• Wist je datjes

    all starsEnkele wistjedatjes (voor diegenen die er in geïnteresseerd zijn uiteraard):

    - Ik ben sinds deze ochtend de eigenares van 1 maat kleiner. Er is nl. exact 5 kg af en ik ben zo fier als ne gieter.
    - Het slechte nieuws is dan weer dat ik nog niet eens in de helft zit en dat er nog eens 8,5 af moet...
    - Ik begin zo stilaan de onhebbelijke gewoonte te krijgen om triomfantelijk mijn cracotte/soepke/stuk fruit/waterke met een smile te verkiezen boven de lekkernijen die hier op kantoor tierig welen.
    - Uiteraard is dit slechts een heel belachelijke pose en zou ik veel liever de smeuïge kaas/koekjes/pannenkoeken/ijsjes verorberen.
    - In mijn omgeving zijn er afgelopen twee weken 7 (!!) baby's geboren.
    - Ik voel mij stilaan verplicht om aandelen te kopen bij Dreambaby en/of Baby 2000.
    - Daarnaast begint een snood plan in de stijl van Carrie uit Sex & the City zich te vormen in mijn hoofd. Remember de Blahnik schoenen die ze op haar "lijst" zette toen het haar daagde dat ze al fortuinen had uitgegeven aan huwelijks & baby-cadeau's?
    - Toen ik een collega eerder per toeval even een rondleiding gaf door ons appartementje, vond ik het zelf heel klein. Bizar, want ik heb daar in feite nooit problemen mee gehad...
    - Ik moet nog steeds lachen bij het beeld van die stomme hostess die zo slim was om onder haar deftige tailleurke een oplossing te vinden voor "zwarte neutrale pumps" in de vorm van zwarte afgetrapte All Stars. Dat arm kind is een hele avond niet van achter de balie mogen komen.
    - Een bouwvakkershelm heeft een houdbaarheidsdatum van maximum 3 jaar, mag niet op de hoedenklep van de auto liggen en moet CE gekeurd zijn.
    - Ik heb een gouden helm, niet CE gekeurd...
    - Je hebt 1 steward nodig per 800 mensen die een ticketcontrole willen passeren (interessant hé).
    - Ik ben vandaag niet in stemming om te werken. En nu ik er zo over nadenk... gisteren ook niet. En morgen ook niet.
    - Ik ga dit weekend naar Londen!!! For some oldfashion christmas shopping...

  • Genieten & leedvermaak

    Ik was afgelopen dinsdag te gast op de Radio1 sessie's. En neenee, deze keer heb ik braaf mijn eigen ticket gekocht. Dat doe ik trouwens wel meer, want ik ben niet van het bedelende soort.

    Het was nog eens een leuke ervaring om te zien dat er écht wel verschillende soorten mensen zijn. Het klinkt waarschijnlijk geweldig blasé, maar ik vond het een heel deftig publiek. Mensen die elkaar niet wegstompen om de beste plaats te hebben. Mensen die netjes bovenaan de trap wachten alvorens ze die trap aflopen om via de deuren de zaal binnen te komen. Zo stonden er vb in de zaal slechts voor de helft van de mensen barkrukken (terwijl er in feite een zittend concert was aangekondigd) en bleven de mensen die geen zitje konden bemachtigen netjes (en een beetje morrend, dat geef ik toe) helemaal achterin staan, zodat ze het zicht niet belemmerden van diegenen die zo lucky waren dat ze een stoel hadden. Ik had ook een stoel... Uiteraard... I know my way ;)

    Er was gratis Palm. Je zou dan verwachten dat de "gemiddelde mens" een voorraad zou inslaan, om toch maar zeker gratis zat te kunnen worden. Niet zo bij de Radio1 luisteraar. Netjes aanschuiven voor 1 Palmke.

    Bon, het was dus geweldig hé. Eva Deroovere kan zingen. Dat wist ik uiteraard al, maar ik wist niet dat ze dit ook live kon. En al helemaal niet onder de moeilijke omstandigheden die live radio maken met zich meebrengen.

    lady linnEva had haar vriendin Lady Linn mee. Amaai, die madam is écht geweldig. Het is een klein frêle meiske (behalve haar knieën, maar dat is voor het gedeelte "leedvermaak"), met een DIJK van een stem. En een attitude waar ik helemaal weg van ben.

    Ze had zichzelf een jaren 50 tenue-ke aangemeten. Zwarte pencilskirt met hoge taille en een roos bloesje met rushes. Ze was écht af: van kop tot teen gestyled.
    lady linn 2Maaaaar.... Lady Linn heeft zware knietjes. Wat zeg ik: Lady Linn heeft dikke knieën. En dat zeg ik (en dat geef ik grif toe) met enig leedvermaak. Het zou namelijk écht wel belachelijk zijn mocht ze echt alles van moeder natuur hebben meegekregen. En nu kon ik dus zelf vaststellen dat zelfs een fantastische madam als Lien helaas gezegend is met een lelijk knie-set. Hihi en nah ;)

  • Foto's

    paparazzi2-main_FullOoit, lang lang geleden, had ik een fototoestel. Ne kodak, zoals we dat toen noemden. Ik had het kleinood gekregen van mijn peter, en ik kreeg er meteen twee filmkes bij. Voor diegenen die geboren zijn in het digitale tijdperk: dat was iets waardoor je niet meer dan 24 of in het beste geval 36 foto's mee kon trekken. Het was altijd bang afwachten of de foto's uiteindelijk ook gelukt waren en winkels zoals Fnac deden toen actie's dat je je vakantie opnieuw mocht gaan doen als ze het filmke zouden kwijt spelen.

    Ik herinner mij nog vakantie's van 2 à 3 weken waarin ik er totaal geen moeite mee had om toe te komen met 24 foto's.
    Om het pakket kompleet te maken, had mijn peter er toen ook nog eens twee doosjes flitsen bij gestoken. Inderdaad, u leest het goed, dat waren toen nog wegsmijtflitsen. Je klikte die vast op "de kodak" en dan kon je ne keer of 6 flitsen.

    Later kocht ik mij een goed fototoestel, mét flits. Nadien zelfs een eerste digitaal fototoestel. Dat was een hele aanpassing, maar daardoor ben ik wel beginnen écht fun te hebben in foto's. Foto's werden een soort van dagboek en ik hield mij uuuuuuuuuuren bezig om die (uitgeprinte) foto's in mooie albums te steken/plakken, voorzien van precieze datum & uur van de gelegenheid.

    Wat later stopte ik met ze uit te printen (dat moet nu zo'n 2 jaar geleden zijn), maar maakte ik backups op alle mogelijke dragers (cd-roms, dvd's, usb-sticks, harde schijven), voor "het geval dat". Nogal een geluk, want de helft ervan ben ik ondertussen kwijt.

    Momenteel ben ik dus de gelukkige eigenares van een mega-goed panasonic-toestelleke én een gsm waar een 5MB Cybershot camera'ke op staat. Het hek van de dam dus.

    Maaar... Ik ben nog niet zoals de mensen waar ik mij de laatste tijd geweldig aan stoor. Ik heb de indruk dat er vroeger situatie's werden gefotografeerd die zich "voordeden", maar dat er tegenwoordig situatie's worden gemaakt om ze te kunnen fotograferen. Al die geweldige vrienden & kennissen hebben er tegenwoordig ook een sport van gemaakt om dat dan zo snel mogelijk op feesboek te zwieren en vrolijk in het rond te beginnen taggen, zodat héél de wereld weet wat je wanneer hebt uitgespookt. Ondertussen is de nieuwe trend al heel duidelijk: het gaan binnenkort allemaal filmkes worden. Onduidelijke, wazige en koppijnveroorzakende filmkes.

    Versta mij niet verkeerd, ook ik ben fan hoor. Ik heb ook een bende foto's op feesboek staan en heb mijn camera altijd in de aanslag.

    Maar ik moet niet persée compromiterende foto's hebben. Ik laat mensen ook niet met hun activiteiten stoppen om er speciaal ne foto van te maken en laat pakjes niet opnieuw inpakken om er dan opnieuw een foto van te kunnen maken.
    Ik ben absoluut geen drinker. Integendeel zelfs, ik sta bekend als eeuwige Bob, maar toch staan er ondertussen een 10-tal foto's van mezelf te kijk waarop het lijkt alsof ik nét niet van mijn stokken ga uit zattigheid. En dan zijn die mensen verontwaardigd als ik zo vrij ben om die foto's snel te untaggen.

    Ik heb een heel moeilijke relatie met mijn vader. Mijn ouders hebben een heuse vechtscheiding achter de rug, waardoor ik het mijn moeder niet nog moeilijker wil maken door haar te confronteren met het feit dat ik nog contact heb met hem. Mijn vaders familie weet dat. Toch is een nonkel erin geslaagd om een familie-feest-foto van mezelf te publiceren. Terwijl hij weet dat hij mij daarmee in de problemen brengt. Of misschien weet hij dat zelfs niet, maar dat is nu net mijn probleem met dat medium: privacy is écht niet meer vanzelfsprekend. Of je nu wil of niet.

    Bon, wat ik dus wil zeggen: ik vind de huidige manier van omgaan met foto's heel eigenaardig. Foto's lijken altijd veel te zeggen, maar kunnen zo gemakkelijk een verkeerde indruk wekken. En de manier waarop iedereen tegenwoordig met alle gemak zijn/haar foto's wereldkundig maakt, doet mij toch huiveren...

  • In mijnen tijd... ai ai ai

    Ideale_leraresIk had het nog zo beloofd... wat zeg ik, ik had het nog zoooo gezworen, dat ik nooit of te nimmer zou neerkijken op jongeren die nog studeren. Ik wist gewoon dat ik nooit een zin zou beginnen met "amaai, in mijnen tijd..." of "het zou toch ni waar geweest zijn zenne vroeger".

    Maar lap, ik heb het gedaan, ik heb het gezegd.

    Ik was een tijdje geleden gevraagd om aan organisatoren in spé een les te geven over de verhouding "organisator - overheidsinstantie's".
    Ik heb dus flink een les (2 x 50') voorbereid, er enkele leukere momentjes in gestoken (vind bevoorbeeld maar eens de productiedatum op een veiligheidshelm) en ervoor gezorgd dat ik een duidelijke powerpoint-presentatie had.
    Ik herinner mij uit mijn eigen studententijd ook nog enkele sprekers. In totaal is het misschien 5 keer gebeurd dat we iemand "uit de praktijk" voor ons hadden staan. Ik moet toch wel zeggen dat ik daar met meer dan gewone interesse naar luisterde, omdat het mij altijd heel interessant overkwam dat iemand uit het bedrijfsleven de tijd nam om aan ons "onnozele studentjes" iets te komen vertellen.

    En dus stond ik daar voor die klas, in volle verwachting een enthousiast luisterpubliek voor mijn neus te hebben. Mensen die niet op exact 50 minuten na begin van het lesuur vragen om 5 minuten pauze en na nog eens 50 minuten nog eens 15 minuten pauze. Ik hoopte op iets of wat medewerking bij het stellen van (gemakkelijke) vragen en ook wel op iets minder demonstratieve blikken naar het blikje Red Bull op de tafel.

    En toen kwam het dus hé. Toen voelde ik het eruit rollen voor ik het doorhad... "in mijnen tijd...."
    Terwijl ik in feite niet eens mag klagen. Ze hebben op het einde zelfs geapplaudiseerd. Of was dat uit opluchting dat ze mochten gaan?
    Oeps... ik word oud, het is officieel.

  • Niet veel te zeggen

    Ik heb niks te zeggen. Dus zeg ik niks.

    Tot morgen.

  • Pfff

    Ik ga niet zagen. Ik ga dus niet zeggen hoe moeilijk het was om dit weekend van de pannenkoeken en smoutebollen af te blijven die mijn familie traditiegetrouw in grote getale verorbert op 1 november. Ik ga zelfs niet eens zeggen hoe fel ik heb zitten lonken naar die nootjes die bij mijn Cola Light geserveerd werden. Terwijl ik in feite goesting had in een glas witte wijn.

    Ik ga gewoon de cijfers voor zich laten spreken en stoefen met de eerste kleine overwinning. Nu nog "gewoon" volhouden...

    08-11-04 Ticker