• Cafard

    En daar zit je dan hé. Helemaal geslaagd in "de job van mijn leven", regelmatig bejubeld door vrienden en vriendinnen ("amaai, jij moet een boeiend leven hebben, zo met al die feestjes en artiesten enzo) en veelgevraagd door recruters allerhande.

    En dan zit je daar, tussen de madammen. Vriendinnen van vroeger. Allemaal hebben ze kinderen (variëren van 1-tje, naar 4), allemaal met een gelukkige relatie (ok, toegegeven, Lola ondertussen met een nieuw samengesteld gezin, maar toch heel gelukkig momenteel) en allemaal hebben ze het broodnodige besef al lang gehad dat werk absoluut van secundair belang is.

    Discussie's over dure kinderschoentjes (ik had nog nooit ofte nooit gehoord van het schoenenmerk Lelli Kelly, en ik noem mezelf een schoenenfreak...), het wel of niet opvangen van de kids meteen na ze van school komen, het bezoeken van PlopsaCo met klein mannen enzovoorts, hoor ik met een heel weemoedige stemming aan.

    En dan zegt Elsie dat ze heel veel last gehad heeft van een "30-ers crisis". Ik wil meteen beginnen te vertellen van mijn gigantische crisis (die ondertussen nog steeds niet over is, btw) maar ze maakt mij sprakeloos door te zeggen dat ze het zo moeilijk had omdat ze het gevoel had dat alles al gedaan was: getrouwd, 3 kids, een job, een huis,...
    Terwijl ik in diezelfde periode het exact omgekeerde gevoel had: ik had vooral het gevoel dat ik nog absoluut nergens stond (sta) in het leven. Dus, zo zie je maar, het is nooit goed.

    Sofia heeft het dan weer moeilijk met het feit dat ze zichzelf heeft "weggestoken" als ambtenaar. Met een zekere schroom antwoord ze op mijn vraag over wat zij nu doet met een heel verontschuldigende "ik ben maar ambetaar". Ze is heel verbaasd over mijn enthousiaste reactie. Daardoor kan ik meteen ook even binnen piepen in de eeuwige morele strijd die intelligente vrouwen van tegenwoordig voeren met zichzelf.

    Het deed me toch eens goed hoor om nog eens schaamteloos te kunnen giechelen over belachelijke stoten die we vroeger uithaalden. Over ex-liefjes, pestkoppen en zelf pesten, over een klasweekend naar Zon&Zee (en de eerste keren zat, onder begeleiding van leerkrachten astamblieft!), over onnozele leerkrachten, ...

    En toch sloot ik de avond af met "cafard". Ik ken er het woord in het nederlands niet voor, maar het dekt voor mij volledig de lading.

  • Alles op een hoopje

    - Véél te weinig tijd voor een project binnen 2 weken
    - Stukje tand afgebroken, met voos gevoel in de mond als gevolg
    - Internet-connectie die broodnodig is, valt altijd weg
    - 2 medewerksters met verlof (wie keurt in godsnaam die hunne verlof goed??? Grmbl grmbl...)
    - Katjes moeten dringend naar de dierenarts maar die heeft elk "normaal" spreekuur (voor de werkende mens) geschrapt in juli & augustus
    - Het personeelsbestand is ondertussen zowat gehalveerd.
    - Vandaag moest ik ook nog eens van bureau verhuizen

    Enfin bon, dat zagen lucht zo af en toe eens op.