• Felix & Me

    Het was leuk dit weekend! Met de ingrediënten kip-met-appelmoes, bad-met-halve-uitzet-van-a-woman, verhaaltjes voorlezen, naar de markt gaan, pannekoeken eten, op een boot zitten, 150 keer van een glijbaan gaan in 't zwembad.

    En ja inderdaad, ik heb dus gezondigd tegen mijn eigen regels en heb dingen gedaan die toch wel wat geld kosten. Waarbij ik meteen grif toegeef dat ook de dingen die geen geld kosten superleuk waren.

    Maar mannekes... vermoeiend dat dat is, zo ne kleine (waarbij alle mama's nu in koor zeggen dat ze dat allemaal al lang weten). En dat ik het kan snappen dat collega's zeggen dat ze soms uitkijken om te kunnen gaan werken, omdat dat toch een stuk gestructureerder en duidelijker is.

  • Klik?

    Zo nu en dan wordt ik gecontacteerd door recruteerders. Ze hebben dan op mijn LinkedIn-profiel gezien waar ik mij professioneel zoal mee bezig hou en denken in mij een goeie kandidaat te zien voor een job bij hun klant. Ik ga daar dan hoogst zelden op in, want ik merk dat ze meestal hoger gekwalificeerde mensen willen aantrekken om dan in een "lagere" functie te zetten. Het is dan wel scoren tov hun klant dat ze zo'n goeie mensen vinden, maar die klant is dan meestal niet bereid om iemand die overgekwalificeerd is aan te nemen, laat staan te betalen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat mij dat dan ook gewoonweg niet interesseert.

    Maar nu werd ik dus voor een superleuke functie benaderd. Een automerk zocht een fijne nieuwe collega en het was nét die job die ik al heel lang graag zou willen doen.

    Na een verkennend gesprek met de recruteerder, mocht ik op gesprek bij de auto-mannen. Eerst bij de marketingmanager en nadien bij de HR-manager. Ik had meteen een heel dubbel gevoel bij dat gesprek. De marketingmanager was niet meteen "my kind of person". Iemand die nogal vol van zichzelf was, sprak over ambitie & flexibiliteit alsof hij de woorden zelf had uitgevonden en vooral helemaal overtuigd was van het feit dat hij alleen (en alleen hij) het automerk door & door kende.

    Ik wist toen al dat het niets zou worden. Ook al had ik nadien een fijn gesprek met de hr-verantwoordelijke.

    En inderdaad, deze ochtend dus de feedback van de recruteerder. Dat hij, met al zijn jaren ervaring, écht gedacht had dat ik dé perfecte kandidate was, maar dat hij zich blijkbaar vergist had. En dat de klant (dus de marketing-manager) geen "klik" met mij had gevoeld. Ik dus ook niet met hem, daar waren we het over eens.

    Bon, geen nieuwe job voor mij dus. Ik ben daar in feite ook niet echt naar op zoek, maar als dé perfecte uitdaging zich zou aanbieden, dan ben ik nog steeds geïnteresseerd. Of maw: zoekt iemand een supergemotiveerde event manager? I'm your a-woman!

  • Hoe voelt het om verliefd te zijn?

    De trouwe lezer heeft het al door, ik ben nogal nuchter in de dingen des levens. Als ik een logische uitleg krijg (én geloof) voor gelijk welk aspect in mijn leven, dan kan ik ermee leven. Dat maakt dat ik volgens sommigen nogal eens van mening kan veranderen, omdat ik de ene keer de ene persoon gelijk geef, en de andere keer de persoon met een volledig tegengestelde mening. In feite is dit alleen maar omdat ik mij kan inleven in verschillende standpunten en er (waarschijnlijk) ook de logica van inzie.

    Zo heb ik het vb heel moeilijk met het supporteren van een voetbalploeg waar je in principe geen band mee hebt. Of wat bezield een persoon uit Kortrijk om elk weekend op een zitje bij Den Anderlecht te gaan zitten en de longen uit het lijf te gaan schreeuwen. En om dan luid te roepen dat "wij" gewonnen zijn en om de tegenpartij nog vlotjes op hun bakkes te toeken? Ik kan dat niet vatten... Je hebt hoegenaamd geen invloed op het eindresultaat, het product (de voetbalploeg) is artificieel samengesteld en draait rond commerce en met de jaren evolueert toch alles?

    Je voelt het al aankomen: ik heb een probleem met "voelen". Ik worstel al jaren met het vraagstuk hoe een mens zich nu écht "moet" voelen als hij/zij verliefd is. Of houdt van. Ik wil dat kunnen formuleren. Ik wil daar een objectieve graadmeter voor in mijn hersens plaatsen. Want hoe weet ik in godsnaam of ik wel "genoeg" verliefd ben om bij iemand te blijven? Of dat ik voldoende van iemand hou om voor hem/haar door het vuur te gaan?

    Meestal kan ik zulke dingen trouwens vlotjes achter mij schuiven hoor. Het wordt pas een probleem (en is al vaak een probleem geweest) als ik op kruispunten van mijn leven sta. Ik begin dan eindeloos de dingen uit te stellen in de veronderstelling dat er misschien een moment komt waarop ik 100% zeker ben van hetgeen ik zou moeten doen, of hetgeen ik voel.

    En dan werd mijn eigen ambitie om dit "ooit" te weten daarnet geweldig de kop ingedrukt. En wel met het simpele, maar ontnuchterende feit dat ik naar 't wc moest. En dat ik dus voelde dat ik moest pipi doen, waarbij ik tot mijn spijt (maar misschien ook opluchting) moest vaststellen dat ik dat gevoel ook niet kan omschrijven. Ik kan namelijk niet vertellen hoe het voelt als ik dringend een plas moet maken. Jij wel? Hier is ook geen graadmeter in...

    Gelukkig ken ik hierin wel de grens, en weet ik dus wanneer het gevoel zich aandient dat ik nu écht wel genoeg naar 't wc moet om het niet meer uit te stellen. Nu moet ik dat nog zien te linken aan verliefdheid en voila, mijn probleem is opgelost.

    Of voor de trage verstaander (of diegenen die niet zo'n rare kronkels in hun geest hebben als ik): als ik zou kunnen aanvoelen wanneer ik net genoeg verliefd ben om zeker te weten dat hij dé man is, dan ga ik naar 't wc. Of zoiets. Snap je?

  • Felix-weekend!

    Dit weekend is het Felix-time. Ik vertelde al eerder dat mijn supervriendin Celine helemaal alleen instaat voor de opvoeding van haar klein geweld (wegens vriend die abortus de beste oplossing vond, en zelf enig kind). Financieel is dat uiteraard niet evident en dus gaat Celine nu en dan in de donkerste kleur gaan bijwerken. Dat is dan de perfecte gelegenheid om mijn Tante A.-kwaliteiten nog eens boven te halen en erop uit te trekken met dat jong geweld.

    Zaterdag haal ik hem op van een verjaardagsfeestje (waar hij waarschijnlijk helemaal doorgedraaid van terugkomt, ik ken hem, de kleine Felix) en dan blijft hij gezellig bij mij tot zondagavond.

    Aangezien Celine het niet breed heeft, wil ik ook vermijden om met Felix alleen maar "geld-dingen" te doen. Dus nekeer naar Planckendael gaan is een optie, maar ook niet elke keer. Gaan zwemmen is perfect, maar liefst niet in een subtropisch (lees: duur) zwembad. Speeltuinen, jaarmarkten, ... allemaal goe.

    Maar nu dus de hamvraag aan al mijn fijne meelezers: wat doe ik dit weekend met een 4,5jarige brok energie? Ik dacht met hem de blotevoetwandeling te doen in Zutendaal (kijk maar eens hier hoe leuk dat is!), maar dat is een uur rijden voor mij, dus toch wel wat ver om het geduld van Felix op de proef te stellen. Op een boot varen vindt hij ook geweldig, maar die klassieke Flandria-dingen zijn niet echt aan mij besteed.

    Is er dit weekend iets fijns te doen in Vlaams-Brabant, Brussel of Antwerpen? Wat is een gegarandeerde winner om de héél beperkte concentratie van de kleine vent vast te houden?

    Dankjulliewel!!