• Heu?

    En toen dacht ik: wat zet een knappe blondine van +- 25 jaar ertoe aan om een leuk hip jurkje aan te trekken, maar dit dan te combineren met een stel laarzen, afgewerkt met bommakousen?

    11-04-19 Thuis 014.jpg

    Of ben ik weer te kritisch? ;)

  • Koffie mét melk! Nah!

    11-04-11 Frankfurt 001.jpgIk zat aan 't onbijt. Alleen, en genietend. En niet zomaar aan "een" ontbijt, maar in een chique ontbijtruimte van een al even chique hotel in Duitsland. De ober kwam mij vriendelijk vragen of hij mij plezier kon doen met koffie of thee, en of ik dan melk bij mijn koffie wou.

    En toen deed ik iets baldadigs. Iets misdadigs. Wat zeg ik... iets ongehoords! Ik bestelde melk! Melk, dames & heren. En dan zal je misschien denken dat dat iets te maken heeft met mijn pas herwonnen staat om melkproducten vlotjes te kunnen verdragen, maar neen, niets van dat!
    Als kind hoorde ik mijn ouders steeds hun koffie bestellen zonder (ik zeg: "zonder!!") melk. Want dat "de échten" koffie zonder melk (en ook zonder suiker, maar dat zie je gelukkig niet in de koffie) drinken. En omdat ik nu eenmaal héél graag "een échte" wil zijn, dronk ik dus koffie ZONDER melk. En ik vond dat niet lekker, maar ik was wél een échte.

    Ik moet er dus verdorie bijna 35 jaar voor zijn geworden om, achter hunne rug dan nog, zo ongehoorzaam te zijn aan de regels van de "échten" dat ik durf koffie met melk te drinken. Maar neen, ik zal dat nog altijd niet in hun bijzijn doen.

    Ach ach, belachelijk, absoluut. En ik ben er 100% zeker van dat het hen niet eens zou opvallen hoe ik nu in feite mijn koffie drink. En dat dat ook in 't geheel totaal onbelangrijk is, ook voor hen. Maar dat de gevolgen van opvoeding toch soms echt wel ver gaan. Ook al is het op zo'n onnozel puntje.

  • Er was eens... melk!

    woman-stomach-ache.jpgEr was eens a woman met veel buikproblemen. Ik bespaar u met plezier de gore details, maar ik kan u verzekeren dat de kernwoorden "wc", "kaka" en "plat" er veelvuldig in voorkomen. Awel, die madam ging op ne schone dag naar een specialist, op aanraden van de mama, want die specialist in die chique privé-kliniek was (voornamelijk volgens hem zelf) een autoriteit op het vlak van buikproblemen.

    Na heel wat duur betaalde bezoeken en vele liters afgetapt bloed bleek a woman te leiden aan (hou u vast aan de takken van de bomen): lactose-intolerantie en gluten-intolerantie. Of met andere woorden: gedoemd tot een strak dieet. En mocht a woman van dat smakeloos dieet dan nog vermageren, dan had dat nog een beetje leuk geweest, maar helaas, niet dus. Er werd op het hart gedrukt dat een intolerantie (anders dan een allergie) zoiets is als een "vullend emmerke". Je kan 10 keer iets eten wat slecht is, en de 11e keer is het een kleine hoeveelheid, maar is dat net de hoeveelheid die nodig was om de intolerantie-emmer te vullen en dus alweer in genante buikdetails te vervallen.

    Bon, dus kaas, pasta, yoghurt, milkshake, brood, ijsjes,... werden hardgrondig vloekend van de menu geschrapt en er werd beterschap verwacht in het buikdepartement. Maar, a woman is niet bepaald van de gehoorzame soort. Dus, regelmatig werden "emmerkes gevuld" en werd de wc weer een betere vriend dan gewenst. Of beeld je maar eens in dat je op de E40 rijdt, op 10km van de volgende afrit en nu (ik zeg NU) naar 't wc moet. Fijn zenne.

    Dus, a woman gaat 2 jaar later naar de huisarts. Om te zeggen dat het zo niet meer kan. Dat ze niet meer buiten durft, niets meer durft te eten en zich beperkt voelt in haar eigen leven. Dus stuurt de dokter haar naar een kliniek, om te testen op vele vele vieze ziektes. Na vele vele vieze tests (hoe komt iemand in godsnaam op het onsmakelijke idee om darmspecialist te worden?) kreeg ze het verdikt. Geen ziekte van Crohn (oef!!), maar wel de ondefinieerbare ziekte genaamd: IBS (of: Irritable Bowel Syndrom, in mensentaal: prikkelbare darm syndroom). Ofte: een ziekte zonder oorzaak, zonder genezing en blijkbaar ook zonder kennis erover. Of toch: als het té erg zou worden, kan a woman anti-depressiva nemen. Nope, niet omdat ze depri zou worden van de strakke muren van het kleinste kamertje, maar omdat die medicatie blijkbaar ook een effect heeft op de darm. Neen dank u, zei a woman.

    Ah ja, en een klein detail, zei de specialist: lactose-intolerantie kan men niet testen via een bloedonderzoek, maar moet via een blaastest. Waarna a woman te horen kreeg dat ze NIET (ik herhaal NIET) lactose-intolerant is!!!

    Aaaaargh, al die "nee danku's" voor de lekkere ijsjes, pannenkoeken, milk shakes, kaasfondues,... waren gewoonweg voor niks! Maar a woman gaat wraak nemen! Straks gaat ze naar den deleis en gaat ENKEL producten kopen waar véél lactose in zit. Nah!

    Nu nog gluten-onderzoeken en a woman kan bijna terug normaal functioneren. Want wat blijkt: sinds de diagnose niet meer ziek geweest. Zou de specialist dan toch gelijk gehad hebben dat dit ook "in het koppeke" zit?