• Verlof

    3 3 3 3 3 weken
    Inderdaad, drie weken verlof. Jihaa!!!

    Tot in oktober ofzoiets. Tenminste, als ik nog terugkom. Poehaa!!!

  • mijn ideale huis

    imagesMijn ventje heeft een huis gekocht. We waren nochtans dichter naar elkaar aan het toegroeien en ik kreeg er weer écht hoop in, maar plots kreeg hij blijkbaar een "coup de foudre" met het huis in kwestie en heeft hij het gekocht. Het is gelegen op een plek waarvan ik in de verste verte niet had gedacht ooit te kunnen/willen gaan wonen, dus het voelt voor mij aan alsof het nooit de bedoeling zal zijn om er ook mijn plekje van te maken.

    Langs de andere kant is het wel precies het soort huis waar we samen jaren naar op zoek geweest zijn. Waardoor de vraag weer boven komt of je het meest belang moet hechten aan het huis op zich of aan de plek waar het gelegen is, bij gebrek aan optie's met beide voordelen uiteraard.

    En ik kom er dus echt niet uit hé. Buiten het feit dat ik megahonkvast ben, hecht ik ook veel belang aan bereikbaarheid. Elke omweg is voor mij verloren tijd en dus het feit dat ik zou gaan wonen op een plek waar je altijd voor moet verder rijden dan strikt noodzakelijk is bijna ondenkbaar.
    Daarentegen hecht ik ook veel belang aan het gevoel van thuiskomen. Ik heb het huis in kwestie nog niet gezien (raar hé...), maar blijkbaar zou dat daar zeker wel zijn. Kort samengevat: mijn ideale huis (mocht ik het op de plek van mijn dromen kunnen zetten) is er eentje waar een ligzetel van Le Corbusier niet zou misstaan. Niet in de ruimte en niet in het interieur. En dat vat voor mij het volledige concept al samen.

    Dus, go with the flow zeker? Wieweet woon ik dus binnenkort in Verwegistan en word ik er nog gelukkig ook...

  • Eerste Schooldag

    Mijn zus heeft er een nog grondiger hekel aan gehad als ik... Die eerste schooldag. Ik denk niet dat ze in haar middelbare school carrière 2 keer op 1 september naar school is geweest. Bij haar begon 't school pas na de 2e september.

    En ook ik had er een hekel aan. Niet omdat ik niet graag naar school ging, maar omwille van het feit dat ik met zekerheid wist dat er nieuwe periode van misbegrip en gepest zou aanbreken. Vooral in de lagere school dan.

    Ik was het kind waar niemand graag naast zat. Dat stom kind dat ziek wordt bij elke schoolreis (en dan al geubelend aan de kant moest gezet worden, met vertraging op de watervallen van Coo, het Zwin, de zoo of nog iets leuks tot gevolg). Gadgets kreeg ik niet, dus daar kon ik niet mee opscheppen. En mijn nieuwe kleren waren gemaakt (met veel liefde, maar dat deed er helaas niet toe) door mijn moeder, en hadden dus geen blits merkteken.
    Daarnaast was ik door mijn ouders opgevoed met een iets té groot zelfbewustzijn, waardoor ik een vrij hoge intelligentie koppelde aan betweterij en arrogantie. Tof kind hé...

    En toch was ik maar een klein hartje hoor. Toch had ik het geuhwéldig gevonden had ik ook maar één keer bij de eerste tien was geweest bij het uitkiezen van twee ploegen. Of diegenen waarnaast twee (of halleluia drie) kids graag naast hadden willen zitten. Of die waar ze op de speelplaats spontaan komen bij staan.

    Ach ja,.. gelukkig is dat gepasseerd. In het middelbaar had ik wél vriendinnen. Super super vriendinnen. Madammen die mij namen zoals ik was, en ook wisten dat veel van hetgeen in uitstraalde pure façade was.
    Ondertussen heb ik ook geleerd dat ik het niet altijd beter weet (nee?), dat mensen op alle vlakken kunnen uitblinken en niet alleen in de dingen die ik belangrijk vind, dat ik niet zozeer de grappigste in de bende moet zijn om tof gevonden te worden en dat ik niet hoogstnodig altijd altijd de leiding moet nemen om toch maar controle te behouden.

    En toch hé... Zo op die eerste september, bekijk ik het foto'tje van Lola's super schattige dochter die verwachtingsvol in mooie nieuwe kleertjes en zo fier als een gieter met haar nieuwe fiets staat te blinken. En ik hoop met héééél mijn hart (en hopen en hopen, heel hard) dat ze het gemakkelijker mag hebben dan ik. Want al ben ik er uiteindelijk "goed" uitgekomen, de lagere school was voor mij geen pretje. Ik zou al bijna Lola's kleine madammeke gaan overstelpen met goede raad ("je nooit laten pesten", "doe maar af en toe mee met de anderen, dat is nooit slecht", "jij bent écht een supermadam, laat niemand jou iets anders wijs maken",...), maar uiteraard is dat mijn taak niet. Dus ik zend haar een dosis zelfvertrouwen (maar niet té veel), een dosis relativeren en een flinke dosis foert, rechtstreeks naar de schoolbank van het eerste studiejaar.

    Man man man, wat gaat dat zijn als ik ooit kinderen heb...