• Mijn ventje is weg

    Ik was deze week alleen thuis, want mijn ventje was op wintervakantie. Hij gaat ondertussen al enkele jaren op stap met wat hij noemt "zijn slechte vrienden", en ik ga het moeten gaan geloven, want hij komt niet meer naar huis.

    Vandaag, de dag van zijn thuiskomst, was ik de laatste soldekes gaan doen. Ik had verwacht dat hij mij iets zou laten weten van zodra hij thuis was, zodat we gezellig iets samen konden (gaan) eten. In afwachting was ik al even naar een baby-drink gegaan.

    Hij kwam dus thuis in een leeg huis en noemt dat "de druppel". Hij heeft zijn valies zelfs niet uitgepakt, maar is opnieuw vertrokken. Naar zijn beste ("slechte") vriend. Toen ik thuiskwam daarnet vond ik een briefje "zoek me niet, ik ben bij vriend".

    En dus zit ik hier. Totaal verbouwereerd. We hadden net in de kerstvakantie een héél moeilijke periode achter de rug, maar hadden samen besloten dat hetgeen we samen hebben te mooi is om gewoon te laten vallen. We gingen er samen voor gaan.
    Maar het heeft blijkbaar niet mogen zijn. Beiden remden we "iets" af. Ik kan er geen vinger op leggen, maar vermoed dat het te maken heeft met het feit dat we beiden al vaker gekwetst zijn in deze relatie en ondertussen geweldig op onze hoede zijn.

    Ook ik besef dat we niet goed bezig zijn/waren. Ik mis ook de momenten die we samen deelden. Het is alsof we niets meer samen hebben of doen, en dat ligt absoluut niet alleen aan hem. Ik heb daar een even groot aandeel in. Ok, we werken allebei hard, maar dat zou in feite geen belemmering mogen zijn.
    Momenteel hebben we vb geen enkel toekomstplan. Zijn vriend trouwt binnenkort in het verre Afrika, en ik mocht mee van hem. Maar door de manier waarop hij mij vroeg of ik in die periode wel zou willen weggaan (terwijl dat dat een vakantieperiode is, en ideaal valt voor mijn werk), heeft mij doen beseffen dat hij mij in feite liever niet meewil. Heb ik dat verkeerd geïnterpreteerd?
    We geven allebei graag etentjes. Ik denk dat we ondertussen alle materialen (van servies, tot glazen, tot drankjes,...) hebben om een feest te geven voor zo'n 100 personen. Maar het schijnt er gewoon niet meer van te komen.

    En toch zie ik hem graag.

    Hij wil niet in therapie. Waarschijnlijk denkt hij dat ik daardoor een deel van een soort "fout" bij hem leg. Hij heeft inderdaad niet echt hulp nodig. Als er iemand hulp nodig heeft, dan ben ik het. Maar, ik neem het hem wel kwalijk dat hij mij niet wil helpen door dit samen te doen. Of alweer... heb ik dat niet voldoende over gebracht?

    Praten. Dat lukt ons niet. We leven heel leuk en gelukkig samen, zo lang we maar niet moeten praten. Ondertussen is dit ook minder nodig geworden, omdat we elkaar beter begrijpen, ook zonder woorden. Maar in een relatie waarin niet wordt gepraat, lukt het zowiezo niet. En uit elkaar gaan, lijkt mij daarvoor ook niet meteen de oplossing. Uiteindelijk neem je dat probleem gewoon mee naar een volgende relatie, dus kunnen we beter proberen daar nu iets aan te doen. Of "we" het overleven of niet, maar dan hebben we tenminste iets bij geleerd.

    Maar, dat is nu waarschijnlijk allemaal te laat, want mijn ventje is weg. Ik schrijf het nogmaals op, omdat ik het zo moeilijk kan geloven. MIJN ventje hé. Hij die mij zo graag zag. En dat geloof ik ook, maar ik vrees dat het nu gedaan is.

    En ik kan zelfs niet huilen, want ik ben nog te verbijsterd. En nu? Gaat dit hét keerpunt zijn dat we in feite nodig hebben? Of is het nu écht te laat.

    Ik wil hem niet kwijt. Mijn ventje. De persoon die mij door en door kent. Die voor mij zorgt, er voor mij is, gigantisch loyaal en lief is. Maar ook hij die niet kan praten over gevoelens. Hij die nog liever zwijgt dan te zeggen dat het hem niet aanstaat. Hij die dit dan laat opstapelen, tot hoogtes die niet meer te overbruggen zijn.

    Het graag zien zit in mij. Dat weet ik gewoon. Maar, het zal er alleen terug uitkomen als "we" kunnen praten. Dwaas hé. De persoon die volgens iedereen té verbaal is (en dan heb ik het zowel over hem als mij) kunnen niet praten met elkaar. Het is begot om steendood van te vallen.

    En nu?

     

  • Ode aan een vriend

    friendship1py8Ik ging deze middag lunchen met een vriend. Ik mag hem zo noemen, want we kennen elkaar goed. Niet dat we elkaars deur plat lopen (as a matter of facts, we zijn nog nooit bij elkaar thuis geweest), of dat we elkaar vaak zien (gemiddeld 1 keer per jaar), maar hij is mijn vriend. En niet zomaar een vriend. Hij is dé "wat als ik toch maar..." vriend.

    Ik ben er van overtuigd dat velen dit herkennen: de man waarvan je soms denkt dat je toen misschien beter wat had nagedacht en dat je toen misschien iets verder moest kijken dan je neus lang was. En dat je iets minder met jezelf had moeten bezig zijn en bijgevolg ook wat volwassener had moeten reageren. Of om een lang verhaal heel kort te maken: ik zag niet dat ik goud in mijn leven had en hij was het beu mij ervan te overtuigen.

    En het leven ging verder. Ik ben nog steeds niet gestabiliseerd en twijfel nog altijd elke dag aan de keuzes in mijn leven (nothing's changed dus) en hij is ondertussen fiere vader van een flinke zoon. Ik snap nu ook de uitspraak die zijn vrouw ooit deed, toen ze pas samen waren (nadat het tussen ons dus misliep). Ze verbaasde er zich toen over dat ze nog "zo iemand" had gevonden zoals hij. Of om het wat plattekes uit te drukken: dat nog niemand beslag op hem had gelegd en dat hij nog in de jachtvelden rondliep. Toen heb ik daar eens goed mee gelachen, nu snap ik het volkomen.

    Ik zag toen niet dat hij mij kent. En hoe belangrijk het is dat iemand je neemt zoals je bent. Mét alle productiefouten. Ik snapte toen ook absoluut niet dat hij precies die intelligentie & humor heeft die ik zoek in een man. Ik staarde mij toen blind op de te grote adoratie die hij toen (schijnbaar) voor mij had en had geweldige bindingsangst. Ondertussen weet ik dat écht graag zien een superluxe is. Toen moet ik dat blijkbaar als gewoontjes hebben gezien.
    Ik zag toen ook vooral een student uit Leuven (ook al was hij al afgestudeerd) die te veel plezier had in de studentenwereld dat ik maar niets vond.
    Ik vond hem toen niet écht Ken-knap. En blijkbaar zocht ik dat wel. Ondertussen snap ik echt echt echt niet meer waar ik dat in godsnaam haalde. Zijn gezicht is prachtig. Zijn ogen spreken, ook al zeggen ze niks. Hij straalt aandacht uit. Ik vind dat héél mooi. En dat lichaam... ook dat is dus perfect ok hé ondertussen.

    Maar neen, verliefd zijn we niet meer. Hij ook niet meer. En ik maar denken dat ik onweerstaanbaar ben. :)
    We kunnen wel superleuk babbelen. Ondertussen zelfs over "aangebrande" onderwerpen zoals elkaars partners enzo. En het is goed zo. Ook al denken we allebei af en toe eens: wat als... 
     

  • Lente

    haarmos_onscherp,pgIk keek deze ochtend uit het raam en werd een beetje melancholisch. Ik kijk zooooo fel uit naar de eerste zonnige dag. Die dag waarop ik mijn wandelbotinnen ga bovenhalen om een stevige wandeling te maken in de Ardennen, de kust of de Kempen. Of mijn fietsbanden oppompen om nog maar eens een fietsenknooppunt of 20 te bedwingen.

    De dag waarop er een zonnetje zachtjes op mijn huid schijnt, waardoor je je heel even warmer voelt worden. Je denkt weer aan nieuwe mogelijkheden en denkt terug aan de leuke zomers die er al gepasseerd zijn. 32 ondertussen al. Dat begint toch al te kunnen tellen hé.

    En toch zit ik nog vol nieuwe plannen, voor de lente. Ik wil genieten. Goesting krijgen in alles. In het leven, in de mensen rondom mij, in nieuwe stappen in mijn leven (kindjes? definitieve beslissingen? nieuw huisje?,...). Kortom, ik kijk uit naar positivisme, en weet dat het lentekind in mij een extra boost gaat krijgen bij een eerste dag met warme zonnestralen. 

  • Rotdag

    Het was gisteren echt echt echt een rotdag. En ik ben er vandaag nog van aan het bekomen, maar het gaat al beter.

    Misschien dat ik deze middag opnieuw inspiratie heb om een grappig, frappant, sexy en/of leuk stukje te schrijven.

    Zoen! (ziedetsi, het gaat al beter hé ;))

  • Moeilijk

    Waarom maak ik het mezelf toch altijd zo moeilijk? Ik moet hét allerknapste, leukste, liefste, tofste lief hebben, hét leukste appartement dat bovendien supermooi is ingericht, dé tofste job waar ik regelmatig over te horen krijg hoe leuk die wel is en hoe spannend enzo.

    Ik moet op reis naar de plekjes die anderen niet hebben gezien, ik ga eten in de restaurants waar ik nadien iets over kan vertellen, draag kledij die mij geweldig flatteert en wil altijd altijd altijd van alles het beste.

    Kiezen is daardoor gewoon hel voor mij. Stel je voor dat ik mij vergis. Stel je voor dat ik nét niet datgene kies wat het beste/grootste/leukste/meest exclusieve is.

    Zelfs als ik gewone dingen doe, wil ik ze op de beste manier doen. Ik wil een verhaal hebben, aandacht krijgen om de persoon die ik ben en nét dat specialleke hebben/doen/zijn wat iemand anders niet heeft/doet/is.

    Zucht, ik word soms heel moe van mezelf. Ik worstel om gewoon gelukkig te zijn. En niet steeds te streven naar de top. En zeggen dat ik niet eens perfectionistisch ben hé. Er gewoon "door zijn" was voor mij al genoeg op unief vb. Maar dat moest dan wel in juist die richting zijn waarvan ik vond dat ze de geweldigste, speciaalste, tofste,... was.

    Nogmaals. Zucht. Ik wil verlof van mezelf.

  • Ja, ik slik

    Dit is een antwoord aan die ambetante collega die mij denkt op de kast te jagen door steeds maar te vragen of ik slik. Dat hij hier het antwoord maar zoekt. :P Den nonnozelaar...

  • Maatschappij

    images2Ik ben dus genomineerd voor de Blogs Awards 08. Ik verbeeld mij niet dat er dus zoveel mensen op mij gestemd hebben, maar ik ben ervan overtuigd dat die 8 keer dat ik voor mezelf gestemd heb, voldoende geweest zijn voor deze nominatie.

    Ik had mij recent van "categorie" veranderd. Oorspronkelijk had ik mezelf in het hokje "liefde & gevoelsleven" geplaatst, maar voelde mij laatst meer op mijn plek in de "maatschappij". Nu blijkt dus dat ik dan bijgevolg een maatschappijkritische blog zou hebben.

    Ik voel mij dus verplicht om enkele maatschappelijke standpunten te filteren. En daarmee heb ik dan mijn taak gedaan...

    - Ik voel mij beschaamd bij het idee dat ik geen fluit snap van wie er nu juist op wie aan het schieten is in de Gaza-strook en waarom ze dat ook alweer nodig vinden.
    - Aan alle mensen die mij in een winkelstraat aanspreken met "heeft u even tijd voor de zieke kindjes/het regenwoud/artsen zonder vakantie,...": Neen... Als ik in een winkelstraat ben, dan ben ik daar om te winkelen. En niet om geld te geven aan een of ander goed doel. Als ik dan bot over kom, dan is het maar zo. Als ik je (in een iets beter humeur-moment) vertel dat ik alleen aan dieren schenk, dan is dit niet om je af te wimpelen, maar omdat ik maandelijks € 50 stort op de rekening van de plaatselijke dierenarts. Hij verzorgt er de dieren mee die "van niemand" zijn. En eerlijk gezegd vind ik dat ik daarmee mijn maatschappelijke plicht meer dan voldoende gedaan heb.
    - Ja, ik erger mij blauw aan de "goeiendag, bonjour" van de bakkersvrouw van mijn dorp. Ok, het klinkt misschien hopeloos belachelijk, maar ik ben gevoelig aan het feit dat ik in een Vlaams dorp woon en ik wil dan ook graag in mijn eigen taal begroet worden. Uiteraard snap ik de commerciële belangrijkheid om tweetalig te zijn in onze buurt, maar dat neemt niet weg dat ik er telkens een onaangename kriebel door mijn lijf gaat als ik je dan met een frans accent Nederlands hoor praten.
    - Mannen, ik ben alleen maar geëmancipeerd als het mij uitkomt. Tja, dat klinkt enorm opportunistisch, maar ik kom er heel eerlijk voor uit. Ik ga niet graag als eerste binnen in een restaurant, draag niet graag de zwaarste lasten in de Delhaize, verwacht dat een man mij vraagt om met hem te dansen, vind dat ik even goed met de auto kan rijden als elke man, heb graag een man die groter is dan ik en kan het waarderen als mijn jas wordt opgehouden zodat ik die gemakkelijk kan aantrekken.

    Nog iemand een maatschappelijke vraag voor mij? Zo niet, dan schrijf ik volgende keer gewoon terug over wat er in mij omgaat ;)

  • Droom jij ook?

    slapen1201013510Ik had gisteren het meest eigenaardige gesprekje met een goeie vriendin... Ik was gezellig met haar aan het babbelen, terwijl we naar een melige meidenfilm aan het kijken waren en plots kreeg ik een soort van aha-moment want ik dacht aan hetgeen ik de afgelopen nacht had gedroomd. In mijn enthousiasme vertelde ik haar dat ik zo heerlijk had gedroomd en dat ik zelfs een echt orgasme had gehad in die droom.

    Ze bekeek mij héél raar en zei meteen dat zij dat nog nooit ofte nooit had meegemaakt.
    Ben ik dan zo’n rare? Ik ben nochtans niet zo gemakkelijk tot een hoogtepunt te brengen, weet ik van mezelf. En toch heb ik dat al een aantal keer gehad. Laat ons zeggen dat ik in mijn sexueel actieve leven toch ne keer of 10 ben wakker geworden met het super gevoel net een hoogtepunt bereikt te hebben.

    Alé, ik ben dus weer wat wijzer geworden: niet iedereen heeft “natte dromen” ;)

  • Toen ik nog klein was...

    83308497Het lijkt alsof ik er het grote "praat eens over jouw jeugd"-moment van ben aan het maken, maar bij het herlezen van mijn vorig stukje, kwam plots nog iets naar boven. Als je het helemaal op een psychologische manier wil bekijken, dan zou je kunnen stellen dat ik al schrijvend aan het verwerken ben. Of als je het eerder op een a-woman-manier wil bekijken: ze heeft weer iets in haar hoofd en wil dat efkes op een wit scherm zien staan.

    Zoals dus in mijn vorig stukje gezegd, ben ik als kind nogal gepest geweest. Ik was een bezig bij en zat daarom ook in -tig verenigingen en vrijetijdsbestedingen. Mijn moeder vertelt nu nog regelmatig dat ze in de grote vakantie vaak mijn vuile was aan het verwerken was die ik die ochtend gedropt had na een leuk kamp van de ene organisator, om diezelfde avond te vertrekken op iets nieuws. Ik zat op ballet, jazz-ballet, piano-lessen, noteleer,... Daarnaast was ik ook nog fervent chiro-meisje. Enfin bon, ik was niet veel thuis. En op al die verschillende plekken ontmoette ik uiteraard verschillende mensen.

    Was het omdat ik niet "belangrijk" genoeg was, of niet "interessant" genoeg, maar het was mij rond mijn 11e jaar opgevallen dat ik nooit in het midden van een groepje vriendinnen liep. Het klinkt immens onnozel, maar het heeft mij toch (te) lang bezig gehouden.
    Stel je het volgende voor: je bent op trektocht met de Chiro. Je loopt uiteraard (hoe kan het ook anders) in het midden van de straat, en niet gedisciplineerd op de stoep. Aangezien je veel plek hebt, loop je ook met een stuk of 5 babbelende kleine madammen naast elkaar. Wel, ik liep altijd (echt altijd hé) aan de buitenkant. Op een bepaald ogenblik was ik daar als kind zodanig op gefixeerd, dat ik moeite deed om eens in het midden te gaan lopen, maar ik stelde vast dat na een (kort) verloop van tijd ik toch alweer aan de buitenkant stond. Waarom? Kweetetni. Ik hou het op: niet interessant genoeg. En dat knaagde. Ik vond namelijk dat ik toch af en toe eens leuk, grappig, lief, verstandig genoeg was om ook eens aandacht te krijgen.

    Kan je je dan de absolute vreugde voorstellen die ik gevoeld heb toen vriendinnen Lola & Kato spontaan (helemaal zonder dat ik daar zelf voor heb proberen te zorgen) in het jaar dat ik 14 werd links én rechts van mij gingen lopen en dat zo zeker een volledige middagpauze van 't school hebben volgehouden. Man man man, ik ben die avond als de meest gelukkige mens naar huis gefietst. En ik moet zeggen, vanaf die moment gebeurde dat wel vaker, en ben ik die obsessie daarvoor ook verloren. Gelukkig maar, anders zou dat nu tot vrij bizarre toestanden leiden, in mijn huidige leven en job.

    Waarom heel dat verhaal? Och, in feite heb ik niet echt een doel daarmee. Of toch misschien een beetje... Ik wil nooit vergeten hoe belangrijk het is om je als kind aanvaard te voelen. Ik heb er zelf te lang mee geworsteld en te veel energie aan verspild.

  • a-woman... the board-chick (in wording..)

    dollie68Heb ik ooit verteld over hét gloriemoment uit mijn jeugd? Shame on me ;).

    Wel, als kind in de lagere school werd ik meedogenloos gepest. Ik was jammer genoeg het meisje in de klas dat nét iets te slim (en mondig) was, met afgedragen kledij rondliep (wegens gezin met 4 kinderen en thuis niet veel geld), zonder de juiste gadgets en geen idee van wie Madonna, Wham of andere "geweldige" zangers waren. Daarboven kwam nog het feit dat mijn (anarchistische, alternatieve) vader mij had voorgehouden dat wat iedereen denkt daarom niet zo is. Als kind had ik dat vertaald als "wat iedereen denkt is per definitie niet goed". Je kan je voorstellen dat ik daarmee geweldig veel vriendjes heb gemaakt... Niet dus...

    Ik blonk niet uit in iets, in die tijd. Ik was bij de betere van de klas, maar niet de beste. Ik kon mee met sporten, maar was nooit de snelste, hoogste, ... Ik kon wel zingen, maar ook weer niet als een nachtegaal. En ga zo maar door. Kortom: een gewoon kind, dat spijtig genoeg nogal gepest werd.
    Dat pesten ging in die tijd van negeren, kleinerende opmerkingen, tot het occasioneel kapot trekken van mijn kledij en het moeten afgeven van leuke dingen aan de pestkoppen.

    Maar bon, ik heb dus toch een glorie-moment gekend. Wij gingen nl. vroeger op sneeuwklassen, en wel naar het bekende Ramsau in Oostenrijk. Op het einde van dat verlof werd er door de monitoren een ski-wedstrijd georganiseerd. We kregen allemaal een startnummer toebedeeld. Al gauw werd duidelijk dat de "slechtsten" de hoogste nummers kregen. Dikke Katia kreeg nummer 52, lompe Kristien kreeg nummer 51, onhandige Sven kreeg nummer 50,...
    Iedereen zat dus stiekem te hopen op nummer 1.
    En ja hoor, je voelt het al van ver afkomen: mijn glorie-moment is op dat eigenste moment in volle pracht en praal gekomen: ik kreeg het fel begeerde nummertje 1. En dat wou dus zeggen dat ik later mocht starten dan sportieve en altijd perfecte Tania, en zélfs later dan "ik ga al van mijn 4e skiën"-Kristof.

    Voor alle duidelijkheid: in de eigenlijke wedstrijd was ik "slechts" 5e, maar ik ben altijd fier gebleven op het feit dat alle monitoren mij (jaja, dat gemiddelde en felgepeste meisje) het aller-aller beste vonden.

    Toen ik jaaaaren later (ik moet toen zo'n 26 jaar geweest zijn) voor de eerste keer na dat glorie-moment terug ging skiën, heb ik ontdekt dat dat niveau toen niet zo geweldig hoog moet geweest zijn, want ik kon terug bij het klasje "beginners" aansluiten.
    Ondertussen mag ik zeggen dat ik op een vrij ordentelijke en zelfs snelle manier van zo goed als elke berg naar beneden kom. Al moet ik er voor de eerlijkheid bij vertellen dat ik dit jaar in Oostenrijk vriendelijk bedankt heb voor de pikzwarte Harakiri-piste die 78% dalingsgraad heeft.

    Het is momenteel zo dat ik dus de enige "overblijvende" skiër ben in een groep van zo'n 20 personen. Alle anderen ruilden hun latten enkele jaren geleden voor een blits snowboard. Ik ben dus diegene die niet via "het bergske" naar de skilift kan (wegens lompe ski-botten, in plaats van blitse board-boots), diegene die zit te sukkelen met skibotten in de après-ski en diegene die staat te jongleren met latten en stokken elke keer we van en naar de piste gaan.

    Maar.... er is verandering op til!!! Vorige week belde een vriendin mij. Ze heeft nog nooit op sneeuw gestaan en is ook nog nooit mee geweest op wintersport, maar gaat voor de eerste keer mee op het einde van de maand maart. Aangezien alle anderen op een board staan, was dat haar sport naar keuze. Ik zag mijn kans schoon...

    We zijn zaterdag dus met een klein hartje naar het verre Limburg afgezakt om voor het eerst op een snowboard te staan. Ik had mij voorgenomen dat ik het een kans zou geven, want ik was er niet 100% zeker van dat ik dat uberhaupt graag zou doen. Geef toe: de gemiddelde beginnende boarder ligt meer op zijn/haar gat, dan wat anders.

    En weet je wat? Ik vond het super! Ik kan uiteraard nog absoluut niets, maar ik denk dat het wel zal lukken. Het gevoel met twee voeten op een plank vast te staan was minder beangstigend dan ik oorspronkelijk had ingeschat.
    De zeer aan mijn poep van een paar keer fameus onderuit te gaan is daarentegen toch wel tegengevallen. Maar dat is niets waar een goed setje beschermende kledij niets aan kan veranderen hé.

    Dus beste mensen: a-woman is een board-chick. In wording (voor alle eerlijkheid)... Cool hé ;)

    (hebben jullie trouwens al op mij gestemd vandaag? ;))

  • Blog Awards

    Ik heb té weinig geblogd, over niet zo'n leuke onderwerpen, maar toch ben ik bij de 5 genomineerden in de categorie "Maatschappij".

    Jawadde, nu nog stemmen, en dan kan ik een beeldeke gaan afhalen.

    En ok ok, ik engageer mij nu écht volledig; ik ga proberen om elke (!!) (week)dag een klein stukje te posten.

     

  • 2009

    Mijn goed voornemen voor 2009: gelukkig worden. En dat geluk ga ik zelf proberen te zoeken en maken.

    En daar ga ik écht voor gaan.

    Voor jullie hetzelfde!