• p*rno

    Heel bewust gebruik ik niet het gewone woord, want anders heb ik weer een hoop vetzakskes die hier denken gore dingen te vinden aan mijn been.

    Toch eventjes een bedenking: ik heb de indruk dat er momenteel nogal wat mensen op zoek zijn naar een vrouw die wil gezegd hebben dat ze soms wel eens kan genieten van vieze filmkes. Ik kreeg al mailtjes vanuit verschillende hoeken met het verzoek tot interview, gastblogstukjes en zelfs een tv-programma om mijn zegje hierover te doen.

    Is crisistijd dan écht het moment om je te concentreren op 'huiselijke bezigheden', of is dit toch gewoon toeval?

    In ieder geval: ik doe daar dus niet aan mee hé. Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mezelf te linken met iets wat ik zoal eens op een onbewaakt moment heb verteld, en iets waarvan ik zeker ben dat elke vrouw wel eens een mini-fantasie'tje over heeft. Dus beste "journalisten", zoek maar iemand anders!

  • en het zinkt verder

    Ik ben "gerustgesteld" door de directeur, en hij heeft verzekerd dat ik mag blijven.

    Maar...

    Er zijn te weinig projecten voor de toekomst en aangezien één van de twee mensen die voor nieuwe projecten zorgde op zelfstandige basis verder gaat (en dus maw geen werk meer gaat zoeken voor mij, maar voor zichzelf), was mijn lot zo'n beetje verbonden aan de sales manager. Ware het niet dat die gisteren wijselijk beslist heeft om eieren voor zijn geld te kiezen en zijn ontslag heeft gegeven.
    Om dan meteen de junior collega die in feite een dag ervoor ontslagen was, te bellen om te zeggen dat hij toch mag blijven.

    Allemaal dikke zever, want die gast is nu uiteraard totaal niet meer gemotiveerd, en is in feite ook nog wat te groen om zo'n verantwoordelijke functie te gaan doen.

    Dus, heeft iemand een fijn jobke voor een ervaren evenementen-organisator? :)

  • Weekend

    Ik heb dit weekend op het zoontje van Celine gepast. Felix is een dapper kleutertje van 2,5jaar, die net na Pasen zijn eerste schooldagen heeft meegemaakt.

    Felix kent mij goed, noemt mij Tante A. (allerschattigst verkeerd uitgesproken natuurlijk) en is altijd blij mij te zien. Maar dat is natuurlijk nog iets heel anders dan een hele dag voor de kleine pruts zorgen hé. Dus, ik moet eerlijk bekennen dat ik toch wel eventjes zorgen had toen ik mij realiseerde dat ik bijna 12u lang de grote verantwoordelijkheid voor een klein ventje kreeg...
    En ja, inderdaad, dat komt dan van die doorwinterde chiro&cm-meid die er vroeger haar hand niet voor omdraaide om een stuk of 20 kinderen/jongeren voor meerdere dagen op kamp mee te nemen.

    Maar bon, gisteren om 9u30 was het zover: Felix kwam bij mij. Nadat hij doorhad dat zijn mama niet zou blijven, zag ik de waterlanders als komen. Gelukkig was dat na enkele minuutjes en veel afleiding (kijk, de poes en kijk daar is nog een poes,...) helemaal in orde.
    We hebben ons geamuseerd, die kleine pruts en ik. We hebben eendjes gevist, frietjes gegeten, gewandeld in de buggy en vele diertjes gezien.

    En ik was zo fier als ne gieter dat ik hem pil op tijd, met de oogjes al half dicht, maar proper gewassen, met pyama aan & flesje gegeven aan de mama terug kon geven.

    Ik heb er écht geweldig van genoten, van dat klein ventje.

  • Zinkend schip?

    AFOLU0MCA8JDXGICAPVAK7DCAFZPYXZCATDV82ICA5J0XU5CAK8CKBBCAX03KP6CAFH0DMZCA5HU4SPCA841Q99CAB8V292CADNF6TPCAG4JDPJCAARAL33CADAQ6M6CACV5AYMCAF71463CA421RR9CAGD8B9UHet bedrijf waar ik werk lijkt meer en meer op een zinkend schip. Enkele aanwijzingen:

    - Leveranciers worden maandenlang afgehouden met de boodschap dat ze "wel betaald zullen worden, maar nog even zullen moeten wachten".
    - Directie sluit zich te pas en te onpas op in de vergaderzaal en "mag niet gestoord worden, tenzij het gebouw op ontploffen staat".
    - Collega's roddelen 1/4e van hun tijd over de andere collega's en over directie. En ik geef toe, ook ik pleit schuldig
    - Er hangt een heel anarchistisch sfeertje waarin uitspraken zoals "dat hij mij ontslaat hé", "trek het maar af van mijn overuren, woehahaha" en "tiens, zou iemand het doorhebben als ik dit of dat mee naar huis zou nemen" schering en inslag zijn.
    - Daarnaast is elke collega's zijn/haar optie's voor "mocht het foutlopen" aan het onderzoeken en wordt er nogal wat afgesolliciteerd.
    - De waterkraantjes zijn gereduceerd van 3 naar 1, de plantenverzorging is opgezegd, de wekelijkse fruitlevering is stopgezet (want dat trekt fruitvliegjes aan, yeah right), er is een limiet gesteld op gsm-kosten, en ga zo maar door.

    En in die gewéldige sfeer worden wij dus verondersteld nog even hard en gemotiveerd te werken als voorheen. En hard werken is ook simpelweg nodig als het grote project half augustus af moet geraken. In de evenementenwereld is het namelijk geen kwestie van te kunnen zeggen dat ze nog eventjes moeten wachten en dat we binnen enkele weken wel eens opnieuw iets zullen doen.

    En ik? Tja, ik wacht af. Ik luister naar geruchten, naar collega's en stel vast dat het hier op sterven na dood is. Ondanks grootste "nieuwe plannen". Hij kan het simpelweg niet, onze baas...
    Maar ontslag nemen doe ik niet. Ah neen, hij heeft aangekondigd (enfin, tegen andere collega's gezegd... communicatie-goeroe dat hij is...) dat hij slechts een 6-tal collega's zou houden. De overige 30-tal zouden dus ontslagen worden. Het zou dus nogal gek zijn om een ontslagpremie te mislopen.
    Maar resultaat van dat alles: ambetant ter plaatse trappelen, veel te veel intriges & roddels, voorzichtig rondkijken maar niets in de wereld roepen en vooral: heel veel onzekerheid.

    Pffff... die crisis begint mijn keel uit te steken.

  • IRL - the sequel

    Uiteraard ben ik dus iemand vergeten hé, in mijn vorig stukje. Shame on me, want in feite vormt ze ondertussen een belangrijk persoon in mijn leven. En dan niet eens omdat we elkaar voortdurend zien, maar gewoon om de gigantische klik die we delen.

    En dan heb ik het dus over Tienemien. Enkele jaren terug ben ik haar blogje beginnen volgen en was ik gigantisch onder de indruk van de nieuwe weg die ze had ingeslagen in haar leven. Ik weet zelfs niet eens meer hoe we dan zijn beginnen te mailen en later chatten, maar het voelde meteen aan alsof we al jaren elkaars beste vriendin zijn. Het grappige is dat ik in feite veel en toch alweer héél weinig van haar af weet en omgekeerd is dat net zo. Zo weet ik niet waar ze oorspronkelijk van afkomstig is, of ze broers of zussen heeft, wat ze ooit heeft gestudeerd en nog veel meer van die basis info. Toch weet ik van haar dingen die ze (volgens mij) aan nog niet zoveel mensen heeft verteld.

    En ondertussen hebben we elkaar ook ontmoet. We hadden het er allebei altijd al lachend over dat we elkaar "in 't echt" misschien dikke trutten zouden vinden, maar uiteindelijk was dat absoluut niet het geval. Uiteraard is het tussen ons niet hetzelfde als tussen vriendinnen die elkaar al jaren kennen, en is het nog wat aftasten, maar toch heb ik het gevoel dat Tienemien en ik nog gaan voorkomen in elkaars leven!

    En boy, daar ben ik dus écht blij om. Al is het maar omdat ik dan al eens wat vaker op een idyllisch plekje kan verblijven ;)

  • IRL

    Sinds ik het bloggen heb teruggeschroefd, viel het mij op dat ik niet enkel via mail de vraag kreeg om nog eens een stukje te schrijven. Dat geeft mij dan ook meteen inspiratie voor een klein stukje blog.

    Hierbij een overzicht van de mensen die mijn "anoniem" blogje ondertussen weten te koppelen aan the real me...

    1. Elle. De eerste die weet had van mijn blogje is Elle. We hebben samen onze puberste puberjaren doorgebracht en dus samen geleerd wat het is om jongens rond onze pink te draaien, andere meiden heel neerbuigend te bekijken (en uiteraard beoordelen), leerkrachten op hun nummer te zetten en ouders te misleiden bij respectievelijk het vroege uur thuis bij het uitgaan, slechte cijfers & zakgeld enzo.
    We waren elkaar een hele tijd uit het oog verloren, maar ondertussen zijn de banden weer beter aangehaald. Al moet ik er voor alle eerlijkheid bij zeggen dat het de laatste tijd weer wat minder is, door een nieuwe vriend in haar leven en een troebele situatie (u welbekend...) in het mijne. Maar, dat neemt niet weg dat Elle altijd belangrijk voor mij  is en zal blijven.

    2. Mijn superzus. Ook mijn geweldige zusje heeft weet van mijn blog. Ze behoort tot de zeldzame categorie mensen waarvan ik kan zeggen dat ze onvoorwaardelijk van mij houdt. Ook al doe ik rare stoten, zeg ik stomme dingen of weet ik alweer niet wat kiezen.
    Ze heeft ook al gezorgd voor prachtige illustratie's in mijn Flair-blog-periode.

    3. B. Een ex-liefde, maar dat klinkt veel stommer dan ik het wil laten klinken. We hebben een intense, maar veel te turbulente periode gekend tijdens onze studies, maar zijn dan (en ja, hier neem ik de fout integraal op mezelf) uit elkaar gegaan. Hij heeft het een hele tijd moeilijk gehad met de manier waarop dat allemaal is gebeurd, aangezien hij (heel terecht) zag dat we perfect waren voor elkaar. De wijsheid is bij mij vele jaren later gekomen, maar toen was hij al gestrikt door iemand die absoluut niet van plan is hem te laten gaan. En ach, ondertussen hebben we allebei vrede met de gang van zaken. Het is dat het zo moest zijn. We spreken nu en dan eens af en gaan dan een uurtje lunchen in steeds dezelfde buurt in Brussel.
    Het grappige is dat hij een hele tijd mijn leven enkel via de blog volgde. Aangezien ik niet altijd 100% de waarheid schrijf (en vroeger nog veel meer dan nu), informeert hij vaak heel schattig of het nu weer waar ik wat ik zei. :)

    4. De Beer. Het heeft even overtuigingskracht gevergd van Baloe De Beer (want zo noemt hij zich op tinternet), maar na een maandenlange (geloof me vrij: héél braaf) heen-en-weer mailen, hebben we afgesproken om tijdens mijn middagpauze te gaan lunchen. Dat is ondertussen al goed 2 jaar geleden, en is sindsdien ook niet meer gebeurd. Hij is wel iemand die ik enkel via mijn blogje "ken", terwijl de andere 3 mensen allemaal mensen uit mijn échte wereld zijn.
    Het was een supergezellige lunch, en ondertussen hebben we alweer heel veel gepraat. Ik heb hem echter enkele weken fameus geschokt door hem te vertellen dat ik vermoed dat hij mij gebruikt (en hij gruwelt van dag woord) om zijn niet zo spannende leven nét dat tikje spannender te maken. En voor de goeie verstaander: het enige wat we dus samen gedaan hebben is veel mailtjes heen en weer gestuurd (over 't werk, over de hobby's, over zijn kids,...) en 1 keer héél zedig ne spaghetti gegeten. Ik ben benieuwd hoe dat in de toekomst zal evolueren... Naar een leuke vriendschap (zoals hij wil) of doodbloeden (zoals ik al meerdere contacten heb zien verwateren).

    5. Ventje Tijdens een zeldzaam constructief en emotioneel gesprek (in die tijd) met mijn ventje, verweet ik hem dat hij mij absoluut niet kent en dat hij ook niet echt de moeite deed om mij te kennen. Ik gebruikte toen te pas en te onpas het verwijt dat we geen verbondenheid (meer) hadden en dat ik dat levensnoodzakelijk vind in een relatie. Wat er ook van moge zijn, want daar is nog héél veel tijd, energie en gesprekken, ik heb er toen uitgefloept dat ik al jaren een blogje had. Inventief en intelligent als hij is, had hij uiteraard binnen de kortste keren gevonden welke blog dat dan was. Ik heb toen heel bewust geen letter gewist van dit blogje, maar wel heel wat angstige momenten beleefd. Hij zegt mij (maar ik geloof dat niet echt) dat hij alles gelezen heeft. Het moeilijke is natuurlijk dat door mij regelmatig loopje met de waarheid, dat het voor hem niet simpel was. Ik had 1654654 vragen verwacht, maar uiteindelijk kreeg ik er misschien een 5-tal. En dan nog over zaken die mij eerder banaal leken.
    Sindsdien weet ik dus dat hij meeleest (al beweert hij van niet). In het begin was dat heel beperkend, maar ondertussen vertrouw ik hem genoeg om te weten dat hij heus wel weet wie ik ben en wat echt en niet echt is.

    5. Karel is de meest "recente" ontdekker van mijn blogje. Hij is een hoogst gewaardeerde collega. We werkten recent heel intensief samen op een project en dan babbel je zo tussen de bedrijven door al eens over meer dan 't werk en de collega's. En zo kwamen we dus een tijd geleden op enkele minder bekende aspecten van elkaars leven.
    In feite is hij, samen met mijn vriendin Elle & mijn zusje, de enige waar ik het echt aan heb verteld.
    Waarom zoiets vertellen aan een collega? Tja, omdat ik hem vertrouw. Niet meer of niet minder. Ook hij heeft in zijn verleden rare stoten uitgehaald en is niet de persoon om iemand anders te gaan veroordelen op basis van levenskeuzes (of visies). Hij is het trouwens die mij nu geregeld komt zeggen dat ik weer wat meer moet schrijven :)
    Bij deze dus!