevraagd wat een artiest het recht geeft om zich superieur voor te doen en om bakken geld te vragen om iets te doen wat in feite absoluut niet wereldschokkend is. Je kan zingen toch bezwaarlijk hersenchirurgie of hogere wiskunde is. Het is gewoon wat klank voorbrengen. Iets wat elke mens misschien wel kan, door wat te oefenen.

    En dan hoor ik de begintune van Arno's "Les yeux de ma mère", de stem van Elvis Costello, of de eerste piano-tonen van Live en dan stop ik alweer met functioneren en is mijn hele wezen gericht naar die muziek.
    Muziek is zó sterk. Het kan je zo leiden in gevoelens! Onwaarschijnlijk gewoon...

     

  • Ontmoetingen

    100663_340_1115852073195-Kunstwerk_De_OntmoetingIk heb de laatste tijd enkele bijzondere ontmoetingen gehad. Enkelen daarvan zijn in die mate bijzonder, dat ik ze een verrijking van mijn leven acht.

    Zo was er een tijdje geleden een man waarmee ik afsprak tijdens de lunchtijd. Hij wilde "a-woman" in 't echt ontmoeten en ik moet zeggen dat ik geïntrigeerd was door de mail-conversatie's. Voor de moraalridders: hij is gelukkig getrouwd en ook van plan om dat zo te houden. De schat vond het zelfs al een beetje iets té spannend om gewoon met een "vreemde vrouw" op restaurant te zitten, 's middags, op klaarlichten dag, omringd door andere mensen.
    Het was een fijn gesprek, al moet ik zeggen dat zijn sms'je nadien even een wrang glimlachje toverde: "je bent aangenaam gezelschap". Mja, ik weet niet zeker of ik wel "aangenaam" wil zijn. Ik wil fantastisch zijn, prachtig, geweldig of juist vervelend, lastig of vermoeiend. Kortom: ik wil emotie's losmaken... niet gewoon aangenaam zijn. Maar, het is hem vergeven, ik ben er zeker van dat dat zijn manier was om mij te zeggen dat het een leuke tijd was.

    Op een saai ons-kent-ons feestje ontmoette ik laatst de tweede (veel jongere) vrouw van een gevestigde industrieel. Zo écht het type dat je in een tv-serie zou zien. Ze is een stuk jonger dan hem, ziet er prachtig uit, is gespecialiseerd in sociale omgang en houdt zich vooral bezig met binnenhuisinrichting (van de riante villa) en kletsen met de gelijkgestemde vriendinnen. En toch...
    Het klikte meteen tussen ons. Ze is écht een persoon waarmee ik uren zou kunnen praten over vanalles. We hebben dat gevoel blijkbaar beiden gehad,want op het einde van de avond zei ze iets heel opmerkelijks. Ze zei mij dat ze het spijtig vond dat ze mij niet meer zou ontmoeten. Dat is ook logisch, aangezien we geen enkele grond hebben waarom dat wel zou zijn. Toch had ze aangevoeld dat we beiden iets zagen in elkaars persoonlijkheid. Iets speciaals...

    Op vakantie heb ik een fantastisch klein meisje ontmoet. Op het eerste zicht lijkt ze écht lelijk, maar ze werd mooier met de minuut dat ik ze kende.  Mijn ventje wilde ze in het begin zelfs niet eens in zijn buurt hebben, maar toen we moesten vertrekken heeft hij zelfs een traantje gelaten. Ines heet ze. En ze loopt op vier wollige poten, en vertelt haar belevenissen in alle tonen van miauw.
    Hoe kan het zijn dat een kat zo'n emotie's bij een mens losmaakt? Had ik er niet zeker van geweest dat het beestje beter af was, daar waar ze zat, dan had ik ze meegesmokkeld. Ook al hadden mijn twee thuis-exemplaren daar waarschijnlijk niet akkoord mee geweest.

    Vorige week heb ik een man ontmoet die mijn grondvesten heeft laten daveren. Door het feit dat onze beide levensverhalen griezelig veel parallellen vertonen, hadden we geen gebrek aan gespreksstof. Het leek (hoe cliché, maar het is écht zo) alsof we elkaar in een vorig leven hadden ontmoet en dat het gewoon voorbestemd was om elkaar in deze periode of fase van ons leven te ontmoeten.
    We hebben allebei het gevoel dat we op een tweesprong staan in ons leven en dat de beslissing die we zullen nemen belangrijk is voor onszelf, maar ook vooral voor onze omgeving. Het is een innerlijke strijd tussen het hart, de ziel, het verstand, het geweten, de publieke opinie en "the right thing to do" waar we allebei mee zitten.
    Hij is op een tijdspanne van ruim 6u ook verschillende personen geweest. Een wereldwijze man, flirter, levensgenieter, romanticus, cynicus, prater, denker, een rots in de branding, onzeker, een kleine jongen, zelfzeker,... En ik zat erbij en keek ernaar. Héél gefascineerd.

    Het leek alsof we allebei maar wilden blijven praten. Het deed goed om eens écht te kunnen praten. Over banale dingen, maar ook over de échte dingen. De dingen die ertoe doen. En te zien dat de persoon waartegen je al jouw levenswijsheden (hoogstaande en banale) aan het spuien bent ook écht luistert. En zo'n persoon moet ik dan via een blogje leren kennen. Het leven is fascinerend.

    Het is uiteraard niet zo dat ik akkoord ben met alles wat hij zegt. Hij staat een stuk verder in zijn leven dan ik, dus kan vanuit meer levenservaring spreken. Ik ben in "het parallel verhaal" ook een ander partij, dus ik bekijk de dingen vanuit een ander standpunt. Over sommige dingen ben ik gewoon ronduit niet eens. Maar wie ben ik om daar een oordeel over te vellen...

    Ontmoetingen... het is zo fascinerend. Soms val je op de mensen, puur per toeval, en dan worden dat belangrijke mensen. Langs de andere kant heb ik een heel grote familie, waar ik in feite (buiten mijn gezin & grootouders) weinig tot geen affiniteit mee heb.
    Wat er mij aan doet denken dat ik dringend eens een stukje zou moeten schrijven over zielsverwanten...

  • Kids aan de chat

    Ik zal misschien even het stukje in de mini-chat hiernaast verklaren:

    "ik geef je nu op een blaadje dat mijn kinderen nooit zullen chatten zonder dat ik ze intimideer,groetjes passion"

    Even een korte schets (voor zover ik het mij nog herinner, want ze heeft vandaag haar volledige blog gewist): Passion is een jonge dame van begin 30, met 3 jonge kindjes. Ze hield een blog bij met daarop haar visie van het leven. Best leuke verhaaltjes, vond ik.

    Gisteren kondigde ze aan dat ze definitief met bloggen zou stoppen, uit principe. Ze wil namelijk niet dat haar kinderen ooit zouden chatten op msn, en aangezien bloggen voor haar al in die richting gaat ("want je weet toch nooit wie de personen zijn die je reacties sturen"), vond ze het niet kunnen dat ze daarmee haar eigen principe al verloochende. Het was voor haar namelijk onverenigbaar om haar kids iets te verbieden wat ze zelf doet.

    Tot daar de mooie theorie...

    Ik heb zelf geen kinderen, dus ik heb niet écht recht van spreken, maar wel recht op een mening. Dus, ik had een reactie na gelaten waarin ik vrij sceptisch zei dat dat volgens mij toch niet zo lukken om de kids NOOIT te laten chatten. Volgens mij moet het waarschijnlijk wel lukken om dit een beetje te controleren (en dan nog...), maar gewoonweg verbieden lijkt mij onmogelijk.

    Al was het maar omdat kids door de band beter met de pc kunnen omgaan dan de ouders, dat kinderen ook vrienden hebben die dat wél mogen en dat als je iets verbiedt, dat kids dat juist wél willen doen. Of dat nu leuk is of niet...

    Trouwens... ze is dus van principe dat ze zelf niets kan doen wat ze haar kinderen zou verbieden. Dat wil dus zeggen dat ze zelf nooit later dan om 21u gaat slapen, nooit uitgaat, nooit alcohol drinkt, nooit volwassenen tegenspreekt, nooit naar een tv-programma kijkt dat niet geschikt is voor +12, enzovoorts enzovoorts. Pff... lijkt me moeilijk, niet?

    Maar toch is Passion er dus van overtuigd: haar kinderen gaan (wanneer ze groot genoeg zijn, en dus kunnen typen) nooit ofte nooit chatten. En daarbij gaat ze hen daar zelfs nooit "toe intimideren". Neen, de kindjes gaan er perfect mee akkoord zijn dat al hun klasgenoten wél onnozele praat met elkaar kunnen verkopen en zij niet.
    Wel, lieve Passion, ik had ook zo'n ouders. Ouders die vonden dat wij met "hogere waarden" werden opgevoed en daardoor niet moesten meelopen met "de rest". Ik kan je verzekeren: ik heb er misschien dan wel die hogere waarden door meegekregen, maar ik zou niet durven te beweren dat ik daardoor een geliefde klasgenoot/vriendin was (zéker in de lagere school), die absoluut niet ongelukkig was omdat ze vreselijk gepest werd.
    En moet je hen die dingen toelaten omdat ze anders zouden gepest of uitgesloten worden? Uiteraard niet... Maar zeg nu zelf, wat is nu hét grote gevaar aan msn, mits de kinderen erin goed te sturen én regelmatig te controleren én hen te wijzen op de eventuele gevaren...

    Maar neen, haar gaat het lukken. Zij gaat ze braafjes vragen dat niet te doen, en ze gaan dat niet doen...
    Wie gelooft hier nog in Sinterklaas?

  • hier ben ik weer !! :)

    Bon, tot daar mijn Flair-historie... Back to normal business.

    Net als alle kids onder de 18, begin ik met frisse moed aan het nieuwe schooljaar. Ik ben helemaal bekomen van mijn korte periode van roem (ahum), en sta weer volledig ter beschikking van jullie!

    Over het nieuwe schooljaar gesproken... heeft er iemand kids die zijn/haar boeken niet graag kaft? Ik ben kandidaat... Ik vond dat vroeger altijd geweldig, en mis dat toch een beetje. In het pré-scrabbooktijdperk was ik al uren bezig met het zoeken van mooie prenten in allerlei tijdschriften en in winkels waarvan ik mij de kledij niet kon permitteren, maar die wel mooie beelden hadden. Ik verwerkte die prenten dan in pareltjes van kaften en werkte het geheel netjes af met kleefplastic, zodat ze een heel jaar meekonden.
    Ook mijn broers hebben daarvan meegenoten (of moet ik zeggen, geprofiteerd) en zelf nooit een vinger moeten uitsteken naar hun te kaften boeken.
    Daarnaast vond ik het ook altijd prachtig om de juiste accessoires uit te kiezen, voor het begin van het schooljaar. De juiste boekentas (mijn favoriet was een cooleleren tas, die ik scoorde op een rommelmarkt), een goeie pen + bic (die perfect in mijn hand lag, daar werd véél studiewerk voor gedaan) en een mooie pennendoos werden zorgvuldig uitgekozen.

    Toen het magische moment dan daar was en de poorten zich opnieuw openden, was het enthousiasme snel gezakt, maar de adrenaline van die eerste schoolmomenten, elk jaar opnieuw, herinner ik mij toch nog levendig.

    Tot dan het moment daar was waarin de klassen werden ingedeeld. Stiekem kijken naar alle klasgenoten en zo snel mogelijk een oordeel vellen over iedereen. De categoriëen waren voorspelbaar: seuten (te vermijden), rare kwieten (in 't oog te houden, maar waarschijnlijk te vermijden), nerds (doen alsof je ze niet kent, behalve net voor examens), zotte dozen (waarschijnlijk mijn beste vriendinnen...), sminckdozen (uit te lachen), sportieve kettekes (mooi om zien, maar verder oninteressant) en de influencers (om het met een modewoord te zeggen, maar het gaat hier dus om de boys en girls die héél goed in het oog gehouden moeten worden en vooral te vriend gehouden moeten worden!).

    Goh, wat hebben Lola, Kato en ik zich geamuseerd bij het bestuderen van onze studiegenoten. Mocht ik nu een bende bakvissen op dezelfde manier bezig horen, ik zou ze een uitgebreide speech geven waarin woorden zoals respect, ieder mens heeft een mooi kantje, openstaan voor visie's en vooroordelen héél vaak zouden voorkomen. Maar toen waanden we ons nog geweldig cool en mocht dat nog allemaal.

    En toch hé... ik zou niet terug willen naar die tijd. De tijd waarin het thuis niet geweldig was (understeatment of the year...) , waarin ik het merendeel van de tijd geweldig onzeker was over mijn uiterlijk (met als eeuwige getuige, al onze familiefoto's, waar ik steevast met een hand voor mijn lachende mond op te zien ben), waarin ik zo slim was om er een aantal hobby's op na te houden zonder er in feite talent voor te hebben en met héél veel onzekerheden op alle vlakken.

    Geef mij maar mijn huidige 31-jarige bestaan. De wegen liggen nog open (al moet ik niet té lang meer gewacht worden met het nemen van de juiste afslagen), ik ben veel zekerder van mezelf (zowel uiterlijk als innerlijk) en heb een veel beter evenwicht gevonden met de dingen des levens...

  • a-woman voor 't laatst (in Flair, welteverstaan)

    wereld...of hoe aan twee weken rap een einde komt :) Het zit er bijna op, de fameuze battle in de virtuele Flair-wereld.

    Ik vermoed dat ik net niet ga winnen, aangezien ik niet de tijd heb om vandaag tot 's avonds laat achter mijn pc te zitten om voor mezelf te klikken. Die eer laat ik aan Christos :). Hij kan blijkbaar heel goed klikken, of heeft hogere punten beloofd aan zijn leerlingen (in spé) als ze minstens 200 voor hem stemmen. ;) (grapje hé)
    Ach ja, geen ramp uiteindelijk... De mensen die mijn skynet-blogje lezen kennen de reden daarvan.

    In ieder geval: het was leerzaam.
        - Ik heb vb geleerd dat mijn thuis-blogje toch zo slecht nog niet is en dat ik er mij best op mijn gemak voel.
        - Dat mijn zus een supersnoepje is, aangezien ze héél veel tijd gestoken heeft in het ontwerpen van fantastisch mooie figuurtjes (waarbij hier opzij nog een laatste keer een supermooi beeldje), terwijl ze er niet eens haar naam kan onder zetten en eventueel kan profiteren van de aandacht die ermee gekregen is.
        - Het heeft mij ook geleerd dat Lola een supervriendin is, aangezien ze het mij heeft gegund om hier mijn ding te doen én mij nog eens fel heeft gesteund ook door ook een klik-manie te ontwikkelen en tijdelijk infiltrator is geweest (mét goed doel) op dit blogje.
        - Ik leerde ook dat mijn onafhankelijkheid in het schrijven toch wel vrij belangrijk is en dat ik het moeilijk heb met schrijven "op commando". Ik had dat niet zo ingeschat. Chapeau voor de redactrices van Flair, die doen dat niet slecht met elke week nieuwe dingen te vinden ;).
        - Het heeft mij bijgebracht dat ik het (voor zover ik dat in feite toch al niet wist) superleuk vindt om reactie's te krijgen en dat ik daarvoor hier nogal op mijn honger heb gezeten.
        - En bovenal: laat een vrolijke studente, een vlotte vrouw en een gezinsman niet tegen elkaar vechten, daar komen vodden van ;)

    Dus: super bedankt voor de aandacht & de stemmen!! Maar nu keer ik, moe maar voldaan, terug naar mijn thuis-stekje: a-woman.skynetblogs.be.

    Saluutjes!!

    Reacties:

    Ik heb echt genoten van je stukjes, a-woman! Ik vond je duidelijk de beste blogster van de 3, jouw schrijfsels steken hoog uit boven de rest. En mijn complimenten aan je zus voor de mooie figuurtjes!
    Ik ga je zeker blijven volgen op je 'echte' blog,
    groetjes van een nieuwe lezeres :) (Marjan)

  • a-woman VIP

    ... of hoe ik een verwend nest ben op het vlak van feestjes Eén van de leuke kantjes van mijn werk is dat ik nogal vaak wordt uitgenodigd voor allerlei feestjes en andere leuke gelegenheden. Door de jaren heen ben ik al naar vele Night of the Promsen, Cirque du Soleils, lanceringen van vanalles en nogwat, filmpremières en festivals geweest. Het is tegenwoordig zelfs zo erg met mij gesteld dat ik niet meer naar zulke dingen ga, als ik niet over een uitnodiging beschik.Meestal gaat mijn ventje mee naar zulke avonden. Maar, aangezien ook hij een drukke job heeft en we allebei een totaal verschillende muziekkeuze hebben, valt het nogal eens voor dat ik vriendinnen of familie meevraag. Lola, mijn zus, Senna en Celine zijn dan vaak van de partij. Ze vinden het leuk om eens mee te gaan en ik vind het super om samen met hen een leuke avond te beleven.En dan is er nog een reeks mensen die plots vriendelijker worden als er weer zo'n gelegenheid nabij komt. Werchter is zo'n periode, of premières van musicals, of nog zo van die dingen. Ik krijg dan plots telefoontjes "out of the blue" van mensen die mij bellen om te vragen hoe het met mij is en of ik gehoord heb dat er op plaats X iets te doen is...Maar weet je wat in feite het leukst is aan zo'n VIP-uitnodiging? Dat is absoluut niet de knappe VIP-ruimte (waar je tegenwoordig toch vaak zélf moet betalen voor drankjes, dus dat maakt geen verschil), de aanwezigheid van bekend volk (wie wil er nu alweer An Van Elsen of Joyce De Troch tegenkomen) of de rode loper aan de ingang. Voor mij betekent een VIP-uitnodiging vooral de beschikking over een proper toilet en een parkeerplaats. As simple as that.

  • a-woman, the obedient wive (in bed)

    onderdanige vrouw... of hoe sommige mensen rare oplossingen vinden voor een dominant karakter.  Ik zag laatst een héél bizarre reportage op tv. Ik denk dat het Telefacts op VTM was.  Er bestaat blijkbaar een soort "ideale" methode voor dominante vrouwen om hun leven te "beteren". De beproefde methode staat beschreven in een handboek "Obedient wives" of vrij vertaald "De slaafse vrouw". Aangezien (volgens de reportage) de dominante vrouw gedoemd is om alleen achter te blijven, zou ze er best aan doen om dan maar meteen een moderne slavin te worden van haar partner. De enige sleutel tot geluk voor haar is onderdanig te worden aan haar man en hem in alles gelijk te geven.Vreselijk joh... De vrouwen die deze levenswijze volgen zijn veroordeeld tot een slaafs bestaan en kiezen daar dan nog eens vrijwillig voor. Ik zag een vrouw die 3 uur vóór haar man opstond om alles in orde te maken voor zijne majesteit zijn werkdag. Van zodra hij opstond, en nadat hij volledig door haar verzorgd werd, overliepen ze aan de keukentafel samen de taken die hij voor die dag had voorzien voor haar. Dat ging dan van boodschappen doen, tot het hele huis poetsen, ... Uiteraard wordt het de onderdanige vrouw niet toegestaan uit te gaan werken. Een andere dame had het nog wat moeilijk met het zwijgen dat bij die strekking blijkbaar noodzakelijk is. Haar man bekloeg zich inderdaad over het feit dat ze soms toch nog durfde te spreken, zonder dat hij het wilde. Erg hé. Hilarisch (maar intriest) was het beeld van een vrouw die met blinddoek (!!) naast haar man in de wagen zat, om te verhinderen dat ze commentaar zou hebben om zijn rijstijl. Blijkbaar is het de bedoeling om de man in alles (alles!) gelijk te geven, ook al wéét ze pertinent zeker dat hij ongelijk heeft. En uiteraard (pittig detail), heeft de man ook altijd gelijk als hij sex wil, maar mag de vrouw dat nooit opstarten (aangezien ze geen eigen mening heeft).Bon, niks voor mij . Er is maar één plaats waar ik slaafs wil zijn en dat is in bed. Ik hou van een lekker dominante man, die mij op een stoere manier laat zien en voelen wat hij wil. Maar daarbuiten wil ik recht hebben op mijn eigen mening. Het kan toch niet zijn dat onze voorouders ijverig hun bh's hebben verbrand voor meer rechten, om dan nu al die dingen overboord te gaan smijten?  Trouwens, ik ben er ook absoluut zeker van dat mijn ventje het zo niet zou willen. Uiteindelijk draagt de man in zo'n relatie de volledige verantwoordelijkheid van het gezin, zonder enige kans om de "lasten" van een gezin met twee dragen. Dat is toch uiteindelijk de essentie van een koppel? Op de slaafse wijze heeft een man enkel kinderen en een monddode slavin. Wat een leven...Ach ja, het is in ieder geval niets voor mij. Behalve in bed ;) Reacties:- Mijn stem heb je alvast !! Goelie post te weinig om een deftig oordeel te kunnen vellen, en je andere concurrent, tja. Gewauwel over kinderen die zot zijn van K3, Plopsaland en Jesus kan me niet bekoren. En die sluikse reclame voor CD&V vind ik al helemaal link. Ik noem dat Flair misbruiken voor politieke doeleinden. En ik zie mijn Flair niet graag misbruikt. Flair is voor mij jonge vrouwen met lef. En A-Woman behoort duidelijk tot die categorie (Spin) - Vrouwen die vrijwillig op dergelijke manier onderdanig zijn, niet te snappen. Die man die bepaalde wat zijn vrouw aandeed, haar haar in een staart deed en besliste wat zij moest eten, ik kreeg kippevel als ik dat zag. Maar inderdaad, in bed mag de man al eens zijn oerinstinct bovenhalen en de leiding nemen. Even toch ;-p (Elle) - Hallo. Proficiat met je blog. Die zijn zeer leuk om te lezen.  Wel jammer dat Spin vindt dat ik hier alleen maar ben om politieke redenen? Dat is helemaal zo niet, maar ik heb dat onmiddellijk kenbaar gemaakt toen ze kandidaten zochten, net om dit verwijt te vermijden. Niet gelukt, blijkbaar. En voor de rest schrijf ik over dingen die me bezighouden, niet moet dat gewauwel lezen tegen hun zin. Veel succes (Christos) - Hey A-woman! Onze battle loopt ten einde, en ik geef het eerlijk toe: jij bent de beste van ons 3. Je blogs zijn een plezier om te lezen en is het meest doelgericht op de lezeressen. En elke keer met een passende afbeelding...echt leuk! Voor mij ben je alvast de winnares. En wat Spin betreft: je hebt gelijk, ik post niet zoveel, maar ik ben een 19-jarige levensgenietster en heb een vakantiejob, dus je moet begrijpen dat ik in mijn vrije tijd nog graag andere dingen doe dan blogs schrijven (Goelie)

  • a-woman leest

    Fragmenten uit een stationsrommanke... of met wat ik mij zoal bezig hou tijdens de luttele momenten vrije tijd die ik heb. Ik lees graag. Blijkbaar is dat al zo vanaf dat ik mijn eerste lettertjes kon lezen, want het vormt nog steeds een onderwerp van gesprek tijdens familiefeestjes. Zo hadden we laatst een feestje ter ere van mijn grootmoeder en kwam er weer zoiets naar boven. Weet je nog toen dat... blablabla...Blijkbaar is mijn moeder een aantal keer zwaar in de verleiding geweest de boeken die ik had klaarliggen om mee op gezinsvakantie te nemen te "vergeten". Het irriteerde haar namelijk mateloos dat ik weigerde om deftig aan de gezinsactiviteiten deel te nemen, voor het allerlaatste lettertje uit mijn allerlaatste boek gelezen was. Ik ben dat in feite totaal vergeten, maar ik kan er mij wel iets bij voorstellen.Ook nu lees ik nog steeds graag. Dat mogen thrillers zijn, échte chick-lit, reisverhalen, traaglopende oosterse histories, historische romans, non-fictie,...
    Ik lees vaak boekrecensies en als er een boek mij zowat aanstaat, ga ik het halen in de boekenwinkel. Tot grote ergernis van mijn ventje, die mij al jaren naar de bib wil krijgen, aangezien de boekenkast niet eindeloos kan uitbreiden. Maar ik lees ook graag de krant, een tijdschrift en zelfs reclameboekskes.
    Ik kan geen boekenvoordeel-winkel passeren zonder er even binnen te springen en gegarandeerd kom ik er met een stapeltje boeken buiten.
    Een tijdje geleden heb ik een nieuw soort lectuur ontdekt: stationsromannekes. En dan niet van die verpleegster-dokter of leraar-student dinges, maar de échte historische Candlelight romannekes. Je weet wel, zo van die kleine boekjes, gedrukt op flutpapier, te koop voor € 4 per stuk en steevast met een geweldig knap, maar wazig uitgevoerd koppel op de voorpagina.Het is totaal hersenloze lectuur, dat uiterst geschikt is voor de vrije momenten op 't wc, voor 't slapengaan, in de wachtzaal van de tandarts of in afwachting van een afspraak. De titels van die verhaaltjes (want je kan dat bezwaarlijk literatuur noemen) zijn dan ook heel inspirerend: "Ja, ik wil", "Jonkvrouwe in nood", "Verboden passie" en "gepantserd hart". De verhalen draaien steeds rond een vrouw in nood, die kampt met een levensgroot probleem en die dan gered wordt door een stoere man. En zo bestaan er tegenwoordig al meer dan 400 in de reeks. Ik heb er nog héél wat te gaan. :)Hetgeen mij er wel in opvalt, buiten het feit dat er wel altijd iemand ontvoerd wordt, zijn de nogal expliciete sexscènes. Het lijken wel porno-stukjes, zo nu en dan. Enkele fragmenten:- "Connor keek toe hoe ze langzaam de kamerjas en het nachthemd losmaakte en op de grond liet zakken. Hij trok zich er niets van aan dat ze bloosde en bleef evennaar haar zitten staren voordat hij zich naar voren boog en haar omdraaide. Ze was klein en slank, maar hij vond haar lichaam mooi. Een huivering voer door haar heen toen hij een spoor van kussen over haar rug omlaag trok en zachtjes in haar stevige achterste beet voordat hij haar weer naar zich toe draaide. Nadat hij ze over haar schouders naar achter had gestreken, liet hij zijn handen naar haar borsten gaan. Haar tepels werden hard onder zijn aanraking en haar ademhaling versnelde. Langzaam bewoog hij zijn vingers omlaag over haar buik en liet ze toen tussen haar bene glijden. Hij keek naar de bewegingen van zijn hand, die haar liefkoosde tot ze haar benen tegen elkaar probeerde te drukken.
    Connor boog zich naar voren en nam haar kleine stevige borsten om beurten in zijn mond tot hij haar lichaam voelde ontspannen. Hij streelde haar benen en legde ze over zijn schouders. Haar hele lichaam spande zich toen hij zijn doel bereikte en de roodbruine krulletjes kuste. Gilly schreeuwde het uit van een mengeling van genot en onwil toen de warmte van zijn intieme kus zich door haar lichaam verspreidde."
    - "Ze snakte naar adem toen hij onverwacht de schouders van het hemd beetpakte en het omlaag trok tot haar borsten onbedekt waren. Doordat haar armen door het hemd tegen zijn lichaam werden gedrukt, was ze niet in staat om die te bewegen. Toen hij haar hals begon te kussen, kreunde ze van een mengeling van frustratie omdat ze hem niet kon aanraken en snel oplaaiende hartstocht. "Connor, ik kan me niet bewegen", protesteerde ze, zich verbazend over het feit dat ze nog een woord kon uitbrengen omdat zijn lippen naar haar borsten waren gegaan.
    Met zijn vingers en tong liefkoosde hij haar tepels tot deze hard werden. Connors mond sloot zich over haar tepel, waardoor samenhangend spreken onmogelijk werd. Hij pakte haar bij de heupen en hield haar tegen toen ze probeerde weg te komen en al snel wilde ze dat niet meer. Gilly was niet in staat om zich in te houden en kwam sidderend tot een climax. Ze trilde nog na toen Connor haar naar nieuwe hoogten begon te stuwen. Ze klemde zich aan hem vast toen hij zijn speer wild in haar bracht, hij zich ontstuimig in haar begon te bewegen en hen allebei tot een hoogtepunt bracht."

    Ik ben blij dat ik deze boekjes nog niet had ontdekt voor mijn 18e verjaardag (mijn "eerste keer"), want anders had ik toch wel heel onrealistische verwachtingen gehad, denk ik...

    Ach ja, het is tijdverdrijf met humor, dus dat is voor mij ideaal.

    Trouwens, als iemand zo een boekje zou willen lezen? Laat maar weten, ik lees die dingen (uiteraard) maar ene keer :)

  • a-woman sport (niet graag)

    joggen... of hoe ik blijf volhouden dat het een hobby is...

    Half maart ben ik, samen met Lola, beginnen te joggen. Onder het mom van wat gewichtsverlies en een betere conditie, schreven we ons in in een start-tu-run-cursus.
    Eerst puften we al na een minuutje in slow-motion vooruit bewegen, maar na enkel maanden, presteerden we het om een half uurtje aan 1 stuk iets te doen wat voor joggen kan doorgaan.

    En toch moet ik bekennen: ik doe dat niet graag, dat lopen. Het enige lichtpuntje is het feit dat ik dit samen met Lola doe. Mocht dit niet zo zijn, dan was ik er al lang mee gestopt. Wat zeg ik, dan was ik nooit verder dan 5 minuutjes geraakt.

    Boy, wat is dat saai joh, dat lopen. Ik vind het vermoeiend, ambetant en het gaat niet vooruit. Spijtig genoeg is dit wel de enige sport die ik toch schijnbaar weet vol te houden.

    Het is nu al zover gekomen dat Lola en ik onze "straffe verhalen" die we elkaar willen vertellen opsparen tot tijdens het joggen. Op die manier hopen we de tijd rapper te doen passeren en zo ongemerkt onze prestatie volbracht te hebben. Het resultaat is wel dat 1 van beide steeds "gejost" (zoals we dat hier in de streek zeggen) is tijdens het korte stukje bergop dat we lopen, aangezien die dan aan het vertellen is en bijgevolg buiten adem geraakt. De andere (meestal Lola, die is slimmer dan ik) kan zich dan beperken tot een korte "mhmh" of "ah ja", wat niet zo moeilijk is lopend, want zelfs nog kan gezien worden als een kreun van inspanning.

    Het roept ook deja-vu's op. In de middelbare school waren wij twee diegenen die er steeds de kantjes vanaf liepen. Wanneer er 3 toeren rond het schoolterrein moesten gelopen worden, stopten wij ons weg halverwege de eerste toer en kwamen we pas tevoorschijn als de anderen in hun derde toer zaten. Als we moesten turnoefeningen doen, hadden we er een specialiteit van gemaakt om net die beweging te maken die niet inspannend was, maar die in de ogen van onze leraar niet opviel als dissident gedrag.

    Wel, wij zijn nu diegenen die als allerlaatsten van de groep (en geen seconde eerder!! :)) beginnen te joggen. Hoewel dat uiteraard geen enkele nut heeft, aangezien niemand ons erop zal aanspreken of verbeteren.

    Och, Lola en ik, we zullen nooit veranderen... als we maar nét dat tikkeltje anders kunnen doen dan de anderen, zijn we in ons element. :)