• Reanimatie!

    Zo voelt het namelijk... Ik heb er even over getwijfeld om dit blogje een stille dood te laten sterven, want ik had daar geweldig goeie argumenten voor, zoals daar zijn:
    - Ik weet, op de langen duur, niet meer goed waarover ik moet schrijven. Er zijn nog 100000 dingen, maar dan vergeet ik die weer, of dan denk ik dat ik te snel mijn "ware irl ik" zou blootgeven, of dat dat jullie toch niet gaat interesseren.
    - Er zijn toch best veel mensen die weten dat ik dit schrijf. Zoals daar zijn: een ex-collega (geen idee waarom ik hem dit ooit vertelde, maar dat zal wel zijn omdat ik toen een goed gesprek met hem had, en ook omdat ik ergens wel een beetje fier ben op mijn vele bezoekers en zo nu en dan mijn ego beslist dat ik dat al eens moet laten weten), mijn ventje (nogal nefast en bepalend voor de inhoud, moet ik eerlijk toegeven), mijn high-school-BFF Lola (wat in feite niet echt een invloed heeft op de inhoud, ze weet waar ze zich aan kan verwachten ;)), een soulmateke in de verre Ardennen (nog maar ne keer of 2 gezien, maar ze snapt mij, die madam!), een soulmate en ook wel ex-lief in de Vlaanders (die zich steeds verbaasd over mijn leven), mijn zus (maar ook dat is in feite geen probleem, want die weet vaak eerder dan ikzelf hoe ik in elkaar zit), ... Je ziet het, echt anoniem is het hier niet meer hé.
    - Het is ondertussen al dik 2 maand geleden dat ik hier nog eens iets schreef, dus ondertussen kijkt toch niemand meer mee.

    - Ik heb er gewoon geen zin meer in. Of toch wel... Of toch niet.. Ikke twijfelen? ;)

    Maar, er blijft het eeuwige argument dat het gewoonweg in mijn been bijt. Ik kan het niet laten om af en toe eens mijn gif, mijn liefde, mijn ongenoegen, mijn plezier of kortom, mijn leven te delen met jullie. Want zeg nu zelf, mocht ik gewoonweg willen schrijven, dan zet ik deze schrijfsels netjes op mijn c-schijf in een proper word-documentje. En zeggen dat ik niet eens weet wie "jullie" zijn.

    Dus, "jullie": als er 20 10 zijn die mij hieronder laten weten dat ze hier zo nu en dan eens iets willen lezen, dan doe ik gewoonweg voort.

    Chantage? Moi? Neu...