• Zondag

    200570941-003Lola heeft een schat van een dochtertje. Zo ééntje zoals ik er later zelf ook nog eens eentje zou willen. Het is niet altijd de gemakkelijkste, maar er zit zo'n vuur in dat kind, dat ik er altijd vrolijk van wordt als ik ze zie. Ze is heel pienter en vlug weg met vanalles. Het wordt er alleen maar plezanter op als ik ze (soms tot vervelens toe, kweetet) hoor schreeuwen tegen de mama als ik met haar aan telefoon ben: "ik wil ook met haar praten mamaaaaaaa, ikke wil ook!!!!". Of als ik bij hen langs ga, dan kan er altijd een spontane smak op de kaak af, om later te vervolgen met verhaaltjes voorlezen, zoeken naar het fluistermonster of kliederen met verfstiften.

    Ik zal nooit vergeten hoe ze op bed van de mama stond te springen met haar prinsessenkleedje. Lola en ik waren druk bezig Lola's kleerkast te doorgronden, toen mini-Lola ook eens iets anders wilde aan doen. Ze was al in pyama, en dus toen ze haar geliefde prinsessenjurk aantrok was ze één en al blote pier eronder. Maar dat kon haar enthousiasme absoluut niet temperen. En maar springen op dat bed, en giechelend zichzelf laten vallen. Zalig om zien, gewoon!!

    Dit weekend hebben Lola en ik afgesproken om nog eens langs te gaan bij Kato. Vroeger, toen we nog échte bakvissen waren, waren we altijd met drie. Ondertussen hebben Lola en ik weer veel meer contact, maar is het contact met Kato wat verwaterd. Zondag zouden we echter met ons drie nog eens op stap gaan, samen met de kindjes. Het dochtertje van Lola en de 3 dutskes van Kato. Op stap met 7 madammen en madammekes dus.

    Lijkt fun, in feite. En toch is er iets dat mij tegen houdt. Een gevoel van "ik hoor daar niet bij". Ik heb het altijd moeilijk gehad met het oudste kindje van Kato, want in de tijd dat ze vrolijk zwanger was van haar eerste, ging ik door een hel. En dat litteken is nog steeds niet geheeld.

    Langs de andere kant zou dat mij absoluut niet mogen tegen houden om nog eens een leuke dag door te brengen met dat kleine groepje meisjes. Ik ben er 100% zeker van dat het alleen maar leuk kan worden, alleen al maar omdat Lola mij verzekerd heeft dat ze haar dochtertje aan één stuk door aan mijne nek gaat laten hangen. ;)

    Lola begreep het wel. Al vond ze het spijtig. Ze heeft mij nog wat bedenktijd gegeven... de schat...

  • A-woman's gif

    To whom it may concern: (aan de man die het nodig vond om mij hét allergrofste verwijt te maken dat ik ooit kreeg in mijn leven, heb ik in feite niet veel meer te zeggen. Maar, ik ken mezelf en ik kan het weer niet laten om er toch op in te gaan.)

    We stonden dus vrolijk te keuvelen. Een plaagje ging heen en een plaagje kwam terug, zoals dat gaat als je naast een dansvloer staat in een uitgelaten sfeertje. Tot daar geen vuiltje aan de lucht. Ik vroeg je nog hoe het met je was, informeerde naar de kindjes, gaf een complimentje op het leuke hemd dat je aanhad,... De situatie tussen jou en Lola was al eerder ontspoord, maar ik gaf je nog het voordeel van de twijfel.
    En toen smeet je het eruit en sprak de gevleugelde woorden: "jamaar ja, jij kruipt ook op alles wat stijf is". Zomaar, zonder aanleiding én compleet ongefundeerd.

    Heu? Begrijp ik het goed? Stond je mij daar gewoon al lachend uit te maken voor niets meer dan een ordinaire hoer? Erger nog, want een hoer kan tenminste nog leven van hetgeen ze doet met die mannen en hun stijve attributen...

    Beste P., je snapte het niet eens dat je toen écht wel te ver ging. Je keek mij nog schaapachtig aan alsof ik elke moment in lachen kon uitbarsten en er een grapke zou bovenop smijten. Ik heb nog geprobeerd om het op jouw niveau uit te leggen, door te stellen dat ik toch ook geen grappen maakte over piepende bedden en geknipte lichaamsdelen (en dat zouden nog niet eens uitgevonden en totaal irrelevante beweringen zijn), maar het mocht niet meer baten.
    Toen je er nog een "jamaar, jij doet hier altijd alsof ik je wil versieren" bovenop smeet, heb ik je flink maar kordaat wandelen gestuurd.

    Godverdekke gast, jij snapt écht niet hoe je met een vrouw moet omgaan hé. Gelukkig dat ik toch nog enig niveau heb, anders zou ik nog beweren dat ik snap waarom jouw vrouw het is afgebold. Oeps, heb ik het nu toch gezegd? (gna gna). 

    En dan durven beweren dat je mij niet zou willen versieren? Hoe moet ik jouw mailtjes en chat-conversatie's anders begrijpen? Het is pas als ik jou uit jouw tent ben beginnen lokken met nog farsere uitspraken, dat je begrepen hebt dat je met mij moest opletten en dat je wat gas moest terugnemen.

    In ieder geval, beste P., ik denk dat jij en ik uitgepraat zijn. Alleen al het feit dat je je zomaar liet wegsturen, er geen smske nadien afkon en al helemaal geen mailtje, zegt genoeg.

    Adieu, en veel geluk met het vinden van de vrouw die ermee kan leven dat haar woonplaats, afbetalingsplan, kinderwens, vrijetijdsbesteding, vriendenkring, én seksuele voorkeuren al voor haar gekozen zijn.

  • Kind

    Iemand die het kan weten zei mij laatst: ieder heeft een gekwetst kind in zich.

    Hij bedoelde daarmee vooral dat ieder een stukje van zijn jeugd meesleept in het huidige leven (uiteraard...) en dat dat in meerdere of mindere mate bepalend is voor het dagelijkse leven.

    Hetgeen mij vooral is bijgebleven, is dat dat zogenaamde gekwetste kind in je hoofd leeft naast de volwassen persoon. Soms neemt het kind het over, op momenten dat de invloed ervan het grootst is. Dat kan op dwaze momenten zijn (vb als je bits reageert als iemand je voorschiet aan de kassa van den delhaize, of enthousiast staat te springen bij een pluchen beer van Winnie de Pooh of consorten) maar ook op veel crucialere momenten. Een overdreven schreeuw naar aandacht, het koppig blijven vasthouden aan eigen mening, niet willen naar rede luisteren, onredelijk vasthouden aan bepaalde mensen,... dat alles getuigt niet bepaald van volwassen gedrag.

    Daar moet ik eens allemaal goed over nadenken...

  • Sander

    Vrijdag waren mijn ventje en ik nog eens in ons plaatselijk café verzeild geraakt. We zouden er enkel maar eventjes een pintje gaan drinken, alvorens naar de laat-avond film te gaan kijken.

    Plots merkt mijn ventje op dat het al tegen tien uur was en dat we dus onherroepelijk te laat waren om nog naar de film te gaan. We zijn dus maar blijven zitten in het café, want het was er gezellig aangezien er vele mensen waren die we al even niet meer gezien hadden. Tegen een uur of elf had mijn ventje er genoeg van, maar was ik fameus aan den babbel geraakt met een vriendin die mij vanalles wilde vertellen. Mijn liefste besloot naar huis te gaan en ik zou nog even blijven zitten.

    Tja... "even"... Hoewel ik dus écht vastbesloten was om het deze keer deftig te houden, ben ik dus weer blijven plakken hé...

    Op een bepaald moment zat ik gewoon aan een tafeltje wat rond mij te kijken, omringd door een stuk of 5 vriendinnen die onder elkaar aan het kwetteren waren. Sander, een vriend die ik al jaren ken, sprak mij terloops aan en gaf mij een complimentje over mijn kapsel. Awel, dat deed deugd si. Zo gewoon een lieve opmerking over hoe ik eruit zie...

    Hij vroeg me aan wat ik zat te denken, aangezien ik zo stil was. Kwist er zo niet meteen een antwoordje op, dus ik zei dat ik mensen aan het observeren was (wat waarschijnlijk ook wel zo was, aangezien ik dat altijd doe, bewust én onbewust). Toen zei hij cryptisch "ah, zo'n beetje zoals ik altijd naar u kijk". 
    Heu? Hoezo? (en toen had dus een alarmbel moeten rinkelen, maar naïeve a-woman had het weeral ni door).

    En toen kwam het hé... Een vriend waar ik al jaren een leuke vriendschapsrelatie mee heb vertelt mij plots (en in alle eerlijkheid: versterkt door een wisky-cola of 5) dat hij wel wat meer voor mij voelde dan gewoon vriendschap.

    Dat heb ik dus écht niet nodig momenteel. Iemand waar ik ooit, als bakvis, nog een stevige boon voor had, moet nu niet komen vertellen dat hij wel iets in mij ziet. En al helemaal niet als die man er tegenwoordig geweldig  lekker uitziet, altijd enorm lief tegen mij doet en nog eens over een supersexy glimlach beschikt.
    Versta mij niet verkeerd, ik ben absoluut gecharmeerd en geflatteerd door het feit dat ik blijkbaar (nog steeds) warme gevoelens in iemand kan losmaken. Maar toch hij niet... Juist die man waar ik mij altijd bewust op een klein afstandje van gehouden heb, omdat ik er mij altijd wel op één of andere manier toe aangetrokken heb gevoeld.

    En zou dat dan niet "dé grote liefde" kunnen zijn? Maar nee, belange niet. Hij is absoluut niet wat ik zoek in een man. Maar ondanks mezelf, voel ik het mechanisme 'van altijd' weer in werking treden bij mezelf. Ik liep zaterdag op wolkskes omdat er iemand speciale aandacht aan mij had gegeven. Soms denk ik zelfs een stoute "en waarom niet". Maar ik weet gewoon dat ik dat nu absoluut niet kan gebruiken in mijn leven.

    Miljaar dedju, ik ga het écht nog moeten gaan geloven dat een Tweelingen twee verschillende persoonlijkheden in zich heeft. Of moet ik zelfs zeggen dat ik er 3 heb? Ik hoor gewoon het duiveltje en engeltje in mijn hoofd oorverdovend ambras maken...

  • Licht aan het einde van de tunnel

    Ik ben gisteren nog eens lang geweest bij de therapeut. Ok, kweetetwel, dat is absoluut niet zaligmakend en hij gaat mijn problemen niet oplossen, maar ik moet zeggen dat het mij wel helpt.

    Hoewel hij vaak niet mals is tegen mij (maar ik veronderstel dat ik dat af en toe best nodig heb), heeft hij mij wel al een aantal dingen doen inzien, die ik zelf nog nooit in die zin had bekeken.
    Zo heeft hij patronen in mijn gedrag ontdekt, die mij eerlijk gezegd totaal onduidelijk waren. Toch straf dat het soms beter is om met een totaal wildvreemde mens te praten over dingen die levensbelangrijk zijn voor jezelf.

    Toen hij mij zei dat er altijd licht aan het einde van de tunnel is, onafhankelijk van welke beslissing dan ook, geloofde ik hem. Hij heeft gelijk als hij stelt dat een slechte beslissing nog altijd beter is dan geen beslissing. Ik kijk er alvast naar uit om eindelijk mijn eigen leven in handen te hebben. Eindelijk 100% "in charge" te zijn en mijn leven niet langer te laten afhangen van het lot, anderen of de natuurlijke gang van zaken.

    En, zei hij, je bent een sterke vrouw, je komt er wel.

    Oef... het lukt me wel...

  • BAALDAG!!!

    Ik keek al drie jaar uit naar welbepaald nieuws. Drie jaar van uitstel, wachten op antwoord, nog meer uitstel en nog meer wachten.
    De vooruitzichten waren nochtans goed. Er zou een groot feest uit volgen, een mooie bankrekening en de opluchting van het groot gelijk...

    Maar, niets van dit alles. Een brief van een meneer die het kan weten heeft ons gemeld dat we ongelijk krijgen. Wat zeg ik: we hadden het volgens hem zelfs op voorhand al kunnen weten dat het toch niets kon worden. Wat een mens dan weer doet afvragen waar je in godsnaam een advocaat voor nodig zou hebben als die hun wetgeving blijkbaar ook niet kennen.

    Bon, resultaat: een aanslepende zaak afgesloten, maar met een geweldig grote kater...

    Het lijkt ondertussen wel alsof er ons niets goeds kan lopen als het met centen te maken heeft. De ene teleurstelling volgt de andere tegenslag op.  Wat mijn bijgelovige geest steeds doet denken aan het lot dat mij iets probeert duidelijk te maken.

    Of met andere woorden: een kutdag.

  • alweer weekend

    Er staat weer heel wat op mijn agenda dit weekend.

    Deze avond ga ik het eerst rustig inzetten. Normaalgezien zouden Lola en ik deze avond moeten gaan joggen, maar aangezien we tegenwoordig beurtelings niet kunnen, gaat dat de laatste tijd zo goed niet meer. Lola heeft strakjes een drink op haar werk en ze zou proberen op tijd af te komen. Yeah right ;)
    De logische geesten onder jullie zouden dan zeggen dat ik Lola niet nodig heb om te gaan joggen, maar die zijn compleet fout. Joggen is eikebah. Joggen is saai saai saai en vooral totaal saai. Dus, de enige methode om mij in een veel te strak broekske en dito t-shirt te krijgen, naar de place-to-be in het park én kan aanzetten tot het huppelen van toerekes, is de motivatie dat ik nog een tetterke kan slaan met Lola. Dus, no Lola, no jogging...

    Morgen wil mijn ventje gaan shoppen. En neen, deze keer niet voor mij (al zal ik uiteraard ook wel een kijkje werpen naar de nieuwe collectie's), maar hij heeft nieuwe dingen nodig. Helemaal op zijn mans, heeft hij in zijn hoofd al een boodschappenlijstje gemaakt (x aantal hemden, x aantal t-shirts en x aantal broeken) en drie winkels uitgekozen waar hij zijn kritisch ook wil binnensteken. Dat shoppen met hem duurt waarschijnlijk niet langer dan een uurtje (want dan is hij het beu) en dan rest er nog heel wat tijd om vb een lekkere wafel met slagroom te gaan eten ofzo. ;)

    's Avonds ga ik nog eens de bloemetjes buitenzetten. We gaan nog eens met een aantal vriendinnen naar een foute danstent en zullen er onze beentjes gezwind strekken. Verwacht je dus maandag al maar weer aan "diepe inzichten" ivm het tegenwoordige uitgaanscircuit voor singles, wanhopigen en curieuzeneuzen. Enig idee wat ik ben? ;)

    Zondagochtend moet ik vroeg werken. Het zal met kleine oogjes worden, aangezien het zaterdagavond waarschijnlijk laat zal worden. Gelukkig wordt er van mij op zondag niet veel meer verwacht dan mijn aanwezigheid, dus dat zou moeten lukken...

    In ieder geval: het weekend staat weer hélemaal volboekt. Is dat trouwens ooit anders? :)

  • De Nieuwe Mama's

    lfp_doopsuiker_paneel2Drie van mijn betere vriendinnen zijn recent fiere mama geworden. Op een maand tijd werd er dus van mij verwacht dat ik 3 keer teentjes & vingertjes zou gaan tellen bij al die kleine dutskes.

    Het was voor mij héél opvallend hoe elke moeder totaal veranderd is sinds de geboorte van hun kleine spruit én dat ze ook helemaal anders doen tov elkaar als je er op bezoek komt.

    Het eerste bezoekje bracht ik aan Veerle. Het dochtertje van Veerle werd pil op tijd geboren en is een gezonde, kloeke meid. Omdat ik wist dat er nog twee zouden volgen, heb ik het cadeautjes geven niet uitgesteld en ben ik meteen gaan zoeken op de geboortelijst en heb ik een "set badspeelgoedjes" richting kinderkamer gestuurd.
    Awel, ik moet zeggen dat het bezoekje niet erg bevorderlijk was voor mijn mama-gevoelens. Ik ken Veerle al heel lang en we komen goed overeen. Normaalgezien tetteren wij aan 1 stuk door over koetjes en kalfjes en kan ik het mij niet eens inbeelden dat er ongemakkelijke stiltes zouden vallen. Maar nu was dat totaal anders. De kleine duts was 3 weken oud toen ik er langs ging en deed het goed. Ze was wakker en zo'n beetje aan het zeuren, maar absoluut niet té vervelend. Het rare was dat de mama haar dochter absoluut niet uit handen wilde geven (terwijl dat bij vorige baby-bezoekjes soms tot vervelens toe wel gebeurde), dat ook de vader het kind niet overhandigd kreeg (ondanks zijn expliciete vraag) en dat Veerle bijna niets zei. Het scheen alsof ze helemaal in trance was van haar dochter.
    Ik wist absoluut niet wat zeggen op den duur. De eerste "ooh" en "amaai, wat een snoezige baby" waren gepasseerd, Veerle wilde het niet hebben over haar kindje, over de gebeurtenissen onder de vrienden of gelijk wat anders. Het leek kortom dat ik er teveel was.

    Ik dacht dat dit een persoonlijk gevoel was, maar ik heb nadien van andere vriendinnen hetzelfde verhaal gehoord. Elk van ons moest schoorvoetend toegeven dat het niet zo'n leuk bezoekje was geweest.

    Een week later zag het tweede zoontje van Ilse het licht. Aangezien ik Ilse beloofd had te helpen om de geboortekaartjes op adres te brengen, ben ik vrij snel naar haar toe gegaan. Mini Ilse is een wolk van een ventje. In de kliniek was ik uiteraard niet alleen en ging het er een stuk meer ongedwongen aan toe. Hoewel het kindje maar 2 dagen oud was, werd het al in mijn armen gelegd. En geloof me vrij: ik sta in mijn vriendenkring absoluut niet bekend als een koelie-koelie-baby-liefhebber hoor. Maar ach, zo eventjes een klein wezentje in mijn handen voelen en trots zijn dat die in die 3 minuten niet gehuild heeft, heeft ook iets.

    En gisteren ging ik dan op bezoek bij Jolien. Ze beviel enkele weken geleden van een flinke dochter, haar eerste kindje. Alweer een heel andere situatie. Hoewel Jolien in feite absoluut geen spraakwater is, heeft ze de hele tijd heel enthousiast honderuit verteld over haar fantastische meid. Ik kreeg er geen woord tussen en moest eerlijk gezegd wel wat lachen (vertederd uiteraard) om haar enthousiasme. Het leek alsof ze nu plots wist waarom ze leefde en het vooral aan iedereen wenste te vertellen.

    Het viel mij in feite vooral op de persoonlijkheid van mijn 3 vriendinnen écht helemaal veranderd is na het krijgen van een kindje. Waarschijnlijk zal zich dat allemaal wel nog een beetje stabiliseren eens de kindjes wat ouder zijn, maar het was toch frappant om te zien dat de drie madammen elk op een heel andere manier reageerden op het moederschap.

    En dan vraag ik mij af: hoe zou ik zijn? Zou ik veranderen in de stille, in zichzelf gekeerde ietwat onzekere moeder? Of zou ik juist bijna hyper rondlopen van "kontentement" en de hele wereld willen laten zien dat ik voor nageslacht heb gezorgd? Of alle facetten daartussen en daarnaast ...

    Een intrigerende gedachte, dat moederschap. Maar... nog steeds niet aanlokkelijk.

  • Bizarre gedachtensprong

    crashIk was zaterdag onderweg naar een feestje voor 't werk. In een vrij gevaarlijke bocht op een autostrade-afrit rond onze mooie hoofdstad zie ik pal voor mijn neus een ongeval gebeuren.
    Het is te zeggen, ik heb het concrete voorval niet gezien, maar ik heb de wagen wel zien stilvallen al uitbollend na het raken van de beide vangrails (links & rechts, naar de toestand van de wagen).
    Aangezien de bocht véél te gevaarlijk was om te stoppen (geen pechstrook en bijna geen zichtbaarheid) en ik in feite pas enkele momenten later goed en wel besefte wat er was gebeurd, was ik er al voorbij gereden. Ik heb wel meteen 101 gebeld met mijn gsm en het ongeval gemeld aan de diensten (na eerst 15 zenuwslopende seconden op een wachtdeuntje te zijn gezet...).
    Ik voelde mij in feite heel slecht nadien. Stel je voor dat ik daar zelf in die wagen zat. Het was blijkbaar een op zich staand incident, want er was geen 2e wagen bij betrokken. Waarschijnlijk moeten uitwijken voor iemand of iets en zo zelf den decor in gevolgen. Voor zover ik het heb kunnen zien, leek het mij wel dat die persoon zelf niets had, maar dat is niet gemakkelijk te zien op zo'n moment hé.

    Al nadenkend over dat ongeval was ik mij aan het bedenken dat dat voor vrouwen toch niet altijd even evident is.
    Trouwens: voor gevoelige mannen: stop NU met lezen.
    Stel: je hebt net op het moment van het ongeval de eerste dag je regels. En, zoals elke hippe vrouw gebruik je uiteraard het liefst tampons. Stel daar dan nog eens bij dat je in een vrij zwaar accident geraakt, waardoor je enkele dagen totaal niet meer mobiel bent. Ik denk dan maar aan zware breuken, coma, of nog meer van dat weinig moois.
    Wie haalt er dan in godsnaam die tampon uit? Jekkes...
    Voor mij is dat al bijna voldoende reden om vanaf nu geen tampons meer te dragen ;)

  • Oh ironie..

    Naar het voorbeeld van Elle (S30S), keek ik even waar mijn c-spot ligt.

    Het moet natuurlijk weer lukken dat uitgerekend mijn c-spot moet samenvallen met de g-spot. Mocht ik nu weten waar het ene ligt, zou ik ook weten waar de andere gelegen is. :) 

    In ieder geval, één troost: de illuste Roos Van Acker blijkt net hetzelfde als ik "voor te hebben". Trouwens, ben ik de enige die vindt dat het zogenaamde Tjechische accent van de engelssprekene "professor" héél fel op plat Antwerps leek?

  • Zonnige groetjes uit...

    We vertrokken ’s ochtends vroeg. We werden netjes door mijn zusje aan de luchthaven afgezet en na de obligate booskijkende politieman te negeren, een zoentje door de lucht gesmeten en de neus richting startbaan te richten, zijn we op zoek gegaan naar de incheck-balie. We gingen op reis. En deze keer zou het een échte reis worden. Niet gewoon wat bikini’s, zonnecrème, rokjes en topjes in een valies smijten om een halve dag later de bikini alle eer aan te doen aan de kant van een zwembad of op een strand, om voor de rest van de tijd absoluut niets te doen. Neen, deze keer zouden we écht reizen: cultuur opsnuiven, het land zien, rondtrekken van plaats naar plaats, ontspannen, rondlopen, vreemde nieuwe dingen eten, verbazing verwerken, indrukken opdoen,… Kortom: een échte reis. De eerste week hebben we het heel rustig gedaan. We moesten allebei nog wat bekomen van de drukke werktijd die achter ons lag, dus we hebben vooral proberen te acclimatiseren aan nieuwe mensen, nieuwe cultuur en een héél warm klimaat. We hebben gedurende die week ook kennis gemaakt met enkele lokale mensen en zijn zelfs bij hen uitgenodigd geweest ter gelegenheid van een plaatselijke feestdag. Het was best wel raar om helemaal onzeker te zijn over ons gedrag. “Bij ons” weten we precies hoe we ons moeten gedragen op bijvoorbeeld een feestdag als Kerstmis. Dat gaat dan van de “grotere dingen” (zoals: je koopt cadeau’tjes, je zorgt ervoor netjes gekleed te zijn, er staat een kerstboom, …) tot de kleinere dingen (mogen we foto’s trekken, moeten we onze schoenen uitdoen, is het gepast om een geschenk mee te nemen, mag een vrouw hier zomaar een hand geven aan een man ter begroeting, mag een man een vrouw aanraken als die niet zijn vrouw is, er zijn niet genoeg stoelen dus kan ik daar wel gaan zitten, …). Het voelde dus een beetje eigenaardig, maar daarom niet minder intrigerend. Gelukkig was onze sympathieke gastvrouw perfect Engelstalig, dus die heeft ons door de wat onzekere momenten kunnen loodsen.Het was ook opvallend dat de lokale mensen ons zoveel mogelijk wilden weghouden van het “échte” land. Ze wilden ons met alle plezier de toeristische plekken laten zien, maar een lokale markt, een wijk met vele arme mensen of een plek langs de rivier waar ze zelf samenkomen vonden ze niet gepast voor ons. Alsof het moest verhinderd worden dat we met een verkeerd beeld naar huis zouden gaan.Ook grappig om zien dat de lokale mensen mijn verschijning (blonde blanke vrouw) zo fel de moeite vonden dat ze hun kinderen op de arm namen om mij aan te wijzen. Ik voelde mij écht bekeken. De tweede week hebben we de culturele hoogtepunten van het land gezien. We hebben er héél wat kilometers moeten voor afleggen, maar het was de moeite. Eeuwenoude bouwwerken, monumenten en plaatsen. Locaties waar toeristen uit de hele wereld in de rij staan om een toegangsticket te kopen. Aan de “internationale kassa” weliswaar, daar waar het minstens 100 keer duurder is dan voor de lokale bevolking.Het deed mij vaak wegdromen naar oude tijden. Periodes waarin brazilian waxing, gsm’s en burnoutsyndromen nog niet bestonden.Het was hier en daar bijna een oorlog om voorbij de lokale ondernemende bevolking te komen zonder totaal nutteloze aankopen, maar het was het waard. Het was het vooral waard om nog eens te zien dat we het zo slecht nog niet hebben. Ooh cliché, ik weet het, maar daar dienen clichés ook voor hé. Ik bedoel maar: wij leven in een land waar solidariteit heerst. Ok, ik geef het toe, die solidariteit heeft vaak vele grenzen. Meestal is de grens zelfs getrokken net na de onmiddellijke betrokkenheid van elke mens. Maar toch, er bestaat zoiets als begaan zijn met anderen. In ons gastland was dat (naar mijn aanvoelen) bijna onbestaande. Mensen die het slecht hebben, hebben dit zogezegd aan zichzelf te danken. Aan hun gedrag in een vorig leven, aan de plek waar ze geboren zijn en hun gedrag in dit leven. Dus waarom zouden ze zich daar dan zorgen om moeten maken, laat staan zich voor engageren.Dieren worden er al helemaal erbarmelijk behandeld. Honden, katten, aapjes, beren, vee, … ze worden er volkomen genegeerd of gebruikt voor eigen gewin. Ik heb meermaals mijn maag voelen draaien bij het zoveelste zieltogende beest onderweg. Mijn katten mogen godverdekke hun wollige poten kussen (of lekken, al naar gelang) dat ze bij ons terecht konden… Na twee weken was het werk helemaal achterin mijn hoofd geraakt. Helemaal zoals het moet, na een vakantie. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik er maandag weer met volle moed ben tegenaan gegaan. En al helemaal niet omdat ik van mijn baas enkele minder leuke verrassingen op mijn bureau had liggen. Enkele onafgewerkte projecten (waar ik nochtans alle voorbereidingen voor had gedaan…), een nieuwe (op te leiden) collega (waar ik nu in feite écht geen tijd voor heb), een ander pc (waardoor dus alle instellingen van mijn vorige pc verloren zijn…) én een héél viesgezinde rechtstreekse collega die met niet mis te verstane woorden te horen had gekregen dat hij dringend zijn gedrag moet veranderen. Ach ja, voortdoen dus maar hé. Voortdoen met werken, met de hobby’s, met de plannen in mijn leven,…En nog steeds: worstelen met ultimatums en levensvragen, in een hectisch leven.

  • Back in Belgium

    Lola gaf mij daarnet een welgemikte trap tegen de schenen om mij subtiel aan te zetten tot het opnieuw opnemen van mijn blogje. Nog nahinkend van de schok, zet ik mij dus braaf neer achter mijn pc, en tip een eerste "i'm back" berichtje.

    Naar het berichtje hiernaast te zien, is dat blijkbaar niet tot ieders tevredenheid maar het duiveltje in mijn hoofd kan daar alleen "gnagna" op zeggen...

    Vandaag kan ik het nog niet lang maken, maar ik beloof een lang verslagje van mijn indrukken van de vakantie!

    Zoentjes!