• Tot volgende week

    skiSki, rusten, sauna, vodka, vrienden, verjaardagen vieren, op mijn bakkes gaan, risico's nemen, met veel in een kleine ruimte, schabouwelijk veel eten omdat "we toch sporten", jacuzzi, 900 km rijden, sneeuwkettingen in de koffer steken, veel te veel gerief meenemen, boarders vervloeken maar toch heimelijk bewonderen, boek lezen, genieten van het zonneke, hopen op extra sneeuw.

    Tot volgende week!

  • Parfum

    Ik ben een geurmens. Ik heb het al eens eerder gezegd, maar dan in het kader van mannengeurtjes.

    Met periodes heb ik écht een superscherp geurzintuig. Ik ben dus heel vatbaar voor goeie én slechte geurtjes. Zo herinner ik mij nog een moment uit mijn jeugd dat ik in de jassenkast van mijn tante was gaan zitten omdat dat mengeling van haar geur, met die van haar parfums op haar jassen zo zalig was.

    Ik heb ook veel geurherinneringen en ik droom zelfs met geuren.

    Het spreekt dus voor zich dat ik ook zorgvuldig parfums uitkies. Aangezien ik niet de persoon ben die mega-veel geld wil geven aan die dingen, kies ik een lekker geurtje uit de gemiddelde Paris XL.

    Enkele voorbeeldjes van mijn favo geurtjes:

    Toen ik een jaar of 18 was, was ik helemaal verslingerd aan een intrigerend geurtje: tendre poisonTendre Poison. Mijn toenmalig lief was er ook gek van. Ondertussen kan ik die geur niet meer verdragen, waardoor dus meteen het bewijs is geleverd dat ook geursmaken veranderen met de tijd.

    Enkele jaren terug kreeg ik een flesje Pleasures voor mijn verjaardag. pleasuresIk heb die geur enorm veel gebruikt, maar het flesje stond ondertussen ergens achterin mijn kast. Tot ik enkele weken terug met Sander praatte en hij mij zei dat hij een super lekkere geur had geroken bij de receptioniste van een klant van hem en haar gevraagd had welke geur dat was. Inderdaad, Pleasures. Ik ben toen dat fleske eens gaan zoeken en heb ontdekt dat ik het nog steeds een lekker bloemig geurke vind. Een geurtje om "gewoon overdag" aan te doen. Fris, maar zonder meer.

    Ook de geurtjes van Hugo Boss zijn een succes. hugo bossIk heb dit geurtje: veel gebruikt, maar ondertussen is dat een "achteraan in de kast"erke...

    Momenteel heb ik twee favoriete geurtjes. Eentje voor als ik mij "gewoon" voel en eentje als het een beetje speciaal mag zijn. Het gewone geurtje heb ik in feite vooral gekocht omwille van het flesje en de leuke marketingcampagne die eraan vast hing. Ik heb het dan over de nieuwe geur van Diesel: Fuel for life. dieselHet heeft iets stoers, dat geurtje. En het montert mij ook altijd een beetje op.

    Maar, mijn allerfavorietste geur momenteel is een unisex-geur. Het zou dus ook kunnen dat er mannen rondlopen met dit reukje. Er zit inderdaad een mannelijke toets aan, maar ik moet zeggen dat ik er al héél veel complimentjes over heb gehad. cartierPasseer je dus een vrouw die lekker riekt naar Eau de Cartier? Tja, dan zou ik het dus kunnen zijn...

    Of hoe ik in deze (voor mij) vrij donkere tijden toch af en toe eens luchtig kan/wil zijn.
     

  • Aftellen

    In tegenstelling tot hetgeen je altijd hoort over mensen met een depressie, heb ik steeds de nood om "ergens naartoe te gaan". Het lijkt alsof ik niet tot rust kan komen als ik thuis zit. Nochtans heb ik dat als kind altijd graag gedaan. Tenminste, voor zover het thuis kalm was en mijn ouders een rustpauze inlasten tussen hun ruzie's.

    Ik kijk er momenteel naar uit om volgende week op de latten te gaan staan. Mijn ventje gaat niet mee, aangezien we het ons gunnen om even elk apart de tijd te kunnen nemen.

    In ieder geval... ik ga daarboven op de bergen eens goed de wind door mijn oren laten suizen, zodat mijn hoofd terug wat leger wordt.

  • Er hangt een depressie boven a-woman

    depressed-womanZondagavond: ik ga even langs bij mijn mams. Ik weet niet echt wat te zeggen, maar heb nood aan haar gezelschap. Mama's kunnen troostend zijn, ook zonder woorden en zelfs zonder dat ze dat op dat moment bedoelen of zelfs maar doorhebben dat je troost nodig hebt.

    Plots zegt ze me, out of the blue: "het gaat niet goed hé met jou, meisje". Het is geen vraag, het is een vaststelling. Ik buig mijn hoofd en moet toegeven dat ze gelijk heeft. Een schuldgevoel overvalt mij. Schuldig omdat ik me niet goed voel. En omdat ik weet dat ik niet de meest aangename persoon ben om in de buurt van te zijn tegenwoordig. En omdat ik er maar niet uitgeraak wat ik nu juist voor welke man voel...

    Enkele tellen later suggereert ze mij dat ik misschien wel in een depressie zou kunnen zitten. Ik zeg niets en denk na. Ok, ik ween niet de hele tijd en ik wil ook niet de hele tijd thuiszitten, na te denken over hoe slecht mijn leven is. Maar het is waar dat ik uit niets nog échte vreugde haal en dat ik rond me heen aan het schoppen ben dat het gene naam meer heeft. Ik (diegene die niet omkan met veranderingen) heb al vanalles veranderd aan mijn leven de laatste tijd. Nieuw werk, nieuwe hobby's, nieuwe vrienden en zelfs overwogen om met een nieuwe vriend te starten. En niets helpt.

    Dus: deze ochtend heb ik de koe bij de horens gevat en ben ik langsgegaan bij mijn huisdokter. Ik spreek hem al jaren aan met zijn voornaam en ken hem in feite vrij goed. Hij begeleidt mij al sinds ik een jaar of 12 was en hij als pas afgestudeerde dokter zich kwam vestigen in ons dorpje.

    Hij liet er geen gras over groeien: mijn mams heeft gelijk... Ik zit, volgens hem, duidelijk (wat zeg ik: héél duidelijk) met een zware depressie. Eéntje waar niet uit te komen is zonder aangepaste medicatie.

    En dus nu moet ik, de vrouw die bij hoog en laag beweert dat ze oersterk is, toegeven dat het toch niet zo is. Ik heb het langs ene kant moeilijk met het feit dat zo'n diagnose is gesteld (ook al bezweert de dokter mij dat dit een ziekte is die iedereen kan overkomen), maar aan de andere kant heb ik ook een gevoel van opluchting. Eindelijk een diagnose voor hetgeen ik voel. En in feite is het dwaas dat ik daar zelf niet ben op gekomen...

  • Zonnetje

    A1RTF9OCAQL44WGCAFLQMBBCALP1FY5CAE1J6THCA98GAPMCAVM2QELCATCS9CQCAXQ6QXPCAABZ7NKCAO5LJF5CAPISV29CA9LXHZQCAALMXT5CAYLWAY5CAVEW4GQCAOJKDFICAU4ULPCCAIHL0CFCA1GKL8IHoewel het zonnetje buiten aarzelend steeds warmer schijnt is bij mij het licht stilaan aan het uitgaan...

    Jawadde, wat kan een mens zich toch zo fel in haar problemen wentelen dat er niets anders meer lijkt te bestaan.

    Zelfmedelijden is nochtans mijne stijl niet. Dus, ik moet hier dringend uit!

  • Een pluim voor mijn zus!

    A4ECCH7CAYJ0Y0MCA9HJOA2CAJDANLACAKY2KFACAKYTG9ICA88FLY1CAIRF362CAQRUNX1CAPEYMNWCACN6YAACA7UBYV8CAH15ORDCAN09MMICAW4NZJ4CASEPJ8QCAU651N2CA5U2LQFCA3QDCSFCAXSW3N9Mijn zus is een heel stuk jonger dan ik, heeft bijgevolg een pak minder levenservaring en is op verschillende vlakken nog altijd vrij naïef.

    Maar ze is godverdekke geen stoemeke. Ze heeft mij zondag zowat bevolen om met haar een hapke te gaan eten, want ze wilde mij nog eens spreken omdat ze ongerust is over mij. Gisteren ben ik dus met haar op restaurant geweest en zat ik daar als klein mensje tegenover een grote madam.

    Ze heeft rustig geluisterd. Mij absoluut niet geforceerd om iets te zeggen of om beslissingen te nemen en besloot toen met héle wijze woorden. Aangezien ze zelf ook al haar deel aan relatieperikelen achter de rug heeft, spreekt ze zelfs over het algemeen uit ervaring.

    Ze zei me dat ze het zo raar vond dat ik al schrijvend wél de juiste dingen kan zeggen maar er spijtig genoeg niet naar handel. Daarnaast dringt ze er enorm op aan om nu eens eindelijk "den boel, den boel" te laten en voluit voor mezelf te kiezen. De druk die ik voel van verschillende mensen in mijn leven zou ik gewoon achter mij moeten laten en vooral aan mezelf werken. En mezelf de kans geven om terug mezelf te worden. Want ze heeft gelijk, mijn zuske: ik kan niet meer. Ik ben volledig op en doodmoe. De kans om hierbij foute (lees: impulsieve, onder druk gedane of op basis van schuldgevoel) beslissingen te nemen is reëel.

    Dus zusje: een dikke vette pluim in jouw richting. En bedankt voor de steun die ik van je krijg. Dat had ik pakweg 15 jaar geleden nooit van je gedacht, toen ik je met een bril op een wel héél bizare plek getekend door de tuin zag crossen...
    Ik kan alleen maar vragen: ik heb je nu efkes nodig, please, ben er voor mij. Nadien ben ik er terug voor jou...

  • nog nooit!

    Lilth van "Tales from the Crib" is er alweer in geslaagd om het meest banale onderwerp om te toveren tot iets heel intrigerend, nl. een doordenker op de vraag "wat heb jij nog nooit gedaan?". Het gaat dan niet over de meest extentrieke dingen zoals "basejumpen met 33 vrouwen aan dezelfde parachute", maar over de gewone dingen des levens, zoals grasmaaien, hamburgers eten en video's programmeren.

    Ik ben ook eens nagegaan wat ik allemaal nog nooit gedaan heb...

    Ik heb nog nooit een volledige sigaret gerookt (2 trekskes was genoeg om het af te leren), een lichaamsdeel gebroken, krab gegeten, een koe gemolken, een fret aangeraakt, een hond gewassen. Daarbij heb ik nog nooit later dan tot 8u 's ochtends gefeest, ben ik nooit naar Amerika geweest, heb ik nooit een rugbymatch gezien, op cruise geweest, de sportkaterne van de gazet gelezen, een contactadvertentie geplaatst.

    Ik ben nog nooit bevallen, nog nooit 69 gedaan, of een trio (noch met 2 mannen, noch met 2 madams), nog nooit met een Mercedes of Porche gereden, nooit geslaagd in mijn enthousiaste vermageringspogingen. Nooit die 5 toerkes gelopen die ik nu zou worden verondersteld te kunnen lopen in een half uur.

    Aangezien ik geen evenwicht heb, heb ik nog nooit op een snowboard gestaan (hoewel dat wel een toekomstplan is), squash heb ik ook nog nooit geprobeerd, en waterskiën ook niet.

    Ik heb nog nooit geslapen in een hemelbed, of op een boot. Ik heb in een frituur nog nooit een klaargemaakte saus zoals stoofvlees of "vol-au-vent" besteld.

    Ik heb nog nooit een muggenbeet op mijn neus gehad, een spin over mijn hand zien kruipen of een labrador geaaid.

    En jullie?

  • Streep

    200540063-001Sander zei me gisteren: zet nu toch eens eindelijk een streep onder jouw relatie met jouw vriend. Je hebt dit al jaren geleden besloten, maar nog steeds niet durven doen.

    Zou dat zo zijn? Waarom zou ik dan bij hem blijven? Wat VOEL IK? Grr... ik haat voelen, maar ik MOET voelen.

  • Liefde?

    428539189_660527dc20_mIs het liefde als je stopt met zoeken naar anders en beter? Is het liefde als je genoeg hebt aan die andere? Aan het delen van alle lief én leed met die andere?

    Als de wereld je kan gestolen worden en dat die betere job, dat grotere huis, die verdere vakantie's en die hogere bankrekening er allemaal niet meer toe doen?

    Ik hield er altijd aan om "verschil" te maken. Maar, dat verschil zou dan vooral tov anderen zijn. Zodat "anderen" mij (vb na mijn dood) zouden herinneren. Maar wat heb ik daar in godsnaam aan? Ik zoek nu dus naar liefde. Naar MIJN liefde. En niet meer naar bevestiging door anderen. En geloof me vrij: dit inzicht is voor mij wereldschokkend én héél confronterend.

    Ok, nu ik weet wat liefde is, kan ik er misschien iets bewuster bij stilstaan als ik denk ermee te maken te hebben.

  • Terug boven water!

    Ik ben er weer. Vorige week stond volledig in het teken van ene Mia...

    Binnenkort alweer snedige, opmerkzame, vlotte (ik mag er zelf in geloven hé...) stukjes van a-woman.