• Zelf

    Ik heb mezelf altijd als redelijk onafhankelijk beschouwd, maar moet nu toch vaststellen dat ik blijkbaar meer op anderen leunde dan ik dacht. Ondertussen heb ik al een indrukwekkende 'zelf'-lijst.

    Dingen die ik de afgelopen 3 weken (zo lang ben ik dus al verlaten...) zelf heb gedaan:
    - Zelf het klokje van de microgolf juist gezet
    - Zelf mijn gloednieuwe wasmachien geïnstalleerd
    - Helemaal alleen beslist over aankoop van tv, stofzuiger, wasmachine, ... En dat terwijl mijn zus & moeder klaarstonden met goeie raad, heb ik toch mijn eigen goesting gedaan
    - Ik ben helemaal alleen elke avond zo triest als een bos treurwilgen samen. En dat gevoel kende ik niet.
    - Ik ben ook zelf geweldig kwaad op de wereld geweest omwille van het feit dat anderen gelukkig zijn en ik niet. Ondertussen zie ik uiteraard het onredelijke ervan in en kan ik mij weer optrekken aan het geluk van iemand anders.
    - Ik ben naar de bank geweest voor een lening, heb contact opgenomen met de verschillende nutsmaatschappijen, heb doorlopende opdrachten aangepast en dat allemaal: zelf.
    - Ik voel mij zelf heel eenzaam en verlaten.

  • hell weekend!

    Het was hel, dit weekend.

    En nu volgt dan een intermezzo waarin ik moet beslissen hoe ik "mijn ventje" vanaf nu zal noemen. Ik kan het houden op mijn ex-ventje, maar dat klinkt zo cliché. Ik ga ook geen onnozele naam verzinnen, want daar zie ik het nut niet van in, en zijn echte naam is uiteraard geen optie. Dus, ik zal het houden op ventje. Hoewel dit misschien voor sommigen denigrerend zal overkomen, dekt dit voor mij de lading: hij die ooit van mij was, maar nu verder gaat.

    Bon, het was dus hel dit weekend. Ventje is samen met zijn broer zijn gerief komen halen. Ik had last minute versterking gevraagd van mijn zus, en ben daar nog altijd blij om. Een superzus, dat heb ik!
    Ik had vrijdagavond tot laat doorgewerkt om dingen voor te bereiden. Frigo leegmaken, diepvries leegmaken, papieren uitzoeken, meubels klaarzetten,...

    Hij was om 9u op post en is na een korte omweg via het containerpark beginnen in te laden. Ik ben maar één keer "mijn cool" verloren, en dat was toen ik ze (ventje en zijn broer) nogal driest met de frigo zag schuiven, waardoor ik voor de ondergrond vreesde. Ik kon het mij toen niet laten om giftig op te merken dat hij hier dan wel niet meer zou wonen, maar dat dat niet wil zeggen dat hij dan maar "alles stuk moest maken". Stom, ik weet het...

    Hij was om 11u weg. Hij en de helft van mijn leven. En dan heb ik het niet over het materiaal dat hij mee had.

    Ik heb geweend maat... Hij kwam nog afscheid nemen, liet mij contracten tekenen en gaf zijn sleutel terug. Wat in feite een beetje dwaas is, aangezien hij weet dat de deur nooit op slot is.

    Mijn zus was er voor mij. En voor alle eerlijkheid: mijn moeder ook. Al kon zij het zich niet laten om (misplaatste) parallellen te trekken naar de situatie's die zij al heeft meegemaakt en de aandacht te trekken op het feit dat ze er ook wel enorm van heeft afgezien.

    En in de namiddag? Wel, dan ben ik gaan shoppen. Tv, stofzuiger, wasmachine,...

    's Avonds ben ik uitgeput gecrashd. Totaal op.

    Zondag ben ik een vriendin gaan helpen schilderen in het huis dat ze noodgedwongen moet verhuren. Zelf trekt ze terug in bij haar ouders.

    En nu geef ik mezelf de tijd om te recupereren, mijn wonden te likken en me voor te houden dat aan elke negatieve situatie een positieve kant zit. Waar, dat is me nog niet duidelijk, maar hij zou er zijn...

  • Balen

    depressed-womanIk zit erdoor. Ik heb mij dit weekend, ondanks Valentijn, sterk kunnen houden, maar dat was vooral omdat ik aan 1 stuk door aan het werk was.
    Vandaag is het dus zover: ne klop. Waarschijnlijk nog niet dé klop, maar ik voel het toch komen.

    Op 't werk ligt de server plat, dus ik heb mijn boeltje gepakt en ben thuis komen werken. Ik heb dus nu ook voor 't eerst eens kunnen bekijken wat hij allemaal heeft ingepakt zaterdag, terwijl ik niet thuis was. Het beet zo in mijn been om te zien wat er in die vele dozen stak die hij al in de kelder heeft klaargezet, dat ik er een aantal heb open gemaakt.
    Ik ben al bleitend door de pepermolen, kruidenpotten, tassen, glazen en kledij gegaan. Verdorie toch, waarom toch allemaal.

    Ik loop hier dus nu wat doelloos rond. Ik zou in feite moeten werken, maar ik krijg er mij niet toe gezet. Omdat ik doodop ben, maar ook omdat mijn hoofd er echt niet naar staat.

    Weet je wat de mini-kleine opsteker was? Ik heb zélf (met de hulp van handleiding online) het klokje van de micro-golf kunnen instellen, dat al een tijdje door een stroomonderbreking uit lag. En dat was iets wat mijn ventje in feite altijd deed.

    Daarnaast heb ik heel stout gedaan tegen iemand uit de familie van mijn ventje. Valérie, een nicht van hem, is megafan (zo op het onnozele af) van een artiest waar wij op het werk veel voor organiseren. Steeds opnieuw probeert ze via mij backstagepasjes, meet&greeten en foto-momentjes te versieren. Om de lieve vrede heb ik dat ook vaak gedaan. Zo is ze dus ook afgelopen weekend weer op een plek kunnen komen waar ze normaalgezien niet welkom was. Als antwoord op een bedank-smsje van haar heb ik haar héél duidelijk laten verstaan dat die dingen gedaan zijn. Of zou jij "het is gedaan Valérie. Je zal iemand anders moeten zoeken waarvan je kan profiteren" anders begrijpen? Tja, ik weet het, stout. En het luchtte niet eens op. Ik dacht er meteen achter dat ik nu wel écht ruiten aan het insmijten was voor die kleine waterkans dat het nog goed zou kunnen komen tussen ons.

    Maar al bij al gaat het dus niet zo goed met mij. Ik ben onredelijk ambetant op mensen die het goed met mij menen, duw iedereen in mijn buurt weg (inclusief moeder, zus, goeie vrienden,...) die er mij willen bovenop helpen en loop met een humeur om op te schieten rond. Maar kom, ik kom er wel weer bovenop.

  • Ironie

    Is het niet gigantisch ironisch dat ik nog nooit zoveel lezers gehad heb als de laatste paar dagen?

  • Gedachten springen

    Enkele dwaze en minder dwaze gedachten die de afgelopen dagen door mijn hoofd zijn gesprongen:

    - Binnenkort heb ik dus geen beddenbodem, televisie, wasmachine, stofzuiger, internetverbinding, kookpotten, messen, plantentafeltje,... meer. Joepie, ik mag gaan shoppen. (Om meteen erna keihard met de voetjes op de grond te worden gezet door een veel te nuchtere bankrekening).

    - Moet ik mij nu storten in de eerste fase van het vrijgezellenbestaan, zoals een vriendin suggereerde en geweldig beginnen te gaan rondpoepen? Neu... niks voor mij

    - Of moet ik mij dan in de tweede fase van het vrijgezellenbestaan op een relatiewebsite zwieren om nog aan "the guy" te komen?

    - Ik eet nu alles waar mijn ventje de neus van optrok. Spijtig genoeg word ik daar dik van.

    - Word ik nu anders bekeken door vrienden/familie/kennissen/collega's, nu ik "alleen" ben? Is dat goed of niet goed? Ben ik nu officieel zielig, of kan ik een aura van "a-woman de zelfstandige madam" rond mij hangen?

    - Zou hij écht écht écht niet meer willen terugkomen? Waar is het dan ineens zo fout gegaan?

    - Ik wil een kind. Nu...

    - IK MIS HEM!!!! En met hem bedoel ik: die vent! Helemaal, zoals hij is. Mét goeie en slechte eigenschappen.

  • This is the end

    En zeggen dat ik het in feite allemaal ken. Die cliché's...
    Beseffen wat je verliest als je het ook effectief kwijt bent.
    De "had ik maar's".
    To little, to late.
    Wake up call krijgen, maar geen kans krijgen om het goed te maken.

    Het is dus gedaan. Mijn ventje en ik gaan morgen samenzitten om als "twee grote mensen" te doen alsof we volwassen genoeg zijn om dit op een serene manier af te handelen. Hij heeft mij deze ochtend laten weten dat het geen nut heeft om het nog langer te laten aanslepen en dat we dus alles moeten beginnen regelen.

    En uiteraard besef ik nu dat dat huis waar ik persé wilde blijven wonen slechts stenen zijn, als hij er niet.
    Ik wéét ondertussen dat dat kindje een bekroning zou zijn van ons leven en geen extra last en/of verantwoordelijkheid die ik niet kan dragen.

    Te laat.

    En zeggen dat ik die dingen GODVERDOMME allemaal wist.

    Te laat.

  • Press-stop

    Zoals de échte fans (klinkt goed hé ;)) weten, weet mijn ventje van het bestaan van deze blog. Ik denk niet dat hij regelmatig komt lezen, maar uit respect voor hem, ga ik het hier voorlopig even niet meer over 'ons' of onze situatie hebben.

    Het lijkt mij niet bevorderlijk voor de situatie als ik hier mijn frustratie zit te spuien en dat hij dat dan zou lezen.

    Dus, tis niet omdat ik er niet meer over wil praten, maar het lijkt mij momenteel het beste.

    Dat neemt uiteraard niet weg dat ik nog wel over andere dingen kan vertellen, maar daar ben ik momenteel nu nét iets minder voor in stemming...