• Dag 9: Mijn geloof

    Geloof.jpgIk geloof:

    - in de goedheid van de mens
    - in de onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders
    - niet meer in Sinterklaas, de Paashaas of de Kerstman
    - niets meer van wat er op tv komt
    - niets meer van wat verkopers mij proberen wijs te maken
    - in mijn zus haar creatieve talent
    - in de overtuiging dat ik later (als ik groot ben) nog ooit eens ga lesgeven
    - dat mijn kleerkast nu écht aan een uitkuisbeurt toe is
    - in een lekkere chocomelk met Baileys na het snowboarden
    - in een goed doucheke na het duiken in zout water
    - in te voet naar Scherpenheuvel gaan (50km!) voor het behalen van goeie schoolresultaten (proefondervindelijk bewezen)
    - in de noodzaak van regelmatig reizen
    - in de vriendschap van mijn BFF's
    - in mezelf (nog niet helemaal, maar als ik het vaak genoeg zeg, komt het misschien wel)
    - in het genieten van kleine dingen zoals de zee, de eerste sneeuw, de geur van de lente, volle maan,...
    - Ik geloof in de God die de mensen heeft gemaakt, niet in de God die de mensen hebben gemaakt (A. Karr).
    - in het feit dat "in the end" vaak de centen bepalen waar een mens in gelooft.
    - dat ik binnenkort nog eens de bloemetjes wil buiten zetten in een of andere foute keet met Lola en Celine.
    - dat ik maar eens moet gaan verder werken

  • Dag 8: Een moment

    Ik heb iets met momenten. Ik heb heel veel snapshots van momenten in mijn geheugen zitten. Die momenten komen dan plots boven wanneer ik in een andere (of gelijkaardige) situatie zit. Vaak is dat als ik vb een bekende geur riek, of een liedje hoor,...

    Laat ik een happy moment beschrijven...

    Ik was net 18. Met bibberende knietjes stond ik aan de deur van Meneer Directeur van de Strenge Katholieke School, te wachten op mijn schooluitslag. Het was een druk jaar geweest waarin ik de schoolraad had voorgezeten, toneel had gespeeld op het schoolpodium, een grote liefde op de speelplaats was tegen gekomen en vooral zo weinig mogelijk schoolse kennis had opgenomen. Daarnaast was ik ondertussen monitrice geworden bij 2 verschillende jeugdbewegingen, deed ik nog steeds verwoedde (maar tevergeefse) pogingen om jazzballet te dansen en piano te spelen. Kansen op een A-attest waren vrij klein, het zal al wel duidelijk zijn.

    En dus moest ik als 12e naar binnen (gek hé, dat je zo'n dingen blijft herinneren). De Directeur, een minzaam man met een grijs kostumm, bekeek mijn rapport bedenkelijk, wreef even door zijn witte baard en sprak de gevleugelde woorden: "tja, je hebt 2 tekorten * dramatische pauze, moed zinkt in de schoenen *, maar door jouw inzet gedurende het schooljaar hebben we jou toch een A-attest gegeven".

    Miljaar mannen... dat was hét moment. Dat was hét moment waarop ineens vele dromen waar werden. Waarop ik de nieuwe fase in mijn leven écht fysiek voelde ingaan. Ik ben als een halve gare op mijn fietske naar huis gereden en ik heb in mijn heel leven niet meer zoooo hard gelachen als toen. Het gevoel van voldoening, van "nah, ziedewel!" en van verwachting was zo overweldigend dat ik er bijna van ontplofte.

    En nu de levensles: dat gewéldige gevoel streef ik continu na. En al voel ik er maar een fractie van, ik zal mij altijd blijven herinneren hoe zalig dat moment was.

  • Dag 7: mijn beste vriend(in) - het vervolg!

    Het heeft wat weg van een cliffhanger, maar in realiteit moest ik gewoon efkes kunnen verder werken en had ik niet door dat ik het eerste deel al had gepost...

    Lees meer...

  • Dag 7: mijn beste vriend(in)

    Op 't eerste zicht is dit een gemakkelijke opdracht... Maahaar, niets in mijn leven is simpel, dus ook hier is een fameus genuanceerd antwoord nodig.

    Tijdens mijn lage school periode kon ik niet spreken over een beste vriendin. Ik hoorde er nooit echt bij en sloot mij aan bij zoveel mogelijk "vriendinnen", zonder ooit diegene te zijn waar een ander meisje aan zou denken als "beste vriendin". Dit veranderde in de middelbare school. Daar werd ik vriendjes met Lola en Kato. In een zekere zin zijn deze twee madammen (toen nog juffrouwen natuurlijk...) ervoor verantwoordelijk dat er eindelijk een zweempje van zelfvertrouwen in a-girltje kwam, want ze waren zo belangrijk in mijn leven. Ik zal nooit (nooit!) het moment vergeten waarop ik voor de eerste keer diegene was die in het midden liep. Lach er nu maar om (dat doe ik ook), maar daarvoor was het mij nog nooit gebeurd dat ik zo interessant, of leuk of gewoon vriendin was met iemand dat ik diegene was die niet meer aan de buitenkant van de groep stond.

    Lola en Kato zijn mijn volledige middelbare school in the picture gebleven. En ook al zat Lola de laatste jaren op een andere school, we schreven schriften, rollen behangpapier en brieven vol tienerzever naar elkaar.

    Tijdens mijn tienerjaren heb ik trouwens ook ontdekt dat ook jongens/mannen goeie vrienden kunnen zijn.

  • Dag 6: mijn dag

    Het is maandag en dat is absoluut niet mijn favoriete dag. Er overvalt mij dan altijd zo'n "is het nu alweer maandag"-gevoel, waardoor ik weer met de neus op de feiten wordt gedrukt dat het leven veel te snel gaat. En dat ik er niets tegen kan doen om dat tegen te houden.

    Vandaag is zo'n gewone werkdag. Die met telefoontjes, lijsten, dingen te regelen en de obligate vergaderingen (ahum, meetings natuurlijk! klinkt veel beter...).
    Het is ook een dag waarop ik 's middags naar de winkel ben getrokken om een kerstboom te halen, zodat het hier op kantoor ook zo'n beetje Kerst is.

    Deze avond ga ik lesgeven. En dus bestaat mijn werkdag uit 12u. Lang, kweetet, maar dat is van "gewente".

    Ik ben er vrij zeker van dat 13 december 2010 in mijn verdere leven van weinig betekenis gaat zijn. Tenzij er straks natuurlijk nog schokkende dingen gebeuren. Aangezien ik niet op de lotto speel of zit te wachten op de goeie afloop van iets, vrees ik dat dat alleen maar negatief zou kunnen zijn. En dan haal ik even mijn meest doemdenkende zelf boven, waarbij ik auto-ongelukken, gasontploffingen, ... zie. En dan maar rap aan iets anders probeer te denken en stiekem mijn vingers achter mijn rug kruis om al het onheil af te wenden.

    Vandaag is een dag die voorbij gaat. Zoals alle andere dagen...

    (trouwens, ik wéét dat ik "dag 5: wat is liefde" vlotjes heb overgeslagen, maar het was dat of nooit voorbij die dag 5 geraken.)

  • Dag 5: mijn definitie van liefde

    Mja, voor diegenen die nu denken voor eens en voor altijd te weten hoe a-woman denkt over liefde: helaas, je bent eraan voor de moeite...

    Het enige zinnige dat ik er vandaag over kan zeggen is een gevoel. Warmte. Liefde is warmte. Maar wat dit juist wil zeggen... Ik kan het (nog niet) verwoorden.

    Ik moet daar dus nog eens goed over nadenken, vrees ik. Dag 5 zal voor morgen zijn...

     

  • Dag 4: wat eet ik vandaag?

    Tja, in feite had dit berichtje er gisteren moeten staan. Maar door enige tegenwerking van Skynet en het plots niet meer toegankelijk zijn van mijn blogje (paniehiek!!), is dat dus uitgesteld tot vandaag.

    Bon, het gewéldig interessante onderwerp "wat eet ik vandaag"... Hou je vast! :)

    Ik ben geen eet-planner. Ik ga naar de Delhaize met een kort lijstje van gerief dat echt ontbreekt (stijl wc-papier, vuilniszakken, tandpasta), maar op het vlak van eten is dat altijd op basis van inspiratie en goesting van het moment. Gevolg: beschamend veel etensproducten na een 5-tal dagen in de vuilbak. Ik kijk altijd vol bewondering naar blogjes van mensen die er heuse week-menuten op nahouden zoals Lilith, en er bestaat zelfs een volledige blog over dit onderwerp! Maar ik kan dat dus niet hé. Enfin, ik kan/wil dat niet.

    Nochtans het zou moeten hé. Het zou mijn portemonnaie, mijn lijn, mijn gezondheid en ook mijn gemoedsrust geweldig ten goede komen. Ik heb dus al heel goed op tijd mijn goed voornemen voor 2011 gevonden si.

    Maar bon, wat eet ik vandaag. Geheel volgens inspiratie van het moment:
    - Deze ochtend: een bruin boterhammeke of 2 met kaas & confituur (tesamen op 1 boterham natuurlijk, mjammie!).
    - In de voormiddag heb ik nog wat gesnoept van de sinterklaasmandarijntjes die we hier op 't werk kregen (wegens chocolade al lang op natuurlijk. En ja, ik heb geholpen!)
    - Deze middag ging ik voor de collega's broodjes halen en had mij voorgenomen te gaan voor een taske verse soep, maar op kantoor gekomen met een tagliatelli met kipjes en spekjes. Mjammie!!
    - Deze namiddag worden het sowieso nog wat mandarijntjes
    - en dan deze avond? Tja, nog geen idee. Ah, of toch wel: ik heb van mijn ventje zelfgemaakte rode kool meegekregen. En een kippenboomstammetje. Dat gaat het dus worden! Jawadde, ik voel mij al helemaal flink. Ik heb zowaar +- 6u op voorhand een plan ivm mijn eten!
    - En dan uit alle macht proberen om niet nog wat te snoepen, ook al heb ik zelfs niet eens snoep in huis. Maar het zou je verbazen hoe creatief ik daarin kan zijn. Het gaat zelfs tot het bakken van ganser cakes. Tot groot plezier van mijn collega's, de dag nadien.

  • Dag 3: mijn ouders

    ouders.pngMijn ouders... Moeilijk...
    Hier kan ik 2 verschillende verhalen vertellen. Ik heb het verhaal van de eeuwig ruziemakende ouders. De ouders die elkaar enorm graag zagen (of zelfs zien), maar door hun totaaaaal verschillende houding waarmee ze in het leven stonden in feite niet gemaakt waren om getrouwd te zijn. En dus de ouders die ervoor gezorgd hebben dat we alle 4 te snel volwassen zijn moeten worden, dat ik een rol heb op mij genomen waar ik niet voor gemaakt was en dat we situaties hebben meegemaakt waarvan ik achteraf alleen maar kan zeggen dat we een heel speciaal set engelbewaarders hadden, aangezien we er uberhaupt alle 6 nog zijn.

    Of, ik kan het verhaal vertellen van ouders die ervoor gezorgd hebben dat we opgegroeid zijn tot 4 straffe volwassenen. Elk met hun littekens uit onze jeugd, maar elk succesvol in wat we doen, gezond, omringd door vele mensen en geliefd door een speciale persoon in het leven.
    Mijn ouders hebben ons de kans gegeven om te studeren wat we fijn vonden, ook al was dat niet wat ze zelf in gedachten hadden. Ze hebben ons de nodige verantwoordelijkheden gegeven, waardoor we genoeg kwajongens(en -meisjes)streken hebben kunnen uithalen om er door te leren en slimmer te worden. We hebben gelijk welke sport mogen beoefenen , jeugdbeweging bezoeken of muziekinstrument spelen. En ze hebben ons ook (in de mate van de beperkte financiële mogelijkheden) zoveel mogelijk van de wereld laten zien om ons beeld van de maatschappij zo goed mogelijk te vormen.

    Nu, 34 jaar na mijn eerste kreet, heb ik dus twee verhalen. De meeste mensen weten dat ik "speciale" ouders heb, die veel ruzie hebben gemaakt, maar die door mij toch wel gewaardeerd worden. Als iemand mij oprecht geïnteresseerd vraagt hoe het nu écht geweest is, valt er meestal een stilte. Ik heb het verhaal namelijk al zo vaak verteld, dat het ondertussen bijna het leven van iemand anders lijkt. En ik betrapte er mij dan vroeger ook vaak op dat ik het verhaal aandikte om het toch maar zo erg mogelijk te doen lijken. Terwijl de realiteit zwaar genoeg was. Het is namelijk niet de bedoeling dat je als 6-jarig meisje door jouw moeder wordt geroepen om een escalerende situatie te stoppen. Of dat je als 15-jarige tiener de zorg overneemt van kleine broer & zus. En als kind de hele tijd het gevoel hebben dat je een volwaardige partner bent, en dus niet het kind van jouw moeder...

    Maar kom, ik ben niet zo slecht terecht gekomen (zeg ik moedig...). En ik ben ervan overtuigd dat er een moment komt in het leven waarop je zulke dingen in feite het best gewoon klasseert en achterlaat. Al is de realiteit wel dat het verleden mij toch vaak met een snok doet stilstaan en met de neus op de niet zo fraaie feiten drukt. Ik heb, bij tijden, een rotjeugd gehad, en dat heeft mij zwaar getekend. Langs de andere kant, ik ben wie ik ben door mijn verleden. En ach, zo slecht is dat niet. Denk ik.

  • Dag 2: mijn eerste liefde

    jip-janneke.jpgIk ga dit onderwerpje heel letterlijk nemen. Want ik zou ook kunnen schrijven over de liefde voor mijn eerste huiskat, of de eerste man in mijn leven (mijn vader, wie anders,...), of de eerste jongen waarmee ik écht samen was, of de eerste waar ik "het" mee gedaan heb, of zelfs de eerste waar ik een dak mee gedeeld heb.

    Maar neen, het wordt mijn eerste liefje. En wat voor een liefje!!

    Ik had het als kind niet simpel. Mijn ouders waren (zijn), heel voorzichtig uitgedrukt, nogal ongewoon. Buiten het feit dat ze lak hadden aan materiële zaken, de mening van een ander en ervoor kozen om 4 kids groot te brengen, zijn het gewoonweg regelrechte hippies! Dat maakt dat ik nogal een vreemde eend in de (klas)bijt was. Ik had niet die merkkleding die iedereen had en ook niet die hippe speeltjes. Ik liep in zelfgemaakte kleding en bovenal, mijn omgeving was nogal anders. Wij hadden geen tv, we luisterden thuis naar klassieke muziek en avant-la-lettre StuBru muziek (en dus niet naar Madonna en Michael Jackson) en er was mij verteld dat ik vooral niet moest volgen wat iedereen volgt, gewoon om de reden dat iedereen dat deed. En wat deed kleine a-girl toen met die raad: heel categoriek: alles wat "iedereen" geweldig vindt, per definitie niet ok vinden.

    Tja, daar maak je dus geen vriendjes mee. Bijgevolg: ik was dat pestkind. Het kind waar geen ander kind naast wilde zitten in de klas, wegens niet cool genoeg.

    En uitgerekend ik, die kleine gepeste a-girl, had in het 3e studiejaar een aanbieder uit het 6e studiejaar. Imagine de cool-factor hiervan!! En niet zomaar "een" jongen hé. Nope, dé jongen. De ket waar elk meisje van het 1e tot het 6e studiejaar naar opkeek. Zijn naam is lang magische gebleven voor mij! Het was Dieter Vanacker. Dé Dieter Vanacker, mind you! Het klinkt jullie waarschijnlijk totaal onbekend in de oren, maar bij mij blijft het toch altijd nog een tof belletje rinkelen.

    En dus Dieter had het aangevraagd met mij. Je kent dat wel, zo ging dat toen. En ik had natuurlijk ja gezegd. Dieter was écht de man toen. Het ging toen al naar het einde van het schooljaar en dan valt mijn verjaardag. Ik had van thuis frisco's mee gekregen om uit te delen. En ik had nog eentje over. En die mocht ik dan naar 't 6e studiejaar brengen. Naar mijn lief. Beeld je de victorie in. Ikke, klein gepest meisje, mocht naar haar lief in 6e studiejaar, om een frisco te brengen. Als ik daar nu op terugdenk, dan kan ik alleen maar gniffelenden leerkrachten voorstellen, maar toen was het een subliem moment. En daar zat ik dan, met mijn lief en een frisco, op de trappen van het schoolgebouw.

    En hij gaf mij toen een zoen. Op mijn mond. Beeld je in, ik werd die dag 9 jaar...

    In de grote vakantie ben ik met mijn fiets nog verschillende briefjes en cadeautjes gaan brengen naar de meter van Dieter, want die woonde in mijn straat. Maar het heeft niet mogen zijn. Dieter ging naar de grote school en dus was het gedaan voor ons.

    Op zich niet echt een ramp voor mijn 9-jarig hart. Ik had mijn glorie-moment gehad en het had mij echt goed gedaan. Na Dieter kwamen er nog vele serieuze en minder serieuze vervangers, maar hij is toch altijd een beetje speciaal gebleven.

    Ook nu nog. Niet dat ik ooit nog iets van hem zou willen. Absoluut niet. De veelbelovende jongen is helaas niet uitgegroeid tot een man die mijn piano zou kunnen bespelen, maar het blijft wel Dieter. Dé gast die voor hét fijnste moment uit mijn lagere school jeugd heeft gezorgd. En daardoor blijft hij altijd een beetje speciaal voor mij. Leve de eerste liefde!

  • Dag 1: Introduceer jezelf

    10-10-27 Florida 00233 (2).jpgBon, dag 1 van de 30 dagen schrijfseltjes. En meteen een relatief gemakkelijke. Relatief dan wel, want ik wil niet dat er frankskes (of euro's) zouden vallen bij mensen die mij zouden kunnen kennen. Ik moet mezelf dus voorstellen. In principe is dit eenvoudig, al ligt dat bij een anonieme blog natuurlijk wat moeilijker. Ergens op de grens van het onbekende blijven dus. Bij deze (en ineens interessant voor diegenen die dit blogje nog maar recent volgen of die er begrijperlijkwijs geen zin in hebben om 5 jaar bij te lezen):

    Ik ben dus een vrouw, zoveel is voor ieder al wel duidelijk. Ik ben ondertussen 34 en woon en werk ergens nabij het centrum van 't land. Ik woon in een gezellig appartementje met mijn 2 katjes. Ik heb een verwarrend liefdesleven en dat ligt integraal aan mezelf. Mijn leventje wordt volledig volgepropt met veel te veel activiteiten omdat ik nu eenmaal niet kan/wil stilzitten.

    Ik ben wie ik ben. En dat is niet simpel te aanvaarden. Ik aanvaard ondertussen wel al dat ik inderdaad een ingewikkeld persoontje ben, die vaak gek wordt van haar eigen denkwereld. En dat ik het daar toch écht wel moeilijk mee heb, soms.

    Mijn uiterlijk ga ik niet te gedetailleerd beschrijven, dus hou het op "aanvaardbaar". Ik ben niet smal, maar ook niet dik dik, ik weet met kledij meestal de betere "elementen van mezelf" naar voor te halen, heb blonde haren en groenige ogen (oordeel zelf, kijk boven). Ah en mooie voeten, doch dit geheel terzijde ;)

    Ik heb hobby's. Elke dag liefst een andere. Ik heb een héél intens jeugdverenigingsverleden, en daar heb ik 2 super goeie vriendinnen aan over gehouden. Daarnaast sport ik graag, maar helaas niet regelmatig. Ik doe dan dingen zoals zwemmen, lopen (al is dat ondertussen écht lang geleden), fietsen, maar ook duiken, ski & snowboard. En dan stort ik mij graag eens op iets nieuws. Dat kan naaien zijn, foto's trekken, boeken lezen, films kijken,...

    En vandaag ben ik vooral snipverkouden en moe.