• Onmogelijk

    Dit is een stukje om emotie van me af te schrijven en op geen enkele manier bedoeld om feedback uit te lokken. Dus, lees maar, denk er het uwe van en vergeet het nadien.

    Het is zover, het is er gekomen. Ik leef al jaren een dubbelleven en ben er altijd "goed" mee weg gekomen. Hoe het lukt of hoe het allemaal zo lang heeft kunnen duren kan ik alleen maar verklaren door te zeggen dat ik wel héél goed kan liegen en manipuleren (zeg ik cynisch). En vooral van dag tot dag leven en gigantisch veel energie steken in dingen die niet juist zijn.

    Wat de meesten reeds vermoedden, is waarheid: ik hou er effectief een dubbel leven op na. Eerst met mijn ventje en Seppe, later met mijn ventje en Sander.

    Alles komt bij mij uit een gevoel dat ik dingen niet wil missen. Ik hou heel egoïstisch vast aan de gevoelens die de drie laatste mannen in mijn leven hebben voor mij en hoop dat "het lot" ooit zal uitwijzen wat nu "het juiste" is. Let wel: steeds met de vaste overtuiging in mijn achterhoofd dat er een héél groot risico is dat de situatie in mijn gezicht zal ontploffen, waardoor ik uiteindelijk diegene zal zijn die met een leeg leven zal achterblijven. En het zou mijn verdiende loon zijn ook.

    Ik ben ervoor in therapie gegaan. Maar ik durfde het zelfs hem niet helemaal zoals het is te vertellen. Ik heb hem gezegd dat ik nog contact had met Seppe (het woord "affaire" is toen gevallen), maar ik heb nooit het écht probleem, nl. dat ik met twee mannen een semi-volwaardige relatie had verteld. Ik heb dat trouwens nog nooit aan iemand in de volledige waarheid van de juiste woorden verteld. En de reden waarom ik het nu op blog zwier (ook al weet ik dat er twee dierbaren eventueel kunnen meelezen), is gewoon omdat het vandaag de dag is waarop mijn leven definitief zal veranderen. Uitstel of uitleg is niet langer mogelijk.

    Het contact met Seppe is trouwens ondertussen volledig verbroken. Toch lijkt het alsof ik die bevestiging van "een tweede man" nodig heb, aangezien ik nu iemand anders in mijn leven heb, nl. Sander.

    Waarom? Kweetetniet. Ik weet het écht niet. Het is niet omdat het spannend is. Je kan een affaire hebben van enkele weken of zelfs maanden en in die tijd vooral genieten van de spannende onverwachte dingen. Maar, aangezien ik dit met Seppe dik 5 jaar heb vol gehouden, waren het écht niet altijd momenten van stiekem genot. Ik ben ook nog mee geweest naar familiefeesten, heb strijk & was gedaan, heb hem door mindere periodes op zijn werk getrokken,...
    Seppe wist uiteraard wel dat ik samenwoonde. Voor hem was het ook niet zo noodzakelijk dat ik daar snel verandering in bracht. Hij woonde alleen en voelde zich daar best ok bij. Toch waren er momenten dat hij mij voor zichzelf wilde (uiteraard, wie wil dat niet als hij/zij een koppel is...). Waarom zijn we uiteindelijk uit elkaar gegroeid? Omdat de problemen uit ons verleden ons bleven achtervolgen. En we te veel geschiedenis met ons meedragen. Niet uit gebrek aan liefde of respect.

    Ondertussen heeft Seppe een vriendin, en heb ik hem gevraagd heel gelukkig met haar te worden, maar te stoppen mij te vertellen hoe geweldig ze wel is. Niet dat ik het hem niet gun, maar ik moet het niet steeds horen.

    En dan was er plots Sander in mijn leven. Ik ken hem al vele jaren en had hem altijd vrij laag ingeschat (wegens onverbeterlijke macho, voetbalsupporter, gefixeerd op eigen uiterlijk door uuuuuren door te brengen in de fitness, een geschifte ex-vriendin,...). Hij fascineerde mij wel, maar ik ken mezelf: foute mannen (vooral stoere foute mannen) trekken mij aan. Toen hij dus, out of the blue, vroeg om eens samen weg te gaan was de insteek bij mij duidelijk: ik was