• Er wordt mij iets voorgehouden.

    Ik kreeg daarnet een mailtje met een suggestie voor een onderwerp:

    't is wetenschappelijk bewezen dat verliefdheid een chemische reactie in de hersenen is die hoogstens zeven maanden aanhoudt; daarna is het voorgoed voorbij. Natuurlijk laait de passie nog weleens op - op vakantie, of als je allebei wat te veel gedronken hebt - maar dat overweldigende gevoel komt nooit meer terug

    En wat ben ik daar nu mee?

  • Zucht, nieuw werk...

    01Ok, het is altijd aanpassen op een nieuw werk. En natuurlijk merk je rap genoeg dat dat gras misschien wel groener is, maar dat je dat ook moet afrijden...

    Bon, om in minder cryptische termen te spreken: het is natuurlijk wennen hé, op mijn nieuwe werk. Hetgeen voor mij het moeilijkst is, is het feit dat hier niet echt een leuke sfeer heerst. De assistent die ik toegewezen kreeg is een héél leuke persoon, dus daar heb ik (gelukkig) niet over te klagen. Daarentegen is de manager van dienst een knorpot eerste klasse. Hij is constant aan het vitten en zuchten en heen-en-weer lopen en nog eens zuchten en vitten. Niet omdat hij zich zo geweldig ongelukkig voelt, maar omdat dat hier in deze firma blijkbaar een coole houding is. Want, ik heb al gemerkt dat dat wel chique staat om zo busy-busy te lijken en in dezelfde moeite heel hautain ieders inspanning te denigreren.

    En eerlijk gezegd... dat is niet mijne stijl. Ik hou wel van een grapje links of rechts, ik kan met alle gemak relativeren, maar ik kan er niet mee om dat er voortdurend een (geforceerde) sfeer is van belangrijkdoenerij. Alsof iedereen het hier aan één stuk door MEGA-druk heeft, het lijkt alsof er constant mensen zijn die die grommende mensen nodig hebben én op hun zenuwen werken en daarbij gaat er met de grove borstel door het uiterlijk én innerlijk van de brave medemens  die op dat moment voor hunne neus staat.

    Verbaast het iemand dat dit de TV-wereld is?

    Pfff... ofwel ga ik dus ook zo moeten worden (not!!) ofwel ga ik mij wat moeten erbij neerleggen dat het hier zo is. Of misschien nog: misschien kan ik mijn charmante zelf iets meer in de verf zetten en laten zien dat je ook hard kan werken zonder al die blazerij.

    Trouwens: beschouw mijn "laag pitje" maar als voorbij. Ik voel dat ik de volgende dagen dringend nood ga hebben aan stoom aflaten.

  • Bloggen op een lager pitje

    Het is dus zover: ik werk op een andere plaats. Het is wennen, aanpassen, veel luisteren, veel rond me heen kijken en vooral: veel chaos... En ik maar zeggen dat ik alleen nog maar van werk zou veranderen als het "minder werk en meer geld" zou zijn. Het eerste heb ik helaas (en dat wist ik in feite al op voorhand) niet waargemaakt.

    In ieder geval, aangezien ik tegenwoordig met assitenten werk die regelmatig eens een kijkje komen nemen op mijn scherm en dat ik ook op een plek zit waar mijn scherm voor een aantal mensen permanent zichtbaar is, zal het bloggen nu op een wat lager pitje worden gezet.

    Of zoals iemand het mij laatst via mail zei: als je niet oplet gaat Elle binnenkort lopen met de eerste plaats op het "liefdes/gevoelsleven"-laddertje. Awel, hup hup Elle! ;)

  • De Sint

    imagesDe goedheilige man bracht mij vandaag:

      - Een chocolade hondje (prompt opgegeten, want ik zie liever katten)
      - 4 mandarijnen 
      - € 3,60 aan chocolade centen
      - Mijn laatste werkdag
      - Een collega die het nodig vindt om mij uitgerekend vandaag nog stevig aan het werk te zetten.
      - Veel te veel regen
      - Een weemoedige stemming

    En ik maar denken dat ik braaf was geweest. ;)

    Of zoals ik het deze ochtend op de radio hoorde: Een Gelukkige Sinterklaas! :)

  • Emotie's

    Heel mijn leven lang heb ik getracht om zoveel mogelijk controle te houden en krijgen op mezelf en mijn omgeving. Dat was ooit nodig, gezien mijn omgeving niet voor enige stabiliteit kon zorgen. Ik had nooit een diploma kunnen halen, een sociaal leven kunnen opbouwen of uberhaupt vrienden hebben als ik mijn gevoelens niet heel vakkundig kon onderdrukken om verder te gaan met "de orde van de dag".

    Zo ben ik in mijn leven nog nooit zó zat geweest dat ik niet meer wist wat ik deed. Ik heb me in de laatste 10 jaar wel een aantal keren laten gaan, maar deed dit steeds heel berekend. Cantussen werden in mijn unief-tijd wel bijgewoond, maar ik had al rap door dat een Palm-glas een dankbare hulp is (en half gevuld maar héél weinig inhoud heeft). In de jeugdbeweging was ik altijd "de verantwoordelijke" die vrijwillig nuchter bleef voor "ge weet maar nooit-omstandigheden". Hoewel ik héél benieuwd ben naar het effect van een joint, heb ik dat nooit gedaan. En het heeft jaren geduurd eer ik mezelf toeliet om tot een orgasme te komen, want uiteindelijk geef je daar ook voor een korte tijd de controle op.

    Het is zelfs zo extreem geworden dat ik mij gisteren realiseerde dat ik zelf controle heb op mijn bewustzijn. Een tijdje geleden deed ik een vrij zwaar ongeval en toen ben ik heel bewust flauw gevallen. Toegesnelde ambulanciers hoorde ik vanuit een onderbewustzijn zeggen dat ik weg was (blijkbaar op te maken uit de respons van mijn ogen), maar ik herinner mij nog perfect de moment waarop ik zelf heb beslist om uit de realiteit te stappen. Zonder ooit mijn grip op de realiteit te verliezen. Toch bizar hé dat ik zoiets doe/kan (zonder hier over te willen opscheppen, het gaat mij eerder om verbazing).

    Maar nu moet ik dus een evenwicht leren te vinden tussen mijn emoties/gevoelens en mijn verstand. Ik moet dus met andere woorden een stukje controle over mezelf lossen, om het onzekere en angstaanjagende (voor mij toch) van een gevoel toe te laten.

    Toen ik tegen de peut zei dat ik, als ik gevoelens heb, dat vaak negatieve gevoelens zoals verdriet, onmacht en woede zijn, zei hij mij dat gevoelens nooit negatief kunnen zijn. Dat zijn connotatie's die mensen gemaakt hebben, maar elk gevoel is een goed gevoel. Ook al doen die soms pijn, of zijn die soms niet welkom.

    Het gevolg van die eeuwige controled-drang is natuurlijk dat je ook geen gevoelens toelaat naar anderen, maar ook niet van anderen. Het kan dus niet missen dat ik in de knoop lig met de situatie met mijn liefje. Ik moet grif toegeven dat ik van hem de liefde verwacht die ik hem zelf niet geef. En zoiets is uiteraard onbegonnen werk en loopt zowiezo dramatisch af.

    In ieder geval, ik heb het gevoel dat ik reuzenstappen vooruit aan het zetten ben op dat vlak. Er worden mij dagelijks meer en meer dingen duidelijk over mezelf en ik kan dat alleen maar verwelkomen. Ook al zou ik in de nabije toekomst misschien drastische beslissingen (moeten) nemen, dan zal ik dat doen vanuit een goede basis. Daar ben ik nu al van overtuigd.

    Ik stapte gisteren in mijn auto na een vrij zwaar gesprek met de therapeut en begon spontaan te bleiten. Niet gewoon wat tranen, maar bleiten met tranen en tuiten. Terwijl ik zo aan het sniffen was, was ik ook aan het lachen. Ik voelde mij zo gelukkig dat ik dat even kon doen. Jawadde, emotie's zijn zwaar...

  • Laatste week

    Ik ben gisteren met gemengde gevoelens begonnen aan mijn laatste week op mijn huidige werk. Ik moet zeggen, het doet raar. Hoewel ik uitkijk naar de nieuwe uitdaging, besef ik de laatste weken heel goed dat ik het hier in feite niet slecht gehad heb.

    Ik sta er trouwens nog steeds volledig stom van dat ik uiteindelijk toch de knoop heb doorgehakt. Dat ik dus in staat ben om zo'n beslissing te nemen.

    De firma waar ik binnenkort zit is nogal wat groter dan diegene waar ik nu werk. Op zich vind ik dat wel eens een leuke afwisseling, al zal ik natuurlijk wel de close band missen met slechts een aantal collega's. Uiteraard is het logisch dat er juist rond deze tijd een aantal leuke projecten binnenkomen, waar ik graag mijn tanden in had gezet. Maar ja, zo gaat dat nu eenmaal in het leven hé.

    Ik zal misschien al eens een beschrijving geven van mijn 2 rechtstreekse collega's. Dat geeft mij dan de gelegenheid om dat binnen enkele maanden nog eens te lezen en te zien of mijn eerste indrukken correct waren...

    Allereerst is er Pepijn. Hij wordt mijn manager. Het bizare is dat hij in feite van mijn job niets afkent. Hij heeft wel al een jarenlange ervaring in de firma, maar dan in een totaal andere functie. Op basis van zijn interesse is hij gebombardeerd tot oprichter van een nieuwe afdeling, maar in feite heeft hij de job waarin hij nu zelfs manager is nooit gedaan. Met als gevolg dat ik nu al enorm veel telefoontjes krijg met vrij voor de hand liggende vragen, waar ik mij dan telkens vragen bij stel. Het lijkt mij nl nogal moeilijk om te moeten rapporteren aan iemand die mijn job niet beheerst. Daarbij komt ook nog eens dat ik dus niet meer de kans ga hebben om dingen te dubbelchecken. Als ik momenteel niet helemaal zeker ben van mijn stuk over een project, heb ik een stuk of 5 collega's die allemaal genoeg km's in hun benen hebben om even een tweede mening te  geven. Dat zal dus spijtig genoeg niet meer het geval zijn. En aangezien ik op mijn nieuwe werk alleen nog maar grotere en duurdere dingen ga doen, zal dat zich hopelijk niet te fel wreken...
    Pepijn is even oud als ik, heeft een heel flamboyante stijl van omgaan met de mensen en draagt ironie hoog in het vaandel. Hij weet heel goed wat hij waard is (sommigen zouden zelfs suggereren dat hij wat arrogant is), maar staat toch wel open om nieuwe dingen te leren/zien/ontdekken. Ik hoop dat hij mij ook de kans gaat geven om mij even in te werken, want hoe ik het momenteel zie, verwacht hij van mij dat ik vanaf dag 1 vollop zal kunnen meedraaien.

    Mijn tweede collega is Ward. Hij wordt mijn assistent. Ward is een superenthousiaste jonge 20-er, die speciaal is verhuisd om deze job te kunnen doen. Hij wil heel graag bij leren, staat te springen om er alles vanaf te weten, is van heel veel goeie wil, maar is nog een absoluut groentje in de sector. Op het eerste zicht lijkt hij zo'n afgeborsteld deftig type. Hij draagt altijd een nette jeans, proper hemdje en een pulleke erover. Maar, ik denk dat er vooral veel vuur in hem zit, dat ik wel nog eens zal ontdekken.

    Ik denk dat de wisselwerking tussen ons 3 wel eens vrij intens zou kunnen zijn op stress-momenten. We zijn alle drie extravert, zeker van ons stuk en nogal expressief.

    Kan het jullie verbazen dat ik toch een beetje onzeker ben over mijn nieuwe stap? Ik ga voor een stukje de afdeling moeten helpen draaien (en zelfs trekken...) en ik had mij in feite voorgenomen om enkel nog naar een rustigere job te veranderen (als ik zou veranderen). De realiteit zal echter zijn dat het alleen nog maar méér en méér werk zal zijn. Slimme ik...