• Leven van dag op dag

    Ik dacht... wacht, ik herformuleer... ik was er zéker van dat ik tegenwoordig van dag op dag leef. Geen beslissingen nemen, en gewoon bekijken wat er dagelijks op mij afkomt.

    Ben ik efkes wakker geschud door mijn badmeester-therapeut...

    Hij heeft het mij bijna met handen en voeten moeten uitleggen, maar uiteindelijk snapte ik het. Leven van dag op dag is leven met het gevoel van de dag. Ofwel: vandaag voel je aan wat voor vandaag ok is. Bij wie ik mij vandaag goed voel, waar ik vandaag iets aan heb.

    En wat ik deed (doe) was (is) in feite het compleet tegenover gestelde: namelijk vandaag geen beslissing durven/kunnen nemen omwille van hetgeen dat in de toekomst voor implicatie gaat hebben. En of dat morgen, binnen een jaar of binnen 50 jaar nog steeds wel de juiste beslissing zou zijn.
    Uiteraard werkt dat verlammend... En uiteraard kan/wil je dan niets beslissen... Deuheu...

    En ik noem mezelf nochtans vrij intelligent.
    Bon, nu ik dat inzicht er ook alweer bij heb, is het nu "gewoon" nog kwestie van daar ook naar te leven. Al is dat (voor mij) alweer simpeler gezegd dan gedaan.

  • Verhaal/sprookje

    evaMijn zus is een creatieve 1000-poot. Ik vind het écht geweldig hoe ze haar hand niet omdraait voor het inrichten van een compleet interieur (of dat nu een thuis is of een toneeldecor), een prijswinnend ontwerp voor een martini-glas, het schilderen van een prachtig schilderij (kijk maar naar mijn portret hier!), het ontwerpen van een hippe website, het uitdenken van een geweldig wervende affiche of advertentie, het decoreren van een prachtige (zelfgebakken) cupcake, het maken van creatieve broches, en nog véél véél meer...

    Maar ze zit in een creatieve crisis. Dat heb je hé met die kunstenaars. Ik werp mij zo af en toe op als haar uithuilschouder / manager / supporter / perscontact,... Ze heeft mij al een hele tijd geleden gevraagd om een modern sprookje te schrijven en zij zou daar dan de illustraties bij maken. Dus, na vele maanden uitstel, ga ik mij daar toch eens toe zetten. Alleen... over wat schrijf je tegenwoordig een leuk verhaaltje/sprookje. Het moet niet meteen voor kindjes te zijn. En het hoofdpersonage (of de meerdere hoofdpersonages) hoeven ook geen mensen te zijn.

    Anyone?

    Het resultaat kan ik dan misschien hier publiceren?

  • Leuke dinges

    Ik heb het moeilijk de laatste tijd. En neen, ik ga er niet over zagen. Dat heeft meerdere oorzaken zoals moe worden van mijn eigen gezaag en meelezende bekenden waar ik dit niet wil aan vertellen.

    Dus ga ik mij proberen te richten op het goeie in het leven en mijn "blessings counten".
    - Ik hou van de sneeuw. Ok, ik weet het, het is glibberig en niet altijd handig in 't verkeer, maar ik krijg er maar geen genoeg van. Het is natuurlijk spijtig dat ik er zelf niet echt van kan profiteren door te gaan langlaufen en skiën in de Ardennen (wegens te weinig tijd en pijne ribben), maar toch kan ik daar écht van genieten.
    - Op 8 maart wordt ik alleeneigenaar van "mijn" appartementje. En ik probeer daar met alle macht het positieve van te zien. En dus niet te denken aan het feit dat ik dat dus alleen moet afbetalen, en dat ik daardoor weer een stap verder van mijn ventje weg ben. Ik denk daar dus niet aan... Niet hé... ahum.
    - Ik ga straks zwemmen. Voor de conditie en al. En ook (en vooral) voor de vééééle extra kilo's die er stiekem en zonder mijn toestemming zijn aangekomen de deur te wijzen.
    - Die chips die ik daarnet kreeg, waren lekker. Ook al komen die integraal tegen mijn heupen te hangen.
    - Op 't werk heb ik, na al 2 jaar officieus de leiding te hebben, nu ook officieel de leiding gekregen over een project dat jullie allemaal bij naam kennen. Dat ik daar dan geen opslag bij heb gekregen, negeer ik dan efkes vlotjes.
    - Ik ben jong (alé, toch nog vrij jong) en gezond.

    Euhm, waarom heb ik het gevoel dat het in feite nogal gezaag is? :) 

     

  • Lola

    Ik had beloofd het nog eens over Lola te hebben. Dat is een beetje moeilijk, want Lola leest mee...

    Laat ik het er gewoon op houden dat we een hele tijd geleden samen een verlof doorbrachten en dat daar voor beiden iets gebroken is. Ik heb toen besloten om het contact volledig te stoppen, omdat er voor mij een grens was overschreden. Ik heb het haar trouwens tot op de dag van vandaag nog altijd niet durven/willen vertellen, wat er mij toen zo gechoqueerd heeft.

    Zij heeft mij nadien een super super lieve mail gestuurd, waarin ze stelde dat je nooit (goeie) vriendinnen op overschot hebt, en dat heeft mij toen doen besluiten om eerder afwachtend te zijn. En het klopt, als we elkaar nog eens zien, dan voel ik dat wat we ooit hadden écht nog zitten. Dan weet ik dat we samen toch iets speciaal zijn/waren. En ja, ik mis ze.

    Misschien moet ik er mij, op mijn gezegende 33-jarige leeftijd, toch maar eens overzetten en het er met haar als een groot meisje over hebben.

    Dus Lola, wanneer zien we elkaar nog eens meid?

  • Afscheid

    Ik heb dit weekend afscheid moeten nemen van 3 mensen. Niet dat ze gestorven zijn (gelukkig maar), maar omdat de situatie nu eenmaal zo is. Het lijkt alsof ze alle 3 van "mijn mensen", naar gewoon mensen zijn geëvolueerd. Ik heb dus 3 personen verloren waarvan ik dacht dat ze mijn levenswandel mee bepaalden. Mensen die voor mij van tel zijn in alles wat ik ben en doe. Ik heb er gelukkig nog een aantal (kheb een groot gezin, dus dat scheelt), maar ondertussen dus 3 minder.

    Vrijdag geraakte ik toevallig via msn aan de praat met een ex-lief van mij. Ik heb hem altijd Seppe genoemd. Hij is altijd een teer punt gebleven in mijn wereld. Ik had hem al heel lang niet meer gehoord/gezien en hij stelde mij in feite een zakelijke vraag over iets waar hij info over nodig had. We geraakten toch aan de babbel en op één of andere manier kwam het op de oorzaak van onze split, zoveel jaar geleden. De discussie ging zo'n richting uit dat het erop neerkwam dat hij vond dat hij altijd al het juiste had gedaan en dat ik hem nooit had genomen voor wie hij écht was. Bon, dat van dat juiste, dat durf ik te betwijfelen. Of je moet een 4-jarige gokverslaving, een chronisch gebrek aan toekomstplannen en een héél diep minderwaardigheidscomplex als ideaal beschouwen natuurlijk. Dat ik al die tijd moeite had gedaan om "ons" erdoor te trekken, werd afgedaan als een fabeltje. En dus besloot ik om afscheid van hem te nemen. Niet dat ik hem "nooit van mijn leven niemeer wil zien", dat nu ook weer niet. Het komt erop neer dat ik hem niet meer als een vriend beschouw die mij zo fel kan raken, dat mijn bestaan ervan rammelt.
    Het zal mij nog steeds raken als ik hoor dat hij verliefd/verloofd/getrouwd/vader is, maar ik laat het mijn leven niet meer mee bepalen.

    Zaterdagnacht lag ik enorm onrustig te slapen. Ik was mij weer te buiten gegaan aan dingen die ik in feite niet mag eten (lees: veel te veel kaas & melkproducten) en dus was het een night from hell. Niet dat ik dat niet op voorhand had kunnen bedenken, maar op één of andere manier schijn ik steeds weer te vergeten dat ik het mij achteraf altijd beklaag dat ik kaasfondue, pasta carbonara, milkshake, ... heb gegeten.
    En dan komt er een sms'ke van B. Ik wist dat hij op stap was in zijn vroegere studentenstad, en dan had ik kunnen weten dat dat alarmfase donkerrood was.

    Wij hebben vroeger namelijk een korte, maar intense relatie gehad. Ik heb toen niet beseft dat B. gemaakt is uit puur goud (figuurlijk uiteraard), en dat ik hem nooit had mogen laten gaan. Maar ja, hoe ben je als je 19-20 bent... Ondertussen heb ik daar een plaats aan gegeven en heb ik er perfect vrede mee. In ieder geval, we hebben sindsdien sporadisch contact, al zal hij altijd mijn soulmate blijven. Dacht ik...
    B. heeft de verschrikkelijk irritante gewoonte om mijn gsm-nummer beter vanbuiten te kennen als hij een pint (of 10) teveel op heeft. Daarbij schijnt hij het steeds noodzakelijk te vinden om mij zwaar te beledigen en allerhande (schunnige) verwijten naar het hoofd te slingeren. Dat was echter al jaren geleden, dus ik dat dacht hij, gezapige huisvader van een zoontje en nr 2 op komst zijnde, ondertussen geleerd was.
    Niet dus...
    Ik kreeg een berichtje om 4u03. Net toen ik zo stillekesaan in slaap was gesukkeld. Ik antwoorde: "godverdomme, hier heb ik geen boodschap aan, fuck off". Kan je je mijn stemming inbeelden? :)
    Waarom B. 's ochtends (bij enigszins nuchtere staat?) besloot dat "he 'll fuck off indeed".
    Zucht... weeral iemand waar ik enorm om geef kwijt. En dat gewoon omdat hij zich in zijn hoofd blijft steken dat ik misschien toch dé grote liefde had kunnen zijn. Puur idealiseren, volgens mij.

    En nummer 3? Wel, dat is mijn 2 jaar jongere broer. Diegene waarmee ik letterlijk ben opgegroeid. Hij heeft een jaar of 10 de keuze gemaakt om alle banden met het verleden door te knippen en te kiezen voor zijn vriendin in West-Vlaanderen. Daarbij heeft hij besloten dat alles uit zijn verleden slecht is.
    Ik heb er lang tegen gevochten, maar ook dat blijft niet duren. Hij heeft dit weekend onze moeder op een absoluut onmogelijke manier aan de deur gezet en haar uit zijn leven gesommeerd. En dat pik ik niet. Ik geef het daar ook op, het doet te veel pijn.

    Dus, 3 dierbaren kwijt op een weekend. Goed bezig.

    En dan heb ik nog niet verteld over Lola. Ook haar ben ik kwijt, al is dat niet iets wat recent is. Ik vertel hier later nog wel eens over.

    Ooit zei iemand tegen mij dat mijn glas vol was. Figuurlijk dan. En dat ik het eerst leeg moet maken om opnieuw te kunnen vullen. Zou dit het dan zijn?