• Dag 22: Iets waar ik overstuur van raak

    Ik moet er niet lang over nadenken. Hetgeen mij echt op mijn grondvesten kan doen daveren is elke vorm van dierenleed. Ik kan er niet bij hoe mensen iets kunnen misdoen aan dieren. Die wezens snappen er echt niets van waarom ze niet gewoon gezellig kunnen verder leven. Ondanks hun enorm groot overlevingsinstinct moeten ze, vaak door toedoen van mensen, opgeven. Hels gewoon.

    Programma's zoals "Dieren in nesten", of nog feller: die dierenprogramma's waarop een soort van dierenpolitie erop uit trekt om mishandelde dieren te gaan opvangen doen mij echt verdriet. Een reportage over de dieren die vermist zijn geraakt na de orkaan Katrina heb ik moeten afzetten, wegens té.

    Mijn alltime favoriete film Underground (met hier een trailer) heeft meteen ook de meest dramatische scène ooit. Het begin van WOII wordt geïllustreerd door de bombardementen van de plaatselijke dierentuin. De verweesde dieren die nadien door de straten zwerven, zijn zowat de meest aangrijpende beelden die ik ooit zag.

    Maar, noem mij gerust een regelrechte hypocriet. Want hoewel ik maandelijks netjes € 20 op de rekening van de plaatselijke dierenarts stort, zodat hij sukkeltjes die geen baasje hebben kan helpen, eet ik heel smakelijk een lekker stukske kip of rund... En ja, ik vind dat erg. En inderdaad, ik neem mij regelmatig voor om over te schakelen op vegetarische alternatieven. Daarbij is het excuus dat met mijn geweldig gevoelige buik er nu al niet veel meer "goeds" te eten valt en dat vlees schrappen de lijst van "don't" alleen maar langer maakt zelfs belachelijk te noemen.

    Maar toch, dat maakt mij dus "overstuur", dierenleed. En jullie?

  • Dag 21: Mijn favoriete eten

    Eén van mijn favoriete hobby's is eten. Uit eten, eten maken, eten opeten dat liefdevol is klaargemaakt door anderen, ...

    Maar... ik mag sinds 3 jaar de dingen die ik het liefst eet, niet meer eten. Kijk maar hier. Een half jaar later werd daar nog gluten aan toegevoegd en een heel pak groenten en fruit. Vreselijk, kijk maar...

    Aangezien er, ondanks het strenge dieetregime (waar ik, moet ik eerlijkheidshalve bekennen, mij niet altijd even goed aan hou) in feite niets (!!) veranderd in mijn ziektebeelden, ben ik dan nog maar eens naar verschillende specialisten geweest.
    En wat blijkt: lactose-intolerantie kan niet worden getest via bloed (wat de vorige specialist dus wél deed), maar via een ademtest. Die test is dus afgelegd, maar nog geen resultaat.

    Duhus, het zou kunnen dat ik al 3 jaar zo goed als alle lactose (en dus ijsjes, melkproducten,...) uit mijn menu schrap, en dat dat niet eens nodig is? En wat dan met die gluten? Zou dat dan ook niet kloppen.

    De nieuwste specialist heeft ondertussen trouwens een nieuwe diagnose gesteld: het prikkelbare darm syndroom. Of hoe ik het heb begrepen: het ziektebeeld waar ze niet aan uit kunnen, waar geen oorzaak voor gekend is en helaas ook geen enkele remedie. Of toch: als het écht allemaal te erg zou worden, dan zouden sommige anti-depressiva helpen. Heu? WTF!?!

    Maar bon, het ging dus over mijn favoriete eten (om met een vrolijke noot te eindigen). Awel: alles met kaas, alles met champignons, alles met véél te veel suiker en vetten, pasta's, desserten, frietjes van de frituur, maar ook fois gras (maar dat eet ik niet, vanuit een vreemd soort principe), fijne visgerechtjes, alles wat is klaargemaakt door een 3*-chef,... Ofte: een bourgondiër'ke.

  • Dag 20: Deze maand

    februari.jpgDeze maand is de maand waarin:
      - ik al 1 keer ben gaan skiën. Jaja, 2 latten, en geen plank. En dat heeft alles te maken met gebroken ribben anno 2010, harde sneeuw en geen goesting in veel vallen. Maar, het voornemen is er toch om dit ooit (later als ik groot ben) te kunnen! Al was het maar om ook eens comfortabel in de après-ski te staan. En jawel in maart ga ik weer! Jihaa!
      - ik aftel naar de dagen met meer zonlicht, lentegeuren, korte rokjes zonder nylon-kousen en in de tuin zitten
      - alles naar de zomerprojecten op 't werk toe alweer wat vaart beginnen te nemen. En terug concreter worden. I like!
      - mij alweer oeverloos heb voorgenomen om tegen die dag/week/moment/... x aantal kg afgevallen te zijn. Tis te zeggen, ik begin eraan, na het pakje buggles (klein pakje!) of die  lekkere porto en die pastaschotel... Blabla
      - ik dé toploodgieter over de vloer kreeg die mijn boiler nakeek, mijn badkraan verving, de keukenafloop herstelde én ook mijn chauffage in de living terug aan de praat kreeg voor de luttele som van € 204. Gewéldig!
      - er minstens 10 sollicitanten passeerden waarbij de ene al hilarischer was dan de andere. Hierover zeker later meer!
      - ik zag dat collega-bloggers bedolven werden onder de cadeau's (hier en hier en nog veel plaatsen) en ik mij moederziel achtergelaten voel door de marketeers. En dus: als je wil dat ik iets ga uittesten (zo bijvoorbeeld een welnesske, een restaurant, een fijn weekend, nen bol kaas of 10,...) laat maar weten hé! :) Ik ben dus omkoopbaar! Hallooo!! :)
      - ik leerde dat Martini geen gedestileerde drank is. En dat dit belangrijk is voor de locale wetgeving van een middelgrote provinciestad in ons VlaanderenLand. En nu gij! :)
      - mijn (of beter gezegd, mijn baas zijn) auto 3 kaarsjes mocht uitblazen. Nog 1 jaar dus (mental note: dringend nekeer kijken wat de opvolger moet zijn van mijn fijne a-woman-mobiel).

    Fijne maand... maar ik kijk toch uit naar de volgende.

  • Dag 19: waar heb ik spijt van?

    Ik heb spijt...
    - van het feit dat ik niet elke dag zoveel geniet van het leven als ik ervan zou moeten genieten.
    - dat ik mensen heb gekwetst
    - dat ik maar 1 leven tegelijk kan leven
    - niet te kunnen volhouden in gelijk welk dieet.
    - dat ik na mijn studies niet dat jaartje "vrijaf" heb genomen waar ik de voorgaande 18 jaar naar uitkeek. En allemaal in het kader van "een job die ik anders nooit meer zou vinden".
    - dat ik pas recent mijn angst voor diep onder water gaan heb kunnen overwinnen en nu dus een duiker ben (of moet ik "duikster" zeggen)
    - van het feit dat ik mijn grootouders veel te weinig bezoek. En ik neem mezelf dan voor om dat flink te veranderen, maar helaas lukt dat dus niet.
    - ...

    Ik moet stoppen met hierover na te denken. Mijn overlevingsmethode is momenteel zo weinig mogelijk zelfmedelijden hebben, te denken over het verleden en zoveel mogelijk naar de toekomst kijken. En met toekomst bedoel ik dus "langer dan binnen 2 dagen".
    Denken aan het hetgeen waar ik spijt van heb, helpt dus niet. Dus: hop naar de opdracht van morgen!

  • Dag 18: Mijn favoriete verjaardag

    30th-large.jpgAan diegenen die mij misten: ik stond op de latten! Deze keer zonder brokken... :)

    En dus, mijn favoriete verjaardag. Daar moet ik niet lang over nadenken. Het is wat "bittersweet", maar het gaat absoluut zeker over mijn 30e. En niet zozeer omdat ik zo graag 30 ben geworden (aaaaargh!!!), maar omwille van de vriendinnen die mij niet hebben laten treuren die dag.

    Ik had het nooit gedacht in mijn "twenties", maar 30 worden was écht hel voor mij. Ik keek terug op mijn leven en kreeg het Siberisch benauwd van het feit dat er 'al' 30 jaar voorbij was en dat ik in feite nog niets had bereikt. Ok, ik had een fijne job, maar deed ik die wel graag? Ik had wel een relatie, maar was dat wel met de juiste man? Had ik niet altijd gezegd dat ik tegen mijn 30e 2 kids zou hebben? Enzovoorts enzovoorts. Je weet wel, the classics.

    En dus ging ik op mijn 30e verjaardag in een héél diep hol kruipen en er pas weer uitkomen wanneer ik mij geen 30 meer voelde. Maar dat was buiten de madammen gerekend! Mijn verjaardag was op een zaterdag en in de voormiddag kreeg ik telefoon, met de boodschap om om 19u klaar te staan. Partydress!

    Helemaal onwillig en vooral ook héél grumpy (maar stiekem toch een beetje benieuwd) stond ik dus te wachten om stipt 19u. Toen er werd aangebeld, werd ik uitgenodigd om plaats te nemen in een taxi-busje, waar de 4 vriendinnen zaten te glunderen met een glas champagne. En er werd mij prompt ook eentje in mijn handen gestoken met de boodschap "rap drinken, dan voel je je beter". We reden naar een superfijn restaurant in Brussel en ik voelde mij met elke minuut die passeerde beter gezind. Al zal de rijkelijk vloeiende drank er ook wel iets mee te maken gehad hebben (maar who cares op de dag die begon met een innerlijke temperatuur van -150°C).
    We werden nadien terug netjes afgezet aan ons stamcafé door Oli de taxichauffeur en we dronken (en giechelden) er nog eentje (of meer...) op.

    En jawel, zo werd dus mijn onwillige 30e verjaardag toch nog een superfijne dag. Mijn vriendinnen hadden feilloos aangevoeld wat ik écht nodig had en konden mij niet thuis laten kniezen. Dat, mijn beste lezers, is voor mij échte vriendschap.

    Het is mij toen trouwens zo goed meegevallen, dat ik sindsdien elk jaar mijn 30 verjaardag vier. Dit jaar al voor de 6e keer. ;)

  • Dag 17: Mijn favoriete herinnering

    640_45641.JPGOei oei... dit is niet simpel. Ik kan vele momenten uitkiezen natuurlijk. Ik herinner mij nog veel uit mijn velen-30-jarige leven. Maar wat is nu dé favoriete herinnering... Het is dan nog kiezen tussen de meest gelukkige, de meest vredevolle, de meest ontspannen, de meest spectaculaire,...

    In feite heb ik de vraag al eens geantwoord, en wel alhier. (ze vallen hier wel in herhaling in die 30-dagen-opdracht...)
    Voor de aardigheid ga ik nog een warme herinnering zoeken...

    Mijn mams heeft het heel moeilijk gehad. Haar man (mijn vader dus) had/heeft een heel andere levensvisie. Daar waar zij heel gelukkig kan worden door een fijn gezin te hebben, met gezonde en vrolijke kinderen, is dat bij mijn vader nogal anders. Ook hij wou wel een gezin, maar hét plezier in het leven haalt hij uit zijn werk. Of anders gezegd: hij is/was een workaholic. En ja, hij had ons (het gezin) ook wel nodig, maar voelde zich heel snel opgesloten in een kleinburgerlijk leven. Waar mijn moeder dan weer begon te panikeren, zich op hem wierp en hij dan weer feller wegliep. En ja, met de regelmaat van de klok in de armen van een andere vrouw. Waarop mijn moeder dan helemaal ten onder ging in zware depressie's met zelfmoordpogingen, te veel roken & drinken en totale zelfdestructie.
    Zo'n dikke 10 jaar geleden gebeurde dan uiteindelijk wat er in feite al lang had moeten gebeuren: mijn vader ging definitief weg. Hoewel mijn moeder al lang niet meer kon leven met zijn levensfilosofie, verging op dat moment toch haar wereld. Ze viel 10talle kg's af, hechtte totaal geen belang meer aan haar bestaan, was zo onzeker als ze groot was en was, kort samengevat, gene mens meer.

    Om haar zinnen een beetje te verzetten, boekte ik voor ons (moeder & oudste dochter) een weekendje Ardennen. Het had gesneeuwd in de Hoge Venen en het langlauf-pad liep zelfs achter het hotel. Het heeft mij heel veel overtuigingskracht gekost, maar ik heb mijn mams op de latten gekregen. Wij deden dat als kinderen ook altijd, met het hele gezin. Mijn moeder haakte toen snel af, omdat het bij mijn vader altijd maar sneller en verder moest gaan. Daar is natuurlijk weinig fun aan.

    En dus, daar stonden wij: mijn mams, een schim van zichzelf, graatmager en een grauw gezicht, op de langlauflatten. Ik ernaast, hopend dat dit geen fout idee was. En daar ging ze, eerst aarzelend en wankel, maar al heel snel zelfzekerder. Toen we een kleine helling passeerden, grapte ik dat dit het gedroomde plekje zou geweest zijn van de 12-jarige a-women en mijn toen 10-jarige broer. We hadden er nogal eens afgesjeesd, wij 2. En om mijn herinnering wat kracht bij te zetten, lanceerde ik mij van het heuveltje en roetsjte ik naar beneden.

    Hier komt het mensen: mijn top-herinnering is het exacte moment dat ik mij omkeerde en mijn mams in mijn spoor zag aankomen. Gierend van 't lachen, stokken naar alle kanten zwaaiend en uiteindelijk zelfs zwaar op haar gezicht gaand. Mijn mams deed het: ze had zich over haar vrees gezet, was gegaan voor een momentje pure fun en kon ervan genieten. Toen wist ik: het komt goed met haar!

    Het was toen inderdaad profetisch, want het gaat intussen goed met haar. Ze heeft het nog vaak moeilijk met het feit dat het niet heeft mogen zijn, haar beeld van een fantastisch gezin met moeder én vader aanwezig. Maar toch lééft ze ondertussen weer. En dat was in die tijd bijna niet meer denkbaar.