• Zwemmen!

    zwembad.jpgEn toen ging ik dus vorige week nog eens tijdens mijn middagpauze zwemmen! Het plaatselijk zwembad ligt op amper 5 autominuutjes van kantoor, en rekent halve prijs voor werknemers uit de gemeente. Als ik dus fluks mijn biznis-kaartje boven tover, mag ik voor iets meer dan de huidige broodprijs baantjes gaan trekken. En toen vielen mij een aantal dingen op:

    - Ik ben niet de enige die op het lumineuze idee komt om de middagpauze (zo nu en dan, in mijn geval) eens sportief door te komen.
    - Als je graag wil weten hoe het er in gemeente *******em aan toe gaat, dan luister je gewoon héél even (de tijd van kledij uit, zwempak aan) naar de roddelende zwembadmadammen (poetsers, kassa-dame, cafetaria-uitbater,...) en je bent helemaal mee. En wees gerust, je moet daar niet bepaald een goed hoorvermogen voor hebben. De dames zijn er blijkbaar van overtuigd dat ze elk een oorprobleem hebben, want ze schreeuwen hun mening luid en duidelijk. Over "die Nancy" die nu is elke dag te laat moet komen. Of over "de Swa" wiens dochter gaat trouwen met (godbetert...) ne Marrokaan. Of over "Svenneke" die toch best wel een aanwinst is als redder, al was het maar omdat hij zo mooi staat in zijn sexy zwembroek.
    - Bikini's zijn voor jonge grieten, zwempakken voor oudere dames. Ik heb een zwempak. Wat zegt dat over mij? :)
    - Haardrogers in een zwembad drogen hoogstens het haar van een man boven de 70, met 3 sprieten haar.
    - Juffen die met een klasje lagere school kinderen komen zwemmen staan blijkbaar onder geweldig hoge stress, want ze roepen allen (echt hé, zonder uitzondering) luidkeels de kinderen tot orde. "Shirley, wat heb ik gezegd? Dat de mondjes toe gaan! En wat zal er gebeuren als je toch praat? Juist ja, dan ga je straf schrijven!" ofwel "Kinderen, iedereen stapt hier ruuuuuuuuuuustig door het voetbad!!! Kevin, ruuuuuustig heb ik gezegd!!! *splash splash* Ok Kevin, jij mag dus niet gaan zwemmen!!". Miljaar, wat een hondestiel...
    - Ik kan er toch echt enorm van genieten dat ik sport tijdens de werkdag. En jawel, exact in het uurtje middagpauze. En mijn bordje soep drink ik dan gewoon aan de pc op. Flink hé!

  • Nerdy...

    apple_iphone4_10.jpgYep, het is zover. Ik geef het dan toch eens toe. Hier komt een bekentenis van formaat: als het op gsm's aankomt, ben ik een gadgetfreak. Ik heb er lang tegen gevochten, maar ik ben gesneuveld. Ik heb een iPhone4. Al moet ik er voor alle eerlijkheid aan toevoegen dat ik fameus (lees: integraal) gesponsord ben geweest...
    Het heeft mij net geen bloed, zweet en tranen gekost om het ding aan de praat te krijgen (ah ja, van gewone SIM-kaart in een gewone gsm, naar een micro-SIM kaart in de iPhone), maar ik heb hem nu bijna 2 weken in gebruik en ik moet zeggen dat het stukje technologie eindelijk zo werkt zoals ik het in gedachten heb.

    Ik ben ondertussen dus aan het scrollen over dat grote schermpje als de beste! Mijn contacts zijn (eindelijk) allemaal opgenomen, dus ik kan weer als de beste beginnen te bellen.
    Eén van de redenen waarom ik op de iPhone ben overgeschakeld is de mega-leuke foto's die je ermee kan nemen. Maahaar... daar blijf ik voorlopig nog een beetje op mijn honger zitten, aangezien het aangekochte app'ke (jaja, ik ben al helemaal into de juiste termen hé) niet wil downloaden.

    Maar ondertussen heb ik dus al eens geshopt in de iPhone applicaties. Ik kan nu, met mijn telefoon, een kader waterpas hangen, weten of het binnen de 10 minuten gaat regenen, het nieuwste recept voor mattentaarten vinden, vertellen wat ik zoal aan het doen ben aan de de medemens (gewéééldig interessant soms), weten waar ik ben, weten waar het dichtstbijzijnde tankstation is, spellekes spelen, weten waar het noorden is, weten hoe laat het is in HongKong, mijn filmkes kijken, muziek luisteren,... Allemaal nodig? Absoluut niet. Leuk? Awel, ik denk het wel.

    En dan nu een vraagje aan de medemens: welke applicaties MOET ik ook op mijn hip machien zetten? En vooral... waarom?

  • Vandaag

    17.jpgIk stond vandaag op om 7u45. Voor mijn doen is dat gigantisch vroeg, aangezien ik het geluk heb om pas om 10u te beginnen en op 10 minuutjes afstand van mijn werk te wonen. Douchen was niet nodig, aangezien we met collega's hadden afgesproken om op de middag te gaan zwemmen. Ah ja, sportief doen enzo :).

    Aangezien ik gisteren flink naar den Delijs ben geweest, had ik vele lekkere belegjes in huis en dan kan ik echt genieten van een boterhammeke. Dus, vers broodje gehaald bij de bakker (en gemerkt dat ze daar 10 cent zijn opgeslagen en dat mijn favo broodje nu al € 2,40 kost!!!) en een lekker boterhammeke (of 3) gesmeerd. Na mijn bo'kes heb ik mij aan de strijk gezet, dus ik ben helemaal klaar met mijn vakantie-valies-was en alweer gereed voor het volgend verlof.

    Tegen 5 voor 10 (tja, ik kom nu eenmaal altijd te laat op 't werk, een mens heeft zo van die gewoontes) ben ik in mijn auto gestapt en werkwaarts gereden. Het is relatief kalm op 't werk, al zijn we (nu al...) in stroomversnelling aan het geraken voor een project in de zomer van 2011. Aangezien we met 3 collega's gingen zwemmen, hadden de anderen het plan opgevat om iets lekkers te gaan eten buitenshuis. Dus, geheel volgens ons sterk karakter, sloten we ons bij de uit-eters aan en zijn we een lekkere spaghetti gaan eten.

    Na de middag nog wat vergaderingskes, een sollicitante over de vloer gehad ("mijn ambitie? tja, liefst de lotto winnen, want ik werk niet graag...") en gewerkt aan "het project".

    Plannen voor straks:
    - alsnog gaan zwemmen (na 't werk dan)
    - naar de vernissage van de tentoonstelling van een maat van mij
    - misschien nog een potje pakken in A'pen, of in mijn dorpke.
    - en waarschijnlijk weer te laat in mijn bed kruipen want de 6u tijdverschil van mijn verlof (nu ongeveer een week geleden terug ervan), is nog altijd niet uit mijn lijf.

    Interessant hé ;)

  • Jaloezie!

    De trouwe lezer weet het nog, maar nog niet eens zo heel lang geleden (een jaar of 2 ofzo) ging ik door een nogal zware depressie. Het proces van erkenning en acceptatie heeft ongeveer een jaar of 5 geduurd, en tegen dan zat ik er gigantisch en fameus door. Fatalistische gedachten alom. Dingen zoals "nu mag gelijk wie in mijn omgeving sterven, het zou mij niks doen" waren schering en inslag. Griezelig, ik kan het jou zeggen. Ik ben de hele tijd blijven verder functioneren en daarmee bedoel ik werken, vrienden, hobby's,... maar allemaal op automatische piloot. Uiteindelijk ben ik er door een combinatie van medicatie, steun van mijn zus & mams en een enkele goeie vriendin, mijn liefje en ook wat occasionele therapie terug bovenop gesukkeld. Maahaar, ik weet ondertussen dus dat ik er onderhevig aan ben. Aan dat depressie-beest. En geloof me, dat is een vies beest!

    Ik heb in de jaren ook enkele alarmsignalen leren onderscheiden in me, myself and I. Zo voel ik "het" alweer opkomen als ik overdreven emotioneel reageer op dierenleed, maar vooral als ik extreem jaloers reageer op al het goeds wat mijn omgeving overkomt. Ik krijg dan het gevoel dat ik vanalles aan het missen ben, dat ik op vele plaatsen tegelijk zou moeten zijn, dat iemand anders nét dat grotere huis, interessantere job, leukere concerten, strakkere lijn, verdere reizen heeft dan ik. Terwijl ik, let's be honest, in feite ABSOLUUT niet mag klagen. Ok inderdaad, er zijn concerten waar ik niet naartoe ga (uhu...), ik ben niet die strakke mie die ik in feite zou willen zijn maar ben overall best tevreden, ik doe mijn job echt graag (en velen staan te springen om hem over te nemen), ik ga véél op reis (en sporadisch zelfs in onmetelijke luxe), ...
    Maar, die jaloezie is helaas niet rationeel. Het is een vies ding dat de kop opsteekt als het weer wat slechter met mij gaat. Ik voel het wanneer ik de Facebook, Twitter of Netlog-comments van vriend&vijand lees en als er mij een gifgroene golf overspoelt waarin ik mij afgunstig voel bij al dat geluk. Ook al weet ik ook wel dat de virtuele nepwereld zo fake is als de oceaan diep is en dat ik niet ieders leven kan leiden (of zelfs alleen het goeie van ieders leven). En dan weet ik dat ik er onmiddellijk, meteen en stante pede iets aan moet doen.

    En, het is nu zover... Actieplan: afspraak maken met therapeut (ook al is het met een klein hartje, want ik heb het vorige keer abrupt afgebroken), relativeren (met hoofdletter R), niet te veel op mijn nek nemen in het leven (en dan bedoel ik zowel emotioneel als lichamelijk). En dan zou het moeten goedkomen. Duimen!