Luxe-situatie, maar onhoudbaar

Hoe kan het in godsnaam dat ik momenteel drie mannen in mijn leven heb, die alle 3 staan te trappelen om hun leven met mij verder te zetten. Versta mij niet verkeerd: ik zeg dat op geen enkele manier al opscheppend. Ik moet zeggen dat dat zelfs niet eens mijn ego streelt.

Er is mijn ventje. Hij staat uiteraard bij mij op de eerste plaats. Toch hebben we enkele dagen geleden (eindelijk) een serieus gesprek gehad waarin ik hem heb gezegd dat er bij mij al enkele maanden absoluut geen gevoelens (verder dan vriendschap en genegenheid) meer zijn voor hem. Hij reageerde daar enorm raar op. In eerste instantie zou ik zeggen dat hij dat volledig aan het bagatelliseren was. Het leek alsof hij het wilde afdoen als een “mindere fase”, die volgens hem absoluut zou voorbij gaan. “Nadien” zou alles weer beter gaan. Omdat ik uiteraard de ernst van de zaak wilde benadrukken heb ik enkele uitspraken gedaan die in feite heel cru zijn. Ik heb hem absoluut niet willen beledigen, maar ik kon niet anders dan hem zeggen dat ik geen verliefd gevoel meer heb als ik hem zie. En niet alleen af en toe niet meer, maar gewoon nooit meer.

Ik heb hem wel 20 keer gezegd dat er geen man is die beter voor mij zal zorgen als hij, maar dat ik die zorg niet meer zo fel nodig heb als in de beginperiode van onze relatie. Het lijkt alsof hij mij op één of andere manier klein wil houden, zodat het voor hem heel duidelijk is wat onze onderlinge verhoudingen zijn. Ondertussen ben ik echter geëvolueerd naar een (iets) sterker persoon en heb ik vooral nood aan verbondenheid. Niet meer zozeer aan steun en zorg.

Voor hem is dat uiteraard niet gemakkelijk hé. Uiteindelijk heeft hij er zo hard voor geknokt om mij uit een diep dal te halen en als ik daar dan eindelijk uit ben, dan keer ik dat terug in zijn gezicht en zeg ik dat hij mij een gelijkwaardige positie moet geven in onze relatie…
In ieder geval, hij is (hoop en denk ik) ondertussen toch wel overtuigd van de ernst van de situatie. Hopelijk geraken we er in de toekomst uit. 
Wat het uiteraard niet gemakkelijker maakt is dat er ondertussen nog twee andere mannen in mijn hoofd zitten. Seppe en Sander. Ik weet dat er weinigen zullen zijn die dit zullen snappen, laat staan er begrip voor hebben, maar beide heerschappen zitten in mijn hart, Seppe zelfs al jaaaaaaaaaren. Hij heeft ondertussen ook het recht om aan zijn eigen leven te kunnen verder werken. Zo lang hij nog hoop heeft op “iets” tussen ons, kan/wil hij dat niet. En dat begrijp ik ook wel.
Het is dus voor hem ook belangrijk nieuws dat ik eindelijk een inhoudsvol gesprek heb kunnen hebben met mijn ventje. Hij vraagt niet om mijn huidige relatie stop te zetten, hij vraagt duidelijkheid. En die kon ik hem tot voor kort niet geven. 

En dan hebben we nog Sander. Ik had het niet voor mogelijk gehouden dat ik er nog in zou slagen om nóg gevoelens te krijgen voor een andere man. Sander ken ik ook al heel lang, heb ik ook altijd wel speciaal gevonden, maar is zo’n vriend waarvan je denkt dat er misschien wel een speciale vonk is, maar absoluut niets meer. Had hij niet in een vrij benevelde bui enkele weken terug zijn hart op zijn tong gehad, dan had ik nu niet eens geweten dat hij wel wat meer ziet in mij.Hij slooft zich voortdurend uit om mij te zeggen dat ik nog te jong ben om in een relatie te blijven waar geen warme gevoelens zijn. Hij moet ook absoluut niet hebben van mijn ventje en zegt dat dan ook meermaals. Dat werkt eerlijk gezegd eerder tegen hem, dan voor hem. 

Tel daarbij nog eens de gespannen sfeer op mijn huidige werk, door mijn vertrek én de spanning over mijn nieuwe werk (ga ik dat wel kunnen, heb ik de juiste beslissing genomen, ga ik er geen spijt van krijgen?...), een overspannen moeder die je verdenkt van samenzweren met mijn vader tegen haar en een vrij diepgaande vermoeidheid en je zal ongeveer weten in welke staat ik momenteel ben. 

En voor de mensen die nu al staan te popelen om kritiek te spuien: who cares, ik wilde dit gewoon even voor mezelf op papier zetten en ga nu eens TOTAAL geen rekening houden met jullie opmerkingen, aangezien ik 100% zeker weet dat ik hier niet het volledige plaatje heb kunnen schetsen, waardoor kritiek toch zowiezo ongefundeerd is.

Commentaren

  • Kritiek zou sowieso ongefundeerd zijn, simpelweg omdat geeneen van ons zich in jou plaats bevindt.. Moedig van je om dit hier nee te pennen, een zeer moeilijke situatie. Zolang je rekening houdt met de gevoelens van de 3 heerschappen in het spel, kom je er vroeg of laat wel uit. Of dat de goeie beslissing was, zal de toekomst uitwijzen. We hebben nu eenmaal, spijtig genoeg,geen glazen bol!

  • zou je kritiek moeten krijgen? De keuze die je hier jezelf oplegt is zo al moeilijk genoeg. Een beslissing zal niet 'goed' of 'fout' zijn, volg je hart.
    Wie weet, misschien maken de mannen in je leven het je gemakkelijk en maken ze de beslissing in jouw plaats.
    Veel sterkte...

  • "Het lijkt alsof hij mij op één of andere manier klein wil houden, zodat het voor hem heel duidelijk is wat onze onderlinge verhoudingen zijn."
    Zoen
    Guy

  • Voel je met je voeten in de wereld staan. Laat het schokken en schudden maar blijf rechtopstaan. Elke storm gaat liggen.

  • Beste A.
    Wat hier voor mij -maar waarschijnlijk niet voor jou aangezien je er midden in zit- zo klaar als een klontje is, is dat je uit je relatie moet stappen. Je heb vast 100.000 positieve punten aan je huidige vriend, maar dat weegt nooit op tegen het feit dat je niet meer verliefd bent op hem. Meid, ik heb dat ook meegemaakt en ik heb zelf jaren struisvogel gespeeld, maar als je zulke dingen voelt of denkt, dan kan ik echt geen reden bedenken die jou zou moeten doen blijven.
    Je bent nu vast al in de verdediging aan het schieten en denkt misschien ‘wat weet zij nu van mijn situatie? Idd, weinig dus, maar stel nu dat een vriendin tegen jou over haar partner hetzelfde herhaalt, wat zou jouw conclusie zijn? Je mag nu niet al te erg denken in termen van ‘we zijn al zo lang samen’, ‘misschien wordt het niets met iemand anders en blijf ik alleen achter’ of ‘ik we hebben het toch nog zo slecht niet’. Dat kan allemaal bestkloppen, maar dat zijn geen overwegingen die uit je hart komen.
    Wat zegt jouw hart? Niemand die een lange relatie heeft is voortdurend smoorverliefd op haar partner, maar hoe lang kan zo’n dip duren? Ik lees jouw blog al een hele tijd en jij lijkt me echt al heeeel lang te twijfelen.
    Als hij de ware is, dan zou je altijd die zekerheid moeten hebben van ‘hij is de ware’ en ik vecht verdorie voor hem. AL moet ik erbij zeggen dat een relatie waar je altijd maar moet knokken voor elkaar volgens mij ook verloren moeite is.
    Deels is dat misschien ook de reden dat kinderen zo’n delicaat onderwerp voor je is. Mocht je je echt goed voelen bij je vriend dan zou dat geen probleem mogen zijn. De vraag is niet ‘wil je wel ‘een kind’, maar misschien eerder ‘wil je van HEM een kind’. (voor mij hangt een kind nu eenmaal samen met iemand waarmee je dat deelt)
    Meer advies kan ik je niet geven, want het blijft jouw beslissing. Je zit ook niet opmijn raad te wachten veronderstel ik, maar ik geef je deze alleen maar omdat ik graag gehad dat iemand mij dit had verteld toen k in jouw schoenen stond. Want iedereen loopt altijd maar te zeggen van ‘jij moet de knoop doorhakken’, maar het punt is dat je gewoon geen helder zicht op de zaken hebt en dat je factoren laat meespelen die er niet toe doen (zoals deze die je in het voordeel van je huidige vriend laat spelen).
    Alleen de liefde telt, A.

  • Hallo,
    ik ga ook naar Clouseau Unplugged !!!
    samen met mijn dochter van 16
    misschien tot donderdag hé
    groetjes

  • Er is evenveel te zeggen over het voor als over het tegen het stopzetten van je relatie. Momenteel ziet het er hopeloos uit en lijkt het beter te stoppen. Maar anderzijds, ik heb ook ooit in die situatie gezeten, en ik heb er drie loodzware jaren over gedaan, maar ik heb het tijd kunnen keren en ben blijer dan ooit dat ik niet heb opgegeven.
    Voor welk van de twee jij moet kiezen, kan alleen jij zeggen. Je zal zelf wel voelen wanneer het tijd is om welke beslissing te maken. En vergeet nooit, tussen al die kritiekspuiers zitten ook een heleboel mensen die met je meeleven en je alleen het beste toewensen! Sterkte en een dikke knuffel!

  • wooh, ik las hier net mijn eigen verhaal , alleen dan een slordige 10 jaar terug. En ik ben toen niet uit die relatie gestapt, en ben aan kindjes begonnen ,en zo kabbelen we ondertussen verder.Want ook ik kan niet zeggen dat mijn man slecht voor me is,hij is zorgzaam, verantwoordelijk,...... eigenlijk een beetje saai dus maar een pracht van een papa! Een raad ,volg je hart, en stap eruit. Ik zou het , met wat ik nu weet zeker ook doen, wat houdt me nu tegen dan? 3 kinderhartjes die dit heel moeilijk zouden verteren........
    Sterkte!

  • Helemaal eens met de commentaar van Little Witch hierboven. Stop met je huidige relatie, die is overduidelijk al een hele tijd aan het doodbloeden. Je zal jezelf daarna veel vrijer voelen.

  • ... in deze moeilijke tijden! Ik denk dat Little Witch het goed verwoord heeft... Wat er ook gebeurt en wat voor een beslissing je ook neemt, we zullen u altijd steunen!! :)

  • is een onmisbaar aspect in een relatie, maar het is niet voldoende... Dat heb ik zelf ook al ondervonden.

  • Heel veel sterkte met het nemen van je moeilijke beslissingen. Neem er alle tijd voor.
    Onlangs las ik dit stukje, misschien heb je er iets aan.

    "Volgens Mira Kirshenbaum kun je heel gemakkelijk nagaan of je relatieproblemen te maken hebben met een foute partnerkeuze en onoverbrugbare verschillen, of simpelweg met je hectische levensstijl. Een eerlijk antwoord op de volgende vraag volstaat : "Denk aan de laatste keer dat jij en je partner een flinke hoeveelheid vrije tijd samen hebben doorgebracht, alleen jullie tweetjes. Misschien een lekker ontspannen vakantie samen, of een weekendje samen ertussenuit. Voelt het gewoonlijk beter om samen te zijn als jullie zo'n lange tijd met elkaar hebben kunnen doorbrengen ? Of verergert dat de situatie alleen maar ?"

  • Heel herkenbaar zowel de neergeschreven en uitgesproken woorden tegen uw ventje als de gedachten en als het gevoel. Bijna op instorten staan maar met een laatste inspanning toch overeind blijven en denken...ik kom er wel.
    Veel veel sterkte in deze emotioneel verwarde tijd.

De commentaren zijn gesloten.