• Long time, no see

    B000FIHNAC_01__SS500_SCLZZZZZZZ_V66367484_Het is een tijdje geleden hé. Ondertussen ben ik naar het schijnt zelfs uit de top 30 getuimeld. Niet dat mij dat stoort, want het begon mij allemaal iets té heftig te worden. Ik had zo'n beetje een Lilith-effect. Al zal het bij mij allemaal niet zo'n vaart lopen, aangezien het niet duidelijk is wat mijn job juist is en hoe ik er "in 't echt" uitzie.

    Hoe is het ondertussen met mij? Tja, ik werk dus veel hé, maar dat liedje kennen jullie al.

    Hoe is het dan met MIJ... Wel, het gaat de goeie richting op. Door mijn voeding aan te passen (remember: geen gluten of lactose), merk ik dat ik niet meer zo'n klopke krijg rond een uur of 4 in de namiddag. Ik eet gezonder en bewuster, maar daarom niet eens lichter. En toch ben ik enkele kilo's afgevallen. Niets spectaculairs, maar voor mezelf net goed genoeg om terug comfortabel in de meeste broeken te passen.

    Daarnaast merk ik ook dat het in mijn hoofd allemaal wat beter op een rijtje komt te staan. Het gevolg daarvan is dat het duidelijker en duidelijker wordt dat ik nu toch eindelijk eens stevige en grote keuzes moet maken. En dat is niet zo evident. Ik kan mezelf minder en minder excuseren voor de belachelijke twijfels die in mijn kopke razen. Ik merk dat ik vaker mijn eigen gedachten afdoe als "belachelijk", "kinderlijk" en "maak nu toch eens eindelijk een keuze". Dus, het zal er dan toch eens van komen. A-woman gaat dan toch eens met een hakbijl door haar leven moeten gaan, en daar gaan slachtoffers vallen. Maar ik kan het niet langer zo laten, onder het mom van "laat alles maar gaan, en we zien wel". En onvermijdelijk gaan daar gekwetsten vallen. En het zou maar juist zijn als dat dan ook op mij van toepassing is.

    Hopelijk ben ik ondertussen sterk genoeg om dat zelf ook op te vangen en ermee op te leren gaan.

    En weet je wat het goeie nieuws van de dag is? Ik ben deze ochtend opgestaan met goesting!! Maak dat nog mee...

  • Blogwedstrijd...

    logo marktrockIk was daarnet eens aan het kijken of er al meer nieuws was rond Marktrock, en ik heb ontdekt dat er een blogwedstrijdje is. Aangezien ik ooit al eens met Flair iets gelijkaardigs heb gedaan, leek me dat wel leuk. Langs de andere kant, ik krijg mijn werk nu al niet gedaan. Als ik dat er nog eens bij neem, dan lukt dat al helemaal niet meer.

    En trouwens, ik ben in mijn leven nog maar 3 keer naar Marktrock geweest, dus zo'n referentie ben ik nu ook weer niet. En ik veronderstel dat ik met mijn "gezegende leeftijd" ook niet bepaald meer tot de doelgroep hoor.

    Dus... diegenen die zich geroepen voelen, doe maar mee aan de wedstrijd. Er is kans om te winnen... Ah ja, ik doe niet mee... ;)

  • Veel werk

    Ok, het klinkt geweldig blasé, en waarschijnlijk ook wel wat cliché, maar het is momenteel een beetje moeilijk om veel te schrijven omdat ik gewoon veel te veel werk heb.

    Ik doe mijn best om binnenkort meer nieuws te geven...

  • Welke vrouw...

    Welke vrouw, met een enigzins verantwoordelijke en/of leidinggevende functie kent onderstaande situatie (of afgeleide ervan) niet?

    Stel je voor: een vergadering. Deelnemers: een mannelijke collega, een externe leverancier (2 personen, mannen), externe medewerkers (ook twee personen, mannen). Mijn mannelijke collega neemt het woord en stelt mij voor als projectleider. Geen van de aanwezige en uitgenodigde mannen kent mij (of mijn collega) van op voorhand, dus ze bekijken mij allemaal onverholen (of soms heel demonstratief) aan. Deze mannen stellen zichzelf voor en kijken daarvoor onveranderd naar mijn mannelijke collega. Niet naar mij.

    Ik zwijg ondertussen, aangezien ik hierop weinig te zeggen heb. Ik word totaal genegeerd (ondanks het feit dat de aanwezige mannen er vooral zijn op mijn vraag en dat ze ook voor mij zullen moeten werken).

    Even later neem ik het woord en voel ik dat ik de aandacht heb van enkele van de mannen. Pas op het einde van de meeting (en mits heel wat omzichtige hints) heb ik de volledige aandacht en merk ik ook dat ik aanvaard wordt als "de contactpersoon".

    Zucht... Ligt het nu echt aan het feit dat ik een vrouw ben, dat het moeilijker is om serieus genomen te worden in de zakenwereld? Is de blik met de "amaai, zo'n grietje, gaat die dat doen?" enkel voor mij bestemd, of komen vrouwen dit wel vaker tegen? Zou het enkel zijn omdat ik er naar het schijnt eerder 25 uitzie dan mijn bijna-32, dat het ongeloofwaardig is dat ik "the boss" zou zijn, of heeft het toch met mijn vrouw-zijn te maken? Of misschien een combinatie van beide?

    Ach ja, ik heb er in ieder geval wel het volste vertrouwen in dat het allemaal wel losloopt, dus ik maak mij geen zorgen. Ik wilde gewoon eventjes mijn (kleine) frustratie uiten. En wat is daar beter voor geschikt dan mijn oude, vertrouwde blogje hé? :)