• Teleurstelling

    Een tijd geleden heb ik de stap naar een therapeut gezet. Mijn meest concrete vraag naar hem was om mij te helpen om mijn eigen leven in handen te nemen en te durven eigen beslissingen te nemen. En bijgevolg ook te kunnen leven met de goeie of zelfs minder goeie dingen die daarvan het gevolg zijn.

    In de tijd dat we hier samen aan "werken", heb ik het gevoel dat ik toch vrij goed verder geraak, maar het gaat natuurlijk niet snel. Wat wil je ook, dit proces doe ik al 30 jaar, dus dat krijg je er ook zo snel niet meer uit hé...

    Het was dan ook een teleurstelling dat mijn therapeut gisteren voorstelde (weliswaar na lang aarzelen, maar toch) om eens ten rade te gaan bij een "medium" en/of bij een "horoscooplezer", die mij antwoorden kon geven op mijn vragen. Nét dat wat ik niet wilde doen, nl. mijn beslissingen laten afhangen van anderen, stimuleert hij mij nu om te doen.

    Eerlijk gezegd heb ik het zo'n beetje gehad met hem (de therapeut dus), maar dat is enkel en alleen gebaseerd op dat feit. Dus, nu moet ik even voor mezelf uitmaken of ik nu verder wil (aangezien we wel in een soort van "proces" zitten) of dat ik ermee stop...

    Moeilijk... Alweer...

  • Sterk?

    109Ik was er altijd van overtuigd dat ik een heel sterk persoon ben. Het is héél confronterend om te moeten vaststellen dat ik in feite enorm zwak ben. Ok, ik sta sterk in mijn schoenen op de meest onnozele vlakken. Ik heb een mening over alles en nogwat en heb ook veel kennis, maar ik heb dit verward met sterkte.

    In mezelf ben ik geweldig zwak. Ik schijn er niet in te slagen om mijn leven zelf richting te geven en dus laat ik de beslissingen veel te vaak afhangen van het verloop van de tijd, toeval of beslissingen van iemand anders.

    Hoe hard ik ook probeer wat meer terug in mezelf te kijken om te ontdekken wat IK nu écht wil (en niet wat ik denk dat anderen van mij zouden willen), het lukt me niet.

    Nog héél veel werk aan mezelf...

  • Laptop

    imagesIk heb sinds kort een "laptop van 't werk". Geweldig denkt u? Absoluut niet, het is een vergiftigd geschenk. Ik word nu niet alleen verondersteld altijd bereikbaar te zijn via gsm, maar ook nog eens ten allen tijde mijn mail te checken ook. En uiteraard ook nog eens door te werken 's avonds en in het weekend.

    Ondanks pogingen om het electronisch snufje te pimpen met een leuke achtergrond, wat muziek op de c-schijf en het downloaden van msn, is en blijft het een afschuwelijk werkinstrument.

    En plus heb ik, samen met de laptop, ook een afschuwelijke laptoptas gekregen. Zo'n veel te zwaar zwart geval, met hier en daar een geel accentje erop. Het ding weegt als lood, zeker met de laptop erin, waardoor ik al wandelend met dat gevaarte lijk op een kruising tussen een hoogzwangere vrouw en een waggelende eend.

    En dus kwam de vraag van ene Thomas in feite als geroepen: wat denken de hippe trendy vrouwen zoals mezelf (ahum ;)) over het illustere gegeven van "de laptoptas". Op zijn eenvoudige vraag heb ik een enquête ingevuld en maak dus nu kans op het winnen van een waardebon van € 25, zodat ik mezelf eens kan verwennen met een nieuwe tas. Dan zou ik misschien niet alleen hip en trendy zijn, maar er ook zo uitzien. ;)

    Jij ook? Wel, klik dan op het volgende woordje: laptoptas-enquête. Al vind ik eerlijk gezegd dat ik de 5 waardenbons verdien, zodat ik met € 125 iets leuks kan kopen. ;)

  • Evaluatie

    rapportIk werk welgeteld 21 dagen op mijn nieuwe firma (een dikke maand, met wat verlof-dagen ertussen) en het is hier intern evaluatie-ronde. En ik ontsnap er niet aan.

    Het probleem is dat ik momenteel ABSOLUUT niet gelukkig ben hier, maar dat ik mezelf goed genoeg ken om te weten dat dat wel zal beteren. Dus nu sta ik voor een dilemma. Zeg ik mijn (vrij negatieve) mening over het bedrijf, mijn collega's en vooral over mijne baas (tegen hem dus...) en haal ik daarmee bij voorbaat een negatieve stroom over mijne nek? Of zou ik proberen een beetje op de vlakte te blijven, afwachten en dan uiteindelijk misschien later mijn frustratie's uiten als dat nog nodig zou zijn.

    In ieder geval: ik kan nog steeds niet om met de werksfeer hier op bureau. En ik vrees dat dat ook niet gaat veranderen. Dus, nu is het aan mij om te beslissen of ik mij daar kan bij neerleggen of niet...

  • Vaarwel kaas & melk

    zuivelIk ben gisteren naar de dokter geweest. Ik sukkel al jaren met mijn buik en hoopte nu eindelijk eens te weten wat er scheelt. Wel, hij heeft het mij verteld, ik reageer nogal extreem op lactose. Het is nu de bedoeling om goed na te gaan of dat het inderdaad is, waardoor ik zoveel problemen heb met mijn ingewanden.

    Met andere woorden, ik zal gedurende een half jaar (!!) géén zuivelproducten meer mogen eten. Ik neem nu dan ook plechtig afscheid van zowat al (!!) mijn lievelingsgerechten. Ik realiseer mij

    - een ommeletje op zondag-ochtend
    - ne spaghetti met ham & kaas
    - ne spaghetti bolognaise met mega-veel gemalen kaas erop
    - een lekker boterhammeke met brie
    - een lekker boterhammeke met hollandse kaas
    - slaatje met lauwe geitenkaas en honing
    - kommetje muesli met yoghurt
    - Kaasfondue
    - pannenkoeken
    - Cappucino met slagroom
    - warme chocomelk met slagroom
    - kip met tzaziki
    - doritos-chips met kaasdip

    - platte kaas met bruine suiker
    - milkshake met vanille
    - vanillepudding
    - rijstpap
    - koninginnehapje uit de lunchgarden
    - frietjes met tartaar
    - kaaskroket
    - cheeseburger
    - een dame blanche (mét slagroom uiteraard)

    Godverdekke... het voelt aan alsof ik op een mega-ultra-streng dieet wordt gezet, terwijl ik in feite gewoon moet letten op deze voeding omwille van mijn eigen gezondheid. En écht, ik eet die dingen allemaal zo graag hé. Had het nu vlees geweest, of zelfs vis, of bepaalde soorten groenten & fruit, ... dan had ik daar allemaal mee kunnen leven. Maar nu wéét ik gewoon dat ik het er enorm moeilijk mee ga krijgen.

    En wat deed ik deze ochtend, toen ik op 't werk arriveerden? Awel, een broodje bestellen... mét geitenkaas.
    Ik ga het nooit leren hé.
    Vanaf morgen is het echter "voor écht". De dokter heeft mij immers bang genoeg gemaakt met doemscenario's van darmkanker en leverproblemen. Ik zal dus maar braaf (proberen ** neenee, niet proberen, doen!!) doen wat hij zegt.

  • Trimwerk bij mannen

    PantiesHet moet er nog eens uit, ik heb nog eens nagedacht over het haarbosje "down under". Maar deze keer niet bij dames, maar wel bij heren.

    Wat is de aanleiding? Wel, ik ben een tijdje geleden nog eens naar een publieke sauna geweest en heb (alweer) mijn ogen eens laten plikplokken over de aanwezigen. Het deed me goed om te zien dat er nog steeds heel wat verschillende soorten mensen naar zo'n welness-droomplek komen en dat de mooisten der aarde zich probleemloos mensen met de dikke buikjes, striembenen, kleine gestaltes, slappe armkes,... Kortom: er scheelt zowat met iedereen wel iets, dus op dat vlak maak ik mij absoluut geen zorgen.

    Wat zag mijn nieuwsgierige oog: de trim-mode bij het schaambosje is ook ingezet bij de heren. Het viel mij op dat verschillende meneren hunne meneer in mindere of meerdere mate willen vrijwaren van de haartjes errond.

    Ik moet zeggen: ik vind een volledig kale penis maar niets. Al moet ik wel zeggen dat een "volle bos" ook jekkes is. Dus, ik ben eruit: een bijgewerkte haarbos rond de jongeheer is (wat mij betreft) het mooist. En zeg nu zelf: waar heren klagen dat ze geen dental floss wensen bij het "likken in onderste regionen", is dat voor ons dames ook absoluut niet aangenaam hé.

    Bon, en nu maar wachten op de Flair die een reportage doen met "mode voor de man, daar vanonder". Misschien nog met tips voor stoere figuurtjes, meningen van madams hierover, héél gedetailleerde foto's,... Weet je wat? Bij deze: redactrices van Flair: mochten jullie te veel werk hebben, dan wil ik met plezier de mannelijke trotsen van dichterbij gaan bekijken en er een artikeltje over schrijven. ;)

  • Plus en Min

    minPlus

    - Het begint eindelijk wat te wennen op mijn werk. Ik ben er nog helemaal niet uit of ik hier lang ga zitten, want ik weiger meer dan 50u per week te werken (en dat verwachten ze hier wel, zonder compensatie...), maar het werk zelf is in feite wel leuk.

    - Natalia is een madam met pit en ik moet zeggen dat ik geweldig genoten heb van haar stoere "woehoewoehoe" (compleet met juichende vuist in de lucht), terwijl ze daar in een schoon gala-jurkje stond

    - Dat ik nog geen solden heb gedaan. Alé, buiten dan wat sportkleding, maar ik reken dat niet als overdreven aankopen aangezien je toch iets moet aandoen om te sporten hé...

    - Ik sport terug wat intensiever. Hoewel Lola en ik er ondertussen nog maar ene keer in geslaagd zijn om terug enigszins op niveau te lopen (zijnde 25 minuten, met een gemiddelde hartslag van 151, volgens mijn nieuwe blitse hartslagmeter), zijn we vol goeie moed.

    - Ik ga donderdag eindelijk EINDELIJK weten wat er mis is met mijn buik. Dan ga ik eindelijk terug durven fruit, groenten, vis en nog meer van dat gezonds eten, aangezien dat nu nét de dingen zijn waar ik momenteel het snelst ziek van wordt.

    - Dat er een fruitsoort bestaat dat lijkt op een appel, smaakt als een peer én waar ik niet allergisch aan ben. Halleluia!!

    - De man die mij zaterdag in de Delhaize stond te bekijken en die mij, na een vragende blik in mijn ogen, zei: "awel, mijn vrouw heeft hetzelfde rokje als jij, maar bij haar staat dat belange zo tof niet". Hij herpakte zich nog door te zeggen "ik zal haar de tip geven dat ze dat ook eens moet proberen te combineren met een roos topke". Lief hé (alé, voor mij dan, niet voor de vrouw in kwestie).

    Min

    - Het draait in mijn hoofd nog altijd overuren.

    - Ik geraak niet af van een fameuze vermoeidheid.

    - Ik heb veeeeel te weinig tijd voor mijn familie. En het is zelfs niet eens een kwestie van tijd maken, er is gewoon toe koer gene tijd over, tegenwoordig.

  • Waarom ik

    Love 7Het deed gisteren in ons gesprek niets ter sprake, maar mijn ventje heeft gisteren uitgesproken waarom hij voor mij kiest. Waarom hij mij graag ziet dus. En ik moet zeggen, ik had het gevoel dat dat voor het eerst was. Hij heeft dingen uitgesproken waarvan ik niet dacht dat hij ze zou denken/voelen. Dat gaat van mijn kledingstijl, de manier waarop ik met onze poezen omga, het feit dat ik kan genieten van kleine dingen tot het enthousiasme dat ik in mijn job leg.

    En eerlijk gezegd... dat was de eerste keer dat ik hem hoorde uitspreken wat hem aantrekt in mij. Ik weet wel dat hij mij graag ziet. Dat zegt hij ook regelmatig. Maar hem horen uitspreken, met heel wat tederheid in zijn stem, wat mij nu juist speciaal maakt voor hem, dat is toch nog net iets anders.

    En het deed me goed. Moet ik zeggen. Niet de "stoef" over mij, maar mij door zijn ogen bekijken. En zien dat ik het misschien wel waard ben om door hem graag gezien te worden.

    Daar moet ik nog wat over nadenken...

  • Raad

    In zo'n periode van twijfels en denken krijg je uiteraard veel raad. Ik moet zeggen, dat doet mij goed. Uiteraard krijg ik niet altijd de dingen te horen die ik zou willen horen, maar over het algemeen kan ik er goed mee om. Er zijn dan ook niet zoveel mensen die van mijn zorgen op de hoogte zijn. Mijn mama weet van de moeilijkheden met mijn ventje en mijn verwarde gevoelens tov Seppe. Ze luistert en steunt. Ze geeft mij vooral de raad om eerst en vooral op mezelf te focussen en ervoor te zorgen dat de situatie op mijn (nieuwe) werk in orde komt, dat mijn gezondheid terug ok is en dat ik ook emotioneel terug wat sterker ben.

    Lola weet ook van mijn zorgen. Zij weet (als enige) af van "de drie mannen in mijn leven". Ik weet dat ze het niet eens is met deze levenswijze, maar ze beoordeelt mij niet. Ze luistert en is er voor mij. Van onschatbare waarde.

    Een aantal andere vriendinnen en mijn zus zijn ook op de hoogte van gedeeltes van dit probleem. Ze geven mij allemaal raad, maar dat is niet zo hulpzaam, aangezien ze maar een deeltje van de waarheid kennen.

    Daarnaast zijn er natuurlijk ook de reacties op mijn blogje. Tegenwoordig filter ik heel fel wat ik daarvan lees. Ieder heeft recht op zijn eigen mening, en by all means, doe dat ook vooral hier, maar dat wil nog niet zeggen dat ik het mezelf nog ingewikkelder moet maken door in te gaan op alles. Dus, als ik ook maar één scheef woord lees, sla ik het gewoon over en negeer ik het.

    De mailtjes lees ik uiteraard wel. Dat zijn mensen die de moeite doen om mij persoonlijk een (al dan niet bemoedigend) woordje te schrijven en ik krijg zo nu en dan mindblowing stukjes. Vandaag kreeg ik vb een mailtje van een stuk of 3 pagina's vol (!!) waarheden... En daar kan ik dus écht van genieten si. Weten dat er mensen zijn die enkele minuutjes de tijd nemen om mij iets te zeggen, dat hetgene ze te zeggen hebben nog waardevol is ook én dat ik er iets aan heb.

    Trouwens, ik kreeg daarnet een super super berichtje van Seppe: "we moeten elkaar even gerust laten. Tijd voor onszelf nemen. Ik heb te veel werk, stress,... en mijn werk is te belangrijk voor me. Ik wil hierin niet falen. Ik wil me hierop concentreren. En jij op jouw situatie allicht. We horen elkaar als we daar klaar voor zijn. Echt klaar voor zijn."

    En niemand had zoveel gelijk als Seppe vandaag...

    Daarnaast is er ook nog dit blogje.

  • Verder

    Ik heb Sander gisteren nog even gezien, op de middag en kort 's avonds. Het is ook vrij moeilijk om hem te vermijden aangezien ik niet sterk genoeg ben om zijn lieve attenties te negeren. Seppe houdt zich stilletjes. Hij had mij gevraagd deze avond naar hem te komen om het nu eens eindelijk volledig uitgepraat te hebben, maar ik heb daar geen zin in.

    Ik zou hem enerzijds wel nog eens willen zien. Een laatste keer aanvoelen of mijn instinct dat het niet heeft mogen zijn voor mij juist was. Langs de andere kant is mijn gevoel voor hem zo sterk (geweest?) dat ik daar alweer een groot risco mee loop. Beter niet dus. Ik ga me sterk proberen houden. Dan is het al van 3 naar 2. De ene die ik dan uitsluit is wel diegene die mij, door de jaren heen, het felst heeft beroerd. Maar we maken elkaar gek op deze manier. Ik moet de slimme zijn, die beseft dat het toch niets kan worden.
    Ik hoop alleen dat ik hem nooit (NOOIT) zie met iemand anders want dat gaat immens veel pijn doen.

    Mijn ventje en ik slapen verschrikkelijk slecht. Hij vooral, aangezien hij zelfs het punt van pure uitputting wakker uitzit. Ik val dan gelukkig nog bekaf in 't slaap. We praten morgenavond terug.

  • Cronologie

    Zondagochtend, 9u: mijn wekker gaat, want ik ga lopen met Lola. Ik neem een douche, want mijn haar ziet er écht niet uit (zelfs niet om te gaan lopen) en droog mijn haar. Mijn ventje ligt nog in zijn bed, maar staat enkele minuten later toch op. Hij ging in feite ook sporten, maar zijne maat had afgebeld. Hij zou dus wat oprommelen thuis en alvast opstaan op het veel te vroege uur op zondag.

    10u: Een sms'je van Sander: of ik straks zou gaan lopen, want hij heeft een familiefeest in de buurt om 13u en wil mij nog even zien voordien. Ik antwoord dat ik onderweg ben en dat ik wel met hem wil gaan ontbijten en een  babbelke slaan.
    Ik zeg tegen mijn ventje dat hij niet op mij moet wachten om te ontbijten omdat ik later zou zijn. Ah ja, de solden in die goeie winkel op de marktplaats...

    10u30: ik rij de parking op, parkeer, zie Lola, en we beginnen eraan met volle moed. Of toch niet zoveel moed, want er schijnt lood in onze benen te zitten. Ligt het aan het feit dat we beiden niet 100% zijn of aan algehele "geen goesting", maar het lukt ons absoluut niet. We lopen (of moet ik zeggen "bewegen voort") zo'n 10 minuten, stappen nog wat, maar praten veel. Ik zeg Lola wat ik op mijn maag heb en vertel haar dat ik de moed niet heb gevonden om met mijn ventje te praten. Lola luistert zoals een échte goeie vriendin. Ze zegt niet veel, maar uit hetgeen ze zegt, begrijp ik dat ze mij begrijpt. Van onschatbare waarde... Lola vertelt ook over hetgeen in haar leven speelt. Ik zet mijn zorgen met plezier opzij en luister graag naar wat ze meemaakt.

    11u10: We stappen terug naar de parking. Lola stapt gezwind in haar auto en vertrekt richting schat van een dochter en ik besluit alsnog even een piepke te nemen in die winkel met té dure kledij aan té lage soldenpercenten. Gelukkig is mijn maat een vaakgewilde maat, waardoor er enkel nog 34'skes over zijn in de rekken en mijn portemonnaie dus niet moet afzien.

    11u20: Sander belt mij om te zeggen dat hij al met een dampende tas koffie voor zijne neus in een taverne in de buurt zit. Ik stap enigzins gegeneerd (wegens bemodderde en volledig onflatteuse sportkledij) binnen en zet mij bij hem. De begroeting is heel hartelijk en ik zie heel duidelijk in de ogen van Sander dat hij mij gemist heeft en dat hij meer dan gewoon vriendschap voor mij voelt. Ik ben er niet helemaal bij, want ik voel mij enigszins slecht tov Lola, maar ook tov mijn ventje. Ik heb er tegen haar niets over gezegd, maar tegen mijn lief dus ook niet.
    Sander weet van het voornemen om mijn relatie on hold te zetten en steunt mij daarin (niet geheel zonder eigenbelang uiteraard). Toch moet ik zeggen dat hij mij absoluut niet onder druk zet. Hij neemt een heel afwachtende houding aan en is momenteel een grote steun voor mij. Het gevaarlijke is natuurlijk dat hij gevoelens heeft voor mij en dat ik daar, in huidige omstandigheden, niets aan kan doen. Hij voelt zich daarentegen wel aangemoedigd, aangezien ik inga op zijn telefoontjes en sms'jes.

    13u: ik neem afscheid van Sander, met een dikke zoen en knuffel en rij naar huis. Mijn ventje hangt voor tv, heeft de keuken al helemaal opgeruimd en ziet eruit alsof hij geen zin heeft om veel te doen vandaag.
    No problem, ik ook niet. Ik zorg voor strijk, was, opruimen,... Ik haal een kast helemaal leeg en ruim ze op. En dat allemaal in een rustige, vriendschappelijke sfeer. Hij en ik zitten (alweer) op dezelfde lieve golflengt.

    17u: ik maak mij klaar voor een afspraak met Kobe. Hij is een ex-collega, maar ondertussen ook vriend. Kobe heeft een nieuw katje en ik was hem nog een fleske Champagne schuldig. Er is (voor alle duidelijkheid...) absoluut NIKS tussen mij en Kobe, zelfs niet een interesse van gelijk welke relationele aard. We appreciëren elkaar en kunnen goed babbelen.

    17u30: ik geef mijn lief een dikke zoen, zeg dat hij niet op mij moet wachten om te gaan slapen en vertrek naar Kobe.
    Onderweg krijg ik een smsje van Seppe: "ik vind het wel ok van je dat je nu tenminste eerlijk bent tov mij. Jij had nooit voor mij gekozen. nu kan ik eindelijk door."
    Aangezien hij mij een tijdje terug had gezegd dat hij verder wilt met zijn leven, en daarom geen sms'jes meer zou sturen, noch ontvangen, had ik hem met rust gelaten. Het was moeilijk, aangezien ik hem nog altijd heel fel in mijn hart draag, maar ik deed het uit respect voor hem. Uiteindelijk wil ik hem het niet moeilijker maken dan het is. Ik ben dan ook heel verbaasd alsnog een sms'je te ontvangen van hem. Vooral dat hij van het type "eens een streep getrokken, altijd getrokken" is.
    Ik stuur een antwoord in de stijl van "ik heb besloten om een punt te zetten achter mijn relatie, dus ik ben niet in stemming om hierover verder te babbelen". Hij stuurt terug: "Verdomme, jij kip". Flatterend hé.
    In de 20 minuten daarop stuurt hij mij nog:
    "Ik ben echt sterker geworden hoor. Twijfel daar niet aan."
    "Jij leefde x jaren in illusie. Niet ik."
    "Liefje, waar ben jij mee bezig? Anderen zijn heel duidelijk. Jij eigenlijk niet."

    17u55: ik bel Seppe, want ik besef dat we het hier hebben over belangrijke dingen, maar ik ga bij Kobe gaan binnenstappen, dus ik kan niet meer reageren (zonder helemaal boertig over te komen op mijn gastheer). Seppe neemt zijn telefoon niet op, en ik ben te koppig om een berichtje te laten.

    19u00: sms van Seppe: "als een man na zoveel jaar nog steeds zegt dat hij van je houdt, en jij reageert niet, dan ben jij een koe".
    Ik lees dit pas om 21u...

    23u00: na een supergezellige avond bij Kobe, stap ik terug in mijn auto. Ik heb geen reactie gestuurd op het "koe-berichtje" van Seppe, en doe dat nu toch even. Ik leg hem uit dat ik niet bereikbaar was, via sms.
    Reactie van Seppe: "ik ben helemaal niet kwaad. Eerder opgelucht. Dat dit alles eindelijk achter de rug is. Dat ik nu als mens weet waar ik sta. En niet als verliefd iemand. Ik ben op een vreemde manier blij om je reacties en mijn gevoel."
    Stomme a-woman kan het zich uiteraard niet laten om hierop te reageren. Ik voel hoe Seppe wegglipt en ik kan het niet laten gebeuren. Ik reageer, uiteraard.
    Reactie van Seppe "bekijk jouw sms-antwoorden nu eens als neutraal persoon". Ik word geweldig ambetant want ik vind niets zo frustrerend als afgerekend te worden op sms'en. Het is zo'n beperkt medium, je kan er niets mee overbrengen zoals het moet. Dus, ik reageer uiteraard alweer en ik bel hem, want ik wil hem zeggen dat die ene avond vol stomme sms'en er niet voor gaat zorgen dat dat nu het beeld is dat we van elkaar hebben. Ik bel hem, hij neemt niet op. Ik spreek iets in op zijn voicemail. Meteen daarna een berichtje met het nieuws dat hij ff niet bereikbaar was.

    23u15: ik moet dringend naar 't wc. Ik stop aan een tankstation onderweg, haast mij naar de toiletten en zet mijn surrealistische sms-conversatie verder.

    23u30: Ik parkeer thuis en ondertussen heb ik Seppe aan de lijn. Hij vertelt mij dat hij verder wil met zijn leven, een huis wil kopen,... Hij stelt mij ook, out of the blue, de vraag wat ik met Sander heb. Hij heeft blijkbaar uit mijn reactie's en héél beperkte verhalen over Sander begrepen dat er "iets" is. Die man kent mij soms beter dan ik mezelf ken.
    Ik heb een heel emotioneel gesprek met Seppe (allemaal aan telefoon, geparkeerd voor de deur), waarin er een aantal harde woorden vallen. We realiseren ons wat we aan het kwijtspelen zijn en er wordt weer een opening gemaakt naar een "ons".

    23u50: ik fatsoeneer mijn gezicht een beetje (ik heb zitten wenen als een klein kind aan telefoon) en stap volledig uitgeput thuis binnen. Mijn ventje vraagt hoe het geweest was, ik antwoord kort.

    00u10: We kruipen in bed en ik ben doodop. Plots vraagt mijn ventje "wat scheelt er?". Aangezien hij elk gesprek probeert te vermijden, vind ik dat ik hierop moet ingaan. Ook al liggen we naast elkaar, in het donker, en is het niet de moment om hierover verder te praten. Ik ben zo moe, dat ik niet de moeite doe om mijn woorden te wikken en wegen en poneer enkele oneliners. Ik zeg hem dat ik het niet langer kan om hem ongelukkig te maken, dat ik zo niet verder kan. Na nog zo'n zin of 10 zeg ik hem dat het misschien beter is om voor even uit elkaar te gaan. Ik hoor hem nog net zeggen dat hij daar niet in gelooft.  En dan val ik van pure uitputting in 't slaap. Mijn ventje achterlatend met 101 vragen...

    8u30: ik sta op. Mijn lief is al vertrokken naar 't werk. Zoals iedere ochtend heeft hij de tafel voor mij gedekt en staat mijn favoriete kop al te wachten op cornflakes, die hij ernaast heeft gezet. Op mijn plaats een briefje: dat hij deze avond met mij wil praten. Hij zegt al zijn afspraken af en verwacht van mij dat ik dat ook doe. Dat lijkt mij niet meer dan logisch.

    8u45: Ik zet mijn gsm aan en krijg een overvloed aan berichtjes:
    Seppe: "Zaterdag, om 14u, aan zee, in ons café. Dan praten we open? Deal?"
    Sander: "Goeiemorgen lieve meid. Kom je deze avond langs? Maak ik iets voor 't eten? Dikke zoen aan een heel speciaal iemand"

    Fucked up.

  • Dju

    Ik kan het niet. Ik krijg het niet over mijn hart, niet over mijn lippen.

    Deze ochtend nog, toen praatte hij zo enthousiast over de toekomst.

    De kloterij is dat we zelfs dezelfde toekomstvisie delen en dat ik niet de moed heb om die eventuele mooie toekomst nu te eindigen.

    Hoewel ik nog steeds weet dat ik hem niet de gevoelens kan geven die hij verdient. Maar zou ik het misschien ooit wel kunnen? Als ik maar lang genoeg in therapie ga en beter van mezelf leer houden.

    Aaaaaaaaaargh, ik ben aan het flippen....

  • Dit weekend...

    Ik zeg het. Dit weekend. Ik zeg het hem dat ik zo niet verder kan en dat we uit elkaar moeten gaan.
    Al is het maar voor even, al is het maar even om te zien hoe het verder evolueert.

    En niet om dan meteen in de armen van iemand anders te duiken. En daar ga ik mij écht moeten aan houden, want anders heeft het opofferen van het allerbeste ventje van de wereld geen enkel nut gehad.

    Maar, ik kan het niet langer vermijden dat ik hem ook zijn leven moet terug geven. Het is oneerlijk dat ik hem niet hetzelfde kan geven als hetgeen hij mij te bieden heeft.

    Ik hoop alleen dat ik er nooit spijt van ga krijgen dat ik de meest zorgzame, intelligente en liefdevolle man heb laten gaan, omwille van het feit dat ik (verdekke alweer) er niet toe in staat ben om lief te hebben.
    Bij deze zet ik dan ook zwart op wit dat ik het mij zowiezo ga beklagen, maar dat ik niet mag vergeten dat er iets mis was met de basis van onze relatie: de wederzijdse liefde.

    Komt het ooit nog goed met me...

  • Hoe?

    Iemand (ik neem aan dat het een man was) kwam op mijn blogje terecht door de zoekterm "hoe doe ik mijn vrouw meer zin krijgen in sex" in te tikken. Los van het feit dat hij dan bij mij aan het verkeerde adres is, stel ik mij alweer de vraag wat die man ertoe zet om zoiets in te tikken.

    Alleen al de vraagstelling vind ik intrigerend. Niet "hoe krijgt mijn vrouw meer...", maar "hoe doe ik mijn vrouw meer zin krijgen". Het heeft iets dominants, belerends en dwingends. Het is alsof hij zijn vrouw gaat dwingen om meer zin te krijgen. Alsof dat zou helpen....
    Langs de andere kant is hij er blijkbaar wel mee bezig en baart het hem wel zorgen. Hij probeert een oplossing te vinden via het net en komt dan (ochotte) bij mij terecht. Hij zal dan alleen kunnen zien dat zijn vrouw niet de enige is met dat "probleem".

    Wieweet is het wel mijn ventje die die zoekterm heeft gelanceerd. Alhoewel ik officiëel niet zijn vrouw ben, weet ik dat hij toch af en toe zo naar mij refereert. Maar neen, mijn ventje is intelligent genoeg om te weten dat zo'n zoekopdracht niet veel zal opleveren. Of zou hij zo wanhopig zijn?

    In ieder geval, beste heerschap met de intrigerende vraag: praat er met haar over. Ontdek, experimenteer, vraag haar naar haar échte fantasie'tjes (en niet naar de brave, huisvrouw-fantasieën die ze durft te vertellen), maak grapjes, maak tijd voor elkaar en stel je vooral de vraag hoe je hier samen gaat uitkomen. Want ondanks het feit dat je misschien denkt dat het volledig aan haar ligt, weet ik ondertussen al wel dat dit een "probleem" is van twee mensen.

    Ik ben er ondertussen volledig uit dat ik het moeilijk heb met het feit dat ik mij niet meer 100% verbonden voel met mijn ventje. Als die verbondenheid er niet is, kan ik het niet meer. Versta me niet verkeerd, het is niet dat ik niet meer kan vrijen. Dat zou mij wel lukken met een persoon waar ik emotioneel geen band mee heb, maar niet met de man die ik als dé man in mijn leven zou moeten zien. Dus, nu ik dat weet, ben ik alweer een babystapke verder.

  • Goeie voornemens

    A3HBZYWCA5R11FCCAO7LJH6CAT8KLKDCAEATQJHCAOG5GGLCAJN5GJ7CAN3AM9ECAAX9PV8CAKA29YUCARH8DAZCAL4IX3XCAQ7W1W8CAYVOERYCAS5DO6PCAZ1W427CAJSBPR7CASVZH0XCA8JG2I4CAZQYERJAllereerst lieve lezers: al het goeie voor 2008 en dat alle wensen mogen uitkomen!!

    Ik heb zo eens rond gehoord en van verschillende mensen te horen gekregen dat ze geen goeie voornemens hebben voor het nieuwe jaar. Een reden te meer om dat uiteraard wél nog eens te doen hé. En wieweet kan ik dan volgend jaar voldaan terug kijken op een reeks fijne dingen.

    Dus, hou je vast, hier komen ze:

    1. Meer genieten van het leven. In plaats van altijd maar beredeneerd "de dingen" te doen, ga ik proberen om alles wat meer los te laten. Niet altijd maar nadenken en alles dood-denken, maar meer gewoon stilstaan en genieten van het moment, de omgeving, de mensen.

    2. Meer sporten. Ok, ik doe nu alsof ik 3 keer in de week sport, maar eerlijk is eerlijk, het begint meer en meer belachelijk te zijn. Lola en ik hijsen ons wekelijks zo'n 2 keer (maximum...) in onze trendy sportkledij, om dan netjes af te spreken aan de start van de looppiste om dan... te beginnen stappen. En vertellen. En als we het dan allemaal verteld hebben, dan lopen we een toerke (1,1km, jawel...), zijn we volledig "poempaf" en doen we nadien nog eens ons best om nog eens een half toerke te lopen. Ik geef het toe, het is belachelijk. Dus, we moeten ons herpakken, Lola en ik...
    Ik heb ondertussen wel een fitnessabonnement dat mijn broertje voor mij won verzilverd en ik ben zelfs al één keer gaan zweten tussen bodybuildende stoere venten en doen-alsoffende madammen (waaronder ik dus).

    3. Het glas leegmaken. Ok, 2008 is het jaar van de waarheid. Ik tolereer het van mezelf niet langer dat ik nog eens een jaar ga twijfelen. Ik ben er Seppe al aan kwijtgespeeld en ik ben er nog niet uit of dit nu de domste beslissing in mijn hele leven is. Dé man, die waar ik al meer dan 10 jaar sterke gevoelens voor heb, heeft beslist om niet langer te wachten op mij. Ik kan het hem niet eens verwijten, aangezien ook hij verder wil in zijn leven. Waarom dan dat "glas leegmaken"? Wel, een wijze man zei mij laatst dat mijn leven is zoals een vol glas. Je krijgt er niets meer bij, voor je er wat van weggiet. En weggieten ga ik moeten doen. Dat is wel duidelijk. Alleen is dat geen simpele opgave voor een denker zoals ik. Dus: knopen doorhakken woman!

    4. Meer genieten van familie en échte vrienden. In plaats van steeds maar te werken en op zoek te gaan naar nieuwe dingen, zou ik beter wat meer genieten van de schatten van mensen die er nu rond mij zijn. Al moet ik zeggen dat ik op dat vlak in 2007 niet slecht bezig was. De band met Lola (en haar kleine meid), Cedrine (en haar kleine jongen) en Sanne is een stuk sterker geworden. En daar ben ik super super blij om. Ook met mijn moeder, zus en broers gaat het een stuk beter. Er is nog werk aan de winkel in het vader-departement en ik zou ook beter kunnen bij enkele ex-collega's die mij nauw aan het hart liggen.

    5. En ja hoor, de klassieker: enkele kg's afvallen. Al zou dat binnenkort (als ik de dokter mag geloven) bijna vanzelf gaan, want er wordt duchtig gekeken naar mijn ingewanden en wat daar allemaal aan het mislopen is. Dus, hoop doet leven hé.

    Kort samengevat en het klinkt onwaarschijnlijk cliché, maar ik ga proberen meer te genieten van alles. Vooral omdat het leven toch écht wel te kort is om dat niet te doen. 

    En jullie?