• Aan de papa van Jeffrey

    baby_on_boardIk excuseer mij ten zeerste voor de kleine zwalpende beweging die ik deze ochtend maakte toen ik (tegen 30km/u in de file) onderweg was naar 't werk. Ik was nl. aan het proberen om mascara zonder panda-beertjes-look op mijne smikkel te krijgen, maar besef dat dit geen excuus is. Ik kan inderdaad ook gewoon 2 minuten eerder opstaan om dat klusje perfect te klaren in mijn badkamer, maar ik ben nu eenmaal een last-minute-madam en dat smincken achter het stuur zal er spijtig genoeg nooit uitgaan.

    Maar dat je dan gelijk nen halve gare mijne weg moet komen afsnijden, om vervolgens een heel bizar achteruit-rij-moment te hebben aan de verkeerslichten, moet uitstappen en mij dan moet komen uitkafferen, dat gaat er bij mij niet in. Je kon er niet mee lachen dat ik weigerde mijn deur en/of raam te openen om uw tirade beter te begrijpen en ging pas écht helemaal door het lint als ik ook nog eens durfde te beginnen giechelen, omdat ik zag dat de helft van uwe boterham nog aan uw mondhoeken hing. Wat mij trouwens doet vermoeden dat jij jouw boterhammen achter 't stuur eet, wat toch ook niet helemaal veilig is hé.
    Toen het groen werd en dus iedereen achter mij begon te toeteren (ah ja, jij stond voor mij geparkeerd en stond ondertussen van uw gat te draaien tegen mij), heb je de moeite genomen om tot aan die auto te lopen om met een grote zwaai een bluts te slaann in de moterkap van de bewuste auto. Om dan te beseffen dat je toch een trap te ver was gegaan, via mijn auto lopend en een vettige rochel spuwend tegen mijn venster gauw naar de eigen auto te lopen en snel weg te rijden. Door het rood notabene...

    Djeez... Ik hoop ten volle dat Jeffrey (van "Jeffrey on board") door de mama bij de onthaalmoeder was afgezet en niet op de achterbank zat, beseffende dat zijn vader helemaal gek werd. Ochotte da kind...

  • Stel

    cover44Stel, je (man) bent net uit elkaar met jouw vriendin. Je bent vollop de miserie die op zoiets volgt aan het verwerken en hoopt dat het allemaal zo snel mogelijk achter de rug is.

    Je hebt het wat moeilijk en heel spontaan zeg je toe op de vraag van een roddelboekske om met uwe kop op de voorpagina jouw verhaal te komen doen. Of godbeter, je belt zelf om uw verhaal te doen? Diene foto op die voorpagina is goed geregisseerd. Hij is niet té happy (want anders zou je al rap als klootzak worden gezien en per slot van rekening heb je toch wel gigantisch veel verdriet), maar mag uiteraard ook niet té droevig zijn. Droevig verkoopt niet voor zo'n boekskes en bovendien is dat niet flatterend. En je bent toch wel ijdel genoeg om daar in deze barre tijden op te letten.

    In het diepzinnige gesprek (ahum) met een deskundige (ah ja, hoe vaak zou hij/zij datzelfde verhaal al niet gehoord hebben...) wil je het niet hebben over de oorzaak van de breuk. Hoewel elke lezer natuurlijk gigantisch zou geïnteresseerd zijn in smeuïge verhalen, hou je het op "dat blijft tussen mij en ...". Je wil wel kwijt dat je haar nog graag ziet maar dat hét er niet meer is, dat de mama braaf de strijk doet aangezien je zelf volledig huishoudelijk gehandicapt bent en dat er nog niet is uitgemaakt wie nu het huis zal inkopen al leg je het er vingerdik op dat je er zelf al wel jouw boontjes op te week hebt gelegd.

    Moet dat nu echt, vraag ik mij dan af? Die vriendin leest toch ook de boekskes. Toch zeker als ze hare ex-vriend op de voorpagina ziet staan in de rekken van elke krantenwinkel en delhaize. Wil je dan echt met een foto geconfronteerd worden van toen het nog allemaal koek en ei was en nu met foto's van een getormenteerde x-vriend?

    En wat als die bv's gewoon weigeren in te gaan op zo'n vragen (laten we dan maar aannemen dat hij niet zelf is gaan vragen of hij in de boekskes mocht komen)? Gaan die dan het gras omspitten om toch hét verhaal vast te krijgen? Wat is daar dan in feite het nut van? Waarom wil iemand zijn/haar verhaal doen over de recente liefdesbreuk voor heel Vlaanderen? Hoogheidswaanzin, jezelf graag bezig zien, ervan uitgaan dat de evenaar dwars door uw gat loopt? Of hoop je dat er zich meteen een vervangster zou aandienen die uwe strijk komt doen en ondertussen ook nog andere diensten verleent?

    Man man man... En dat allemaal omdat vandaag de Story op de koffietafel lag op 't werk.

  • Buikverhalen

    dieet-kat-afvallenHet langslepend conflict met mijn weegschaal heeft alweer een nieuwe dimensie gekregen. Sinds ik van de specialist de strikte instructies heb gekregen om lactose én gluten te mijden, is het er dus alleen maar erger op geworden hé. A-woman deint uit. Big time.

    In plaats van netjes meer groentjes en aangepast voedsel, stel ik vast dat ik grijp naar junkfood. Zelfs tegen mezelf ben ik dus rebel. Slim hé.

    Bon, ondertussen is het gerommel in mijn buik nog steeds niet opgelost, en komen de kilo's er stilletjesaan bij, dus het is tijd voor actie! Niks soepdiëten, proteïnedrankjes, weight watchers of trilplaten, bij mij zal het op de old fashion way moeten gebeuren: met een strak eetplan, straight from een goeie diëtiste.

    Nu wil het toeval (het is toch geweldig hoe alles soms op een lijntje staat hé) dat mijn buikspecialist een diëtiste in zijn team heeft. De fijne deerne heeft zich gespecialiseerd in "moeilijke gevallen" en vraagt daar bijgevolg enorm veel geld voor. En blijkbaar ben ik thé queen of moeilijke gevallen. Even op een rijtje:
    - Ik ben allergisch aan zo goed als elke fruitsoort (great hé)
    - Ik mag geen gluten, noch lactose eten
    - Daarnaast heb ik nog een lijstje van "intolerantie's" zoals spinazie (wie had dat nu gedacht?), geitenmelk, ...
    - En (en nu komt het écht belachelijke): aangezien mijn conditie relatief goed is, blijkt het volgens de diëtiste moeilijker om af te vallen. Mensen die namelijk totaal niet bewegen toch in beweging krijgen is een winner om af te vallen. Ik maak echter alleen maar spiermassa bij, maar val geen vet af. Zucht. Tenzij ik binnen een welbepaalde hartslaggrens blijf. Ingewikkeld hé.

    Bon, ik ben dus deze ochtend voor de eerste keer naar Dure Slanke Den geweest, in de hoop het mirakeldieet voorgeschreven te krijgen. Ik ben, geheel volgens a-woman filosofie, heel het weekend nog eens zwaar uit de bocht gegaan en heb ritueel (door het in mijn mond te steken) afscheid genomen van al het lekkers (lees: calorie-rijke voeding).

    Daar zat ik dan. In die wachtkamer vol schreeuwende slogans en slanke prachtige dames. Ik werd gevraagd te volgen naar een blits kabinet, waar Dure Slanke Den (DSD voor de gemakkelijkheid) mij vriendelijk verzocht te gaan zitten.

    En dan kwam een hoogst genant moment: ik moest netjes opsommen hoe mijn eetgewoontes er nu uitzien. Heb jij ooit al de woorden bickyburger, frietjes, pannenkoeken, slagroom (jaja, ook op capuccino), Grimbergenkaaspizza en "inderdaad, mét saus, béarnaise" moeten uitspreken in een cleane doktersruimte, met een strenge diëtiste voor uwe neus? Wel, ik kan je verzekeren dat je je héél slecht voelt. Nog slechter dan die keer dat je al dat lekkers op één avond hebt verorbert. Ze had alvast één diagnose: a-woman, je bent suikerverslaafd. Ah, tzal nog niet zijn zekers... in suiker zit géén lactose, geen fruit en geen gluten. Toch gezond voor mij? Niet?

    Wat zijn nu de verwachtingen? Na gewichtige evaluatie is er mij mede gedeeld dat ik het potentieel heb om 6% vetmassa te verliezen. Volgende week krijg ik een zeer strikt uitgewerkt dieet dat ik dan "gewoon" (dixit DSD) moet volgen. En dan komt alles nog goed met mijn buik én lijn. Ik ben benieuwd...

  • Eindelijk over Seppe

    zwaaienOef... het schijnt mij dan toch te lukken. Hetgeen gezegd wordt is dan toch waar: "uit het oog, uit het hart". Al hadden ze mij dat een jaar of 5, 6 geleden nooit kunnen wijsmaken.

    Ik sprak deze middag heel impulsief nog eens af met Seppe om te gaan lunchen. Deze ochtend had ik hem een sms'je gestuurd en wonderlijk genoeg had hij er ook meteen zin in. We spraken af in het Italiaans Restaurantje bij ons in de buurt. Hij was er al (uiteraard, hij komt NOOIT te laat, zeer tot grote ergernis van "miss altijd een beetje later dan voorzien").
    Van ver zag ik dat hij nog steeds diezelfde bruine leren vest draagt, maar ondertussen gehuld is in chique broek, hemd en das. Ofte: het uniform van de zakenman. Bij sommige mannen staat dat best ok, en bij hem zou dat ook wel kunnen denk ik. Maar op één of andere manier heb ik bij hem dan de indruk dat het geheel nét niet past, uit een heel goedkope winkel komt en hem niet afgaat. Of zou dat gewoon mijn natuurlijke aversie zijn voor een man in kostuum?

    In ieder geval, hij ziet er nog steeds hetzelfde uit. En hoewel ik nog altijd vind dat hij een heel knappe man is, is de "zindering" bij een eerste blik op hem weg. Hoor je wat ik zeg? Besef je hoe belangrijk dit is? Want hoewel ik nu al een tijdje beweer dat Seppe uit mijn gedachten is, is dit de eerste keer dat ik dat ook écht kan bewijzen (voor mezelf dan).

    We hebben het gehad over zijn werk en appartement (veilige thematiek), over mijn werk en huis (nog veiliger), maar ook over zijn en mijn familie (al iets delicater) en zelfs over onze partners (in het verleden: te mijden onderwerpen). Het was fijn, moet ik zeggen. We voelen elkaars humor nog steeds goed aan en amuseren ons nog altijd in elkaars gezelschap.

    Maar (en dat is dus hét belangrijkste voor mij): we hebben voor één keer niet aan het traditionele "mijn leven is nu beter op een rijtje dan het jouwe"-opbodspelletje gedaan en hadden op geen enkel punt een dubieuse stilte of suggestieve ondertoon. Op het einde van het lunch-uurtje hebben we elkaar een dikke smakkerd op de kaak gegeven en zijn we allebei vrolijk naar ons verder leven gestapt.

    Oef... EINDELIJK!!!

  • feesboek

    gamerz_ignoreEr was een tijd waarin ik helemaal enthousiast was over feesboek. Ik "vond" mensen die ik al in geen 100 jaar gezien had en kon er lezen of ze tegenwoordig gelukkig getrouwd zijn, met een hord kids, welke job ze doen en wat hen zoal bezig houdt. Er staan dan ook zo'n kleine 600 foto's op, enkele video's, info over welk disney-symbool ik ben, lidmaatschappen op de meest bizarre groepen (van de freggles tot de lagere school bij ons in 't dorp waar ik mijn eerste hippe mini-rokjes versleten heb). Daarnaast heb ik mij ooit eens bezig gehouden aan te duiden welke landen ik zoal bezocht heb, heb ik mij enthousiast bezig gehouden met het kopen en verkopen van vrienden, staan mijn favo restaurantjes online en heb ik zelfs al gesmeten met schminkdozen en Eddy Wally's.

    Maar ondertussen begint mijn appetijt ervoor toch wat te minderen. Ik stel vast dat je de feesboekers grotendeels kan opdelen in 3 categoriën: de opscheppers, de dikke zagen en de mensen die niks zeggen.
    De eerste groep doet meer en meer zijn/haar best om zijn/haar leven er zo blits mogelijk te laten uitzien. Als je het zo mag geloven, gaat iedereen tegenwoordig alleen nog maar naar de duurste concerten, zijn de baby's in de aanbieding, veranderen "relationship-statussen" (tot ieders tevredenheid) om de vijf seconden en staat iedereen alleen maar geweldig knap te feesten op alle foto's.

    Daarnaast heb je natuurlijk ook de eeuwige zagers die het zich niet kunnen laten om elke dag zeer enervant hun werkdag af te tellen, elk tv-programma dat ze bekijken online zetten en je vervelen met welke les van 0-5km ze tegenwoordig zitten in de start to run.

    En dan nog diegene die gewoon op feesboek een profielke hebben omdat dat tegenwoordig nu eenmaal hip is.

    Dus... ik heb grote kuis gehouden. Ik heb de gul toegezegde "vrienschappen" op feesboek aan banden gelegd. Te veel zagen op feesboek? Ignore! Te veel stoefen? Ignore! Ex-lieven die opscheppen over de fantastische nieuwe madam? Ignore! Would-be vrienden die enkel uit zijn op gratis drank op leuke feestjes? Ignore (met veel leedvermaak)! Die schoolvriendin uit het lager onderwijs die nu meer schijnt met vakantie te gaan dan te werken? Ignore!

    Voila!

    Ooit zei een kaartlegger tegen mij dat je een vol glas eerst moet leegmaken voor je het weer kan vullen. Awel, dit is dan heel letterlijk zo gebeurd in het aantal vrienden.
    Alé, zeg nu zelf... Hoeveel van die mensen die zich op zo'n virtueel blad jouw vriend noemen zouden ook effectief in hunne auto springen als er écht eens iets mis zou zijn met jou...

    Alleen... had ik niet beter nog een 4e categorie kunnen toevoegen en daar mezelf toe rekenen: de "toffen" ;) Kwestie van niet té veel mensen op hun tenen te trappen...

  • Een andere categorie

    04Voortaan vind je me onder "sociaal leven" en niet langer bij "liefde/gevoelsleven". Ik vond dat ik eens nood had aan een andere omgeving, met wat meer volk en minder zweverige gedichtjes...

  • 2 uur heen en 2 uur terug

    In de auto zitten doe ik niet graag. Er moet al een sublieme skipiste aan het einde van de rit zitten, een geweldig leuke persoon of een shoppingbudget van zo'n € 1500 (plots uit de lucht gevallen uiteraard) om mij met enig enthousiasme in een auto te doen kruipen.

    Ik rij niet graag en ook niet mee. Als je dan nog leuk gezelschap in de auto hebt en een tof muziekske, dan kan dat de pret nog een beetje op doen fleuren. Maar, als je (zoals ik dus vandaag) twee uur heen én twee uur terug in de auto moet zitten met een kettingrokende collega, die geen zin heeft om lang in een auto te zitten, dan is dat écht een opgave.

    Ken je dat, die momenten van stilte? Het naarstig zoeken naar een gespreksonderwerp om die stilte die langzaamaan écht wel ongemakkelijk begint te voelen te doorbreken. Even zoeken in de handtas naar chickletten ("jij ook eentje?" "ja, bedankt" *stilte*), een heel belangrijk (yeah right, bezigheidstherapie jah...) sms'ke tikken naar mijn ventje, "amaai, dat is een tof liedje" - "bwah, ik vind dat maar niks" - *stilte*, elkaar wijzen op ambetante chauffeurs, lelijke mensen, rare huizen, ...

    Je kan dan beginnen praten over 't werk, maar ook dat verveelt uiteraard. Roddelen over collega's doe ik niet graag, want het verleden heeft mij geleerd dat dat nogal boemerangerig is.

    Daar komt nog eens bij dat ik zijn rij-stijl maar niks vind. Het lijkt alsof er op zijn sportbolide enkel een af-en aanknop zit, dat chauffeurs speciaal vóór zijn wagen vreemde stoten beginnen te doen en dat ik mij daar dan Hyicinth Bouquet-gewijs mee begin te moeien. Belachelijk gewoon.

    Pff, laat ik zeggen dat ik het héél vermoeiende uren in de wagen vond en dat ik blij was terug binnen te stappen op kantoor. Het rare is dat ik dagelijks bij hem "in den bureau" zit en dat ik daar in feite heel goed mee overeen kom. Maar auto-buddies zullen we dus nooit worden. We passen simpelweg niet bij elkaar al rijdend...

  • Evenementen

    lightTja, jullie zaten er allemaal heel kort bij, maar het is uiteindelijk toch nog nét iets anders. Ik organiseer dus evenementen. En inderdaad, daar sta ik dan aan het hoofd van een team, en probeer in dat opzicht het event (zoals dat hip heet) helemaal binnen het budget en naar ieders tevredenheid op de juiste dag en met de juiste vibe te organiseren.

    En inderdaad, dat is een heel leuke job. Maar ook inderdaad, de job heeft ook al eens wat minder toffe kanten zoals daar zijn: totaal geen zicht op de komende agenda, onmogelijk te combineren met een gezin en het vergt heel begripvolle partner, familie en vrienden.

    Met een hippe term en ik dus Producer Events. Tegenwoordig kan je daar naar het schijnt zelfs voor studeren (dat heb ik nl. nooit gedaan), al moet ik zeggen dat de vele stagiairs die ik heb zien passeren niet altijd van even veel vakkennis getuigden. Dus, heb ik ondertussen al een cliché zo hoog als een huis ontwikkeld. Je hoeft dus helemaal geen bachelor, master of gelijk welk diploma te hebben (al helpt dat natuurlijk), je moet al helemaal niet 1354 talen spreken, een computer kunnen uit elkaar halen en nadien weer monteren of stapels en stapels boeken doorgrond hebben, er is maar 1 rode draad in dit werk en dat is: GOESTING. Van zodra dat dat wegvalt, kan je er beter mee stoppen want voor het loon, de appreciatie van de klanten, de leuke werkuren of de extra feestjes moet je het echt niet doen.

    En voorlopig heb ik dat dus nog: goesting om nét dat speciale conceptje te bedenken dat perfect antwoord geeft op een abstracte vraag. Of om de kick te beleven van het moment waarop alles op de juiste plaats begint te vallen.

    En mijn privé-leven dan? Tja, héél af en toe kan mijn omgeving eens meegenieten van de leuke extra'tjes die mijn werk met zich meebrengt. Sommigen horen ook graag mijn verhalen (al moet dat natuurlijk niet overdreven worden). Ik denk dat de meesten in mijn dichte kring vooral genieten het feit dat ik daar écht goesting in heb.

  • Beroep

    beroepAangezien (vooral op mail) al heel veel gokjes zijn binnen gekomen ivm mijn beroep, ga ik het daar eens over hebben.

    Een bloemlezing uit de gokjes: "iets in de reclame-wereld", lerares (heuh?), artiestenmanager, verkoopster van cosmetica, columnschrijfster (in my dreams!!), werkloos thuis, callgirl (yeah right), stylist, ...

    Bon, dat is het dus allemaal niet hé. Omdat ik zo'n gokjesronde wel leuk vind, vraag ik dus aan jullie (en dus uiteraard de mensen die mij niet kennen) wat mijn beroep is. Als beloning voor de winnaar heb ik iets heel speciaals in gedachten: ik nodig je uit mij te ontmoeten op 't werk. Iemand interesse? En iemand een idee?

    Tipjes (al dan niet verwarrend uiteraard): ik wilde "later als ik groot was", en in willekeurige volgorde worden: radiopresentatrice, dierenarts, advocate, journaliste, schoonheidsspecialiste, prinses, mistery shopper voor een reisbureau, kunstenaar, ...

  • Anoniem

    imagesBon, aangezien mijn anonimiteit toch naar de lappen is in mijn nabije omgeving, is het duidelijk dat ik twee optie's heb: ofwel verdwijnen in onmetelijke cyberspees ofwel vrolijk verder doen en er mij bij neerleggen dat ik meer en meer mensen ga tegenkomen die dit dus lezen en weten wie ik "in 't echt" ben.

    Zo was ik dus gisteren op een gezellige drink bij Lola en stelde ik vast dat 4 van de 9 aanwezigen wisten welke mijn blogje is. Aangezien ook mijn ventje, zus en Lola op de hoogte zijn, is geheimhouding niet bepaald grootschalig aanwezig.

    Langs de ene kant heb ik een "foert-houding". Ik schrijf hierin toch niet altijd de waarheid, dus mijn omgeving zal wel kunnen onderscheiden wat écht is en wat niet. Daarbij komt nog eens dat door mijn overvloedig schrijven van de laatste tijd (ahum) mijn lezersaantallen fameus gezakt zijn, dus dat kans op herkenning veel kleiner is geworden.

    Toch heb ik geen zin om door de gemiddelde collega, verre kennis en/of schoonmoeder te worden aangesproken over mijn schrijfsels. Ik heb sommige mensen écht we te extreem of karikaturaal beschreven, dus dat zou mij wel eens in de problemen kunnen brengen.

    Ik ga dus voor de Belgische compromis. Ik ga een stukje anonimiteit opgeven door wat meer over mijn job, hobby's ed te praten, maar hoop dat ik nog steeds mijn uitlaatklep ga kunnen blijven behouden zonder dat ik daarop wordt aangesproken door de verkeerde mensen.

    Maar bon, samengevat: ik ga er dus mee door, al moet ik toegeven dat ik mijn weg nog wat moet zoeken in de nieuwe "situatie".

  • The End?

    We hebben heel wat waters doorzwommen ondertussen. Mijn ventje en ik. Eén van de nattigheden is dat ik hem verteld heb dat ik een blogje heb. Ik wist op dat moment dat hij erachter zou komen welk dat dan dat blogje was en hij heeft mij daarin niet teleurgesteld.

    Ik had toen in feite alle "bezwarende" stukjes kunnen deleten of censureren maar dat heb ik heel bewust niet gedaan. Hij heeft dus heel dit blogje van voor naar achter gelezen.

    Wat dus maakt, lieve lezers, dat ik ondertussen echt niet meer weet of het nog zin heeft om dit schrijfsel-gerief voort te zetten. Het was voor mij een soort van (af en toe fantasie-)dagboek, en dan is het uiteraard niet de bedoeling dat jouw lief meeleest. Langs de andere kant voel ik nog vaak de drang om hier iets te schrijven.

    En gewoon de boel stopzetten en ergens anders beginnen, daar heb ik geen zin voor. Het is dit, of niets dus.

    Even tijd om te bezinnen nodig!